Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

ETOS RYCERSKI

No description
by

karolina nicola

on 30 November 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of ETOS RYCERSKI

ETOS RYCERSKI
Co to jest etos rycerski?
To zespół wartości, przyjętych i akceptowanych przez uczestników kultury rycerskiej, czyli rycerzy. Stanowił zbiór norm, które ustalały się przez wieki i wyznaczały wzorzec osobowy idealnego rycerza oraz kształtowały wzory zachowań przyjętych w społeczności rycerskiej.
KSZTAŁTOWANIE SIĘ ETOSU RYCERSKIEGO
Jako zbiór wartości klasy ludzi związanych z walką, stanowił kontynuację i rozwinięcie – w warunkach europejskiego feudalizmu – etosów wojowników opiewanych przez Homera oraz barbarzyńskich Germanów . Etos pierwszych rycerzy, dość brutalny i hołdujący wartościom takim jak siła fizyczna, duma czy odwaga, z czasem zaczął ewoluować w kierunku wartości wyższych.
Wpłynęły na to co najmniej dwa czynniki:
Kościół
literatura rycerska.
HERBY I TURNIEJE
KODEKS RYCERSKI
Kodeks rycerski
– zbiór zasad etycznych, moralnych i zawodowych, którymi kierowali się rycerze. Charakter kodeksów rycerskich umiejscawia je wśród tzw. kodeksów deontologicznych. Przestrzeganie ich gwarantowało dobrą opinię i godne życie.
DLACZEGO EPOKA DOBIEGŁA KOŃCA?
Wiek XIV przyniósł poważne zmiany w stanie rycerskim, bowiem okazało się, że rycerze zakuci w zbroję nie są dynamiczni w walce, dlatego utworzono dwa rodzaje wojska: jazda lekką i ciężko zbrojną.
ZAKONY RYCERSKIE
Zakon rycerski –
pierwotnie w Kościele katolickim zakon, w skład którego wchodzili zakonnicy (duchowni) oraz bracia-rycerze, czyli rycerze, którzy nie przyjmując święceń, godzili się żyć jak zakonnicy (składali śluby czystości i ubóstwa). Ich głównym zadaniem była nie tylko modlitwa czy kontemplacja, lecz również walka w obronie wiary i ideałów przyjętych w regule zakonnej.
Etos rycerski w dużym stopniu wpływał też na tożsamość klasową rycerstwa – był tym, co odróżniało rycerza od chłopa czy mieszczanina, określał ogólny styl życia rycerzy. Jego ślady zachowały się w wielu źródłach, takich jak średniowieczna literatura piękna
Kościół
Od końca XI wieku Kościół zainteresowany był wpływem na wartości rycerskie. Ważnym momentem było pojawienie się idei walki w obronie wiary, która z czasem stała się naczelnym składnikiem rycerskiego etosu. W XII w. zarys wartości rycerskich zawarł w traktacie Liber ad Milites Templi de laude novae militiae (Pochwała nowego rycerstwa) Bernard z Clairvaux . Tekst, zawierał wzór nowego rycerza – wojownika pełnego miłości do chrześcijan, obojętnego na sprawy ziemskie, mającego w pogardzie zbytek i odważnie wycinającego sobie mieczem drogę do Raju.

Święty Bernard pisał: „Rycerz Chrystusowy zadaje więc śmierć z całkowitym spokojem… jeśli umiera, to dla swego dobra, jeśli zabija, to dla Chrystusa… Zabijając złoczyńcę, nie postępuje jak zabójca, ale, że tak powiem, jak złobójca…”.
Literatura rycerska
Rozwijająca się w XII i XIII wieku literatura trubadurów i truwerów przyczyniła się do włączenia do etosu rycerskiego kolejnych wartości, takich jak miłość czy roztropność.
Istniały różne zbiory takich zasad – różniły się od siebie w zależności od epoki, geografii występowania, ustroju społeczno-politycznego bądź tradycji religijnych. W szczególności w dobie krucjat oraz w późnym średniowieczu pojawiły się próby kodyfikacji, lecz nigdy nie osiągnęły jakiegokolwiek ujednolicenia. W efekcie zasady rycerskie pozostawały prawem niepisanym, honorowym.
Kodeks rycerski w punktach:

Bądź zawsze oddany Bogu, Ojczyźnie, Panu.
Nigdy nie bądź tchórzliwy.
Bądź ambitny i podążaj do celu.
Przegrane bitwy znoś z honorem.
Bądź wzorem dla innych.
Szanuj ludzi wokół siebie.
Dobro i prawość przed niesprawiedliwością broń.
Bądź hojny dla ludzi w potrzebie.
Bądź wierny swym zasadom i ideałom.
Nie krzywdź słabszych.
Bądź dobry dla dam i sierot
HERB

znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych , pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego , później szlacheckiego
Herb -

Turniej rycerski
Szczególnie podkreślane są siła (wygrywa najsprawniejszy i najwytrzymalszy z rycerzy), odwaga (nie każdy zmierzy się z zawodnikiem, który ma sławę niezwyciężonego; oprócz tego istniało poważne ryzyko śmierci), etyka walki (szczegółowe przepisy dotyczące zadawania ciosów, uzbrojenia itp.), żądza sławy (rycerze robili to w końcu głównie dla osobistego rozgłosu). W turniejach późnego średniowiecza na pierwszy plan wysuwają się takie wartości jak się służba damie (turniej rozpoczyna się i kończy na skinienie dam, w których obronie walczą ich faworyci) i hojność (organizacja turnieju oraz nagrody fundowane przez organizatora były bardzo drogie). Można stwierdzić, że średniowieczny turniej był zabawą, w której widoczny był ideał średniowiecznego rycerza.
W feudalnej Polsce już na początku istnienia państwa (około XI wieku) wykształcił się podział na rycerzy i możnowładców. Dlatego rycerstwo podzielone z czasem na średnie i drobne zajmowało się jedynie walką, wojną i rozgrywaniem bitew. Możnowładcy z kolei skupiali się na gromadzeniu dóbr mogli też posiadać własną drużynę rycerską złożoną z rodowców (ci, którzy wywodzili swoje pochodzenie ze starożytnych rodów) i ministeriatów (rycerzy nadwornych). Na skutek rozwoju przywilejów ziemskich i immunitetów stan rycerski wyodrębnił własną osobowość prawną. W chwili kształtowania się monarchii stanowej część rycerzy na drodze nobilitacji stawała się stanem szlacheckim.
Lista średniowiecznych zakonów rycerskich wedle dat powstania
1070-1080 (1239) – Zakon św. Jakuba z Altopascio
1098 (ok. 1180) – Zakon Rycerzy św. Łazarza
1099 (1122) – bożogrobcy
przed 1113 (1113) – joannici
1118 (1128) – templariusze
1128 - Zakon św. Zbawiciela z Monrealu
1157 (1177) – Zakon Alcantara
1158 (1199) – Zakon Calatrava
ok. 1167 (1187) – Zakon Avis
1170 (1175) – Zakon Santiago
1171 - Zakon Skrzydła św. Michała
po 1171 (1180) – Zakon Mountjoy
1191 (1198) – Krzyżacy
1192 (1226) – Zakon św. Tomasza z Akki
1201 (1372) – Zakon św. Jerzego z Alfamy
1202 – kawalerowie mieczowi
1209 (1234) – Zakon Rycerzy Jezusa Chrystusa (Langwedocja)
po 1216 (1228) – Bracia dobrzyńscy
1218 (1235) – mercedarianie
przed 1219 – Zakon Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą
1233 (1235) – Zakon Rycerzy Jezusa Chrystusa (Parma)
1233 (1261) – Zakon Błogosławionej i Cudownej Maryi Panny
1272 – Zakon Najświętszej Maryi Panny z Hiszpanii
po 1312 (1319) – Zakon Rycerzy Chrystusa
1319 (1317) – Zakon Rycerzy z Montesy
1434 – Zakon św. Maurycego
1440 - Brandenburski Zakon Łabędzia
1459 (1459) - Zakon Najświętszej Maryi Panny z Betlejem
1469 (1469) – Zakon św. Jerzego z Karyntii
1561 (1561) – Zakon św. Stefana
WYKONAŁA:

KAROLINA MAZIOL
KL. 3TH
Full transcript