Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Chile

Prezentacja na zaliczenie systemów politycznych
by

Omi nous

on 12 June 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Chile

C
H
I
L
E República de Chile PKB - 248,5 mld Ustrój polityczny – Republika
Stolica – Santiago de Chile Język urzędowy – Hiszpański Głowa państwa





Prezydent Sebastián Piñera Powierzchnia - 756 950 km² Liczba ludności - 18 096 847 Okresy Chile 600 p.n.e- 1535 OKRES PREKOLUMBIJSKI kolonia hiszpańska 1535-1810 1810-1814 „Stara
Ojczyzna” „Nowa Ojczyzna”
(rządy O’Higginsa) 1818-1823 „Anarchia” 1823-1830 „Republika Konserwatywna” 1830-1861 władza liberałów 1861-1891 faza
rządów parlamentarnych 1891-1924 okres ingerencji
sił zbrojnych
w sprawy kraju 1924-1925 rządy dyktatorskie,
bez przestrzegania konstytucji 1925-1932 konstytucyjne
rządy 1932-1970 rządy
Jedności Ludowej 1970-1973 Junta 1973-1990 wprowadzanie
demokracji 1990 do dziś HISTORIA CHILE Przed przybyciem Hiszpanów tereny obecnego Chile
były zamieszkane przez Indian.
Hiszpanie w 1535 roku rozpoczęli podbój Chile,
zostało ono opanowane przez Hiszpanów
i włączone do wicekrólestwa Peru. Chile za początek swego niepodległego bytu uznaje dzień 18 września 1810 roku. Wtedy w Santiago, stolicy generalnej Chile zgromadziło się tzw. Cabildo abierto, czyli zgromadzenie wszystkich obywateli miasta mających prawa polityczne. Możliwe to było dzięki problemom w Hiszpanii; król Ferdynand VII został pozbawiony tronu przez Napoleona. Mieszkańcy Chile uważali, że w sytuacji uwięzienia króla nie są pod władzą jakiejkolwiek innej władzy w Hiszpanii. Władzę przejęła powołana przez zgromadzenie Junta Rządząca. Główną rolę odgrywali w tym czasie Jose Miguel Carrera i Bernardo O’Higgins. Został wybrany pierwszy w historii Chile parlament, który uzyskał miano Kongresu Narodowego. Opracowano konstytucję, która przestała obowiązywać w 1814 roku, gdy Hiszpanie pokonali Chilijczyków i ich niepodlegle państwo zwane w historii Chile „Starą Ojczyzną”. Jednak walki o niepodległość nadal trwały i dzięki zwycięstwom militarnym 1 stycznia 1818 roku O’Higgins podpisał akt niepodległości Chile. O’Higgins sprawował pełnię władzy i nakazał przygotowanie nowej konstytucji o charakterze republikańskim. Rządził twardo i zdecydowanie, wprowadzając wiele istotnych reform i porządkując prawodawstwo i finanse państwa. Jego ustąpienie wywołało okres zwany „anarchią”. Wojna domowa zakończyła się w 1830 roku sukcesem konserwatystów. Najważniejszą w tym okresie postacią był Diego Portales, prezydent uważany za jednego z twórców państwa chilijskiego. System polityczny, który stworzył określił mianem „republiki oświeconej”. Jej celem było wpojenie narodowi cnót i zasad obywatelskich, których naród jeszcze nie posiada. Władza w państwie przypadała oświeconej mniejszości. Prezydent był jednocześnie szefem państwa i rządu oraz wyznaczał swoich następców. Od 1861 władzę zaczęli przejmować liberałowie i rozdzielili państwo od Kościoła. Wraz z wyborem w 1891 na prezydenta Jorge Monta w Chile zaczyna się „system pseudoparlamentarny”, gdy prezydent stracił na rzecz szefa gabinetu (zwyczajowo był nim Minister Spraw Wewnętrznych) znaczną część władzy. 1 3 6 5 2 4 W początkach XX wieku republika pseudoparlamentarna znalazła się w kryzysie. Krajem wstrząsały napięcia społeczne, wybuchały strajki, nieraz brutalnie tłumione przez władzę. Zmieniające się rządy nie widziały potrzeby reform społecznych, niezbędnych w rozwijającym się kraju. Po rządach wojskowych oraz dyktatorskiej władzy Ibaneza prezydentem ponownie zostaje doświadczony Arturo Alessandri. Potrafił uspokoić i uporządkować sytuację wewnętrzną Chile i zagwarantować w pełni konstytucyjne rządy trwające do 1973. Stworzył rząd bezpartyjnych fachowców i starał się sprawować władzę ponad partiami. W latach 30 aktywizował się ruch faszystowski. Faszyści w 1938 próbowali dokonać zamachu stanu, lecz Alessandri stłumił go bezwzględnie, eliminując na stale faszyzm jako czynnik zagrożenia dla stabilności politycznej państwa. W 1969 socjaliści, komuniści, radykałowie lewica chrześcijańska oraz byli lewicowi zwolennicy Ibaneza powołali do życia Jedność Ludową (Unidad Popular- UP), sojusz całej lewicy chilijskiej z liderem Allende, który został prezydentem. UP posiadało rewolucyjny program budowy socjalizmu w warunkach demokracji. W 1970 wygrali wybory, ich rządy były jednym z najbardziej dramatycznych okresów w historii politycznej Chile (choć działali zgodnie z prawem): nastąpił wzrost inflacji, chaos w przemyśle, spadek produkcji w rolnictwie, brakowało podstawowych towarów na rynku. Nieprzemyślana polityka nacjonalizacji doprowadziła do paraliżu gospodarki. Prezydent był w konflikcie z parlamentem, z częścią własnego zaplecza politycznego i z większością organizacji gospodarczych. Pod koniec 1971 do Chile przybył Fidel Castro, którego wizyta wydłużyła się nieoczekiwanie do trzech tygodni. W tym czasie kubański przywódca jeździł po całym kraju entuzjastycznie witany, maszerował wśród tłumu i wygłaszał na wiecach deklaracje popierające rząd Jedności Ludowej oraz "chilijską drogę do socjalizmu". Skutkiem kryzysu politycznego i niezdolności stronnictw do znalezienia rozwiązania był wojskowy zamach stanu z 11 września 1973. Pełnię władzy przejęła Junta Wojskowa, której przewodniczącym został dowódca wojsk lądowych generał Augusto Pinochet, od 1974 prezydent Chile (obwołał się nim bez żadnych wyborów). Zamach stanu został przyjęty z ulgą przez znaczną część społeczeństwa. Politycy przeciwni UP liczyli, że wojsko po zaprowadzeniu porządku powróci do koszar. Jednak wojskowi posiadali głębszy plan politycznego i gospodarczego przekształcenia państwa. Dyktatura brutalnie rozprawiała się z przeciwnikami. Utworzona przez Juntę policja polityczna DINA oraz jej następczyni CNI były ponad prawem, a ich działalność podlegała bezpośredniemu nadzorowi Pinocheta. Policja polityczna zwalczała głównie radykalną lewicę, socjalistów i komunistów, nie unikając stosowania tortur. Służby bezpieczeństwa dyktatury nie wahały się ścigać przeciwników także poza granicami kraju. Junta deklarowała poszanowanie praw człowieka, jednak deklaracje te pozostawały całkowicie bez pokrycia. Nowa konstytucja według oficjalnych danych została przyjęta przez 66% obywateli. Pomimo zakwestionowania referendum przez opozycję weszła w życie 11 marca 1981. Twórcy konstytucji nie ukrywali, że przygotowane przez nich mechanizmy prawne miały służyć zachowaniu dziedzictwa politycznego Junty, nawet w przypadku przejęcia władzy przez opozycję, w co jednak zwolennicy Pinocheta nie wierzyli. Konstytucja weszła w życie tylko częściowo. Prezydent zachował szczególne uprawnienia, nie działał Kongres, a władza ustawodawcza należała do Junty. Porażka i ustąpienie Pinocheta miały rozpocząć rzeczywisty proces końca dyktatury i i budowy systemu demokratycznego. System
•trójpodział władzy.
•Mocny system prezydencki - Obecny prezydent, to pochodzący z prawicowej Koalicji na rzecz zmiany , Sebastián Piñera.
•Wybierany na 4 letnią kadencję, bez możliwości bezpośredniej reelekcji (wybory powszechne).
•Jest głową państwa i szefem rządu.
•Ponosi odpowiedzialność wyłącznie przed Kongresem.
•Posiada prawo inicjatywy ustawodawczej. Tylko prezydent może wnosić projekty ustaw podatkowych i wprowadzać stan nadzwyczajny.
•Kieruje polityką zagraniczną.

•Parlament czyli Kongres Narodowy składa się z Izby Deputowanych oraz Senatu:
•Cenzus wykształcenia – minium średnie.
•Izba Deputowanych (120) wybory większościowe. Kadencja 4 letnia, Jest możliwa reelekcja;
• Senat (38 senatorów wybieranych w wyborach większościowych, 9 senatorów mianowanych plus byli prezydenci) Kadencja 8 letnia, co 4 lata wymiana połowy członków senatu.
Jest możliwa reelekcja. FORMA RZĄDÓW PARIE POLITYCZNE •Współczesny kształt systemu partyjnego jest w znacznej mierze wynikiem i konsekwencją przemian w życiu politycznym po zamachu stanu w 1973 roku. Demokracja została przywrócona w 1990 roku.

•Od 1990 roku sprawowało władzę powstałe rok wcześniej Porozumienie Partii na rzecz Demokracji czyli Concertación de Partidos por la Democracia w skrócie Concertación.
W skład tego centrolewicowego bloku partii wchodzą: Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna, Socjalistyczna Partia Chile, Partia na rzecz Demokracji i Socjaldemokratyczna Partia Radykalna. Blok ten ma luźny charakter, nie ma stałych władz ani organów. Obecnie w wyniku ostatnich wyborów większością jednego mandatu sprawuję władzę stronnicowo prawicowe, zwane Koalicją na rzecz Zmiany. Partie o niewielkim znaczeniu w parlamencie to m.in. Komunistyczna Partia Chile i Partia Humanistyczna. NORMY PRAWNE REGULUJĄCE FUNKCJONOWANIE SYSTEMU : •Konstytucja chilijska weszła w życie w roku 1981, dokładnie 11 marca.

•W wyniku licznych poprawek z 1989 roku obecnie konstytucja, chociaż nie zmieniona w całości, niemal nie przypomina uchwały zasadniczej z lat jej uchwalenia. Proces przemian i modyfikacji trwa do dziś, gdyż w wielu sprawach nie ma możliwości szybkiego kompromisu wszystkich sił politycznych. Niektóre poprawki:

•1990 - skrócenie kadencji prezydenckiej do 6 lat,
•1991 – prezydent uzyskuje prawo łaski,
•1994 – przedłużenie kadencji prezydenta na 6 lat,
•1997 – utworzenie prokuratury publicznej
i zwiększenie uprawnień samorządów,
•1999 – potwierdzenie równości kobiet i mężczyzn wobec prawa,
•2000 – określenie statusu i przywilejów byłych prezydentów,
•2001 – zniesienie cenzury filmów, państwo nie może mieć monopolu w środkach masowego przekazu,
•2005 – ponowne skrócenie kadencji prezydenckiej do 4 lat.
•Został również zniesiony zapis nakazujący obywatelom czynny udział w wyborach. •Wg konstytucji Chile jest republiką demokratyczną, państwem unitarnym, jego terytorium jest podzielone na regiony, administracja zaś jest zdecentralizowana. Suwerenem jest naród. •Narodowość chilijska – nabywa się poprzez urodzenie na terytorium państwa.

•Obywatelstwo chilijskie – osoba która ukończyła 18 lat, nie jest skazana za ciężkie przestępstwo. Status obywatela łączy się z czynnym i biernym prawem wyborczym. Brak obowiązku głosowania.

•Nie można posiadać praw obywatelski bez narodowości chilijskiej. •Autorzy (normatywnej) konstytucji Chile byli świadomi, iż państwa nie może być gwarantem praw społecznych, gdyż nie ma ono wpływu na zmieniające się warunki gospodarcze, historyczne, kulturalne i między narodowe od których zależy położenia obywatela. Idea państwa wyłaniająca się z konstytucji to nie państwo opiekuńcze, lecz stwarzające równe możliwości wszystkim obywatelom, natomiast ich wykorzystanie zależy od zdolności, energii i pracowitości każdego człowieka.

•Państwo chroni wolny i równy dostęp do służby zdrowia, natomiast nie zobowiązuję się do jej całkowitego finansowania i zagwarantowania pełnej bezpłatności świadczeń.

•Bezpłatny dostęp do obowiązkowej edukacji, która stoi na bardzo wysokim poziomie. Chile wypełnia wszystkie standardy stawiane państwom demokratyczny, jak równość wobec prawa (zakaz niewolnictwa), wolność sumienia, religii. SPECYFICZNE, NIETYPOWE INSTYTUCJE POLITYCZNE Generalny urząd kontroli republiki – jest autonomicznym organem kontrolnym. Zadania: kontroli Zgodności z prawem decyzji administracji publicznej oraz dochodów i wydatków skarbu państwa i samorządów. Urzędem kieruje generalny kontroler republiki. PRAWA MNIEJSZOŚCI Konflikt z Indianami Mapuche – jest to rdzenna ludność, stanowiąca niemal 7 % mieszkańców kraju. Od lat domagają się oddania przynależnej im od pokoleń, a odebranej przez Hiszpanów, ziemi. Wielokrotnie dochodziło do mniejszych starć na linii Indianie – rząd. A niejednokrotnie ataki te zostały zakwalifikowane jak terrorystyczne, gdyż jeszcze z czasów dyktatury Pinocheta pochodzi zapis, ze prawa mniejszości podlegają jurysdykcji wojskowej. Obecnie konflikt ten rząd stara się rozwiązać pokojowo, prowadząc z Indianami rozmowy i zwracając im część ziem, powstała również partia Związek Terytorialny Mapuche, której celem jest walka o utrzymanie kulturowej tożsamości, praw rdzennej ludności i ustanowienie mapudungun oficjalnym językiem. polityczny Chile GOSPODARKA Chile jest jednym z najlepiej rozwiniętych gospodarczo krajów Ameryki Południowej,
o produkcie krajowym brutto 14 900 dolarów na 1 mieszkańca (2008) i o wysokim średniorocznym tempie wzrostu produktu krajowego brutto – 7% w 1985–1989 (10,0% w 1989). Jest jednocześnie jednym z najmniej zadłużonych krajów Ameryki Południowej i jednym z nielicznych krajów świata, którego zadłużenie zagraniczne zmniejsza się
(z 21,1 mld dolarów w 1986 do 18,2 mld dolarów w 1989), m.in. dzięki zamianie zadłużenia na akcje. Wykres PKB dla Chile (niebieska linia)
i Ameryki Południowej (pomarańczowa linia) Podstawą gospodarki jest przemysł (z dużym udziałem górnictwa) oraz rolnictwo. Głównym surowcem kopalnym są rudy miedzi, której Chile wydobywa najwięcej na świecie. Chile jest najdłuższym państwem świata
Mierzy aż 4300 km długości. 5 sierpnia 2010 roku w kopalni złota i miedzi w San Jose doszło do katastrofy górniczej, w wyniku której na głębokości 625 metrów na 70 dni zostało uwięzionych 33 chilijskich górników. Pustynia Atacama to najsuchsze miejsce na świecie. W niektórych jej rejonach deszcz nie padł od 40 lat, nie wspominając już o śniegu... Nie ma śniegu,



Nie ma problemu :) CIEKAWOSTKI:
Full transcript