Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Ο ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ο ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΥΤΗΣ
by

GORIDOU THEODORA

on 5 June 2010

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Ο ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΥΤΗΣ

  Ο έρωτας στoν Οδυσσέα Ελύτη H ZΩΗ TOY Όταν το Νόμπελ κέρδισε ο «ποιητής του Αιγαίου»

«Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους.
Είναι λίγο.
Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε.
Είναι πολύ.

Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά.
Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα.
Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε.
Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή
: ότι η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.»

ΠOIHMATA MEΛOΠOIHMENH ΠOIHΣH Οδυσσέας Ελύτης
(2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996)


Φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη του Παναγιώτη.
Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30.
Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Προσανατολισμοί κ.α.
Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.
Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες.
Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων.
Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Romano della Cultura της Ρώμης.
Γι' αυτό γράφω.
Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ' αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και <<φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου>>.
Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε· τον κόσμο της φθοράς. Η Ποίηση έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση.
Ο χρόνος κύλησε γοργά από τότε που ο ποιητής του Αιγαίου και του ελληνικού πνεύματος, έφυγε από τη ζωή...Η τελευταία του επιθυμία ήταν να φύγει σιωπηλά χωρίς θόρυβο και λόγια. Τόσο αθόρυβα όσο ο ίδιος ζούσε αλλά και περήφανα.

Ο Οδυσσέας Ελύτης δε ζήλεψε το φως της ζωής γιατί το κουβαλούσε διαρκώς μέσα του και γιατί ο θάνατος δεν ήταν γι' αυτόν το τέλος αλλά η συνέχεια της ζωής, "0 ήλιος χωρίς βασιλέματα".
Στο έργο του αποπνέει μια αίσθηση αθανασίας και υπέρβασης του θανάτου που στηρίζεται στην αιωνιότητα της ψυχής και όχι στο φθαρτό σώμα: "
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ
Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ' τον 'Ερωτα, έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
Μαρίνα    Μαρίνα πράσινο μου αστέρι Μαρίνα φως του αυγερινού
Μαρίνα μου άγριο περιστέρι Και κρίνο του καλοκαιριού

Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω, Λουίζα και βασιλικό
Μαζί μ’αυτά να σε φιλήσω, και τι να πρωτοθυμηθώ
Τη βρύση με τα περιστέρια, των αρχαγγέλων το σπαθί
Το περιβόλι με τ’ αστέρια, και το πηγάδι το βαθύ
Τις νύχτες που σε σεργιανούσα, στην άλλη άκρη τ’ουρανού
Και ν’ ανεβαίνεις σε θωρούσα, σαν αδελφή του αυγερινού

Μαρίνα πράσινο μου αστέρι Μαρίνα φως του αυγερινού
Μαρίνα μου άγριο περιστέρι Και κρίνο του καλοκαιριού
Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ
'Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
- Μα που γύριζες Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους.
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της χίμαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια
………………………………………………………………………
Του Αιγαίου

   Ο έρωτας το αρχιπέλαγοςκι η πρώρα των αφρών του,και οι γλάροι των ονείρων του.
Στο πιο ψηλό κατάρτι τουο ναύτης
ανεμίζει ένα τραγούδι.

Ο έρωταςτο τραγούδι τουκι' οι ορίζοντες του ταξιδιού του,κι η ηχώ της νοσταλγίας του.
Στον πιο βρεμένο βράχο της
η αρραβωνιαστικιά προσμένει ένα καράβι.

Ο έρωταςτο καράβι τουκι η αμεριμνησία των μελτεμιών του,κι' ο φλόκος της ελπίδας του.Στον πιο ελαφρό κυματισμό τουένα νησί λικνίζει τον ερχομό.
 
ΠΡΟΛΟΓΟΣ EΠIΛΟΓΟΣ
Full transcript