Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Copy of การศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย

No description
by

Piyapong Pumposuwan

on 8 July 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Copy of การศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย

ระบบการศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
การศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
เสนอ
อาจารย์ ดร.รัชฎาพร เกตานนท์ แนวแห่งธรรม
จัดทำโดย
วิชาเอก การศึกษาตลอดชีวิต
ภาคเรียนที่ ๓ ปีการศึกษา ๒๕๕๘
นางสาวเกศดาพร รักตะจิตระการ รหัสo๖๕๗o๑๒๒
นายปิยะพงษ์ พุ่มโพธิ์สุรรณ รหัสo๖๕๗o๑๓๕

ชื่อทางการ : สาธารณรัฐอินโดนีเซีย (Republic of Indonesia)
ที่ตั้ง : เป็นหมู่เกาะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ระหว่างมหาสุทรแปซิฟิกกับ
มหาสมุทรอินเดียเเละระหว่างทวีปเอเชียเเละออสเตเลีย
ทิศเหนือ
ทะเลจีนใต้และมหาสมุทรแปซิฟิค
ทิศตะวันตกเฉียงใต้
ช่องเเคบมะละกาเเละ มหาสมุทรอินเดีย
ทิศตะวันออก
ติมอร์-เลสเตและ
ปาปัวนิวกินี
ทิศใต้
ทะเลติมอร์
ข้อมูลทั่วไป
- พื้นที่ : 1,890,754 ตารางกิโลเมตร เป็นประเทศหมู่เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
ประกอบด้วยเกาะใหญ่น้อยกว่า 17,508 เกาะ รวมอยู่ในพื้นที่ 4 ส่วน คือ
- หมู่เกาะซุนดาใหญ่ ประกอบด้วย เกาะชวา สุมาตรา บอร์เนียว และสุลาเวสี
- หมู่เกาะซุนดาน้อย ประกอบด้วยเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะชวา
ประกอบด้วย เกาะบาหลี ลอมบอก ซุมบาวา ซุมบา ฟอลเรส และติมอร์
- หมู่เกาะมาลุกุหรือหมู่เกาะเครื่องเทศ ตั้งอยู่ระหว่างสุลาเวสีกับอิเรียนจายาบนเกาะนิวกีนี
- อีเรียนจายา อยู่ทางทิศตะวันตกของปาปัวนิวกินี
- เมืองหลวง : กรุงจาร์กาต้า
- ประชากร : 243 ล้านคน ส่วนใหญ่เป็นชามาเลย์และจีน
- ภาษาราชการ : ภาษาบาฮาซา อินโดนีเซีย
- ศาสนา : อิสลามร้อยละ 85.2
คริสนิกายโปแตสเเตนทืร้อยละ 8.9
คริสนิกายโรมันคาทอลิกร้อยละ 3
ฮินดูร้อยละ 1.8
พุทธร้อยละ 0.8
อื่นๆร้อยละ 0.3
- ประมุข : ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน คือ โจโก วีโดโด
- ระบอบการปกรอง : ระบอบสาธารณรัฐแบบประชาธิไตย มีประธานาธิบดีเป็นประมุข
- เขตการปกครอง : 30 จังหวัด และเขตการปกครองพิเศษ 3 เขต ได้เก่ กรุงจาการ์ตา เมืองยอกยาการ์ตา และจังหวัดอาเจห์
- โครงสร้างทางสังคม : หลายเชื้อชาติและเผ่าพันธุ์แต่ละเผ่าพันธุ์
ต่างก็มีมรดกทางวัฒนธรรม ของตนสืบทอดกันมา
- วันชาติ : 17 สิงหาคม
- หน่วยเงิน : รูเปียห์ ( 1 บาท เท่ากับ 393.97 รูเปียห์ )
- รายได้ประชาชาติต่อหัว : 4,222 ดอลลาห์สหรัฐ
- การขยายตัวทางเศรษฐกิจ : ร้อยละ 6.1
- สินค้านำเข้าที่สำคัญ : น้ำมัน เหล็ก ผลิตภัณฑ์เหล็ก สิ่งทอ เคมีภัณฑ์
- สิ่งค้าส่งออกที่สำคัญ : ก๊าซธรรมชาติ แร่ธาตุ ถ่านหิน เครื่องใช้ไฟ้า ยางพารา
- สภาพภูมิอากาศ : มีสภาพอากาศแบบป่าฝนเขตร้อน มี 2 ฤดู คือ ฤดูแล้ง (เม.ย. – ก.ย.)
และฤดูฝน (ต.ค. – มี.ค.) อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 21 – 33 ดีกรีเซลเซียส
สีเเดง หมายถึง ความกล้าหาญและความมีอิสรภาพ
สีขาว หมายถึง ความบริสุทธิ์ยุติธรรม
ตราพญาครุฑปัญจศีล
ขนคอ 45 ขน
ขนปีก 17 ขน
หัวควายป่า เรียกว่า บานเต็ง
หมายถึง ประชาชน
ดอกฝ้ายและช่อรวงข้าว
หมายถึง ความยุติธรรมในสังคม
คำขวัญประจำชาติ
แปลว่า เอกภาพท่ามกลางความหลากหลาย
โคนหาง 19 ขน
ขนหาง 8 ขน
สร้อยสีทองร้อย ทรงสี่เหลี่ยมสลับทรงกลม
หมายถึง หลักการของมนุษยธรรม และความผูกพันในสังคมมนุษย์ ทื่ไม่มีจุดสิ้นสุด
ดาวสีทอง
หมายถึง ความเชื่อในพระเจ้า
ต้นไทร
หมายถึง ลัทธิชาตินิยม
ผู้หญิง
เรียก เกบาย่า
ผู้ชาย
เรียก เบสคาพ

เสื้อแขนยาว
กลัดกระดุม
ลูกไม้สีสันสดใส
โสร่งบาติก
เสื้อคลุมชวา
โสร่งบาติก
หมวกหนีบ
อาหารประจำชาติประเทศอินโดนีเซีย
Gado Gado
ดอกกล้วยไม้ราตรี
ดอกไม้ประจำชาติอินโดนีเซีย
สัตว์ประจำชาติประเทศอินโดนีเซีย
มังกรโคโมโด
เวลา : แบ่งเวลาเป็น 3 โซน
เขตตะวันตก GMT+7 (เกาะสุมาตรา ชวา กาลิมันตันตะวันตก) ตรงกับเวลาประเทศไทย
เขตกลาง GMT+8 (กาลิมันตันตะวันออก สุลาเวสี บาหลี) เร็วกว่าประเทศไทย 1 ชม.
เขตตะวันออก GMT+9 (มาลูกุและปาปัว) เร็วกว่าประเทศไทย 2 ชม.
การศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซียเป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มประเทศเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วยเกาะใหญ่เกาะ เล็กถึง 3000 เกาะ ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเกาะใหญ่ 5 เกาะ ได้เเก่ เกาะชวา สุมาตรา สุลาเวสี กาลิมันตัง และไอเรียน ชวา ประเทศอินโดนีเซียเคยเป็นเมืองขึ้นของประเทศเนเธอร์เเลนด์ โดยเหตุที่เนเธอร์เเลนด์ ในสมัยนั้น จัดการศึกษา โดยแบ่งเป็น 2 ระบบที่มาตรฐานการศึกษาที่ต่างกัน ระบบเเรกเป็นการศึกษาสำหรับหรับชาวยุโรป
และบุตรหลานของขุนนางขาวอินโดนีเซียซึ่งมีจำนวนน้อย อีกระบบหนึ่งเป็นการศึกษาสำหรับชาวพื้นเมือง เป้าหมาย ของการศึกษาในสมัยนั้นก็คือการผลิตคนในระดับสูง เพื่อให้เป็นประโยชน์เเก่ระบบการเมืองและเศรษฐกิจตามรูปแบบ ของเนเธอร์แลนด์ ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงมีเเนวนโยบายใหม่เรียกว่า นโยบายมนุษยธรรม ซึ่งเสนอให้จัดการ ศึกษาแก่ประชาชนพื้นเมืองให้กว้างขวางขึ้น
ประวัติการศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
การปฏิรูปการศึกษา
แนวนโยบายการศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
ในปี พ.ศ. 2503 ได้มีการสำรวจอัตราการรู้หนังสือของประชากรชาวอินโดนีเซีย ปรากฏว่า มีอัตราเพิ่มขึ้นเป็น ร้อยละ 85 มีครูทั้งสิ้นประมาณ 250,000 คน
ในปี พ.ศ.2473 ได้มีการสำรวจอัตราการรู้หนังสือของประชากรชาวอินโดนีเซีย ปรากฏว่า ประชากรอินโดนีเซีย อ่านหนังสือไม่ออกประมาณ ร้อยละ94ของประชากรทั้งหมด
ในปี พ.ศ. 2493 อินโดนีเซียได้ใช้ระบบการปกครองใหม่หลังจากที่ได้รับเอกราชแล้ว และได้ประกาศใช้พระราช บัญญัติการศึกษาขั้นพื้นฐาน มีการตั้งโครงการการศึกษาผู้ใหญ่ และการศึกษาภาคบังคับ
ในปี พ.ศ. 2494 หลังจากได้รับเอกราชแล้ว 6 ปี ประชากรอินโดนีเซียอ่านหนังสือออกประมาณร้อยละ 20

การศึกษา 7 ประเภท ได้แก่
1) การศึกษาทั่วไป หลักในการจัดการศึกษาทั่วไปคือ การจัดการศึกษาเพื่อมุ่งเน้นให้ผู้เรียน
มีความรู้ทั่วๆ ไป และพัฒนาทักษะในด้านต่างๆ ของผู้เรียนไปจนตลอดหลักสูตรการศึกษาภาคบังคับ
2) อาชีวศึกษา การอาชีวศึกษาเป็นการจัดการศึกษาเพื่อเตรียมผู้เรียนให้มีความรู้
ความสามารถ มีทักษะในการประกอบอาชีพ มวลประสบการณ์ต่างๆ ในหลักสูตรจัดขึ้นอย่าง
สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงาน เมื่อผู้เรียนศึกษาจบหลักสูตรอาชีวศึกษาแล้วสามารถ
ทำงานได้จริง
3) การศึกษาพิเศษ เป็นการจัดการศึกษาสำหรับผู้พิการ โดยมีหลักการจัดการศึกษาคือให้
ผู้เรียนมีทักษะความสามารถทางด้านร่างกายและจิตใจที่ช่วยเหลือตัวเองได้ และสามารถดำรงชีวิตอยู่
ได้ในสังคมอย่างมีความสุข
4) การบริการศึกษาเฉพาะทาง เป็นการจัดการบริการการศึกษาที่มีเป้าหมายเพื่อเพิ่ม
ความสามารถเฉพาะงานหรืองานเฉพาะอย่าง เพื่อให้บุคคลสามารถทำงานในสำนักงาน หรือการ
เตรียมเป็นเจ้าหน้าที่ทั้งส่วนงานภาครัฐ และภาคเอกชน
5) ศาสนศึกษา เป็นการจัดการศึกษาที่เตรียมผู้เรียนให้มีความรู้สึกเกี่ยวกับศาสนาและวิชา
อื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง และสามารถแสดงบทบาทของผู้มีความรู้ด้านศาสนาเป็นอย่างดี
6) วิชาการศึกษา เป็นการจัดการศึกษาที่มีเป้าหมายมุ่งเน้นให้ผู้เรียนมีความสามารถด้าน
วิทยาศาสตร์
7) การศึกษาระดับวิชาชีพ เป็นการจัดการศึกษาที่มุ่งเน้นให้ผู้เรียนมีความรู้ความสามารถ
ระดับมืออาชีพ ที่มีความสามารถเชื่อมโยงความรู้และทักษะเข้าด้วยกัน และปฏิบัติงานได้อย่างมือ
อาชีพในวิชาชีพชั้นสูง
นอกจากรูปแบบการจัดการศึกษาดังกล่าวข้างต้น ซึ่งประกอบด้วยการศึกษาทั่วไปสำหรับเด็ก
ปกติ และการศึกษาพิเศษสำหรับเด็กพิการแล้ว ก็ยังมีการจัดการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาซึ่งเป็น
โรงเรียนศาสนาอิสลาม จัดการศึกษาโดยกระทรวงศาสนาโดยใช้ชื่อเรียกว่า Madrasah Ibtidaiyah หรือ
MI วุฒิที่ได้รับจะเทียบเท่ากับวุฒิที่ได้จากโรงเรียนประถมศึกษาทั่วไป และมีโรงเรียนศาสนาอิสลาม
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นด้วย ซึ่งใช้ชื่อเรียกว่า Madrasah Tsanawlyah หรือ MTs วุฒิที่ได้ก็เทียบเท่า
กับวุฒิที่ได้จากโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นทั่วไปเช่นเดียวกัน
หลักสูตรการเรียนการสอนการศึกษาขั้นพื้นฐาน เนื้อหาวิชาแกนของการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ทุกหลักสูตรทุกสถานศึกษาจะประกอบด้วย เนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับวิชาปัญจศีล (การศึกษาระบบ
ความคิด หรือมโนคติวิทยา) วิชาศาสนา วิชาพลเมือง วิชาภาษาอินโดนีเซีย วิชาการอ่านและการเขียน
วิชาคณิตศาสตร์ วิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเบื้องต้น วิชาภูมิศาสตร์ วิชาประวัติศาสตร์ชาติและ
ประวัติศาสตร์โลก วิชาหัตถกรรมและศิลปะ วิชาวิทยาศาสตร์กายภาพและสุขศึกษา วิชาวาดเขียน วิชา
ภาษาอังกฤษ และวิชาท้องถิ่นศึกษา
เนื้อหาเหล่านี้ไม่ได้บ่งบอกเพียงชื่อวิชาเท่านั้น สิ่งที่มากกว่านั้นก็คือ บ่งชี้ว่าเป็นการศึกษา
เนื้อหาสาระที่ต้องการมุ่งเน้นการสร้างบุคลิกภาพและองค์ประกอบของความสามารถในด้านต่างๆ
ของทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งผู้เรียนจะได้รับการสอนในโรงเรียนผ่านการศึกษาขั้นพื้นฐาน ทั้งนี้การจัด
การศึกษาจัดแนวบูรณาการหลากหลายวิชาเชื่อมโยงเนื้อหาซึ่งกันและกัน ไม่เน้นการสอนเนื้อหา
รายวิชาใดวิชาหนึ่งอย่างเดี่ยวๆ โดยไม่มีการเชื่อมโยงกับวิชาใด
อินโดนีเซียมีการจัดการศึกษาระดับปฐมวัยด้วย โดยมีเป้าหมายหลักของการศึกษาปฐมวัยคือ
การพัฒนาด้านร่างกายและจิตใจของนักเรียน เมื่อเด็กต้องออกมาจากบ้านจากครอบครัวมาเข้าสังคมที่
โรงเรียน การจัดการศึกษาระดับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเตรียมความพร้อมของผู้เรียนก่อนเข้าเรียนระดับ
ประถมศึกษา เป็นการเตรียมการพัฒนาการขั้นพื้นฐาน พัฒนาทัศนคติ ความรู้ ทักษะ และความคิด
ริเริ่ม รูปแบบของการศึกษาปฐมวัยที่ได้ผลดี ได้แก่ การจัดการศึกษาในโรงเรียนอนุบาล หรือสถาน
อบรมเด็กเล็ก และการเล่นเป็นกลุ่ม เราจะเห็นได้ว่า การเรียนในโรงเรียนอนุบาลนั้นเป็นส่วนหนึ่งของ
การศึกษาในระบบ ขณะที่การเรียนรู้จากการเล่นเป็นกลุ่มนั้นจะเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษานอกระบบ
การจัดการศึกษาก่อนวัยเรียนนี้เป็นการจัดการศึกษาให้กับเด็กอายุระหว่าง 4-6 ขวบ ระยะเวลา
เรียน 1-2 ปี ขณะที่การเรียนรู้โดย “การเล่นเป็นกลุ่ม” จัดให้กับเด็กอายุ 3 ขวบและต่ำกว่า 3 ขวบ
การอาชีวศึกษา ในฐานะการศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา เป็นการศึกษาสายอาชีวศึกษา
ประกอบด้วยการศึกษาในโรงเรียนสามัญ โรงเรียนอาชีวศึกษา โรงเรียนศาสนา โรงเรียนการศึกษาเพื่อ
บริการเฉพาะ และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ โรงเรียนอาชีวศึกษา มีหลักสูตร 3 ปี และ 4 ปี แบ่งเป็น 6
กลุ่มวิชาคือ
1. การเกษตรกรรม และการป่าไม้
2. เทคโนโลยี และอุตสาหกรรม
3. ธุรกิจ และการจัดการ
4. สวัสดิการสังคม
5. การท่องเที่ยว
6. ศิลปะ และหัตถกรรม
การศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษาเน้นการขยายความรู้ การพัฒนาทักษะ และการเตรียม
นักเรียนสำหรับศึกษาขั้นสูง หรือมีความสามารถในการประกอบอาชีพ และมีทัศนคติที่ดีต่อวิชาชีพ
กระทรวงศึกษาฯ ได้จัดตั้ง “โปรแกรมการฝึกอบรมผู้ฝึกงานระบบทวิภาคี” ซึ่งมีลักษณะเป็น
การศึกษาในระบบทวิภาคี หมายถึง การจัดมวลประสบการณ์ตามหลักสูตรร่วมกันระหว่างส่วน
ฝึกอบรมหรือสถานศึกษากับสถานประกอบการ เพื่อฝึกฝนให้ผู้เรียนหรือผู้ฝึกงานมีความรู้ในเชิง
ทฤษฎี และมีทักษะที่จะปฏิบัติงานได้จริง อันเป็นปรัชญาของการจัดการศึกษาอาชีวศึกษาอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จในการจัดหลักสูตรการเรียนรู้ในระบบนี้ต้องอาศัยความร่วมมือและความ
เข้าใจในปรัชญาทวิภาคีของทั้งสองฝ่ายคือ สถานประกอบการและสถาบันการศึกษา เพื่อจัดการศึกษา
ให้บรรลุเป้าหมายสมตามเจตนารมณ์ที่ตั้งไว้
การอุดมศึกษา ในฐานะการศึกษาขั้นสูงต่อจากการศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา อินโดนีเซีย
แบ่งการศึกษาในส่วนนี้ออกเป็นระดับประกาศนียบัตร 3 ปี ระดับปริญญาตรี 4 ปี ระดับปริญญาโท 2
ปี ระดับปริญญาเอก 3 ปี โดยสถาบันระดับอุดมศึกษานั้นมีหลายแบบ เช่น สถาบันโพลีเทคนิค
โรงเรียนการศึกษาขั้นสูง สถาบัน และมหาวิทยาลัย การศึกษาขั้นสูงในสายวิชาการมีวัตถุประสงค์
หลัก เพื่อสร้างความเชี่ยวชาญทางด้านวิชาการ เทคโนโลยี และการวิจัยการศึกษาทางสายอาชีพมุ่ง
พัฒนาความสามารถในเชิงปฏิบัติการ
การศึกษานอกระบบ การศึกษานอกโรงเรียน เป็นกิจกรรมการสอนและการเรียนรู้ซึ่งยืดหยุ่น
อาจจะมีหรือไม่มีระดับชั้นและความต่อเนื่อง มีทั้งการศึกษาวิชาทั่วไป ศาสนศึกษา การศึกษาเพื่อการ
บริการเฉพาะ อาชีวศึกษา รวมทั้งกลุ่มการศึกษาทั้งชุด A และชุด B (Paket A,B) หลักสูตรเสริมรายได้
หรืออื่นๆ ที่สามารถศึกษาได้ เช่น การฝึกงาน
อินโดนีเซียให้ความสำคัญกับการศึกษาเรียนรู้ในครอบครัวด้วย โดยถือว่าเป็นการศึกษานอก
ระบบโรงเรียน ซึ่งได้ปลูกฝังค่านิยมทางศาสนา วัฒนธรรม ศีลธรรม และทักษะ การศึกษาเช่นนี้
เกิดขึ้นนอกระบบโรงเรียนแต่อยู่ในระบบการศึกษาของชาติโดยรวม ซึ่งรัฐมีแนวโน้มที่จะให้
ความสำคัญมากขึ้น
แผนการพัฒนาการศึกษาของอินโดนีเซีย เป็นส่วนที่กำหนดอยู่ในแผนพัฒนาห้าปี หรือ (REPELITA)ซึ่งกำหนดเป็นแนวทางกว้าง ๆ ซึ่งแผนที่ี่เน้นเรื่องการศึกษามากที่สุด คือ แผนพัฒนาที่ 3 ที่กำหนดยุทธวิธีการไว้ 4 ประการ คือ ความเสมอภาคโอกาศทางการศึกษา การตอบสนองความจำเป็นทางการศึกษา คุณภาพในลักษณะที่คำนึงถึงความเสมอภาคโอกาสทางการศึกษา การตอบสนองความจำเป็นทางการศึกษาคุณภาพของการศึกษา และประสิทธิภาพของการศึกษา
ปัจจุบัน อินโดนีเซียใช้แผนพัฒนาที่ 8 สาระสำคัญเน้นไปที่การพัฒนาเศรษฐกิจและทรัพยากรมนุษย์ในฐานะที่เป็นตัว ขับเคลื่อนการพัฒนาเศรษฐกิจอีกทีหนึ่ง ในแผนพัฒนาประกอบไปด้วยเป้าหมายการพัฒนาในด้านต่างๆ แต่ที่เกี่ยวข้องกับ การพัฒนาทางการศึกษาจะอยู่ในโครงการพัฒนาสองส่วน คือ ส่วนที่ว่าด้วยการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
ในรัฐธรรมนูญ ปี 2488 บทที่ 2 มาตรา 31 ระบุว่า “ พลเมืองทุกคนมีสิทธิที่จะได้รับการศึกษา ”และ “ รัฐบาลจะต้องจัด ตั้งและดำเนินระบบการศึกษา ของชาติ ซึ่งอยู่ภายใต้พระราชบัญญัติ” โดยพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ ได้กำหนดเป้าหมาย นโยบายและแผนการดำเนินงานซึ่งครอบคลุมการขยาย โอกาสทางการศึกษาและความเสมอภาคทางการศึกษา ส่งเสริมให้ประชากร ทุกคนเข้าถึงการศึกษาทุกระบบและทุกระดับ และปรับปรุงคุณภาพเกี่ยวกับการศึกษาตลอดเวลาเพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการ ของสังคม และเพื่อพัฒนาการศึกษาที่ใช้ชุมชนเป็นพื้นฐาน
เพื่อให้บรรลุจุดมุ่งหมายของนโยบาย Education for All รัฐบาลได้กำหนดยุทธศาสตร์ แห่งชาติไว้ดังนี้
1) การนำทรัพยากรที่มีอยู่มาใช้ให้เกิดประโยชน์ทางการศึกษา และเพิ่มงบประมาณสำหรับสนับสนุนการศึกษาขั้นพื้นฐาน
2) การให้ความสำคัญกับโครงการเร่งด่วนคือ การจัดหาที่เรียนอย่างทั่วถึง และปรับปรุงคุณภาพการเรียนการสอน
3) การประสานความร่วมมือระหว่างรัฐบาลกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทางการศึกษาทุกกลุ่มรวมถึงเรื่องงบประมาณที่
รัฐบาลท้องถิ่นกับสมาชิกชุมชนต้องเข้ามาจัดการร่วมกัน
ยุทธศาสร์การศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
ในปี พ.ศ.2488 เมื่อประเทศอินโดนีีเซียได้รับเอกราช รัฐบาลอินโดนีเซียได้ปฎิรูปการศึกษา โดยมุ่งหวังจะให้ ประชาชนทุกคนมี โอกาศได้รับการศึกษาอย่างน้อยในระดับประถมศึกษา หลักสำคัญของการศึกษาของอินโดนีเซีย คือ การพัฒนา พฤติกรรมของมนุษย์ให้เป็นผ้ยึดหลักธรรมปฎิบัติ 5 ข้อ เป็นประจำหลักธรรมนี้คือ ปัญจศีล
และในปัจจุบันได้มีการกำหนดในนโยบายให้ความเสมอภาค ให้โอกาศทางการศึกษาสำหรับทุกคนในระดับ การศึกษาขั้นพื้นฐานอย่างมีคุณภาพ
ยุทธศาสตร์ในการปฏิรูปการศึกษาในปัจจุบันของอินโดนีเซีย เป็นไปตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติการศึกษา
แห่งชาติปี 2003ได้กำหนดเป้าหมาย นโยบายและแผนการดำเนินงาน ซึ่งครอบคลุมการขยายโอกาสทางการศึกษาและ ความเสมอภาคทางการศึกษา ส่งเสริมให้ประชากรทุกคนเข้าถึงการศึกษาทุกระบบและทุกระดับและปรับปรุงคุณภาพ เกี่ยวกับการศึกษาตลอดเวลา ตามแผนปฏิบัติการแห่งชาติว่าด้วยนโยบาย “Education for All” ในค.ศ. 2002 ทั้งนี้ เพื่อให้สอดคล้องกับกับความต้องการของสังคม และเพื่อพัฒนาการศึกษาที่ใช้ชุมชนเป็นพื้นฐานโดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้าง
ความเสมอภาคทางการศึกษา และเพื่อสร้างความมั่นใจว่าคนอินโดนีเซียทุกคนไม่ว่าจะเป็นเพศใด จะมีฐานะยากจน อยู่ห่างไกลความเจริญหรือเป็นผู้ด้อยโอกาสทางสังคม ต้องได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานภาคบังคับ
ระบบการศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซียถือว่า การศึกษาเป็นกระบวนการต่อเนื่องตลอดชีวิต มีทั้งในโรงเรียนเเละนอกโรงเรียน
โดยจัดเป็นระบบ 6-3-3 แบ่งเป็น 3 ระดับ คือ
ระดับอนุบาลหรือก่อนประถมศึกษา ( Pre-school )
เป็นการศึกษาสำหรับเด็กอายุระหว่าง 4-6 ปี แต่ไม่เป็นการศึกษาภาคบังคับ ปกติใช้ เวลาเรียน 2 ปี โดยใช้ภาษาพื้นเมืองเป็นภาษาสอน วิธีการสอนของเเต่ละโรงเรียน จะเเตกต่างกัน แต่รัฐบาลจะเป็นผู้กำหนดหลักสูตรให้เป็นแนวทาง
1.การศึกษาระดับขั้นพื้นฐาน
1.1.ประถมศึกษา ( Basic School - SD )
1.2.มัธยมศึกษาตอนต้น ( เซโกลาห์ เมเนงกาห์ เปอร์ตามา - SMP )
1.3.โรงเรียนการศึกษาพิเศษ
2.การศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา
2.1.มัธยมศึกษาตอนปลาย ( เซโกลาห์ เมเนงกาห์ อาตาส - SMA )
2.2.อาชีวะศึกษา
3.การศึกษาระดับอุดมศึกษา
นอกจากนี้ยังมีการศึกษาระดับปฐมวัย
ระดับประถมศึกษา ( Basic School - SD )
ประถมศึกษาใช้เวลาเรียน 6 ปี สำหรับเด็กอายุ 7-12 ปี เป็นการศึกษาภาคบังคับโรงเรียนส่วนใหญ่ เป็นโรงเรียนสหศึกษา การเลื่อนชั้นการเรียนใช้การสอบกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรม เป็นผู้กำหนดหลักสูตรการศึกษา เเต่ให้ปรับใช้หลักสูตรตามสภาพและความต้องการของท้องถิ่น เพื่อให้มาตราฐานใกล้เคียงกันทั่วประเทศ ในตอนปลายปีที่ 6 นักเรียนจะต้องสอบไล่ เพื่อรับ ประกาศนียบัตรการศึกษาฉบับที่ 1 การเรียนการสอน ใช้ภาษาบาฮาซาอินโดนีเซีย ( Bahasa Indonasia ) และจะบังคับให้ทุกคนศึกษาศาสนา
วัตถุประสงค์ของการศึกษาระดับนี้ คือ การคัดเลือกนักเรียนที่มีความสามารถเพื่อเตรียมตัวศึกษา ในขั้นต่อไป
เทศกาลสำคัญในประเทศอินโดนีีเซีย
1. เทศกาลรอมฎอน
คือ เป็นเทศกาลสำคัญของชาวมุสลิมจะงดการรับประทาน และการดื่มในช่วงตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนถึงพระอาทิตย์ ตกดินแล้ว
3. เทศกาล คูต้า คาร์นิวัล (Kuta Karnival)
คือ จัดขึ้นปลายเดือนกันยายน ต้นเดือนตุลาคม มีการแข่งขัน การประกวด เดินพาเหรดการแสดง ทางวัฒนธรรม การแข่งขันกีฬา ชายหาด ประกวดว่าว และแข่งกีฬาเล่นว่าวบริเวณ แนวชายหาดคูต้า
2. เทศกาลบาลีสปีริต (Bali Spirit) คือ จัดขึ้นในระหว่างวันที่ 19-23 มีนาคม เป็น เทศกาลเฉลิมฉลอง มีทั้งการเต้นรำ ร้องเพลง โยคะ นั่งสมาธิ เเละการเข้าบำบัดทำจิตใจให้ผ่องใส
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ใช้เวลาเรียน 3 ปี สำหรับเด็กอายุ 13-15 ปี แบ่งโรงเรียนออกเป็น 3 สาย คือ สายสามัญ สายเทคนิค และสายอาชีพ ในปลายปีที่ 3 โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นจะจัดการสอบไล่ของตนเอง เพื่อรับประกาศนียบัตรฉบัที่ 2 เพื่อคัดเลือกนักเรียนเข้าศึกษาในระดับมัธยมปลาย โดยที่ผู้จบมัธยม ตอนต้นสายสามัญ สามารถเข้าโรงเรียนมัธยมตอนปลายสายใดก็ได้ ในขณะที่ผู้จบมัธยมตอนต้น สายอาชีพ ต้องเข้าเรียนสายอาชีพประเภทเดิมในชั้นมัธยมตอนปลาย
โดยระบุว่า ในยุคที่มีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจสูง สิ่งที่ต้องเกิดขึ้นไปพร้อมๆกันคือการมีทรัพยากรมนุษย์ที่มีความรู้ความสามารถ ซึ่งการพัฒนาเพื่อให้ได้ทรัพยากรมนุษย์ที่่มีคุณสมบัติดังกล่าว จำเป็นต้องพัฒนาในทุก ๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านศาสนา บุคลิกภาพ สุขภาพสวัสดิการ การศึกษา วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สมุทรศาสตร์และการบิน
อีกส่วนหนึ่งระบุอยู่ในส่วนของแผนพัฒนา Center for Building the Training and Education of Development Planning ซึ่งมีใจความสำคัญว่า เพื่อที่จะยกระดับการแข่งขันและความสามารถของทรัพยากรมนุษย์ให้สูงขึ้นจึงให้การสนับสนุนบุคคลที่เกี่ยวข้อง กับงานด้านการวางแผนเพื่อพัฒนา ให้มีโอกาสได้ศึกษาต่อในระดับสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ อีกทั้งยังส่งเสริม
ให้มีการฝึกอบรมงานด้านการพัฒนาควบคู่กันไปด้วย
แนวนโยบายการศึกษาในประเทศอินโดนีเซีย
นอกจากนี้ จุดมุ่งหมายของนโยบาย “Education for All” เพื่อเพิ่มโอกาสทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยเฉพาะกับนักเรียนที่ยากจน ปรับปรุงคุณภาพการให้บริการการศึกษาขั้นพื้นฐาน และเสริมสร้างขีดความสามารถในระดับชุมชน โรงเรียนและท้องถิ่น ผ่านการจัดการในโรงเรียน และการมีส่วนร่วมของของชุมชน
เป้าหมายหลักของการศึกษาปฐมวัย คือ การพัฒนาด้านร่างกายและจิตใจของนักเรียน เตรียมความพร้อมของผู้เรียนก่อนเข้าเรียนระดับประถมศึกษาเป็นการเตรียมการพัฒนาการขั้นพื้นฐาน พัฒนาทัศนคติ ความรู้ ทักษะ และความคิดริเริ่ม
การศึกษาระดับขั้นพื้นฐาน
การศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา
ใช้เวลาเรียน 3 ปี สำหรับเด็กอายุ 16-18 ปี วางเป้าหมายที่จะอบรมความรู้เเละทักษะ เพื่อศึกษาขั้นต่อไป เน้นการขยายความรู้ การพัฒนาทักษะ การเตรียมนักเรียนสำหรับศึกษาขั้นสูง ให้มีทัศนคติที่ดีต่อวิชาชีพ และเตรียมเข้าอบรมเพื่อตลาดเเรงงาน โรงเรียนระดับนี้เเบ่งออกเป็น สายสามัญ สายเทคนิค สายอาชีพ โรงเรียนสอนศาสนา โรงเรียนการศึกษาเพื่อบริการเฉพาะ เเละโรงเรียนการศึกษาพิเศษ
การศึกษาระดับอุดมศึกษา
เป็นการศึกษาขั้นสูงต่อจากการศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา สถาบันระดับอุดมศึกษามีหลายแบบ เช่น สถาบันโพลีเทคนิค โรงเรียนการศึกษาขั้นสูง สถาบัน และมหาวิทยาลัย มีระดับปริญญาตรี 4 ปี ระดับปริญญาโท 2 ปี ระดับปริญญาเอก 3 ปี
ในปลายปีที่ 3 โรงเรียนจะจัดสอบไล่เพื่อรับประกาศนียบัตรฉบับที่ 3 เพื่อคัดเลือกนักเรียน เข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา
นอกจากนี้ รัฐแบ่งมหาวิทยาลัยเเละวิทยาลัยเป็นประเภทต่างๆ คือ
1. เปมมินา คือ มหาวิทยาลัยที่เจริญที่สุด สามารถเปิดสอนปริญญาเอกหรือระดับหลังปริญญาเอก และมีหน้าที่ให้ความช่วยเหลือในการพัฒนาสาขาวิชาศึกษาด้านต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย มหาวิทยาลัยงาจาด์ มาดา เป็นต้น
2. มัธยา คือ มหาวิทยาลัยระดับกลาง เช่น มหาวิทยาลัยดิโปเนโงโร มหาวิทยาลัยอานดาลัส เป็นต้น
3. มุดา คือ มหาวิทยาลัยลัมบุง มังกุรัต มหาวิทยาลัยจัมบิ
เป็นการศึกษาของเด็กที่มีความต้องการพิเศษมีระบบการศึกษาเช่นเดียวกับเด็กปกติ พวกเขาสามารถเข้า โรงเรียนอนุบาล ประถม มัธยมและระดับการศึกษาที่สูงขึ้นได้ การศึกษาพิเศษแบ่งออกเป็นดังต่อไปนี้
1 SLB-: โรงเรียนพิเศษสำหรับผู้บกพร่องทางการมองเห็น
2 SLB-B: โรงเรียนพิเศษสำหรับการสูญเสียการได้ยิน
3 SLB-C: โรงเรียนพิเศษสำหรับผู้พิการทางปัญญาอ่อน
4 SLB-C1: โรงเรียนพิเศษสำหรับผู้พิการทางปัญญาปานกลาง
5 SLB-D: โรงเรียนพิเศษสำหรับการด้อยค่าของสินทรัพย์ทางกายภาพ
6 SLB-E: โรงเรียนพิเศษสำหรับความยากลำบากทางอารมณ์พฤติกรรมทางสังคม
7 SLB-G: โรงเรียนพิเศษสำหรับคนพิการ
8 SLB-M: โรงเรียนพิเศษสำหรับเด็กออทิสติก
การศึกษาพิเศษ
รูปแบบของการจัดการศึกษา
1. การศึกษาทั่วไป หลักในการจัดการศึกษาทั่วไป คือ การจัดการศึกษาเพื่อมุ่งเน้นให้ผู้เรียนมี
ความรู้ทั่วๆ ไป และพัฒนาทักษะในด้านต่างๆ ของผู้เรียนไปจนตลอดหลักสูตรการศึกษาภาคบังคับ
การศึกษาในประเทศอินโดนีเซียมีทั้งการศึกษาในโรงเรียนและนอกโรงเรียน ซึ่งประกอบด้วยรูปแบบ การจัดการศึกษา 7 ประเภท ดังนี้
2. อาชีวศึกษา การอาชีวศึกษาเป็นการจัดการศึกษาเพื่อเตรียมผู้เรียนให้มีความรู้ความสามารถ
มีทักษะในการประกอบอาชีพ มวลประสบการณ์ต่างๆ ในหลักสูตรจัดขึ้นอย่างสอดคล้องกับความ
ต้องการของตลาดแรงงาน เมื่อผู้เรียนศึกษาจบหลักสูตรอาชีวศึกษาแล้วสามารถทำงานได้จริง
3. การศึกษาพิเศษ เป็นการจัดการศึกษาสำหรับผู้พิการ โดยมีหลักการจัดการศึกษาคือให้
ผู้เรียนมีทักษะความสามารถทางด้านร่างกายและจิตใจที่ช่วยเหลือตัวเองได้ และสามารถดำรงชีวิตอยู่
ได้ในสังคมอย่างมีความสุข
7. การศึกษาระดับวิชาชีพ เป็นการจัดการศึกษาที่มุ่งเน้นให้ผู้เรียนมีความรู้ความสามารถระดับมืออาชีพ ที่มีความสามารถเชื่อโยงความรู้และทักษะเข้าด้วยกัน และปฏิบัติงานได้อย่างมืออาชีพในวิชาชีพชั้นสูง
4. การบริการศึกษาเฉพาะทาง เป็นการจัดการบริการการศึกษาที่มีเป้าหมายเพื่อเพิ่มความสามารถเฉพาะงาน หรืองานเฉพาะอย่าง เพื่อให้บุคคลสามารถทำงานในสำนักงาน หรือการเตรียมเป็นเจ้าหน้าที่ทั้งส่วนงานภาครัฐ และภาคเอกชน
5. ศาสนศึกษา เป็นการจัดการศึกษาที่เตรียมผู้เรียนให้มีความรู้สึกเกี่ยวกับศาสนาและวิชาอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง และสามารถแสดงบทบาทของผู้มีความรู้ด้านศาสนาเป็นอย่างดี
6. วิชาการศึกษา เป็นการจัดการศึกษาที่มีเป้าหมายมุ่งเน้นให้ผู้เรียนมีคามสามารถด้านวิทยาศาสตร์
เนื้อหาวิชาแกนของการศึกษาขั้นพื้นฐานทุกหลักสูตร ประกอบด้วยเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับ วิชาปัญจศีล วิชาศาสนา วิชาพลเมือง วิชาภาษาอินโดนีเซีย วิชาการอ่านและการเขียน วิชาคณิตศาสตร์ วิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเบื้องต้น วิชาภูมิศาสตร์ วิชาประวัติศาสตร์ชาติเเละประวัติศาสตร์โลก วิชาหัตถกรรมเเละศิลปะ วิชาวิทยาศาสตร์กายภาพเเละสุขศึกษา วิชาวาดเขียน วิชาภาษาอังกฤษ และวิชาท้องถิ่น
หลักสูตรการเรียนการสอนระดับขั้นพื้นฐาน
หลักสูตรการเรียนการสอนสายอาชีวะศึกษา
ในฐานะการศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา โรงเรียนอาชีวศึกษา มีหลักสูตร 3 ปี และ 4 ปี แบ่งเป็น 6 กลุ่มวิชา คือ
1. การเกษตรกรรม และการป่าไม้
2. เทคโนโลยี และอุตสาหกรรม
3. ธุรกิจ และการจัดการ
4. สวัสดิการสังคม
5. การท่องเที่ยว
6. ศิลปะ และหัตถกรรม
หลักสูตรการเรียนการสอนระดับอุดมศึกษา
การศึกษาขั้นสูงในสายวิชาการ มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างความ เชี่ยวชาญทางด้านวิชาการ เทคโนโลยีเเละการวิจัยทางการศึกษาทางสาย อาชีพุ่งพัฒนาความสามารถในเชิงปฎิบัติการ
ระดับปริญญาตรี เรียน 4 ปี
ระดับปริญญาโท เรียน 2 ปี
ระดับปริญญาเอก เรียน 3 ปี
หลักสูตรการเรียนการสอนระดับเตรียมอุดมศึกษา
เน้นการขยายความรู้ การพัฒนาทักษะ และการเตรียม
นักเรียนสำหรับศึกษาขั้นสูง หรือมีความสามารถในการประกอบอาชีพ และมีทัศนคติที่ดีต่อวิชาชีพ
เนื้อหาเหล่านี้ไม่ได้บ่งบอกเพียงชื่อวิชาเท่านั้น สิ่งที่มากกว่านั้นก็คือ บ่งชี้ว่าเป็นการศึกษา
เนื้อหาสาระที่ต้องการมุ่งเน้นการสร้างบุคลิกภาพและองค์ประกอบของความสามารถในด้านต่างๆ
ของทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งผู้เรียนจะได้รับการสอนในโรงเรียนผ่านการศึกษาขั้นพื้นฐาน ทั้งนี้การจัด
การศึกษาจัดแนวบูรณาการหลากหลายวิชาเชื่อมโยงเนื้อหาซึ่งกันและกัน ไม่เน้นการสอนเนื้อหา
รายวิชาใดวิชาหนึ่งอย่างเดียว
การศึกษานอกโรงเรียน
การศึกษานอกระบบ หรือ การศึกษานอกโรงเรียน เป็นกิจกรรมการสอนและการเรียนรู้ซึ่งยืดหยุ่น
อาจจะมีหรือไม่มีระดับชั้นและความต่อเนื่อง มีทั้งการศึกษาวิชาทั่วไป ศาสนศึกษา การศึกษาเพื่อการบริการเฉพาะ อาชีวศึกษา รวมทั้งกลุ่มการศึกษา หลักสูตรเสริมรายได้
หรืออื่นๆ ที่สามารถศึกษาได้
นอกจากนี้ อินโดนีเซียให้ความสำคัญกับการศึกษาเรียนรู้ในครอบครัวด้วย โดยถือว่าเป็นการศึกษานอก
ระบบโรงเรียน ซึ่งได้ปลูกฝังค่านิยมทางศาสนา วัฒนธรรม ศีลธรรม และทักษะ การศึกษาเช่นนี้เกิดขึ้น นอกระบบโรงเรียนแต่อยู่ในระบบการศึกษาของชาติโดยรวม ซึ่งรัฐมีแนวโน้มที่จะให้ความสำคัญมากขึ้น
ระบบบริหารการศึกษา
กระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมเป็นผู้รับผิดชอบดูแล ดังต่อไปนี้
1. สถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษา
2. การศึกษาระดับมัธยมศึกษาและอาชีวศึกษา
3. สื่อการศึกษาและวัฒนธรรม
4. บริการห้องสมุด
5. หลักสูตรพิเศษ
6. การฝึกหัดครู
การศึกษาระดับประถมศึกษาเป็นการบริหารและการจัดการส่วนท้องถิ่น ในระดับหมู่บ้าน เมือง เเละจังหวัด
นอกจากนี้ ยังมีหน่วยงานที่รับผิดชอบดูแลการศึกษา เช่น กระทรวงพัฒนากำลังคน สถาบันการบริหารเเห่งชาติ กระทรวงศาสนา กระทรวงมหาดไทย กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงเกษตร กระทรวงการคลัง เป็นต้น
งบประมาณด้านการศึกษา
รัฐบาลอินโดนีเซียได้เน้นหนักทางการศึกษาว่าเป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาสังคมเเละเศรษฐกิจ โดยจัดสรรงบประมาณของชาติ 20 % ให้กับการศึกษาโดย
90 % โดยจัดสรรให้กับการศึกษาในโรงเรียน
10 % โดยจัดสรรให้กับการศึกษานอกโรงเรียน
การศึกษานอกโรงเรียน
การศึกษาในโรงเรียน
10%
90%
เครื่องแบบนักเรียนประเทศอินโดนีเซีย
ผู้หญิง ใส่กระโปรงสั้นหรือยาว (ถ้าเป็นชาวมุสลิมนุ่ง กระโปรงยาวถึงข้อเท้ามีผ้าคลุมศรีษะตามหลัก ศาสนาอิสลาม)
ผู้ชายใส่เสื้อเเขนยาว กางเกงขายาว สีขาว ผูกเนกไท
ตารางเปรียบเทียบการศึกษา
ระหว่าง
ประเทศไทย vs ประเทศอินโดนีเซีย
วิสัยทัศน์ของการศึกษาอินโดนีเซีย
“สังคมอินโดนีเซียดำรงอยู่อย่างสงบสุข เป็นประชาธิปไตย มีความยุติธรรม มีความสามารถ ในการแข่งขันกับนานาชาติ มีความเจริญรุ่งเรืองบนพื้นฐานเอกภาพของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ด้วยการมีส่วนร่วมของประชาชนที่มีความสมบูรณ์ความสามารถพึ่งตนเอง ศรัทธาและยำเกรงต่อ พระเจ้า คุณธรรม จริยธรรม ความรักในประเทศชาติจงรักภักดีต่อกฎหมายและแผ่นดิน มีความรู้และวิทยาการ มีความพากเพียรและระเบียบวินัย”
20 % จากงบประมาณของชาติ
งบประมาณประจำปีของการบริหารงานของงบประมาณแผ่นดินที่จะมีการจัดสรรแบ่งกัน ตามกระทรวง โดยแหล่งเงินทุนอื่นๆโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น รัฐ จะไม่เก็บค่าธรรมเนียมเพราะเป็นการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีที่รัฐให้เรียนฟรี
แต่ถ้าเป็นการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายและระดับอุดมศึกษาครอบครัวต้อง รับผิดชอบค่าเล่าเรียนเอง แต่ถ้าโรงเรียน สถาบัน วิทยาลัย มหาวิทยาลัยที่เป็นของรัฐ รัฐจะตอบสนองคืนให้กับนักเรียนในรูปแบบกองทุนการศึกษา
งบประมาณด้านการศึกษา
ตามรัฐธรรมนูญได้กำหนดสิทธิหน้าที่และประโยชน์ของอาชีพครูดังนี้
1.เป็นอาชีพที่มีเกียรติ ได้รับเงินเดือนและสวัสดิการสังคมที่เพียงพอ
2.ได้รับการยอมรับขึ้นอยู่กับหน้าที่และประสิทธิภาพการทำงาน
3.โอกาสที่มีการพัฒนาอาชีพของตนให้สอดคล้องกับความต้องการพัฒนาคุณภาพ
4.มีการคุ้มครองทางกฎหมายในการปฏิบัติหน้าที่และสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญา
5.มีอุปกรณ์สิ่งอำนวยความสะดวกด้านการศึกษาและทรัพยากรเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและ
ครูและบุคคลากรทางการศึกษา
ประสิทธิผลของการทำงานของครูและบุคคลากร
1.ทำให้บุคลากรทางการศึกษามี่ความรับผิดชอบการศึกษา
2.ยอมรับกับผลของการศึกษาอย่างมีความสุข
3.มีความมุ่งมั่นพัฒนาคุณภาพการศึกษาระดับมืออาชีพ
4.ดำรงตนเป็นแบบอย่างและรักษาชื่อเสียงของสถาบันการศึกษาของตน
1. ครูประถมศึกษาต้องจบประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงที่สอง
คุณสมบัติขั้นต่ำสำหรับครูมีวุฒิการศึกษาดังนี้
2. ครูมัธยมตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย ต้องจบการศึกษาจากโครงการ S1 ภายใต้การควบคุมมาตรฐานการรับรองของโปรแกรมการศึกษาของครู
คือกำหนดให้บัณฑิตครูอินโดนีเซียพัฒนาตนเองให้มีสมรรถนะของครูด้าน การเรียนการสอนการจัดหลักสูตรและการประเมินผล
หลักสูตรและโครงสร้างในระดับประถมศึกษาได้แก้ไขและปรับปรุงใหม่ให้สอดคล้อง กับสภาพความต้องการของสังคมเนื่องจากเป็นานเร่งด่วนและต้องทำภายในเวลาอันจำกัด จึงได้เลือกปรับปรุงเฉพาะด้านที่สำคัญดังต่อไปนี้
นวัตกรรมทางการศึกษา
ในระดับประถมเเละมัธยมศึกษา
1.แบบเรียน
2.การฝึกอบรมครู
3.การผลิตครูเพื่อสอนในระดับก่อนวัยเรียน
4.โรงเรียนพัฒนา
5.โครงการประชุมฎิบัติการเขียนแบบเรียน
เเละหนังสือเรียน
6.การกำหนดหลักการเขียนแบบเรียนให้
สอดล้องกับกระบวนการเรียนการสอน
ในห้องเรียน

7.การวิเคราะห์แบบเรียน
8.การเขียนต้นฉบัับเรียน
9.การทำแบเรียนที่เขียนแล้วไปใช้ในห้องเรียน
10.การผลิตอุปกรณ์การสอน
11.การพัฒนาหลักสูตรประถมศึกษาในมาลัง
12.ศูนย์ฝึกทักษะที่มาลัง
13.ศูนย์ฝึกทักษะที่ปาดัง



นวัตกรรมด้านการศึกษานอกโรงเรียน
แม้ว่าอินโดนีเซียจะเป็นประเศที่มีความเเตกต่างในด้่านศาสนา วัฒนธรรมและภาษา อย่างมาก เเต่ก็มีลักษณะร่วมกัน อย่างหนึ่ง คือ ความ่วมมือช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เรีียกว่า โกตอง โรยอง ซึ่งโกตอง โรยอง ได้รับความสำเร็จมากที่สุดใน ระดับท้องถิ่นและได้มีส่วนช่วยให้การศึกษาของอินเซียก้าวหน้าไปอย่างมาก
ตัวอย่าง โครงการ โกตอง โรยองในประเทศอินโดนีเซีย เช่น
1.โครงการการศึกษานอกโรงเรียน
2.โครงการจอมบัง-โครงการความร่วมมือระหว่างโรงเรียนชุมชน
3.การจัดตั้งศูนย์การเรียนในโรงเรียนพัฒนา
4.อืนๆ เป็นต้น
นวัตกรรมด้านอาชีวศึกษา
รัฐมีนโยบายให้ลดจำนวนนักเรียนที่จะเข้าเรียนในอาชีวะศึกษาให้น้อยลงพร้อมกับปรับปรุง คุณภาพการสอนให้ดีขึ้นซึ่งการลดจำนวนโรงเรียนให้น้อยลงมิได้หมายความว่าจะไม่ให้ความสำคัญแก่ อาชีวะศึกษา ตรงกันข้าม การจัดตั้งโรงเรียนอาชีวะพัฒนาขึ้นและการรวมโรงเรียนอาชีวะต่างๆเข้ากับ โรงเรียนอาชีวพัฒนา จะช่วยให้การศึกษามีความหมายและสอดคล้องกับคามต้องการของท้องถิ่นมากขึ้น
นวัตกรรมด้านอุดมศึกษา
การรวมสถาบันต่างๆที่กระจัดกระจายเข้าด้วยกัน ในอินโดนีเซียมีสถาบันชั้นอุดมศึกษาเป็นจำนวนมากทั้งของรัฐและ เอกชน ซึ่งตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงกัน การรวมสถาบันเหล่านนี้เข้าด้วยกันช่วยให้การเรียนการสอนมีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น
นวัตกรรมที่สำคัญอีกประการหนึ่งในระดับอุดมศึกษา คือการรวมคณะต่างๆในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษา แต่ละแห่งที่เปิดสอนวิชาเดียวกันเข้าด้วยกัน เพื่อยกระดับการเรียนการสอนและการวิจัยให้สูงขึ้น เช่น รวมคณะวิทยาศาสตร์การเกษตร เทคโนโลยี วิทยาศาสตร์การเเพทย์ สังคมศึกษา ศึกษาศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์เข้าด้วยกัน เป็นต้น ในเเต่ละมหาวิทยาลัยคณะต่างๆที่รวมกันนี้จะพิจารณะจากหลักสูตรของเเต่ละมหาวิทยาลัย ให้ขอเสนอเเนะ ปรับปรุงเเก้ไข ในบางกรณีอาจเสนอให้มหาวิทยาลัยหรือสถาบันยกเลิกการสอนในวิชานั้นๆ เนื่องจากเล็งเห็นว่าไม่มีโอกาศที่จะ ปรับปรุงการเรียนการสอนให้ดีขึ้น เช่น ไม่สามารถหาอาจารย์ผูสอนที่มีคุณสมบัติเหมาะสม เนื้อหาวิชาที่สอนไม่สอดคล้อง กับความต้องการของท้องถิ่น เป็นต้น
1.การกำหนดการศึกษาขั้นพื้นฐาน 9 ปี ในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นเป็นการศึกษาแบบให้เปล่า
จึงทำให้รัฐใช้งบประมาณร้อยละ20 จากงบทั้งหมดมาจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานได้เต็มที่
2.การจัดหลักสูตรทางวิชาการควบคู่ไปกับศาสนาตั้งแต่ปฐมวัยจนถึงระดับอุดมศึกษา
3.การจัดโครงสร้างการบริหารการศึกษาออกเป็น 2 ระดับคือระดับกระทรวง และระดับสถานศึกษาแต่ให้ท้องถิ่นเป็นผู้ดูแลสถานศึกษา
4.ประชาชนมีส่วนร่วมทางการศึกษาอย่างชัดเจน ประชาชน ชุมชน ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย โดยเฉพาะผู้ปกครองเข้ามามีส่วนร่วมในการ
จัดการศึกษาซึ่งจะเห็นชัดเจนถ้าชุมชนไหนมีความสนใจในการมีส่วนร่วมกับสถานศึกษาสถานศึกษานั้นจะมีประสิทธิภาพ
อย่างเห็นได้ชัด
5.มีระบบการติดตาม ตรวจสอบ และประเมินผลจากภายในกระทรวงศึกษาแห่งชาติและวัฒนธรรม
จุดเด่นของการบริหารจัดการสถานศึกษา
จะเห็นว่าจุดเด่นของประเทศอินโดนีเซียนั้นอาจจะน้อยเมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มอาเซียน หลายประเทศเนื่องจากมีข้อจำกัด ดังนี้
1. สภาพภูมิประเทศที่เป็นหมู่เกาะจำนวนมากทำให้เกิดความห่างไกลกันและความหลากหลายทางภาษาและวัฒนธรรม จึงเป็นอุปสรรคในการติดต่อสื่อสารกันทั้งนี้ถึงแม้รัฐบาลจะกำหนดให้ใช้ภาษาบาฮาซาอินโดนีเซียเป็นภาษาประจำชาติแต่ ประชาชนก็ต้องมาหัดเรียนรู้ใหม่ก็เป็นอุปสรรคต่อการเรียนรู้วิชาอื่นๆ ของหลักสูตร
2. มีประชากรเป็นอันดับ 5 ของโลกจึงต้องใช้งบประมาณมากในการจัดการศึกษาให้ทั่วถึงทุกคน
3. ขาดการมีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาของชุมชนกับสถานศึกษาเมื่อเทียบกับอัตราเฉลี่ยยังไม่ถึงร้อยละ 50
4. เนื่องจากพื้นที่สวนใหญ่ยังเป็นพื้นที่ยากจน จึงส่งผลต่อการจัดการศึกษาเพราะต่างสนใจที่การหาเลี้ยงชีพมากกว่าการศึกษา
จุดด้อยในการบริหารจัดการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน
ปัจจัยทความสำเร็จด้านการศึกษา
ความพยายามขยายโอกาศทางการศึกษาให้กับประชาชนทุกกลุ่มหรือ education for all รัฐบาลได้กำหนด นโยบายและแนวทางดังนี้
1.ปรับเปลี่ยนวิธีจัดกิจกรรมเพื่อขจัดการไม่รู้หนังสือโดยใช้วิธีการจัดการศึกษาต่อเนื่อง
ให้เวลาผู้เรียนได้พัฒนาความสามารถการเรียนการศึกษาเเบบบ็ดเสร็จขั้นพื้นฐาน
2.กระบวนการเรียนรู้เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญยึดความต้องการสภาพปัญหา ศักยภาพของผู้เรียนและชุมชนเป็นหลัก
3.ปรับเปลียนวิธีการบริหารจัดการจากส่วนกลางเป็นหลักให้องค์กรการศึกษาเป็นผู้บริหารจัดการหากลุ่มเป้าหมาย
6 : 3 : 3
การศึกษาในระบบ
การศึกษานอกระบบ
การศึกษาตามอัธยาศัย
ระบบการศึกษา
6 : 3 : 3
รูปแบบการจัดการการศึกษา
การศึกษาในระบบ
การศึกษานอกระบบ
1.การศึกษาขั้นพื้นฐาน(ภาคบังคับ)
ระดับประถมศึกษา
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ระดับมัธยศึกษาตอนปลาย (สามัญ/อาชีวะ)
2.การศึกษาระดับอุดมศึกษา
1.การศึกษาระดับขั้นพื้นฐาน(ภาคบังคับ)
ระดับประถมศึกษา
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
2.การศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา
ระดับมัธยมตอนปลาย/อาชีวศึกษา
3.การศึกษาระดับอุดมศึกษา
- อายุระหว่าง 4-6 ปี
- ไม่เป็นการศึกษาภาคบังคับ
- ใช้เวลาเรียน 2 ปี
- ใช้ภาษาพื้นเมืองเป็นภาษาสอนและวิธีการสอน
ของเเต่ละโรงเรียนจะเเตกต่างกัน
การศึกษาในระดับปฐมวัย
การศึกษาในระบบ
จุดมุ่งหมาย
เน้นระดับอุดมศึกษา
เน้นระดับมัธยมศึกษา
การศึกษาใน
ระดับประถมศึกษา
- อายุ 7-12 ปี
- เป็นการศึกษาภาคบังคับ
- ใช้เวลาเรียน 6 ปี
- หลักสูตรตามสภาพและความต้องการของท้องถิ่น
- ใช้ภาษาบาฮาซาอินโดนีเซียในการสอน
- บังคับให้ทุกคนศึกษาศาสนา
อายุ 7-12 ปี
- เป็นการศึกษาภาคบังคับ
- ใช้เวลาเรียน 6 ปี
- หลักสูตรแกนกลาง
- ใช้ภาษาไทยในการสอน
การศึกษาในระดับ
มัธยมศึกษาตอนต้น
เรียนในสายสามัญอย่างเดียว
มีให้เลือก 3 สาย คือ
สายสามัญ สายเทคนิค สายอาชีพ
การศึกษาในระดับ
มัธยมศึกษตอนปลาย
- อายุระหว่าง 4-6 ปี
- ไม่เป็นการศึกษาภาคบังคับ
- ใช้เวลาเรียน 2 ปี
- ใช้ภาษาพื้นเมืองเป็นภาษาสอนและวิธีการสอน
ของเเต่ละโรงเรียนจะเเตกต่างกัน
มีให้เลือกเรียน 2 สาย คือ
สายสามัญเเละสายอาชีวศึกษา
มีให้เลือก5 สาย คือ สายสามัญ สายเทคนิค
สายอาชีพ โรงเรียนสอนศาสนา
โรงเรียนการศึกษาเพื่อบริการเฉพาะ
เเละโรงเรียนการศึกษาพิเศษ
การศึกษาใน
ระดับอุดมศึกษา
มีมหาวิทยาลัยไม่มาก
มีมหาวิทยาลัยเยอะ
การศึกษานอกระบบ
กระทรวงศึกษาธิการ กรมเเรงงาน
กระทรวงมหาดไทย ดูแล
หน่วยงานรัฐบาลแทบทุกแห่ง
จัดโครงการการศึกษานอกระบบ
หลักสูตรการศึกษา
ขั้นพื้นฐาน
วิชาปัญจศีล วิชาศาสนา วิชาพลเมือง วิชาภาษาอินโดนีเซีย วิชาคณิตศาสตร์ วิชาการอ่านและการเขียน วิชาภูมิศาสตร์ วิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเบื้องต้น วิชาภูมิศาสตร์ วิชาหัตถกรรมเเละศิลปะ วิชาประวัติศาสตร์ชาติเเละประวัติศาสตร์โลก วิชาวิทยาศาสตร์กายภาพเเละสุขศึกษา วิชาวาดเขียน วิชาภาษาอังกฤษ และวิชาท้องถิ่น
วิชาภาษาไทย
วิชาคณิตศาตร์
วิชาวิทยาศาสตร์
วิชาภาษาอังกฤษ
วิชาสังคมศึกษา
วิชาดนตรีและศิลปะ
วิชาสุขศึกษาและพละศึกษา
วิชาการงานอาชีพเเละเทคโนโลยี
เน้นการขยายความรู้ การพัฒนาทักษะ และการเตรียม
นักเรียนสำหรับศึกษาขั้นสูง
เน้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัย
หลักสูตรในระดับ
เตรียมอุดมศึกษา
หลักสูตรอาชีวะศึกษา
เน้นเรียนเกี่ยวกับอาชีพแต่ไม่เป็นที่นิยมเรียน
เน้นเรียนเกี่ยวกับอาชีพ ให้ความสำคัญ มีให้เลือกเรียนหลากหลาย
หลักสูตรอุดมศึกษา
วัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างความ เชี่ยวชาญทางด้านวิชาการ เทคโนโลยีเเละการวิจัยทางการศึกษาทางสายอาชีพ
วัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างความ เชี่ยวชาญทางด้านวิชาการ เทคโนโลยีเเละการวิจัยทางการศึกษาทางสายอาชีพ
งบประมาณ
ได้งบประมาณสูงที่สุด กระทรวงศึกษาธิการ ดูเเลเเละจัดสรรตามเเต่ละกรม
ได้งบประมาณสูงที่สุด
กระทรวงศึกษาธิการดูเเล
หน่วยงานที่รับผิดชอบ
กระทรวงศึกษาธิการมี 4 องค์กรหลัก
สภาการศึกษา
คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
คณะกรรมการอาชีวะศึกษา
คณะกรรมการอุดมศึกษา
กระทรวงศึกษาและวัฒนธรรม
กระทรวงพัฒนากำลังคน
สถาบันการบริหารเเห่งชาติ
กระทรวงศาสนา
กระทรวงมหาดไทย
กระทรวงสาธารณะสุข
กระทรวงเกษตร
กระทรวงการคลัง
เครื่องแต่งกาย
ชุดยูนิฟอร์ม
ชุดยูนิฟอร์มที่ผสมกับศาสนาอิสลาม
ครู
ยังไม่ค่อยให้สำคัญต่ออาชีพ จบไม่ตรงสาย
อาชีพครูเป็นอาชีพที่มีเกียรติ ผู้ที่จะเป็นครูได้ต้องมี คุณสมบัติตามขั้นต่ำวุฒิการศึกษา คือ ครูประถมต้อง จบปริญญาโท ครูมัธยมต้องจบการศึกษาจากโครงการ S1 ของโปรแกรมการศึกษาของครู
อันดับคุณภาพระบบการศึกษา
ในอาเซียน
อันดับที่ 8
อันดับที่ 5
นวัตกรรมทางการศึกษา
จุดเด่น
จุดด้อย
ด้านหลักสูตร
ด้านการเรียนการสอน
ด้านสื่อการสอน
ด้านการประเมินผล
ด้านการบริหารจัดการศึกษา
ด้านแบบเรียน
ด้านการผลิตอุปกรณ์การสอน
ด้านฝึกอบรมครู
ด้านวิเคราะห์แบบเรียน
ด้านจัดระเบียบสถาบัน
ประเมินผล
วิธีการทดสอบ
วิธีการทดสอบ
จัดหลักสูตรควบคู่ไปกับศาสนา มีการติดตามตรวจสอบจาก
ภายในกระทรวง เเละประชาชนสามารถเสนอ
ความเห็นได้อย่างชัดเจน
สภาพภูมิประเทศที่เป็นหมู่เกาะ หลายภาษา หลายวัฒนธรรม มีประชากรจำนวนมาก และขาดการมีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาในชุมชน
ครูเเละผู้บริหารส่วนใหญ่ยังขาดความเข้าใจปัญหาที่เเท้จริง
เด็กไม่ค่อยมีนิสัยใฝ่เรียนรู้ เพราะ ลักษณะการเรียนป้อน ข้อมูลเป็นหลัก และการคอรัปชั่น
มีการสนับสนุนทุนการศึกษาในการจัดกิจกรรมต่างๆ และมีหลักสูตรการผลิตบุคคลากรที่มีคุณภาพ
สถานเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
ที่อยู่ : 600-602 ถนนเพชรบุรี กรุงเทพฯ 10400
โทรศัพท์ : 0-2252-3135-40
โทรสาร : 0-2259-4871, 0-2255-1267
อีเมล์ : kukbkk@ksc.th.com
หมายเหตุ เวลาทำการ 08:00 – 16:00 จันทร์ – ศุกร์
วัฒนธรรมทางการศึกษา
มีพิธีไหว้ครู
เน้นศาสนาอิสลามเป็นหลัก
Full transcript