Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

overeenkomsten en verschillen tussen CVA, MS en Parkinson

No description
by

Henry Honné

on 16 October 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of overeenkomsten en verschillen tussen CVA, MS en Parkinson

De hersenen zijn in te delen in verschillende gebieden:

Een eenvoudige en gangbare indeling is:

Cerebrum (grote hersenen)
Cerebellum (kleine hersenen)
Truncus cerebri (hersenstam)


De menselijke hersenen, vormen het deel van het centraal zenuwstelsel dat zich in het hoofd (schedel) bevindt.

De hersenen zijn het waarnemende, aansturende, controlerende en informatieverwerkende orgaan in de mens. Ze bevinden zich binnen in de schedel en samen met het ruggenmerg vormen ze het centraal zenuwstelsel.

De menselijke hersenen zijn een extreem complex orgaan; ze zijn opgebouwd uit 80-100 miljarden zenuwcellen (neuronen), waarvan elk in verbinding staat met een groot aantal andere zenuwcellen, soms vele duizenden.


Een lijst van hersenaandoeningen:

Ziekte van Alzheimer
Amyotrofe laterale sclerose (ALS)
ADHD
ADD
Afasie
Amblyopie (zwakzichtigheid)
Anencefalie
Autisme
CVA (beroerte)
Ziekte van Creutzfeldt-Jakob
Dyscalculie
Dyslexie
Hersenabces
Hersenbloeding
Herseninfarct
Hersenkneuzing
Hersenschudding (traumatisch)
Hersenontsteking
Hersentumor
Hersenverlamming
Hersenvliesontsteking
Ziekte van Huntington (onwillekeurig)
Syndroom van Korsakov
Leukodystrofie (progressieve dystrofie)
Migraine
Multiple Sclerose
Multipele systeematrofie
Narcolepsie
Neurofibromatose (huid-, bind-, zenuw)
Ziekte van Parkinson
Schizofrenie
Synesthesie
Syndroom van Wernicke
PDD-NOS (vorm van Autisme)
Syndroom van Asperger (vorm van Autisme)
Syndroom van Rett (stagneren ontwikkeling)
Migraine 2.400.000
Angststoornissen 1.100.000
Stemmingsstoornissen, waaronder depressie
800.000
Hersenletsel (NAH) 650.000
Dementie 260.000
Beroerte/CVA 174.000
Epilepsie 120.000
Parkinson 44.000
Multiple sclerose (MS) 17.000
Hersentumoren 5.000
Huntington 1.700

De hersenen besturen en coördineren zintuigsystemen, beweging (zowel bewust als onbewust) en homeostatische lichaamsfuncties zoals ademhaling, bloeddruk en lichaamstemperatuur.

De hersenen zijn ook de bron van cognitie, logisch denken, verbeelding, creativiteit, emotie en geheugen.
Al beslaan de menselijke hersenen slechts twee procent van het lichaamsvolume, ze gebruiken een tienvoud aan zuurstof vergeleken met de rest van het lichaam en verbruiken een kwart van de totale energie.

Voortdurend stroomt twintig procent van het bloed naar de hersenen.
Vandaag bespreken we drie van de bekendste om hun verschillen en overeenkomsten te leren kennen:

Beroerte/THL
ziekte van Parkinson
Multiple sclerose
Hersens zijn erg complex en lijken kwetsbaar....

Eén op de vijf mensen krijgt te maken met een hersenaandoening....
Alle drie stoornissen op drie gebieden:
neurologisch
psychologisch
neuropsychologisch

Neuropsychologisch

Ruimtelijke aandacht
Ruimtelijke stoornissen
Handelingsstoornissen
Herkenningsstoornissen
Taal- en spraakstoornissen Slikstoornissen
Geheugenstoornissen
Aandacht- en bewustzijnstoornissen
Executieve stoornissen
Vermoeidheid/Egodepletie

Neurologisch

verhoogde bloeddruk
verlamming
gevoelstoornissen
hemianopsie
evenwichtsstoornissen
slikstoornissen
incontinentie
obstipatie
vermoeidheid
schouder/hand pijn
epilepsie

Psychologisch

Primaire emotionele gevolgen: zijn het directe resultaat van de schade aan de hersenen. Er kunnen zich persoonlijkheidsveranderingen voordoen.

(Rem op emoties is weg, niet meer kunnen nuanceren, asociaal gedrag, vloeken, agressie, snel huilen, een geprikkelde stemming, depressies en
overspannenheid. Snel moe, gevoelig voor licht, drukte en lawaai).

Secundaire emotionele gevolgen: ontstaan als reactie van de getroffene op de vaak vreemde symptomen van het hersenletsel.

Rouwreacties als gevolg van het verlies van een functie of de ‘oude’ manier van leven.
Gedragsmatige gevolgen:

Verstoorde sociale waarneming en sociaal bewustzijn:
Naarmate de hersenbeschadiging toeneemt, neemt de mogelijkheid tot
zelfbewustzijn (en de zelfbeoordeling) maar ook empathie, af.

Verstoorde controle:
impulsiviteit, rusteloosheid, ongeduld, niet in staat zijn tot spontaniteit en
flexibiliteit.

Niet in staat zijn te leren van ervaringen.

Catastrofe-reactie: een sterk emotionele reactie, vooral bij confrontatie met dingen die niet goed gaan. De persoon kan echter ook onverschillig reageren.

Specifieke emotionele veranderingen: apathie, kinderlijkheid, verhoogde reactiviteit/impulsiviteit, prikkelbaarheid, dwanglachen/-huilen,
ontremming, agressie, toegenomen/afgenomen seksuele interesses.

Verlies van zelfredzaamheid (dit kan leiden tot het afhankelijk gedrag en weinig initiatief vertonen) en niet voor vol aangezien worden: frustraties, woede-uitbarstingen, gevoelens van machteloosheid en depressiviteit.
beroerte/traumatisch hersenletsel/tumor
De ziekte van Parkinson

De ziekte van Parkinson is een langzaam verergerende neurologische aandoening waarbij klachten ontstaan van algehele stijfheid, bewegingsarmoede en trillen van armen en benen. De ziekte is niet te genezen.
Er bestaan ook een aantal ziekten die lijken op de ziekte van Parkinson maar daarnaast andere symptomen hebben of anders verlopen. Deze ziektes kunnen worden aangeduid met de term parkinsonisme.

In het begin van de ziekte zijn de symptomen die op de ziekte van Parkinson kunnen wijzen heel mild. Het gaat dan om traagheid, een sombere stemming, spier- en gewrichtspijn of verminderd meebewegen van een arm bij het lopen.

Multiple sclerose
(klassieke) Neurologische symptomen:

stijfheid van armen en benen (rigiditeit)
trillen van armen en benen in rust (tremor)
traagheid (hypokinesie)
gemakkelijk vallen (houdingsinstabiliteit)
langzaam uitvoeren van bewegingen (bradykinesie)
weinig mimiek in het gelaat (het zogenoemde maskergelaat)
moeite met opstaan (terugvallen in de stoel)
moeite met omdraaien tijdens het lopen of in bed
verminderd optillen van de benen bij lopen en daardoor een sloffende gang
lopen met kleine pasjes
voorovergebogen houding met doorgezakte knieën
moeite met starten en stoppen van een beweging
voorover gebogen houding
minder meebewegen van de armen tijdens lopen
bewust moeten nadenken bij alle handelingen
kleiner handschrift
moeite met fijne vingerbewegingen
zachte stem en monotone spraak
moeilijker slikken
speekselverlies
vettige huid en toegenomen speekselvloed.

Pychologische stoornissen:

sombere stemming
nachtelijke onrust
angst
anhedonie
apathie
dementie
hallucinaties
psychose
restless-leggsyndroom
insomnie
overmatig slapen overdag
stoornissen REM-slaap
dubbelzien
wazig zien
gewichtsverandering
vermoeidheid
Neuropsychologische functiestoornissen:

gestoord kleurenzien
gestoorde reukzin
pijn
abnormale gevoelssensaties
cognitieve dysfuncties
apathie
impulscontrole
cognitieve dysfunctie
geheugenproblemen
dwangmatigheid
impulscontrolestoornis
Het bekendste symptoom: de tremor (trillen)

In het begin van de ziekte van Parkinson zitten de verschijnselen vaak aan een kant van het lichaam, later kunnen beide kanten van het lichaam meedoen. Vaak blijft een kant erger aangedaan dan de andere. Niet elke patiënt krijgt alle symptomen die kunnen voorkomen bij de ziekte van Parkinson.

Trillen van handen, benen, kin of tong komt bij de helft van de patienten met de ziekte van Parkinson voor.
Dit trillen is aanwezig als armen of benen in rust zijn.
Als de patiënt iets gaat pakken met een arm die trilt dan verdwijnt het trillen. Spanning en emoties verergeren het trillen. Tijdens de slaap is het trillen niet aanwezig.
Het trillen is niet te onderdrukken.

De ziekte van Parkinson ontstaat door een tekort aan het stofje dopamine in bepaalde diep gelegen gebieden van de hersenen, de zogenaamde zwarte kern (de substantia nigra).
In deze gebieden regelen de hersenen de automatische bewegingen. Daarvoor moeten verschillende hersencellen met elkaar communiceren, dit gebeurt met behulp van stofjes die neurotransmitters (boodschapperstofjes) worden genoemd.

Bij de ziekte van Parkinson gaan de hersencellen in deze gebieden kapot en ontstaat er een tekort aan de neurotransmitter dopamine. Pas als 80% van de hersencellen in de zwarte kern kapot is, ontstaan de verschijnselen van de ziekte van Parkinson. De oorzaak waarom deze hersencellen kapot gaan is niet bekend. Wel bestaat er een familiaire aanleg voor het krijgen van de ziekte van Parkinson.

Behandeling met medicijnen

Er is nog geen behandeling die de ziekte van Parkinson kan genezen. Wel zijn er diverse medicijnen die de symptomen van de ziekte van Parkinson kunnen verbeteren.

Hiervoor bestaan veel verschillende soorten medicijnen. Samen met u moet de neuroloog zoeken naar de voor u juiste hoeveelheid medicijnen en de juiste tijdstippen waarop u die medicijnen moet innemen. Het duurt vaak enige tijd voordat het optimale medicijnschema is bereikt.

Als u teveel medicijnen krijgt kunt u, ten gevolge van een teveel aan dopamine, last krijgen van overtollige bewegingen, zoals grimassen en maaiende bewegingen met handen en voeten.
Bij verergering van de ziekte van Parkinson in de loop van jaren moet het medicijnschema weer worden bijgesteld.

De medicijnen zorgen ervoor dat er weer meer dopamine in de hersenen beschikbaar komt. Met deze medicijnen kunnen de meeste mensen met de ziekte van Parkinson zich zelfstandig redden. Bij ernstige vormen van de ziekte van Parkinson kunnen medicijnen via een pompje in de (buik)huid soms uitkomst bieden (apomorfine).



Operatie

Bij ernstige vormen van de ziekte van Parkinson is soms ook een operatieve behandeling mogelijk. Deze operaties worden uitgevoerd door een neurochirurg in een hiervoor gespecialiseerd centrum.

Er kan dan een stimulator in het hoofd geplaatst worden die bepaalde gebieden in de hersenen stimuleert waardoor het trillen en de stijfheid verminderen.

Soms wordt er voor gekozen om een bepaalde gebiedje in de hersenen uit te schakelen. Hiermee kunnen overtollige bewegingen worden weggenomen. Hierna kan de medicijn hoeveelheid verder verhoogd worden om zo de klachten van stijfheid en traagheid te verminderen.


Therapie

De fysiotherapeut, de ergotherapeut en de logopedist worden vaak ingeschakeld om er voor te zorgen dat u zich ondanks eventuele beperkingen door de ziekte van Parkinson toch zo goed mogelijk kunt redden. De fysiotherapeut leert u zo goed mogelijk te bewegen en te voorkomen dat u valt. Soms kan een hulpmiddel (stok, looprekje, rollator) het lopen vergemakkelijken.

De ergotherapeut leert u hoe u met uw beperkingen zo goed mogelijk voor u zelf kunt zorgen of hobby’s kunt uitvoeren. Ook kunnen zij zorgen voor aanpassingen in huis waardoor u toch zelfstandig kunt functioneren.

De logopedist kan u leren uw stem zo optimaal mogelijk te gebruiken en u adviezen geven bij slikproblemen. Zo nodig worden ook een dietist, maatschappelijk werkende of psycholoog ingeschakeld. In Nederland bestaat Parkinsonnet.


Wat kunt u er zelf aan doen?
U kunt zelf niet iets doen om de ziekte van Parkinson te genezen of het beloop te beïnvloeden.
Wel kunt u u zelf leren zo goed mogelijk om te gaan met de beperkingen die de ziekte van Parkinson u geeft.

Acceptatie
zoek informatie over de ziekte van Parkinson
bezoek de huisarts of neuroloog samen met uw partner
vertel uw omgeving dat u Parkinson heeft en dat u hierdoor trager etc. bent
probeer te accepteren dat u een chronische ziekte heeft die beperkingen met zich mee brengt
weet dat er ondanks de beperkingen ook nog veel wel mogelijk is
blijf vooral in beweging, zeker in de beginfase
sta u zelf toe dat activiteiten meer tijd kosten
probeer het trillen niet te onderdrukken of te verbergen, hierdoor wordt het alleen maar erger
zorg voor aanpassingen in en rondom huis zodat u zo min mogelijk last heeft van uw beperkingen
verdeel uw activiteiten zoveel mogelijk over de dag, schrap zo nodig activiteiten
neem altijd uw medicijnen in op vaste tijden en neem ze ook altijd mee als u van huis weg bent
Trucjes om zo min mogelijk last te hebben van uw beperkingen
lopen gaat gemakkelijker als u in uw hoofd een deuntje neuriet of zingt
met een verdikte pen is het makkelijker schrijven;
door bij het schrijven de hele arm te bewegen wordt uw handschrift groter en duidelijker
bestek met een dik handvat werkt vaak prettiger
drinken door een rietje is soms makkelijker dan uit een beker
er bestaan telvingers om bladzijden van een boek gemakkelijker om te slaan
kleding met elastiek is gemakkelijker aan- en uit te trekken dan met een rits
zorg voor kleding met gemakkelijke sluitingen
met een haaknaald kunnen knoopjes dicht gemaakt worden
thermisch ondergoed zit stevig en warm
koop schoenen zonder veters maar met leren zolen
met een lange schoenlepel kunnen schoenen gemakkelijker aangetrokken worden
kauwen van kauwgom helpt tegen overmatige speekselvloed, bewust slikken is hierbij van belang;
even slikken voordat u gaat praten zorgt voor een luidere stem;
zijden of satijnen beddengoed zorgt voor makkelijker omdraaien in bed
zet uw bed op hoogte, dit versoepelt het uitstappen
een papegaai boven bed of een handgreep naast bed
zorg voor een praktische indeling van uw huis
het interent en apps.
Bespreek het met uw behandelaars

Bekende (neurologische) klachten bij MS zijn:

Oogklachten:
ontsteking van de oogzenuw
uitval van een deel van het gezichtsveld (scotoom) of een oog (amaurosis fugax)
stoornis in kleur zien, pijn bij oogbewegingen, bleekheid van pupil[7]
stoornissen in uitwendige oogmotoriek (dubbelzien, internucleaire oftalmoplegie, nystagmus).

Vermoeidheid:
duizeligheidsaanvallen en misselijkheid.

Stijve spieren:
verzwakking en parese van aangezichtsspieren.

Sensorische klachten:
sensibele stoornissen (oa in het gelaat zoals trigeminusneuralgie)
paresthesieën (tintelingen), branderig gevoel, jeuk over het lichaam
Fenomeen van Uhthoff
in het algemeen meer gnostische (gevoel) dan vitale (warm/koud, scherp/stompgevoel) uitval
Symptoom van Lhermitte (prikkeling die langs de nek langs de wervelkolom en in de ledematen gevoeld wordt)
MS hug ("multipelesclerose-knuffel", ook wel MS girdle of Girdle-Band Sensation bij de ribbben)

Ataxie (coördinatiestoornis)
Tremoren (stuurloosheid van beweging) en spasmes
Intentietremor: geen trilling in de hand bij rust, maar als er actie wordt ondernomen.

Incontinentie:
hyperreflexie
blaasatonie
Constipatie


Neuropsychologische en psychologische stoornissen:

Spraakstoornissen, waaronder:
dysartrie - onvermogen tot correcte uitspraak door stoornis in de articulatie
parafasie - verwisseling van woorden, onvolledige vorm van afasie
agnosie - niet kunnen benoemen van voorwerpen.

Stoornissen in de cognitie:
geheugenstoornissen
persoonlijkheidsveranderingen
psychotische episoden (hallucinaties en denkstoornissen)
stemmingsstoornissen (euforie en depressie)
intellectuele stoornissen van abstractievermogen (uit alternatieven een keuze maken)
Multiple sclerose komt vaak voor onder jongvolwassenen, bij vrouwen meer dan bij mannen. De frequentie waarin de ziekte voorkomt verschilt per land en bevolkingsgroep. In de Benelux is de prevalentie 1 op 1000, in Schotland haast 1 op 500. Over het algemeen ligt het aantal MS-patiënten tussen 2 en 150 per 100 000 inwoners.

MS komt niet of nauwelijks voor in landen dichter bij de evenaar. Mensen uit noordelijke landen die als klein kind naar een warm land verhuizen hebben een lager risico de ziekte te krijgen dan hun leeftijdgenoten die zijn achtergebleven; verhuist men echter na de puberteit dan is dit verschil niet meer aantoonbaar.

Beeld

Multiple sclerose is waarschijnlijk een auto-immuunaandoening, dat wil zeggen dat het immuunsysteem eigen weefsel beschadigt, in dit geval het myeline en de axonen van het centraal zenuwstelsel (hersenen en ruggenmerg).

Er is nog veel onbekend over het precieze mechanisme. Vast staat dat macrofagen het myeline beschadigen, dat er in de loop der tijd verval optreedt van de oligodendrocyten (myeline producerende cellen) en van axonen.

Tijdens een aanval van MS (Schub of relapse in de literatuur) treedt er een invasie op van lymfocyten in het brein vanuit kleine bloedvaten.

Er komt cytokineproductie op gang, geactiveerde microglia (astrocyten) presenteert een nog onbekend anti-gen, er volgt nog meer cytokineproductie en uiteindelijk vorming van macrofagen die het myeline beschadigen. In welk stadium axonenverlies optreedt wordt onderzocht, waarschijnlijk treedt dit al vrij vroeg op.

Diagnose:

De diagnose van MS is in veel gevallen lastig. De actuele criteria voor het stellen van een diagnose zijn de McDonald criteria van 2010.
Hierbij wordt gekeken naar het patroon van de klachten: deze dienen zich in minstens twee episoden te hebben voorgedaanof moeten gedurende minstens een half jaar progressief zijn geweest.

Diagnose door MRI-scan en een lumbaalpunctie waarbij hersenvocht afgenomen wordt.

De MRI is het belangrijkste aanvullend onderzoek: indien het op grond van klachten en klinische verschijnselen niet mogelijk is om dissociatie in plaats en tijd aan te tonen, kan dit gebeuren met behulp van MRI.
Bij 95% van de patiënten kunnen meerdere laesies (afwijkende plekken) worden aangetoond, meestal rond de ventrikels (periventriculair) en in het corpus callosum.

Ook laesies in de hersenstam, de kleine hersenen en het ruggenmerg kunnen goed worden aangetoond. De sensitiviteit voor het aantonen van laesies in de nervus opticus (oogzenuw) is duidelijk lager. Er kan een onderscheid gemaakt worden tussen recent ontstane, actieve laesies en oude, inactieve laesies.

4 beloopsvormen:

Benigne - of milde – MS ) (ongeveer 10%)
Relapsing-remitting MS (ongeveer 40%)
Secundair progressieve MS (ongeveer 40%)
Primair-progressieve MS ) (ongeveer 10%)
Een enkele aanval die wel alle typische MS-symptomen heeft, maar die verder op zichzelf staat, wordt vaak aangeduid met CIS, oftewel clinically isolated syndrome.

Medicamenteuze behandeling:

In de behandeling van patiënten met MS zijn verschillende aspecten te onderscheiden: aangezien men de precieze oorzaak van MS niet kent, is de behandeling van de ziekte met name gericht op het remmen van de progressie en het behandelen van de symptomen die de ziekte veroorzaakt.

Beïnvloeding van het ziekteverloop
Bij de relapsing-remitting variant worden als eerstelijns medicatie ter beïnvloeding van het verloop zogenaamde immuunmodulerende middelen, de
CRAB
-medicatie, ingezet: sinds 2014 zijn ook Tecfidera (BG-12) en Aubagio eerstelijn.

Er zijn drie varianten interferon-beta:
B
etaferon,
A
vonex en
R
ebif en 1 soort glatirameer onder de naam
C
opaxone (copolymeer-1). Van deze medicijnen is aangetoond dat ze het beloop van de ziekte in gunstige zin beïnvloeden.
Op een termijn van enkele jaren onderdrukt CRAB het ontstaan van nieuwe laesies en de frequentie van de exacerbaties met gemiddeld 30% minder. Of interferon-beta ook op de lange termijn invloed heeft op (het ontstaan van) de progressieve fase van de ziekte wordt onderzocht, maar is vooralsnog niet bewezen. De onderlinge verschillen tussen de CRAB medicatie zijn klein, maar zeker wel aanwezig.

In tegenstelling tot de CRAB-medicatie, zijn Tecfidera en Aubagio verkrijgbaar in pilvorm. De werkzaamheid van beide medicijnen is nagenoeg gelijk.

Behandeling van exacerbaties

Bij de behandeling van exacerbaties hebben corticosteroïden een belangrijke plaats. Het toedienen van methylprednisolon (1000 mg per dag gedurende drie of vijf dagen) intraveneus kan afhankelijk van de symptomen bij de exacerbatie een positief effect hebben.

De exacerbatie herstelt sneller, terwijl de bijwerkingen van de behandeling vrij gering zijn bij deze slechts enkele dagen durende behandeling.

Overigens is het niet noodzakelijk om iedere exacerbatie op deze manier te behandelen; het is vaak aan te raden om enkele dagen aan te zien of er snel een spontane remissie optreedt.

Behandeling van diverse verschijnselen en gevolgen van de ziekte

Bij bepaalde stoornissen zullen behandeling, training en verschaffing van hulpmiddelen door revalidatiearts, logopedist, fysiotherapeut of ergotherapeut belangrijk zijn.

Spasticiteit → oefentherapie, medicijnen

Mictieproblemen

Moeheid → training en soms amantadine, modafinil.

Tremor → bètablokkers, carbamazepine of primidone.

Loopproblemen → fampyra (4-aminopyridine)

In de begeleiding van patiënten bij wie de diagnose juist is gesteld, dient rekening te worden gehouden met het feit dat het vernemen van de diagnose voor vrijwel iedereen een enorme emotionele belasting is.
Het is in deze fase onverstandig om al te adviseren verregaande veranderingen in het dagelijks leven aan te brengen.
Het vermijden van overmatige inspanning of het vermijden van grote hitte kan wel verstandig zijn, omdat mensen kunnen ervaren dat de klachten dan toenemen.
Uit recente publicaties blijkt wel steeds meer dat mensen met multiple sclerose baat hebben bij het zo veel mogelijk aanhouden van normale lichamelijke inspanningen en sportbeoefening.
Mensen met multiple sclerose die merken dat hun klachten duidelijk toenemen bij warm weer, kunnen proberen warm weer te vermijden of zo veel mogelijk afkoeling te zoeken.
Master Neurorehabilitation and Innovation cum laude (2011), fysiotherapeut
Maatschapslid praktijk voor fysiotherapie Honné-Hendricks (1998)
Initiatiefnemer (multidisciplinair eerstelijns) gezondheidscentrum Honné (2011)
Uitvinder dan de "Coachbril voor NAH"
Oprichter en vrijwilliger Breincafé Horn
Initiatiefnemer en eerste voorzitter SFML
Adviseur Hartpatiënten Nederland
Gastdocent, externe assessor HAN Nijmegen
Oud-voorzitter Rotaryclub Leudal 2016-2017
Brainwalk!
Vader en echtgenoot


De ziekte van Parkinson kan in principe op elke leeftijd voorkomen, zelden voor het 30e jaar, de meeste patiënten zijn ouder dan 50 jaar. Mannen en vrouwen zijn even vaak aangedaan.

Twee op de 1000 mensen krijgen de ziekte van Parkinson, boven de 50 jaar zelfs één op de 100 mensen.
In Nederland zijn 40.000 mensen met de ziekte van Parkinson.
Parkinsonisme kan veroorzaakt worden door meerdere beroertes, door medicijnen die gebruikt worden voor de behandeling van psychose of onrust bij ouderen, door een te veel aan hersenvocht in de hersenen, na een infectie van de hersenen, of door andere meer zeldzame hersenziekten.

Is het ernstig en wat kunt u verwachten?
Bij de ziekte van Parkinson zullen in de loop van jaren de klachten geleidelijk verergeren. Bij iedere patiënt gaat dit in een verschillend tempo. Door de ziekte van Parkinson is uw levensverwachting niet verkort.
Vermoedelijke oorzaken

De precieze oorzaak van de ziekte is onbekend, maar algemeen wordt aangenomen dat MS ontstaat door een samenspel van genetische en omgevingsfactoren. Genetische en omgevingsfactoren zouden even belangrijk zijn bij het bepalen wie MS krijgt en wie niet.

Sommigen denken dat het ontstaan van MS te maken kan hebben met een late abnormale reactie op een in de vroege jeugd opgelopen virusinfectie. Hiervoor zijn echter geen andere bewijzen gevonden.

Ook zijn er aanhangers van de hypothese dat een hoge mate van hygiëne verantwoordelijk is voor de bevattelijkheid voor MS.

In de medische literatuur en media zijn berichten verschenen dat HPV-vaccinaties (Humaan papillomavirus) zouden zorgen voor een verhoogde kans op MS.

MS is niet erfelijk, maar een familielid van een patiënt heeft wel een iets hogere kans de ziekte ook te krijgen. Verschillende studies tonen aan dat sommige genen een verhoogde gevoeligheid voor de ziekte veroorzaken. Veel van die genen spelen een sleutelrol in het immuunsysteem, enkele genen zijn bij de vitamine D-stofwisseling betrokken.



Veel meer overeenkomsten dan verschillen met elkaar.
nog vragen?
"Wie van de praktijk zonder de theorie houdt, is als een zeeman die op een schip stapt, zonder stuur en kompas, en niet weet waarheen hij gaat.”
Leonardo da Vinci

Dank voor uw aandacht
Full transcript