Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Międzynarodowe formy ochrony przyrody

No description
by

Miłosz Pilarek

on 1 January 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Międzynarodowe formy ochrony przyrody

Idea zrównoważonego rozwoju
Według tej ideii, ochrona żywej przyrody powinna być w pełni zgodna z trwałym rozwojem świata ukierunkowanym na zaspokajanie potrzeb człowieka
Międzynarodowe inicjatywy w zakresie ochrony przyrody
Rezerwaty biosfery
Jest to wyznaczony obszar chroniony zawierający cenne zasoby przyrodnicze. Rezerwaty biosfery na świecie powstały w ramach programu UNESCO MAB (ang. Man and the Biosphere, pol. Człowiek i biosfera).

Każdy rezerwat biosfery składa się ze strefy centralnej, strefy buforowej oraz strefy przejściowej.
Rezerwaty biosfery w Polsce
Białowieski Rezerwat Biosfery
Rezerwat Biosfery "Puszcza Kampinoska"
Rezerwat Biosfery "Jezioro Łuknajno"
Słowiński Rezerwat Biosfery
Rezerwat Biosfery "Bory Tucholskie"
Rezerwat Biosfery "Babia Góra
Tatrzański Rezerwat Biosfery
Rezerwat Biosfery "Polesie Zachodnie"
Karkonoski Rezerwat Biosfery
Międzynarodowy Rezerwat Biosfery "Karpaty Wschodnie"
Parki Narodowe
Europejska Sieć Ekologiczna "Natura 2000"
Sieć "Natura 2000" jest tworzona przez:
Forma ochrony przyrody występująca w większości państw świata; obszar powołany przez władzę szczebla krajowego celem ochrony występującej tam przyrody ożywionej (rzadziej np. cech krajobrazu, także kulturowego), na którym prawnie ograniczona jest możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, osiedlania się itd., jednak obszar przynajmniej w pewnym zakresie jest udostępniony do zwiedzania.
konwencja ramsarska- dot. ochrony obszarów wodno-błotnych o znaczeniu międzynarodowym
Międzynarodowe formy ochrony przyrody
Zrównoważony rozwój
wzrost gospodarczy
ochrona środowiska
odpowiedzialność społeczna
Rządowe
Pozarządowe
w ich wyniku
zawierane są
porozumienia
i konwencje
o zasięgu
światowym lub
mniejszym
ich działania są
podejmowane przez
organizajce pozarządowe
lub niezależne stowarzyszenia
Inicjatywy rządowe
konwencja CITES- dot. kontrol handlu i obrotu gatunkami zagrożonymi wyginięciem
konwencja bońska- dot. ochrony dzikich zwierząt migrujących (regularnie przekraczających w cyklach życiowych granice państw)
Obszary specjalnej ochrony ptaków
Specjalne obszary ochrony siedlisk
Tatrzański Park Narodowy
Jeden z 23 parków narodowych na terenie Polski. Utworzony z dniem 1 stycznia 1955 przez rozporządzenie Rady Ministrów z 30 października 1954 r. Jego odpowiednikiem po stronie słowackiej jest TANAP.
Duże różnice wzniesień, piętrowość klimatu i niezwykły skład gatunkowy fauny i flory sprawiają, że Tatry mają charakter wysokogórski. Powierzchnia Tatr wynosi ok. 785 km², z czego 175 km² przypada na Tatry Polskie, reszta to Tatry Słowackie. Rzeki zaczynające swój bieg w Tatrach Polskich należą do zlewiska Bałtyku, zaś rzeki biorące początek w Tatrach Słowackich wpadają częściowo do Morza Czarnego (Orawa, Wag), częściowo do Morza Bałtyckiego (Poprad).
Z tatrzańskich ssaków warto wymienić kozicę, świstaka (które wytworzyły w Tatrach podgatunki: kozicę tatrzańską i świstaka tatrzańskiego), a w niższych partiach jelenia, sarnę, rysia i łasicę oraz niedźwiedzia brunatnego. Wśród ptaków króluje orzeł przedni, charakterystyczny jest też pomurnik, gniazdujący w wyższych partiach gór. Można go rozpoznać po czerwonych skrzydłach i niezwykłych zdolnościach wspinaczkowych.
Bogactwu roślinności odpowiada bogactwo krajobrazowe. Na turystów czeka kilka schronisk. U podnóża Tatr Polskich rozłożone jest Zakopane, natomiast u podnóża Tatr Słowackich istnieje kilka miejscowości z zapleczem turystycznym, jak np. Tatrzańska Łomnica i Poprad.

Park Narodowy Krka
Terytorium parku narodowego wraz ze swymi jeziorami i wodospadami jest jednym z najbardziej znanych pamiątek naturalnych Chorwacji. Siedziba parku jest w Skradinu. Rzeka Krka jest tworzona przez kilka dopływów, które zlewają się w mieście Knin. Przepływa przez suchi teren krasowy do morza. Jej kaniony i bariery z wapienia wytworzyły unikatną krainę. Różnice wysokości łamie Krka kilka małymi i dużymi wodospadami. 9 km wzdłuż rzeki od Kninu jest 20 m wysoki wodospad Biluszicz, potem 15 m wysoki Brijan, 52 m wysoki Manojlovac i 25 m wysoki Roszki slap. Koryto rzeki dalej się rozszerza do jeziora Visovac, nazwanym według Brijan, 52 m wysoki klasztor franciszkański, znany zbiorem starych dokumentów. Największy i najładniejszy wodospad, 46 m wysoki Skrandinski buk, został wytworzony na zbiegu Krky z dopływem Cikola. Na swej podróży w kierunku morza formuje rzeka Krka jezioro Prukljan, które ma wszystkie atrybuty morza, łącznie z przypływem i dopływem. W wodzie żyją ryby słodkowodne i morskie. Ujście Krky do morza jest prawie niedostrzegalne.
Park Narodowy Fudżi-Hakone-Izu
Najsłynniejszy park narodowy w Japonii. Jest on rozproszony na kilka części na obszarze setek kilometrów. Park ten jest jednym z czterech najstarszych w Japonii. Pierwsza jego część powstała 1 lutego 1936 i obejmowała jedynie obszar Fuji-Hakone. W 1955 dołączono półwysep Izu i park otrzymał obecną nazwę. Archipelag siedmiu wysp Izu przyłączono natomiast w 1964.
Nieduża odległość od Tokio sprawia, że jest to najczęściej odwiedzany park narodowy w kraju. Obszar ten jest atrakcją turystyczną, oferując różnorodne formy aktywnego wypoczynku.

Park Narodowy
Jezior Plitwickich
Miejsce, które zostało wpisane na Światową Listę Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO jest bez wątpienia piękne, wyjątkowe i niepowtarzalne. Szesnaście Jezior Plitwickich przedzielonych jest naturalnymi kaskadami z tufu wapiennego (porowatej skały osadowej wzrastającej w specyficznych warunkach hydrologicznych), który wzrasta w ciągłym procesie biodynamicznym nieustannie zmieniając bieg wody. Z czasem niektóre bariery wysychają, podczas gdy w innych miejscach powstają nowe wodospady. Dynamika wszystkich procesów o których piszę sprawia, iż miejsce to nigdy nie wygląda tak samo. Zależnie od wielu czynników zewnętrznych, często zmieniają się barwy wody – zbiornik, który dzisiaj ma turkusowy odcień, za kilka dni może być bardziej zielonkawy… Informator dotyczący tego pięknego miejsca zawiera trafny cytat jednego z pierwszych badaczy tego naturalnego fenomenu – “Woda, jeziora, wodospady i lasy są wszędzie, ale Jeziora Plitvickie są tylko jedne” (Ivo Pevalek).
Park Narodowy Rondane
Obszar: 963 km2, z czego część leży w strefie roślinności alpejskiej.
Rok założenia: 1962, rozszerzony w 2003 roku (jest to pierwszy norweski park narodowy).
Położenie: w okręgu Oppland w południowej Norwegii, około 100 km na północ od Lillehammer.

Charakterystyka:
Prawie cały obszar parku leży na wysokości ponad 1000 m n.p.m., powyżej linii drzew. Masyw Rondane znajduje się w środkowej części parku i składa się gęstej grupy nagich szczytów, które są łagodne z jednej strony, ale z drugiej opadają stromymi ścianami do głębokich, cienistych dolin. Góry zbudowane są głównie ze skał sparagmite, które są kruche i ich bloki tworzą charakterystyczne piargi na pochyłościach. W centralnej części parku zachowało się dużo śladów po epoce lodowcowej, jak głębokie doliny górskie wyżłobione przez lodowiec i wąskie jary wycięte przez lodowcowe rzeki. Południowa część parku jest bardziej spokojna, z łagodnymi szczytami, ale i tutaj jest wiele głębokich dolin i stromych zboczy górskich.

Flora i fauna:
Duża część obszaru parku to nagie skały, gdzie mogą przeżyć tylko najbardziej odporne rośliny. Na południu parku wegetacja jest bardziej bogata, z gatunkami roślin które wymagają żyźniejszej gleby, są także wrzosowiska i bagna. Duże obszary ziemi pokryte żółto białym dywanem chrobotka alpejskiego i reniferowego, podstawowym pożywieniem reniferów w okresie zimy. Na górskim płaskowyżu skały pokrywają żółto zielone porosty o nazwie wzorzec geograficzny. Jedna z kilku roślin, która potrafi przetrwać wysoko w górach to jaskier lodnikowy. Wody górskich jezior i rzek bogate są w okonie, pstrągi i palie alpejskie. Mimo skąpej wegetacji od tysięcy lat na terenach tych żyły dzikie renifery. Obecnie park narodowy jest ważną ostoją ostatnich stad dzikich reniferów w Europie. Oprócz dzikich reniferów, na obszarze Rondane od setek lat wypasane są też renifery udomowione.

Park Narodowy Yellowstone
Park Narodowy Yellowstone– park narodowy położony w Stanach Zjednoczonych, na terenie stanów Wyoming, Montana i Idaho. Park narodowy Yellowstone jest najstarszym parkiem narodowym na świecie. Na terenie parku znajdują się słynne gejzery, gorące źródła, wulkany błotne, fumarole i wodospady.

Na terenie parku występuje około 1100 gatunków roślin naczyniowych. 2/3 lasów w Yellowstone zajmują lasy iglaste. W lasach parku rośnie siedem gatunków drzew iglastych, spośród których najpowszechniejsza jest sosna wydmowa występująca na 80% powierzchni lasów iglastych. Na terenie parku występuje również 186 gatunków porostów, a także około 200 gatunków obcych. Skatalogowano tu również ponad 400 gatunków termofili, choć do tej pory zbadano zaledwie 1% obszarów hydrotermalnych.
Park Narodowy Yellowstone jest powszechnie uznawany za najlepsze środowisko megafauny w kontynentalnej części USA. Żyje tu 67 gatunków ssaków, wliczając introdukowanego ponownie w 1995 roku wilka szarego, zagrożonego w Stanach Zjednoczonych rysia kanadyjskiego, oraz niedźwiedzia grizzly. Innymi dużymi ssakami których populacja jest znacząca są bizon, baribal, wapiti, łoś, mulak, jeleń wirginijski, kozioł śnieżny, widłoróg, muflon kanadyjski i lew górski.

Yellowstone jest jedynym miejscem w kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych gdzie przetrwała populacja dzikich bizonów. W roku 1902 było ich już tylko około 50 sztuk. Z obawy przed wyginięciem i zubożeniem genetycznym stado uzupełniono o 21 sztuk zwierząt pochodzących z prywatnych stad. Razem stanowiły podstawę 50 letniego projektu odbudowy liczebności tego gatunku na Ranczu Buffalo w dolinie Lamar. Działania wspomagające polegające na dokarmianiu, nawadnianiu pastwisk, spędach, odstrzale chorych zwierząt, kontroli drapieżców powoli doprowadziły do odbudowy stada. Od lat 20. XX wieku populacja zaczęła wzrastać i zwierzęta w 1936 zostały przeniesione do naturalnego środowiska w rejonie rzeki Firehole i doliny Hayden. W 1954, populacja liczyła 1477 sztuk. Po okresie spadku w latach 60. populacja wzrastała by od 1996 liczebność stada trwale przekroczyła 3500 osobników.
Park Yellowstone (Góry Skaliste) znajduje się na wyżynie, otoczonej pasmami górskimi. Rozległe lasy, głównie iglaste.

Typowe obiekty i wytwory przyrodnicze tego rejonu to:
Wodospady – Firehole, Yellowstone,
Gorące źródła – Grand Prismatic Spring,
Jeziora – Jezioro Yellowstone,
Naciekowe tarasy mineralne – np. Minerva Terrace w Mammoth Hot Springs,
Gejzery – Old Faithful, Steamboat Geyser,
Kaniony – Kanion rzeki Yellowstone
Wulkany błotne – Mud Volcano
Fumarole – Roaring Mountain.
Full transcript