Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

FIZYKA W SPORCIE

No description
by

Anna Maria

on 19 April 2017

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of FIZYKA W SPORCIE

SKOK O TYCZCE
Istotą skoku o tyczce jest zamiana energii kinetycznej w energię potencjalną. Energia kinetyczna pochodzi z energii chemicznej, którą dostarczamy np. w postaci jedzenia. Znajduje się ona w mięśniach skoczka przygotowującego się do skoku. Energia z mięśni zamieniana jest w energię ruchu. Jej ilość maleje na rzecz energii kinetycznej, ponieważ skoczek biegnie coraz szybciej. Gdy skoczek jest blisko poprzeczki dalszą część tyczki wbija w dołek, a energia kinetyczna zamienia się w energię sprężystości.
Na piłkę znajdującą się w powietrzu działa siła ciężkości skierowana w dół i siła oporu powietrza skierowana przeciwnie do kierunku ruchu. Żadna z nich nie może spowodować, że piłka w locie skręci się w bok. Wiadomo jednak, że szybko obracająca się piłka może zmienić kierunek lotu.
NURKOWANIE
Każdemu nurkowanie powinno kojarzyć się z pojęciami takimi jak: ciśnienie, siła wyporu czy też opór, a również z pięknym podwodnym światem.
PIŁKA NOŻNA
KOSZYKÓWKA
SKOKI NARCIARSKIE
FIZYKA W SPORCIE
Gra polega na tym, aby jak najwięcej razy umieścić piłkę w koszu przeciwnika.
RZUT
Równanie ruchu piłki zależy od przyspieszenia ziemskiego, prędkości, kąta rzutu i wysokości, na której znajduje się kosz.
Zastanówmy się teraz, co się dzieje z piłką. Gdyby piłka się nie kręciła, powietrze opływałoby ją z taką samą prędkością z obu stron. Obracająca się piłka porywa jednak sąsiadujące z jej powierzchnią cząsteczki powietrza i zagarnia je w jedną stronę (patrz rysunek poniżej). Jest to związane jest zarówno z szorstkością powierzchni piłki jak i z lepkością samego powietrza.
Jak widać na rysunku, powietrze przepływające początkowo przez powierzchnię S1, musi przepłynąć obok piłki przez mniejszą powierzchnię S2. Powoduje to, że zwiększa ono swoją prędkość w celu zachowania ciągłości przepływu - tak jak w przypadku strzykawki. Na dole rysunku prędkość powietrza jest zatem większa niż na górze, więc zgodnie z prawem Bernoulliego ciśnienie pod piłką jest mniejsze niż nad nią. Otrzymana różnica ciśnień powoduje powstawanie siły spychającej piłkę, co nazywane jest efektem Magnusa. Występuje on oczywiście nie tylko w piłce nożnej, ale można go także zaobserwować w tenisie, golfie czy siatkówce.
FAZA NAJAZDU:
W fazie najazdu najważniejsze jest, aby skoczek osiągnął największą możliwą prędkość. Zmiana prędkości o 1 km/h może stanowić do 10 m różnicy w długości skoku. By osiągnąć największą prędkość, skoczek przyjmuje przykucniętą postawę, która daje najmniejsze opory powietrza. W przykucnięciu, dystans między ramionami, a kolanami powinien być jak najmniejszy, a tułów powinien być równoległy do przepływu powietrza. Ręce muszą być odchylone do tyłu i ułożone wzdłuż ciała.
FAZA ODBICIA:
W fazie odbicia potrzebne jest bardzo dobre wyczucie czasu, aby sekwencja czynności została wykonana zanim osiągnięta zostanie krawędź skoczni. Ważne jest, aby wybicie było mocne i zdecydowane. W stylu V ważne jest także szybkie przechylenie ciała do przodu przy przechodzeniu do fazy lotu, aby osiągnąć lepszy układ aerodynamiczny.
FAZA LOTU:
Faza lotu jest podzielona na dwa etapy: pierwsza faza trwa od momentu odbicia do momentu, w którym skoczek osiągnie właściwą pozycję. W tej fazie, trasa lotu skoczka jest niemal pozioma, a to oznacza, że opór powietrza musi być utrzymany w najniższym możliwym poziomie przez ugięcie nart pod niewielkim kątem.
Druga faza trwa od momentu rozpoczęcia lotu do lądowania. Skoczek zaczyna opadać, teraz narty powinny być rozwarte pod większym kątem tak, aby opór powietrza miał wpływ nośny i wydłużał długość skoku. W fazie lądowania najważniejsze jest harmonijne przejście z lotu do wylądowania. Siły działające w tym momencie na skoczka są mniej więcej takie, jak przy skoku z wysokości pół metra. Skoczek jest spowolniony przez tarcie i nacisk wynikający z uderzenia o ziemię. Rozłożenie ramion pomaga utrzymać mu równowagę.
Na każde ciało zanurzone w cieczy działa zwrócona do góry siła wyporu. Wartość tej siły jest równa ciężarowi cieczy wypartej przez to ciało.
OPÓR
Duża gęstość wody sprawia, że podczas nurkowania odczuwamy opór ruchu. Opory są tym większe im mniej opływową sylwetkę przyjmie nurek oraz im szybciej się porusza.
Teraz energia sprężystości zamieniana jest na energię potencjalną, czyli związaną z wysokością nad ziemią. Tyczka prostując się oddaje zmagazynowaną w sobie energię. Gdy skoczek znajduje się na maksymalnej wysokości działa na niego siła grawitacji i skoczek spada.
Dominika Szmechtyk
Anna Głowacka
Gabriela Frączyk
Dominika Cichawa
Aleksandra Miller
III D
BIEGANIE
Full transcript