Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Wyklady DTP_Czesc_04

Wyklady dla moich studentow SAN, Vistula_EWS, PWSBiA
by

Bogdan Kaminski

on 22 August 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Wyklady DTP_Czesc_04

Grupa krojów pisma
Krój pisma
Rodzina kroju
Odmiana kroju
Szerokość kroju
Waga (kolor) kroju
Cyfrowe tworzenie publikacji
Część IV
Makieta wykonuje się dowolną techniką, ale najlepiej sporządzić ją w formie cyfrowej.
Konieczność sporządzania makiet
makieta może być wykonana przez klienta
makietę wykonuje grafik lub redaktor techniczny
Makieta musi być zaakceptowana przez klienta (zamawiającego pracę)
Makieta - inaczej szkic projektowy, zawiera pomysł graficzny pracy.
Budowanie makiety
Drobne (w stosunku do makiety) zmiany realizacyjne są dopuszczalne, np. drobne przesunięcie tekstu, mała zmiana skali rysunku itp.
Każde większe odstępstwo musi być jednak uzgodnione z zamawiającym, np. zmiana barw, fontów, liczby stronic itp.
Po zaakceptowaniu makiety następuje realizacja.
Zawartość makiety
dołączone szkice, fotografie, obrazy itp.
fonty: nazwy, stopnie, wyróżnienia, interlinie
kolorystykę: numery wzornikowe barw, składy procentowe CMYK, próbki barw itp.
zwymiarowane elementy kolumny: format, roz-mieszczenie tekstu i ilustracji, marginesy, spady, paginację itp.
Makieta powinna zawierać:
Makieta i jej realizacja
Definicja fontu cyfrowego
Font to zestaw (zbiór) znaków drukarskich (liter, cyfr, symboli, linii, ornamentów) zapisanych w pliku na dysku. Pojęcie „czcionka” nie funkcjonuje.
Font stanowią przepisy (formuły) na odwzorowanie określonego znaku. Znak jest obrysem (forma wektorowa) łączącym szereg punktów, które są dokładnie zlokalizowane i zdefiniowane cyfrowo. W tworzeniu wektorów używane są krzywe Beziera.
Fonty w DTP są wektorami skalowalnymi, czyli posługując się jednym przepisem na tworzenie znaku może być on zbudowany w dowolnej wielkości.
Praca z fontami cyfrowymi
Wprowadzanie tekstu
2012-01-10
Gdy znak wektorowy (lub dowolny inny obiekt wektorowy) ma być wydrukowany, np. naświetlony, wtedy następuje stadium zamiany go (w RIP) do formy bitmapowej (rasteryzacja). Fonty (inne obiekty) wprowadzane w formie wektorowej zawsze na wyjściu są w formie zrasteryzowanej (piksele).
Fonty PostScript, True Type, OpenType
Stosowanie PS Type1 wymaga zainstalowania w systemie programu ATM (Adobe Type Manager), który umożliwia zarządzanie nimi. Fonty PS wymagają dwóch plików fontów, jednego o rozdzielczości 72 dpi dla wyświetlania, a drugiego przeznaczonego dla urządzenia wyjściowego. Starszy typ fontów.
Fonty TrueType wymagają tylko jednego pliku fontu, wspólnego dla monitora i drukarki. Fonty te mogą być zamieniane do formatu PS Type 1, kiedy używane są drukarki PostScript. Powszechne.
Fonty OpenType (TrueType) dostępne jednocześnie dla platform PC i Mac. Najnowsze i najlepsze.
2012-01-10
Osadzanie fontów
Można osadzać wybrane fonty w dokumentach w celu tylko oglądania i drukowania. Drukując do pliku PS i osadzając fonty w PDF, działamy zgodnie z prawem. Przesyłanie fontów nie jest dozwolone.
Jest też ważne, aby osadzać wszystkie fonty, również zagnieżdżone w plikach graficznych w formacie EPS.
Prawa autorskie i licencje na fonty
Fonty są licencjonowanym oprogramowaniem i są chronione przez prawo. Wraz z zakupem fontu są na kupującego przenoszone prawa do posiadania, ale nie do kopiowania lub sprzedawania. Prawo zezwala jednak na przekazywanie fontu wraz z pracą tylko w celu jego odwzorowania, np. przez drukarnię.
2012-01-10
Sposoby wprowadzania tekstu
Obecnie duże ilości tekstu przygotowuje klient.
Jest kilka metod wprowadzania tekstu:
bezpośrednie wpisywanie tekstu z klawiatury,
edytory tekstowe,
rozpoznawanie optyczne,
rejestrowanie głosu
systemy komunikacyjne przez modem, ISDN itp.
wprowadzanie z nośników i urządzeń magazynujących, takich jak media przenośne do magazynowania,
Bezpośrednie wprowadzanie z klawiatury
Najbardziej popularny sposób wprowadzania małych ilości tekstu bezpośrednio do aplikacji łamania. Większe ilości tekstu przygotowywane są przez klienta.
Klawiatura jest używana ponadto do kontrolowania i komunikowania się z komputerem podczas pracy z tekstem. W aplikacjach DTP istnieją skróty klawiaturowe funkcji, pomagających w szybkim wykonywaniu określonych zadań.
Istnieje także rynek, oferujący specjalne systemy klawiaturowe (teksty matematyczne, chemiczne, muzyczne itp.).
Istota tych systemów to: całkowita zgodność z wbudowanym sprzętem i oprogramowaniem dostarczonym przez producenta oraz ogólnie wyższa jakość standardów typograficznych.
OCR – optyczne rozpoznawanie znaków
Rozpoznany tekst należy sprawdzić.
Wykorzystywany jest skaner i oprogramowanie.
Rozpoznawanie ma skuteczność nawet do 100%.
Najlepszy program do OCR: FineReader,
OCR zamienia tekst z wydruku na papierze do postaci znakowej dla edytora.
Wykorzystanie edytorów tekstowych
Dzisiejsze edytory stały się użytecznymi pakietami, posiadającymi szeroki zakres funkcji, ze zdolnością tworzenia i eksportu tekstu z typograficznymi formatami (stylami) rozpoznawalnymi przez programy DTP do łamania stron.
Najpopularniejszymi są: MS Word (Microsoft).
Telekomunikacyjne przesyłanie tekstu
Częstą jednak formą przenoszenia tekstu jest nośnik wymienny.
Teksty można przesyłać do drukarni łączami, np. Internet, ISDN.
AVR – automatyczne rozpoznawanie głosu
Skuteczność rozpoznawania – 95%.
Brak dobrego oprogramowania DTP do rozpoznawanie mowy polskiej.
Do zamiany wykorzystywany jest mikrofon, karta dźwiękowa i oprogramowanie AVR.
Szybkość rozpoznawania – do 120 słów na min.
Oprogramowanie zawiera słownik (60 000 słów).
AVR zamienia głos osoby mówiącej do mikrofonu na tekst edytowalny przez edytor.
Obraz z pikseli
Obraz ciągłotonalny
Skanowanie
Zamiania analogowej postaci oryginału (ciągłotonalnych obszarów) na jego reprezentację cyfrową (układ kwadratowych, jednakowych co do wielkości pikseli). Każdy piksel ma jednolitą barwę.
Tworzenie materiału ilustracyjnego
Elementy: źródło światła, elementy fotoczułe, układy przesuwu i elektronika. Wyposażenie skanera stanowi sterownik, który umożliwia wybór opcji.
Skanowania dokonuje światło. Odbite (przechodzące) światło zostaje zamienione w elemencie fotoczułym na elektryczny sygnał analogowy. Dalej, w przetworniku A/C następuje próbkowanie i zamiana na liczbę binarną.
Oryginały refleksyjne – skanowane w świetle odbitym, transparentne – przechodzącym.
2012-01-10
Rodzaje skanerów
W nowoczesnym prepress interesujące są: bębnowe skanery DTP oraz skanery płaskie.
Skanery bębnowe
Przykłady: SG-8060P Mark II (Screen) i Chroma-Graph S 3400 (Heidelberg), Tango (Heidelberg).
Skanery płaskie
Są najważniejszą grupą skanerów na rynku DTP.
Częściami składowymi skanera płaskiego są: szklana płaska płyta do układania oryginałów, mechanizm skanujący, źródło światła, soczewki, filtr dichroiczny i elementy fotoczułe, np. CCD (Charge Coupled Devices).
Powierzchnia płyty zmienia się od formatu A4 do formatu A0.
W procesie skanowania najczęściej płyta szklana pozostaje nieruchoma, zaś źródło światła przesuwa się wzdłuż płyty. Źródłami światła są lampy fluorescencyjne, halogenowe lub rtęciowe.
Skanery płaskie są dostępne zarówno w wersjach z pojedynczym układem soczewek, a także z wieloma obiektywami. Jednoobiektywowe umożliwiają osiąganie do ok. 4x powiększeń obrazów w porównaniu z oryginałami, a wieloobiektywowe – do 30x.
Skanery płaskie są znacznie tańsze od bębnowych, a dają wysoką jakość. Skanery płaskie umożliwiają też skanowanie ze sztywnych oryginałów, a także z 3-D, czego nie potrafią bębnowe.
Przykłady: AgfaScan XY-15 oraz Agfa T5000 Plus (Agfa), Cézanne Elite (Screen), ScanMate oraz EskoScan (Purup Eskofot).
Gęstość optyczna skanowania
Jest to możliwy do zarejestrowania przez skaner zakres gęstości optycznej oryginału (D = Dmin-Dmax) oraz jest to maksymalna gęstość optyczna Dmax możliwa do odczytania przez skaner.
Gęstość optyczna (bezwymiarowa, D) jest miarą zaczernienia materiału fotograficznego. Transparentne mają Dmax do 4.0, zaś Dmin do 0.4, zaś materiały refleksyjne mają Dmax do 2.7, zaś Dmin do 0.5.
Parametry skanerów i obrazów bitmapowych
mała gęstość optyczna skanera
duża gęstość optyczna skanera
Rozdzielczość interpolowana skanera
Jest to wielkość wynikająca z tworzenia pikseli mniejszych z większych przy pomocy uśredniających algorytmów arytmetycznych.
Rozdzielczość optyczna skanera
Jest parametrem technicznym, stałym dla danego skanera i określa liczbę pikseli, jaką na jednostkę długości są w stanie wyprodukować jego elementy.
Miarą rozdzielczości optycznej są ppi (pixels per inch). Dla skanera płaskiego jednoobiektywowego jest to liczba elementów fotoczułych CCD na jednostkę długości listwy z tych elementów.
P = (50+50+50+50+70+70+90+20+20)/9 » 52
rozdzielczość obrazu po interpolacji bikubicznej
rozdzielczość obrazu oryginalnego (poziomy jasności)
Głębia bitowa skanowania
Głębia bitowa, mierzona w bitach na piksel (bpp – bits per pixel), determinuje liczbę tonów albo kolorów każdego piksela, jaki może mieć obraz cyfrowy i określa, jak wiele bitów jest przydzielonych do każdego piksela w celu zarejestrowania jego barwy.
Głębia najczęściej określana jest przez operatora podczas skanowania. Ze wzrostem głębi bitowej rośnie liczba rejestrowanych poziomów szarości lub poziomów jasności kolorów składowych RGB.
Najczęściej spotykanymi głębiami są:
Kreska –1, czyli każdy piksel ma dwa stany (21) – biel i czerń lub w terminologii komputerowej 0 i 1.
Skala szarości –8, 256 poziomów szarości (28).
RGB –24 (Rx8, Gx8, Bx8), 256 poziomów jasności każdego koloru składowego, czyli 16,7 mln barw.
2012-01-10
Rozdzielczość obrazów cyfrowych
Stopień odwzorowania szczegółów w porównaniu z oryginałem. Miarą rozdzielczości obrazów cyfrowych jest ppi (pixels per inch). Czym piksel jest mniejszy, tym obraz ma większą rozdzielczość.
Liczba pikseli w istniejącym obrazie nie może być zmieniona bez zastosowania interpolacji. Natomiast sam obszar obrazu w ogólności może być zmieniony bez utraty jakiejkolwiek zawartej w nim informacji bitowej.
zmiana tylko skali obrazu wpływa na jego rozdzielczość
poprawna i zbyt mała rozdzielczość skanowania
Jeżeli obraz (kolorowy lub kreskowy) skanowany jest na drukarkę lub do Internetu o konkretnej rozdzielczości wyjściowej (R), zaś drukarka nie jest postscriptowa i nie reprodukuje rastra o żądanej liniaturze, a chcemy wykorzystać pełne właściwości tej drukarki, wtedy rozdzielczość skanowania „na urządzenie” obliczamy także z zależności
S = R · P
Zależność ta jest oczywista, jeżeli uwzględnimy fakt, że nawet obraz o wyższej rozdzielczości będzie wydrukowany jedynie z maksymalną rozdzielczością drukarki.
Programy grafiki wektorowej
CorelDraw, Illustrator, Freehand
niezmienna rozdzielczość przy zmianie skali
rysunki tworzone są z krzywych Beziera
programy rysunkowe
Programy graficzne
Programy grafiki bitmapowej
efekty artystycznego rysowania i malowania
Photoshop, Picture Publisher, Painter, Live Picture
malowanie myszką, piórem świetlnym i pisakiem
programy malarskie
Cyfrowe aparaty fotograficzne
Kamery cyfrowe tworzą obrazy bitmapowe z oryginału analogowego.
Matryca elementów CCD pełni rolę kliszy w zakresie rejestrowania obrazów (ale nie przechowywania)
Kamera trójprzebiegowa
Kamera jednoprzebiegowa
Polecane : PhotoDisc, Digital Stock, ArtBeats.
Biblioteki fotografii i inne
Najczęściej obrazy cyfrowe wolne są od dodatkowych opłat autorskich. Obrazy na CD są bardzo wysokiej jakości i nie wymagają dodatkowych korekcji.
Biblioteki clipartów
Cliparty najczęściej występują tematycznie.
Korzystanie z clipartów reguluje prawo.
Clipart - gotowy rysunek w postaci cyfrowej.
Unikanie wysokich kosztów i straty czasu dla uzyskania zdjęcia lub grafiki.
Biblioteki graficzne tworzą cliparty i/lub fotografie.
Biblioteki graficzne
Mierzenie w poligrafii jest odrębne od innych. Określa je typograficzny system miar.
Mierzenie typograficzne
Miary typograficzne i pismo
Informacje ogólne
Łamanie obejmuje operacje związane z poprawnym wprowadzaniem i formatowaniem tekstu oraz rozmieszczaniem w niej elementów ilustracyjnych.
Podczas procedury cyfrowego łamania praca jest całkowicie zautomatyzowana, tzn. wszelkie operacje są przeprowadzane w komputerowych systemach łamania i obserwowane na monitorach.
Łamanie
W Polsce obowiązuje system H. Bertholda (normalny, metryczny), gdzie 1 m =2660 punktów typograficznych. Według niego oblicza się fonty, linie i justunek. Do innych elementów są miary metryczne.
Podstawową jednostką jest 1 pt (mogą być używane części punktu). W Polsce 1pt ma ok. 0,376 mm, a według norm anglo-amerykańskich – 0,353 mm.
Jednostką większą jest 1 cycero równe 12 pt (pica) – do pomiarów długości wierszy tekstu, szerokości szpalt, łamów, kolumn, małych ilustracji itp.
Szpalta – nieprzełamany skład tekstu o dowolnej liczbie wierszy. W wyniku łamania ze szpalty są tworzone łamy lub kolumny;
Łam – liczba wierszy składu tekstowego, odpowiadająca długości kolumny.
Kolumna – przełamany skład tekstowy, odpowiadający jednej stronicy. Rozróżnia się kolumny: jedno- i wielołamowe, spuszczone (ok. 1/4 wysokości od góry jest niezadrukowana), rozkładowe lub sąsiadujące (obok siebie parzysta i nieparzysta).
Jednostką większą jest 1 kwadrat = 4 cyc. (canon) – określanie szerokości i długości kolumn, wymiarów stronicy, większych ilustracji (wzrasta użycie mm).
W DTP panują amerykańskie programy do łamania. Stosują one amerykański system miar. W polskim prepress zaczęto stosować ten standard. W sys-temie 1 pt = 1/72" (1" = 25,4 mm) :
1 punkt = 1/72" = 0,353 mm (polski skrót – pt, D),
1 cycero = 12 pt (polski skrót – c, cyc.),
1 kwadrat = 4 c = 48 pt (polski skrót – , k).
Grupa krojów pisma
Największa jednostka systematyczna (11 grup).
Pismo jest to zestaw znaków, który pozwala na widzialne i trwałe przedstawienie myśli w danym języku.
Pismo
Atrybuty
kroju pisma
{
W krojach wyróżnia się rodziny krojów. Każdy członek rodziny pochodzi z jednego kroju, ale ma np. inną odmianę lub szerokość.
Na pojęcie rysunku oczka składają się m.in.: styl, rytm, proporcja, dukt, szeryfy itp.
Rodzina kroju pisma
Krój pisma
Jest to zestaw znaków przeznaczonych do drukowania, możliwy do zidentyfikowania przez jego projekt (rysunek oczka) i dostępność rozmiarów.
Atrybuty kroju pisma
Są to elektronicznie przetworzone odmiany kroju, np. pochylenie, pogrubienie, podkreślenie, przekreślenie, obrys, negatyw, zwężenie, poszerzenie, cień. W rodzinie dostępnej w DTP może nie być np. odmiany pogrubionej, ale można ją wytworzyć.
Przykładowy atrybut - Odmiana kroju pisma
Każdy krój ma co najmniej 6 odmian: prosta, pogrubiona, pochylona, wersaliki, małe litery, kapitaliki – wersaliki o wysokości liter małych.
Odmiany mogą być dostępne lub wytworzone elektronicznie.
18 pt
górna linia pisma
dolna linia pisma
linia pisma
To jest przykładowy tekst
14 pt
górna linia pisma
dolna linia pisma
linia pisma
To jest przykładowy tekst
Stopień pisma
Stopień pisma (wysokość) jest to miara wysokości liter mierzona pomiędzy górną i dolną linią pisma. Jeśli stopień pisma jest opisywany jako np. 14 pt, nie oznacza to wielkości znaków, które są tam użyte, ale jego własną miarę.
od odległości bez interlinii.
z większą o 4 pt odległością między wierszami,
Przykład tekstu (14/18 pt) 14 pt na 18 pt interlinii
18pt
Zmiana odstępu pomiędzy liniami pisma w akapicie (w DTP określanych liniami bazowymi) jest nazywana interlinią.
Wg programów DTP interlinia jest to odległość pomiędzy dwiema liniami bazowymi sąsiednich wierszy w akapicie.
Zapis, np. 14/18 pt oznacza tekst o stopniu 14 pt i interlinii 18 pt.
bazowa
hfćźżęągjyĆŹŻĄĘabcdefx
środkowa
dolna
górna
akcenty górne
wydłużenia dolne
wydłużenia górne
Stopień pisma jest wymierzony tak, aby włączyć wydłużenia górne i dolne (wyznaczane przez odpowiednie linie) poszczególnych liter. Osobne zagadnienie tworzą akcenty znaków, występujących w różnych alfabetach (językach). Akcenty (wyznaczane przez linie akcentów) muszą się jednak mieścić pomiędzy górną i dolną linią pisma.
Szeryfy
Znaki pisma
Alfabet składa się z majuskuł i minuskuł.
Majuskuła – wersalik, duża, wielka litera.
Minuskuła – mała, tekstowa litera.
Kapitalik – wielka litera pisane wysokością małej.
Font tworzy jedna odmiana kroju pisma. Dla fontów skalowalnych (OpenType, TTF, PS Type 1) możliwe jest uzyskanie znaków we wszystkich stopniach pisma.
Podstawowe terminy związane z łamaniem publikacji:
Tracking (regulowanie świateł) – algorytm dostosowania, w zależności od stopnia pisma, standardowych odstępów pomiędzy znakami dla dobrego wyglądu słowa lub ich grupy.
Kerning (podsuwanie) – dostosowanie światła między parą liter tak, że jedna część litery umieszczona jest w stronie niosącej innej.
Ligatura to połączenie pewnych liter, ukształtowane w jeden zgrupowany (pojedynczy) znak, tak aby polepszyć widok odstępów pomiędzy tymi znakami.
Czcionka
Jest to materiał zecerski o kształcie prostopadłościanu, którego górna część (tzw. główka), zawierająca oczko, daje na wydruku odbitkę znaku.
Z punktu widzenia dzisiejszych technik drukowania pojęcie czcionki ma znaczenie historyczne.
Justunek
Justunek jest to materiał ślepy (bez oczka), służący do wypełniania tych miejsc w składzie, które nie mają dawać odbitki w druku :
firet – justunek o stopniu odpowiadającym stopniowi fontów danego składu i szerokości równej jego stopniowi
półfiret – justunek o stopniu odpowiadającym stopniowi fontów danego składu i szerokości równej jego połowie
spacja – justunek o stopniu odpowiadającym stopniowi fontów danego składu i o szerokości mniejszej od połowy stopnia tego fontu.
Inne terminy typograficzne
szerokość i głębokość (wysokość) kolumny - szerokość kolumny odpowiada szerokości zadrukowanej stronicy, a głębokość – wysokości tego zadruku. pagina - część nad lub pod kolumną zawierająca numer stronicy.
żywa pagina zawiera zmienny w dziele tekst (np. tytuł rozdziału) i nie musi zawierać paginacji

wcięcie akapitowe tekstu podstawowego
Zasady dobrego składu tekstu
Zasady składu i łamania
wcięcie akapitowe oddzielnych części tekstu
końcowy wiersz akapitu może być krótszy od pełnego wiersza, ale co najmniej o 1 firet
końcowy wiersz akapitu nie może być krótszy od dwukrotnego wcięcia akapitowego
odległość międzywyrazowa 1/2 firetu (min. 1/4, max. 1,5)
niedopuszczalność powstawania korytarzy lub rynien
nie zawieszać pojedynczych liter: a i o u w z
nie przenosić więcej jak 2 kolejne wiersze (nie dotyczy wąskich łamów)
nie przenosić wyrazu czteroliterowego i cienkiej sylaby
grupy cyfr powyżej 3 rozdzielać spacją
znaki ułamków, potęg, procentów, minut, stopni itp. - bez odstępu. Skróty typu cm, mm itp. rozdzielać sztywną spacją i umieszczać w tym samym wierszu co liczba
wyrazy dwuczłonowe zawierają dywiz, a nie pauzę lub półpauzę i nie zawierają spacji
tytuły powinny być ujednolicone w tekście i o takim samym kroju jak tekst podstawowy
w tytułach nie dzielić wyrazów
w tytułach wersalikowych od 16 pt bezwzględnie stosować kerning
przy wyliczeniach, za cyfrą stosować kropkę i spację, a za literą stosować nawias, spację i tekst
Zasady dobrego łamania
12 pt
16 pt
20 pt
łamać na określoną liczbę wierszy w łamie i odpowiednio dobierać justunek przed i po akapitach (zachowanie registru)
nie rozbijać kolumny „na papierki”
nie rozpoczynać kolumny „bękartem” (wdowa) i nie pozostawiać u dołu kolumny „szewca” (sierota)
pagina zwykła - cyframi arabskimi, pagina żywa – wersalikami, kapitalikami lub tekstem o 1-2 stopnie mniejszym o podstawowego
Naświetlanie
Serwer OPI
Łamanie
System uwzględniający obrazy w formatach niskiej i wysokiej rozdzielczości (komentarze).
Praca z systemem OPI
Oprócz edytorów istnieją także programy korekcyjne i tłumaczące, lecz są to tylko algorytmy. Wykorzystanie algorytmów sprawdzających nie jest wystarczającą kontrolą.
Klient ponosi odpowiedzialność za czytanie sprawdzające.
Czytanie sprawdzające
Korekta i standardy
techniczna (redakcyjna)
tekstowa (autorska, wstępna, językowa)
Procedura sprawdzania nosi nazwę korekty:
Każdy skład DTP musi być sprawdzony.
Korygowanie tekstu
Korygowanie koloru
Znaki te są unormowane i zrozumiałe międzynarodowo (norma ISO). Znaki są wpisywane na lewym lub prawym marginesie kolumny.
Znaki korektorskie
EPC/DAR instalowano w wielkich wydawnictwach. Początkowo były one rozwijane jako autonomiczne.
EPC/DAR są silnymi systemami, ale są drogie.
Mają zastosowanie dla prac specjalistycznych (muzyka, matematyka, chemia).
EPC są usuwane z rynku w związku z rozwojem DTP.
Przykładowym jest Printbox (Quantel) – UNIX.

Systemy EPC/DAR
Systemy cyfrowe łamania
Istnieją dwa różne rodzaje systemów cyfrowego łamania: EPC/DAR (Electronic Page Composition /Digital Artwork and Reproduction) oraz DTP.
Budowa systemu DTP:
komputer główny
monitor, klawiatura i mysz
pakiet oprogramowania
urządzenia peryferyjne (on-line lub off-line)
Oprogramowanie na wszystkie platformy. Najlepsze: QuarkXPress, InDesign, PageMaker, Corel-Ventura.
Programy mają budowę modułową, dzięki czemu można zwiększać ich możliwości.

Systemy DTP
Łączą wszystkie elementy (pismo, tintę, grafikę) w kompletne strony lub obrazy.
Impozycja arkusza drukarskiego
Proces polega na wczytaniu plików utworzonych w oprogramowaniu do łamania. Może być ona wykonywana z formatu aplikacji źródłowej, PS lub PDF.
Impozycja elektroniczna
Określenie impozycji
Jest to rozmieszczenie drukowanych obrazów na określonym formacie tak, że położenie poszczególnych stronic zapewnia uzyskanie właściwej ich kolejności w składce. Impozycją jest też rozmieszczanie wieloużytkowe.
Impozycja jest stosowana do wszystkich technik drukowania. Wszystkie schematy impozycyjne wynikają z końcowej postaci produktu.
Elektroniczna impozycja przygotowuje pracę w celu wykonania gotowych form drukowych (CtP).
Podczas przygotowywania impozycji należy zapewnić dodatkowe marginesy umożliwiające realizacje procesów introligatorskich. Wymagany jest dodatek na spad (3 mm).
Wymagany jest zapas (po min. 12 mm) na łapki, testy kontrolne drukowania, znaczniki formatu, punktury i inne znaki drukarsko-introligatorskie.
Dodatkowe marginesy w impozycji
Programami do impozycji są np. : Preps (ScenicSoft), INposition (DK&A), PressWise (Imation), PdfOrganizer (AC&C HSH Group). Istnieją także stacje do impozycji stronic, np. SignaStation (Heidelberg).
Na zewnątrz rozmiaru roboczego pracy, który włącza spad, drukarz potrzebuje dysponować jeszcze dodatkowym zapasem wzdłuż arkusza. Te dodatkowe obszary będą zapełnione testami kontrolnymi drukowania oraz muszą zapewnić uchwycenie podłoża przez łapki maszyny.
W pracy oprawianej przez szycie (drutem lub nićmi) oznacza to 3 mm na górnej, dolnej i zewnętrznej części składki – z trzech stron.
Dla opraw klejonych dodatkowy zapas, zwykle 1 mm, jest wymagany także na wewnętrznej części składki.
Prace jednoarkuszowe, takie jak plakaty, wymagają 3 mm spadu na wszystkich 4 bokach.
Drukowanie wieloużytkowe
Drukowanie wielu niezależnych użytków na wspólnym arkuszu (opakowania, etykiety, wizytówki).
Ekonomiczne wykorzystanie podłoża i skrócenie czasu drukowania całego nakładu.
Skomplikowane użytki wycina się wykrojnikami.
Metody wytwarzania arkusza drukarskiego
Prace półarkuszowe i pełnoarkuszowe
Praca półarkuszowa
Wszystkie stronice określonej sekcji są rozmieszczane w jednej impozycji. Po wydrukowaniu całego nakładu jednej strony arkusza następuje jego odwrócenie i zadrukowywana jest druga strona. Na obu częściach arkusza otrzymujemy identyczne dwie kopie pracy.
Przy pracy półarkuszowej używana jest tylko jedna impozycja i wykonywany tylko jeden zestaw form drukowych. Faktyczny wymiar form drukowych i obszar zadruku arkusza muszą być na tyle duże, aby wydrukować wszystkie stronice arkusza na obu jego połowach.
Praca półarkuszowa odwracana. Po wydrukowaniu arkusze są odwracane wokół osi równoległej do krótszego boku (przez bok dłuższy). Takie odwracanie gwarantuje poprawność registru.
Praca półarkuszowa przewijana. Po wydrukowaniu arkusze są przewijane wokół osi równoległej do dłuższej krawędzi arkusza (przez bok krótszy). Należy zadbać o to, aby krawędzie papieru były idealnie prostopadłe, a praca wycentrowana.
Praca pełnoarkuszowa
Sekcja do drukowania na każdej stronie arkusza jest rozmieszczona w dwu oddzielnych impozycjach: zewnętrznej i wewnętrznej.
Praca pełnoarkuszowa produkuje jedną kopię z dwóch zestawów form, dla dwóch impozycji.

Postpress-procesy introligatorskie
Klasyfikacja wyrobów poligraficznych
Druki luźne – produkty składające się z jednej lub kilku nie połączonych ze sobą części (np. kartka ulotki reklamowej, gazeta codzienna, torba).
Druki łączone – produkty połączenia w całość kilku arkuszy, ale bez oddzielnie wykonanej okładki (np. tanie czasopismo, kalendarze zdzierane).
Oprawy – efekt połączenia okładki z wkładem. Okładka jest zewnętrznym elementem oprawy. Wkład stanowią połączone ze sobą kartki (np. zeszyt, notes, boszura, czasopismo, książka itp.).
Oprawy mogą stanowić bardzo złożony wyrób introligatorski.
Oprawy
Okładki
Części: okładzina przednia, tylna i grzbiet.
Ze względu na łączenie okładki i wkładu, oprawy podzielono na trzy typy: proste, złożone i specjalne.
Oprawy proste mają przyklejony lub przyszyty grzbiet okładki do grzbietu wkładu.
Oprawy złożone nie mają połączonego grzbietu okładki z grzbietem wkładu, natomiast połączenie wkładu z okładką następuje poprzez tzw. wyklejkę.
Oprawy specjalne mogą mieć różne połączenia wkładu i okładki. Mogą to być np. jednocześnie wyklejki i połączenia grzbietów, spirale, klamry, nity itp.

Wkłady
Podstawę budowania wkładu stanowią składki lub kartki. Powstają one z arkusza lub wstęgi.
Arkusz – płaski materiał (prostokąt), którego wysokość jest porównywalna z szerokością.
Wstęga – płaski materiał, którego wysokość jest wielokrotnie większa od szerokości.
Kartka – rodzaj arkusza, na którym po obu jego stronach znajdują się stronice.
Składka – arkusz złamany jedno- lub wielokrotnie, dający w wyniku złożenia krawędź zwaną złamem. Elementami składki mogą być: wyklejka, przyklejka, wklejka i nakładka.
Mamy wkłady jedno-, wieloskładkowe i kartkowe.
Wkład jednoskładkowy – składki włożone jedna w drugą (tworzą na grzbiecie jeden złam).
Wkład wieloskładkowy – wiele składek położonych na sobie (tworzą na grzbiecie wiele złamów).
Wkład kartkowy – położone na sobie oddzielne kartki (nie tworzą na grzbiecie złamów).

Wybrane operacje introligatorskie
Przytoczymy tylko niektóre ważne:
Krojenie i cięcie
Krojenie – podzielenie półfabrykatu na części (powstają albo części podlegające dalszej obróbce, albo jedna taka część i odpad.
W krojeniu wyróżniamy trzy główne typy operacji: przekrawanie, okrawanie i wykrawanie.
Przekrawanie – krojenie wzdłuż linii prostej.
Okrawanie – wyrównywanie do danego formatu.
Wykrawanie –wykonywane wykrojnikami.
Cięcie – podział, w wyniku którego powstają ubytki materiału (pył, skrawki). W cięciu wyróżniamy dwa główne typy operacji: przycinanie i rozcinanie.
Przycinanie – obróbka grzbietu wkładu, który ma być połączony z okładką przez klejenie.
Rozcinanie – oddzielanie od siebie wielu wkładów lub całych opraw.
Złamywanie (falcowanie)
Zgięcie arkusza lub wstęgi i złamanie go z wytworzeniem trwałego śladu (złamu).
Standardowe złamywanie, to dzielenie arkusza na pół, przełamując bok dłuższy i kładąc ku wnętrzu.

prostopadłe
Rozróżnia się cztery typy złamywania: prostopadłe, równoległe, mieszane i specjalne.
równoległe
Bigowanie
Wytworzenie śladu ułatwiającego zagięcie.
Klejenie
Nałożenie kleju na jedną z powierzchni, przyciśnięcie powierzchni drugiej i wysuszenie.
Szycie
Łączenie elementów przy pomocy drutu lub nici. Druty – powleczone (przed rdzewieniem). Przy szyciu nićmi igła przebija wkład i kładziony jest ścieg.

mieszane
Uszlachetnianie
Nadawanie nowych własności drukom przez: lakierowanie, kalandrowanie, laminowanie, impregnowanie, kaszerowanie, tłoczenie.
Lakierowanie – nakładanie warstwy lakieru.
Kalandrowanie – dodatkowe nabłyszczanie położonego lakieru przez dociśnięcie jego powierzchni do gorącego wypolerowanego cylindra.
Laminowanie (foliowanie) – łączenie całej powierzchni druku z folią wykonaną z tworzywa.
Impregnowanie – nałożenie stopionej substancji na powierzchnię druku (parafina, wosku).
Kaszerowanie – łączenie produktów powierzchniowych klejem, albo z wykorzystaniem właściwości termoplastycznych.

Tłoczenie – wciskanie matrycy w podłoże. Podczas tłoczenia można jednocześnie wykonać nadruk.
W wyniku procesu powstaje płaskorzeźba po obu stronach arkusza. Używanie tej techniki bez farby daje unikalny efekt wytłoczenia papieru, np. logo na papierze firmowym.

Stosowany w wydawnictwie przy planowaniu produkcji dzieła.
Zawiera on jednak materiał nie pochodzący od autora (przedmowa, reklamy itp.).
Składa się tak jak arkusz autorski
Arkusz wydawniczy
Stosowany przy obliczaniu honorarium autorskiego, korektora lub maszynistki.
Arkusz autorski
Składa się z:
40 000 znaków drukarskich (w tym spacje)
700 wierszy (linijek) poezji
3000 cm kw. ilustracji (w tym teksty muzyczne)
Rodzaje arkuszy
Poprawnie przygotowany arkusz drukarski jednoznacznie definiuje wykonanie arkusza introligatorskiego.
Jest to sfalcowany (złożony) arkusz drukarski.
Arkusz introligatorski
Arkusz drukarski
Dla celów rozliczania się drukarni z wydawnictwem przelicza się go na arkusze A1.
W praktyce określa arkusz podłoża, na którym drukarnia drukuje pracę.
Jednostka zadruku zawierająca 16 stronic A5 (jednostronnie zadrukowany format A1).

1 bpp

8 bpp

24 bpp

30 bpp
Rozdzielczość skanowania i rozdzielczość obrazów do publikacji
Rozdzielczość określana jest z wartości liniatury (L), używanej do reprodukcji rastrowej amplitudowej tego obrazu i skali (P) powiększenia/pomniejszenia tego obrazu w porównaniu z oryginałem według następującej zależności:
S = 2 · L · P
Podwojenie liniatury rastra wyznaczone zostało na podstawie doświadczeń, w których stwierdzono, że są wymagane cztery piksele, aby przedstawić każdy punkt tonalny w określonej komórce rastrowej. Teoria ta jest słuszna dla liniatur niższych od 150 lpi. Jeżeli liniatury są wyższe, wtedy można przyjąć niższy czynnik, nawet do 1,5.
2012-01-10
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
Full transcript