Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Until There Was No Remedy: God, Politics, and War in Kings and Chronicles

No description
by

Maria Kulak

on 4 November 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Until There Was No Remedy: God, Politics, and War in Kings and Chronicles

GELON (ur. ?, zm. 478 p.n.e.)
Ahmed I
(ur. 18 kwietnia 1590,
zm. 22 listopada 1617)
CHOROBY WŁADCÓW ZNANYCH I MNIEJ ZNANYCH
Omri is mentioned in Moabite and Assyrian tablets. In fact, the Northern Kingdom is called "Omri-land" in Assyrian chronicles.
"Omri" is a non-Hebrew name. He may have been a foreign mercenary who rose through the ranks to command the army of Israel. When Zimri's coup began, Omri realized he had a chance to rule the whole country, and he seized his opportunity.
Politically and militarily, Omri was a successful king. He:
But Omri worshiped Ba'al. Ba'al means "lord;" in Canaanite mythology he was the son of El, king of the gods. Ba'al was a storm god, in charge of rain and male fertility.
Extended Israel's dominance over Moab
Made peace with Judah and Sidon
Fought wars against Aram (Syria)
Tyran miasta Gela i Syrakuz
Syrakuzy
Był dowódcą jazdy wcześniejszego tyrana. (Hippokratesa)
Zamordował go i jego synów.
Ożenił się z Demetare (córką tyrana Akragas)
Zdobył Syrakuzy i przekształcił w najludniejsze greckie miasto
Do swojej dyspozycji posiadał około 200 okrętów, 20 tysięcy hoplitów oraz oddziałów ciężkiej i lekkiej kawalerii.
Wygrał z Katarginą w bitwie pod murami Himery.
Po śmierci był czczony jako heros. Poświęcono mu pośmiertnie kaplicę, która upamiętniała jego zwycięstwa nad wrogami.
PRZYCZYNA ŚMIERCI
"Puchlina wodna"
Historyczny termin medyczny nie występujący we współczesnej medycynie. Oznaczała nadmierne gromadzenie się płynu w tkankach powodujące rozproszeone po całym ciele obrzęki.
PRZYCZYNY: Choroby wątroby, nerek, niewydolność serca, sepsa,
skrajne niedożywienie
puchlina brzuszna
puchlina kończyn
SKĄD WIEMY O CHOROBIE GELONA ?
PLUTARCH (ur. ok. 50 n.e., zm. ok. 125 n.e.)
Jeden z największych pisarzy starożytnej Grecji, historyk, filozof-moralista oraz orator. Znany najbardziej ze swoich Żywotów oraz Moraliów.
W MORALIACH
("O E delfickim")
Wspomina Gelona, zastanawiając się nad problemem, który dziś związalibyśmy z konsekwencjalizmem i rozważa moralny wymiar jego rządów i walki o władzę.
Mówi też o puchlinie:
"Rozumnym bowiem ludziom nie przydarzałyby się strangurie ani biegunki, ani suchoty, ani wodne puchliny (...)" - krytyka materializmu i epikureizmu
"Dlaczego dzieci rodziców zmarłych na suchoty albo wodną puchlinę, sadzamy z nogami w wodzie dopóki zwłoki nie spłoną?
— Sądzimy mianowicie, że choroba w ten sposób nie przejdzie na nie ani się nawet nie zbliży.
("Dla czego Pythia nie ogłasza obecnie swych wyroczni wierszami?")
Podaje, że gdy ojciec Gelona i Hierona, Deinomenos, zapytywał wyrocznię Apollina, o losy swych synów, a ta
odrzekła, że wszyscy trzej dojdą do tyranii, wtedy ten zawołał: zapewne na swe nieszczęście!
I owe przeczucie ojcowskie tłumaczy śmiercią Gelona na puchlinę wodną, Hierona — na kamienie w nerkach i szybkim upadkiem Trasybula.
ELIAN ( ur. ok. 175, zm. ok. 235 )
Rzymski pisarz i nauczyciel retoryki.Mówił tak dobrze po grecku, że został nazwany "miodoustym"; choć Rzymianin, preferował autorów greckich i pisał lekko archaizowaną greką.
„Hiero, sycylijski tyran, był poprzednio człowiekiem, jak powiadają prostym i zupełnie niewykształconym i pod tym względem wcale się od swego brata Gelona, nie różnił. Przypadła atoli na niego choroba."
ATOLI=TYM BARDZIEJ
Imperium osmańskie
Był jego sułtanem od 1603 do 1617 roku
Syn Mehmeda III, brat Mustafy I Szalonego, ojciec Osmana II, Murada IV i Ibrahima I
Kontynuował wojny na Węgrzech, toczył walki z Safawidami
W okresie jego panowania wzrosła korupcja w administracji państwowej, nastąpiło rozprężenie dyscypliny w armii, przybrały na sile bunty ludowe
Wprowadził zasadę podobną do senioratu, zgodnie z którą najstarszy mężczyzna rodu zostawał sułtanem, natomiast jego synów i braci skazywano na luksusowy areszt domowy
ufundował Błękitny Meczet w Stambule
Przyczyna śmierci: dur brzuszny
Wywołują ją bakterie z grupy salmonelli 
Źródłem zakażenia może być brudna woda, nieumyte owoce, a także nieczystości zawierające w sobie pałeczki Salmonella Typhi
Objawy: gorączka, krańcowe wyczerpanie, bóle brzucha, różowa wysypka, tzw. „różyczka durowa”, powiększenie wątroby, śledziony i węzłów chłonnych szyi oraz zapalenie spojówek
W dzisiejszych czasach choroba łatwa do zdiagnozowania przez badanie krwi i leczona antybiotykami
Jan III Sobieski
(ur. 17 sierpnia 1629,
zm. 17 czerwca 1696)
Jak wielu mężczyzn owej epoki, Sobieski cierpiał na syfilis, czego nie ukrywał, wspominając np. o nacieraniu chorych miejsc maścią rtęciową lub o dokuczliwej wysypce („osypały mię wszystkiego pryszcze jakieś niesłychanie gęste i po ręku, i po wszystkim ciele” – donosił młodej pani Zamoyskiej w liście datowanym w Lublinie 22 lipca 1665 r.). Zawarty w maści tlenek rtęci przenikał przez śluzówkę i skutecznie zabijał krętki, lecz równocześnie niszczył cały organizm, ponieważ rtęć jest silnie toksyczna. Toteż kuracja zastosowana Sobieskiemu przyniosła po latach uremię i chroniczne zapalenie nerek, niewydolność krążenia z obrzękami całego ciała, puchlinę brzuszną i rozszerzenie serca, nie wspominając już o uogólnionych schorzeniach pochodzenia kiłowego.
Poza tym hetman ustawicznie skarżył się na „okrutne głowy bolenie” i ból zębów, katary, gorączki i dezynterie. W październiku 1667 r. doznał ciężkiego upadku z konia. W marcu 1668 r. informował „najwdzięczniejszą Marysieńkę” w liście z Warszawy: „Teraz w jednej nodze niesłychanie mię rumatyzm, czy nie wiem co, turbować począł. Drętwieje mi bardzo i żadną miarą stać na niej długo nie mogę”. W związku z czym prosił nawet ukochaną, aby ta, przejeżdżając przez Amsterdam w sierpniu 1670 r., zasięgnęła porady u tamtejszego medyka „co do mojego bólu w nodze i (...) bólu głowy”. We Lwowie w końcu listopada 1671 r. trapił wodza, jak się zdaje, wrzód gardła, który „nad wszystkie spodziewanie, w radę sześciu doktorów i cyrulików (...) rozpukł się i wyciekł”. Wspomniane wrzody odnowiły się w dwa tygodnie później, dołączyła do nich „sroga na oczy fluksja”.
Protokół sekcyjny Sobieskiego zawiera na przykład informację, iż "król miał dwie gangreny koło jajec"
Gnębiły go zaawansowana podagra, kamica nerkowa i żółciowa, niewydolność oddechowa oraz zespół płucno-sercowy. Przechodził zapalenie nerek, miewał częste bóle głowy związane z zapaleniem zatok i krwawieniem z nosa. Miał zaawansowaną chorobę nadciśnieniową, która objawiała się szczególnie po wypiciu alkoholu. "Nawet i dwa kieliszki szkodzą, zaraz mi głowę rozgrzeją, że pała jak ogień" - pisał w liście do żony. Przeszedł też niezwykle ciężkie zatrucie związkami rtęci po zażyciu kalomelu, który stosował jako środek przeczyszczający. Pojawiły się wtedy u niego: ślinotok, owrzodzenia jamy ustnej i obrzęki twarzy. Do tego wszystkiego dodać należy syfilis, którym zaraziła go Marysieńka. W ostatnich latach życia cierpiał na puchlinę wodną, reumatyzm i suchoty. Często miewał ataki apopleksji. W dzień nawiedzały go okropne bóle, nogi stawały się obrzęknięte i puchło całe ciało. Zmarł na wylew krwi do mózgu.
Po śmierci tego króla przeprowadzono sekcję zwłok, która wykazała dwa duża kamienie wielkości kasztanów w nerce oraz pęcherzu.
W marcu 1696 r. stan zdrowia władcy pogorszył się do tego stopnia, że było tylko kwestią czasu, kiedy wyzionie ducha. Lekarze byli bezradni. Dwór pomocy szukał u zagranicznych medyków. Biskup płocki Andrzej Chryzostom Załuski napisał list do O'Connora, który w czasie niedawnego pobytu na dworze polskim dał się poznać jako znakomity lekarz. Załuski pisał, że stopy, nogi, uda, dolne części brzucha Sobieskiego pokryte były guzami, które powiększały się z dnia na dzień. Guzy te miały, według słów biskupa, twardość żelaza i ciężkość ołowiu. Dotknięcie ich palcami nie pozostawiło żadnego śladu. O'Connor zdążył przed śmiercią króla zapoznać się z listem, ale nie zdążył z odpowiedzią. Ale i tak by jej nie udzielił, bo przyznał, że nie spotkał się z tak ciężkim przypadkiem.
Fryderyk II Hohenzollern
(ur. 24 stycznia 1712,
zm. 17 sierpnia 1786)
Najbardziej zasłużony Hohenzollern, król Fryderyk II (1712–1782), który przeszedł do historii pod przydomkiem „Wielki”, niezwykle dzielnie znosił ból. Fryderyk cierpiał na podagrę, której atak jest jednym z bardziej dokuczliwych stanów zapalnych, jakie zna medycyna. Dolegliwość, znana dziś jako dna moczanowa, jest przewlekłą chorobą wywołaną zaburzeniem metabolizmu kwasu moczowego. Jego kryształki odkładają się w stawach. Prowadzi to do ich obrzmienia, stanu zapalnego oraz bólu nie do wytrzymania. Paraliżuje stawy, najczęściej wielkiego palucha u stopy, który nabrzmiewa i rwie nie do wytrzymania. Współczesna medycyna potrafi dnę leczyć, ale w połowie XVIII wieku lekarze próbowali tylko przystawiać choremu pijawki. Nieszczęsny podagryk, by ulżyć mękom, najczęściej zalewał się w trupa.
Zimą 1775 roku Fryderyk II miał 18 ataków podagry: „Mam sparaliżowane lewe ramię, obie stopy i prawe kolano. Prawą ręką, jedynym członkiem, którego mogę używać, piszę do pana i proszę o przybycie do Głogowa” – żalił się w liście do Markiza d`Argens. Fryderyk prócz tego cierpiał na dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Mimo to nigdy nie zaniedbywał obowiązków. Gdy podczas wojny siedmioletniej, w której aktywnie uczestniczył, miał atak podagry, żołnierze nosili go na łóżku polowym na posiedzenia sztabu generalnego. Pod koniec życia posłuszeństwa odmówiło mu serce. Zmarł w wieku 74 lat, siedząc w fotelu, gdyż od tygodni nie mógł oddychać w pozycji leżącej.
We wrześniu 1785 roku Fryderyk II "Wielki" przeżył atak serca. Jego stan zdrowia pogarszał się już wcześniej, mimo to ani przed, ani po zawale nie zaprzestał pracy i osobistego prowadzenia spraw państwowych. Fryderyka II "Wielkiego" nigdy nie cechowała tężyzna fizyczna, od dzieciństwa był osobą słabego zdrowia, a ascetyczny tryb życia, niezdrowa, bogata w ostre przyprawy i korzenie dieta dodatkowo je pogarszała. W ostatnim roku życia natomiast doszły do tego astma, kłopoty z krążeniem i opuchlizna wodna.
Faraon Siptah
Był władcą Starożytnego Egiptu z XIX dynastii
Żył w XII w. p.n.e.
Był synem Seti II i jego syryjskiej małżonki Sutiraja
Objął rządy prawdopodobnie w wieku 14 lat, ale w jego imieniu władzę sprawowała jego macocha Tauseret
Ich rządy były krytykowane ze względu na upadek administracji państwa i anarchię
Po drugim roku rządów zmienił tytuł z Ramzes-Siptah na Merenptah-Siptah i podjął próbę przywrócenia porządku w państwie
Przyczyna śmierci: polio
wirusowa choroba zakaźna
wirus przenosi się drogą pokarmową lub wziewną
w 90-95% polio przebiega bezobjawowo, postać porażenna stanowi ok. 0,5% przypadków
wirus, po dostaniu się do przewodu pokarmowego, poprzez krwioobieg przedostaje się do przednich rogów rdzenia kręgowego
niszczy neurony ruchowe, co prowadzi do trwałego porażenia ciała
W skrajnych przypadkach może dojść do porażenia mięśni oddechowych, co stanowi zagrożenie życia chorego. Zdarza się, że infekcja obejmuje mózg, powodując zgon.
Objawy postaci porażennej to przede wszystkim nieodwracalne, niesymetryczne porażenie wiotkie mięśni. Najczęściej dotyczy to kończyn dolnych, ale czasem też górnych.
Prowadzi to do deformacji i zaniku tych części ciała.
Zmarł w wieku około 20 lat i został pochowany w Dolinie Królów
Maria Kulak,
Milena Sitkiewicz,
Miriam Lang,
Julia Surmacz
Full transcript