Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

GWIAZDY I ICH EWOLUCJE

No description
by

Ala

on 6 October 2017

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of GWIAZDY I ICH EWOLUCJE

GWIAZDY
Gwiazdy to ciała niebieskie, które świecą własnym światłem pochodzącym z przemian jądrowych zachodzących w ich wnętrzu.
Gwiazdy powstają w galaktykach, a Słońce należy do mniejszych gwiazd naszej Galaktyki - Drogi Mlecznej. Gwiazdy mają różną jasność, wyrażaną tzw. wielkością gwiazdową. Im ta wielkość jest niższa, tym gwiazda jest jaśniejsza.
PRZYKŁADY I RODZAJE GWIAZD
GWIAZDY CIĄGU GŁÓWNEGO:
Słońce, Syriusz, Wega, Alfa Centauri
- ich źródłem energii jest przemiana wodoru w hel; masywniejsze z nich są jaśniejsze i gorętsze; przez długi czas pozostają stabilne; stanowią większość gwiazd
CZERWONY OLBRZYM
Gwiazda o stosunkowo niewielkiej masie (od 0,5 do ok. 8–10 mas Słońca), będąca na schyłkowym etapie ewolucji. Nazwa pochodzi od obserwowanej barwy i dużych rozmiarów (setki razy większych od promienia Słońca). Gwiazda po zsyntetyzowaniu helu z całej ilości wodoru w jądrze zaczyna syntezę helu z warstw wodoru położonych bliżej jej powierzchni.
EWOLUCJA DUŻYCH GWIAZD
GWIAZDY I ICH EWOLUCJE
CZERWONE KARŁY:
Proxima, Centauri, gwiazda Barnarda
- rodzaj gwiazd ciągu głównego o małej masie (kilka razy mniejszej niż Słońce) i temperaturze powierzchni tylko 3000- 4000 K; występują licznie, ale mają niską jasność i dość trudno je obserwować.
BRĄZOWE KARŁY:

Gliese 229B
- obiekty pośrednie między planetami a gwiazdami, ich powierzchnie mają temperaturę rzędu 1000 K; świecą głównie w podczerwieni.
BIAŁE KARŁY:
Syriusz B, Procjon B
- gwiazdy po wyczerpaniu paliwa jądrowego, o temperaturze rządu 10 000 K, skurczone do niewielkich rozmiarów (stąd ogromna gęstość), o małej jasności; bardzo powoli stygną.
CZERWONE OLBRZYMY:

Aldebaran, Arktur
- ą wielokrotnie większe od Słońca, ale mają niską średnią gęstość i niezbyt wysoką temperaturę powierzchni (rzędu 4000 K); zużywają resztki wodoru w otoczce wokół swego jądra.
NIEBIESKIE NADOLBRZYMY:
Rigel, Deneb
- gwiazdy o bardzo dużej masie, o rozmiarach i jasności setki razy przekraczających rozmiary i jasność Słońca; szybko ewoluują, dochodzące do stadium wybuchu supernowej.
CEFEIDY:
Delta Cephei, Gwiazda Polarna
-najbardziej znane gwiazdy zmienne o okresach zmian blasku od kilku dni do kilku miesięcy; należą do gwiazd bardzo masywnych i jasnych.
SUPERNOWE:
supernowa 1987 A
- końcowy etap ewolucji najcięższych gwiazd, związany z trwającym wiele dni gigantycznym wybuchem, po którym z gwiazdy pozostaje pulsar lub tzw. czarna dziura oraz stopniowo niknąca mgławica.
GWIAZDY NEUTRONOW, PULSARY:

jądro mgławicy Krab
- obiekty o masie 1,4- 3 razy większej niż masa Słońca, promieniu rzędu 10 km i gęstości sięgającej 1018 kg/ m3; są pozostałością po wybuchach supernowych, wysyłają silne impulsy radiowe związane z szybkim obrotem wokół swej osi i silnym polem magnetycznym.
Supernowa
to wybuch pewnego typu gwiazd połączony z wyrzucaniem przez nią strumienia materii po tym jak wyczerpie ona swoje jądrowe paliwo i gwałtownie skolapsuje. W przeciętnej galaktyce supernowa wybucha raz na 10 - 100 lat. To co niej pozostaje zależy od masy gwiazdy. Gwiazdy o małej masie zostają białymi karłami. Gwiazdy o wielkiej masie zapadają się w czarne dziury. Gwiazdy o pośredniej masie zapadają się w gwiazdy neutronowe. Chmury materii rozpraszają się w przestrzeni, a wnętrza gwiazd kurczą się i tworzą ciała cięższe niż białe karły. Pozostałością po wybuchu supernowej jest mgławica - skupisko gazów i pyłów.

Czarna dziura
jest tworem grawitacji, której podlegają zarówno cząstki o małych, jak i o dużych masach, a nawet światło. Największe i najjaśniejsze ciała mogą być niewidoczne, ponieważ przyciąganie jasnej gwiazdy o tej samej gęstości co Ziemia i średnicy 250 razy większej od Słońca, nie pozwoliłaby żadnemu promieniowi do nas dotrzeć. Prędkość ucieczki dla Ziemi wynosi 11,2 km/s, a zależy ona rozmiarów i masy obiektu, który ciało chce opuścić. Jeśli prędkość ucieczki przekraczałaby prędkość światła, światło takiej gwiazdy nie byłoby w stanie do nas dotrzeć.
SUPERNOWA I CZARNA DZIURA
PREZENTACJE WYKONAŁY:
BISKUPSKA ALINA
WŁUKA FAUSTYNA
ZATOŃ SANDRA
Full transcript