Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

iii

iii
by

Anna Anna

on 4 January 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of iii

Wnioski z krzywej podaży Lucasa Problem niedoskonałej informacji Robert Emerson Lucas jr ur. 15 VIII 1937 Przypadek doskonałej informacji TEORIA NIEDOSKONAŁEJ INFORMACJI LUCASA wykonały:
Anna Gwiazda Gr IV
Anna Stebelska Gr III Wbrew założeniom przyjmowanym w modelach klasycznych rzeczywistość gospodarcza nie cechuje się doskonałą informacją, a zachowania podmiotów rynkowych wskazują na to, że informację należy traktować jako dobro rzadkie.
Informacja, z jaką spotykają się na co dzień podmioty rynkowe, nie jest ani pełna, ani jej przepływ nie dokonuje się w sposób doskonały. Nie zawsze jest też nieprawdziwa.

Niedoskonałości posiadanej przez podmioty informacji wynikają z wielu przyczyn, z których najważniejsze zostały wymienione poniżej:
• opłacalność pozyskiwania informacji;
• brak dostępu do danych, brak możliwości skutecznego przewidywania;
• bariery przekazywania informacji;
• świadome utrzymywanie asymetrii informacji. ur. 15 VIII 1937 Amerykański profesor i wykładowca, ekonomista, przedstawiciel nowej klasycznej ekonomii; uczeń M. Friedmana.

W latach 70. i 80. XX w. rozwinął i zastosował w makroekonomii, wprowadzone 1961 przez J.F. Mutha pojęcie oczekiwań racjonalnych.

Wspólnie z Th. Sargentem opracował model oczekiwań racjonalnych.

W 1995 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii za „opracowanie i przygotowanie do praktycznych zastosowań hipotezy o racjonalnych przewidywaniach, gruntowną przebudowę analizy makroekonomicznej oraz pogłębienie wiedzy o polityce ekonomicznej” Założenia:

– ceny na poziomie poszczególnych przedsiębiorstw są doskonale giętkie

– przedsiębiorstwa nie mają pełnej informacji o przyczynach wzrostu popytu na swoje produkty
•mogą mylnie postrzegać wzrost popytu wywołany wzrostem podaży pieniądza (inflacją) jako poprawę relacji między cenami swoich produktów i nakładów
•w takiej sytuacji mogą reagować wzrostem produkcji na wzrost ogólnego poziomu cen
– przedsiębiorstwo zwiększa swoją produkcję tylko wtedy, gdy cena jego produktu wzrośnie w stosunku do niektórych innych cen w gospodarce- zwłaszcza cen jego nakładów

– przedsiębiorstwa mają trudności z uzyskaniem informacji na temat cen innych produktów w gospodarce, poza ceną własnych produktów

– oczekiwania są racjonalne, co oznacza, że uczestnicy rynku formułują oczekiwania używając do tego całej dostępnej informacji oraz znając zasady funkcjonowania rynków Teoria niedoskonałej informacji wniosek:
Ceny zmieniają się w mniejszym stopniu niż w przypadku doskonałej informacji - Neutralność pieniądza
- Gdy cena produktu przedsiębiorstwa wzrasta w takim samym stopniu co ogólny poziom cen, to przedsiębiorstwo nie jest skłonne do zwiększania produkcji.
- Przedsiębiorstwa są dobrze poinformowane o cenach innych produktów w gospodarce i zmianach zachodzących na innych rynkach
Krzywą podaży reprezentatywnego przedsiębiorstwa określa się formułą: Yi = b(Pi – P) + Y*i .

gdzie: Yi - produkcja firmy,
b – parametr, Pi – wskaźnik ceny produktu firmy, P -wskaźnik łącznego poziomu cen,– Y*i – potencjalna (normalna) produkcja firmy,

Decyzja firmy o wielkości podaży zależy od porównania ceny jej produktu z ogólnym poziomem cen w gospodarce.

Jeżeli Pi i P podnoszą się w tym samym stosunku, to Yi nie zmienia się. Krzywa podaży przedsiębiorstwa Y*i Krzywa podaży przedsiębiorstwa
Yi=b(Pi – P)+Yi* Produkcja przedsiębiorstwa Źródło:
Hall Robert E. , Taylor John B., "Makroekonomia", Wyd.naukowe PWN, Warszawa 2000. Warunki gospodarcze: względne ceny różnych produktów nigdy nie ulegają zmianie Skrajny przypadek Gdy informacja jest ograniczona przedsiębiorstwa nie znają cen innych towarów w gospodarce oraz ogólnego poziomu cen, którego poziom muszą odgadywać. Niedoskonała informacja
• Jeśli informacja jest ograniczona i firma nie wie, co dzieje się na innych rynkach - nie zna ogólnego poziomu cen:
Yi = b(Pi – Pe) + Y*i

gdzie: Pe – ocena ogólnego poziomu cen przez przedsiębiorstwo

• Przedsiębiorstwo, obserwując cenę własnego produktu, odpowiednio dostosowuje swoje oczekiwania dotyczące innych cen (zmiana własnej ceny wpływa na oczekiwania co do zmian ogólnego poziomu cen) Ocena ogólnego poziomu cen
•Dostosowanie oczekiwań przedsiębiorstwa można przedstawić formułą:
Pe = P̂ + b(Pi - P̂ )

–gdzie: P̂ - prognoza ogólnego poziomu cen przyjęta na początku danego roku,
b - przedstawia wpływ własnej ceny firmy na jej szacunek ogólnego poziomu cen

Oznacza to, że oczekiwana przez firmę cena ogólna Pe, jest wyższa od prognozowanej P̂ na początku roku o kwotę równą iloczynowi parametru b i różnicy między własną ceną Pi a przewidywana ceną ogólną P̂ .
Na ogół : 0< b < 1

•Jeśli b = 1, firma podnosi swój szacunek ogólnego poziomu cen dokładnie o tyle, o ile wzrasta jej własna cena.
•Jeśli b = 0, to cena własna firmy nie wpływa na szacunek ogólnego poziomu cen


Przykład:
Jeśli b = 0,3, cena ogólna na początku roku jest 1,0, a na swoim rynku przedsiębiorstwo
obserwuje cenę 1,1, najlepszym oszacowaniem ogólnej ceny będzie:
1,0 + 0,3(1,1 – 1,0) =1,03
•Jeśli oczekiwania przedsiębiorstwa co do ogólnego poziomu cen wstawimy do równania podaży firmy, otrzymamy:

Yi = b[Pi - P̂ - b(Pi - P̂ )] + Y*i
czyli:
Yi = b(1- b)(Pi - P̂) + Y*i

Typowe przedsiębiorstwo wytwarza więcej, gdy cena jego produktu przewyższa przewidywany ogólny poziom cen

–Współczynnik podaży b(1- b) jest powiązany z b

•Gdy b jest bliskie 1, to b(1- b) jest bliskie 0 i firma nie dostarcza dodatkowej produkcji

•Gdy b jest bliskie 0, to współczynnik podaży b(1- b) jest większy

•Zsumowanie równań dla wszystkich n firm daje:

Y = nb(1- b)(P - P̂ ) + Y* – krzywa podaży Lucasa

Jeśli poziom cen P wzrasta ponad wielkość prognozowaną, to realny PKB podniesie się ponad poziom potencjalny . Krzywa podaży Lucasa Krzywa podaży Lucasa Gdyby przedsiębiorstwa dysponowały pełną informacją poziom cen podniósłby się o tyle samo, co podaż pieniądza, ponieważ krzywa podaży Lucasa byłaby pionowa W warunkach racjonalnych oczekiwań przewidywany wzrost podaży pieniądza nie przynosi wzrostu realnej produkcji:

– Z analizy krzywej Lucasa wynika, że jeśli ludzie mają takie same informacje o gospodarce co bank centralny, to formułując racjonalne oczekiwania co do P, oczekują wzrostu poziomu cen a nie wzrostu Y.
– Ponieważ Y nie wzrasta to, ludzie przewidują, że ceny muszą wzrosnąć o tyle o ile wzrosła podaż pieniądza
– Krzywa podaży Lucasa przesunie się bezpośrednio w górę wraz z przesunięciem krzywej popytu
– Ludzie nie dają się zaskoczyć, gdy prowadzona jest systematyczna polityka Teza o nieskuteczności polityki Model niedoskonałej informacji a rynek pracy Ważnym wytłumaczeniem skutków zmian podaży pieniądza dla realnego PKB jest teoria niedoskonałej informacji rozwinięta przez Roberta Lucasa. Według tej teorii, ludzie nie są doskonale poinformowani o tym, co się dzieje w innych częściach gospodarki.
W związku z tym, gdy przedsiębiorstwa dostrzegają wzrost cen- czy to spowodowany przesunięciami ich krzywej popytu, czy zmianami w innych częściach gospodarki- to reagują nań zwiększeniem produkcji. Reakcją tą jest krzywa podaży Lucasa.
Sztywność cen jest implikacją teorii niedoskonałej informacji Lucasa: gdy wzrasta podaż pieniądza, to ogólny poziom cen podnosi się o stosunkowo niewiele. W rezultacie rosną realne zasoby pieniądza, a realny PKB wzrasta ponad poziom potencjalny.
stan długookresowej równowagi.

Z jakiegoś powodu rośnie popyt presja na wzrost zatrudnienia
i presja na płace nominalne.
Wzrost płac nominalnych powoduje wzrost cen

pracownicy „nie zauważyli” wzrostu cen.

Sądzą oni, że ceny pozostały na starym poziomie, ale płace nominale wzrosły. Sądzą oni więc (błędnie), że płace realne wzrosły.
Pracują więc więcej, co powoduje zwiększenie produkcji.
Przy niezmienionych oczekiwaniach, wzrost cen powoduje wzrost produkcji. Robert E. Hall, John B. Taylor, Makroekonomia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000.
David Romer, Makroekonomia dla zaawansowanych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000.
E. Pankau, M. Zielenkiewicz, Wpływ niedoskonałych decyzji podmiotów na efektywność mechanizmu rynkowego [w:] Zachowania rynkowe w teorii i praktyce , red. D. Korycińska, Wyd. Katedra Mikroekonomii Uniwersytetu Szczecińskiego Szczecin 2007. Bibliografia Źródło:
Hall Robert E. , Taylor John B., "Makroekonomia", Wyd.naukowe PWN, Warszawa 2000.
Full transcript