Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Dorosłość kontra dojrzałość w perspektywie refleksji autobiograficznej

No description
by

gusia .

on 4 April 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Dorosłość kontra dojrzałość w perspektywie refleksji autobiograficznej

Dorosłość Dorosłość kontra dojrzałość w perspektywie refleksji autobiograficznej Dorosłość jest utożsamiana z dojrzałością, jednakże są to terminy, które różnią się w znaczeniu. Za bycie dorosłym umownie przyjmuje się ukończenie 18 lat, ma to związek z nabyciem wielu uprawnień, jednak dorosłość bardzo często nie idzie w parze z dojrzałością. Dojrzałość oznacza świadomość siebie, poczucie odpowiedzialności za siebie i innych, gotowość do związku, umiejętności społeczne, zdolność do przewidywania, do rozsądnego myślenia i ponoszenia konsekwencji za swoje czyny i słowa.
Dorosłość jest związana z określonym wiekiem i byciem niezależnym, natomiast dojrzałość określana jest wielowymiarowo, na wielu sferach życia człowieka i ma związek z przeżytymi doświadczeniami. Dojrzałość „Co jest najśmieszniejsze w ludziach: Zawsze myślą na odwrót: spieszy im się do dorosłości, a potem wzdychaj za utraconym dzieciństwem. Tracą zdrowie by zdobyć pieniądze, potem tracą pieniądze by odzyskać zdrowie. Z troską myślą o przyszłości, zapominając o chwili obecnej i w ten sposób nie przeżywają ani teraźniejszości ani przyszłości. Żyją jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają, jakby nigdy nie żyli.” Paulo Coelho "Być jak płynąca rzeka" Źródła 1. " Szkice z andragogiki i gerontologii" Czerniawska Olga,
2. " Wybrane obszary badawcze andragogiki" pod red. Juraś- Krawczyk Barbary,
3. " Dorastanie, dorosłość i starość człowieka w kontekście działalności i kariery zawodowej" Z. Wiatrowski,
4. " Podstawy pedagogiki pracy" Z. Wiatrowski,
5. " Rozwój ludzi dorosłych, [w:] Wujek T. (red.), Wprowadzenie do pedagogiki dorosłych, Z. Piertasiński,
6. " Rozwój jest procesem stawania się. Wprowadzenie do problematyki rozwoju
osobowości", Z. Płużek,w: Jak sobie z tym radzić. Red. W Szewczyk,
7. " Psychologia rozwoju człowieka", M. Przetacznik – Gierowska, M. Tyszkowa,
8. " Ślubuję ci miłość..." S. Sławiński, Pojęcie
dorosłości Dorosłość jest pojęciem niejednoznacznie określonym. Dorosłość jest okresem największych osiągnięć człowieka, osiągania dojrzałości w wielu sferach życia. I choć dorosłość podlega niekorzystnym procesom regresyjnym (szczególnie łatwo dostrzegalnym zmianom fizycznym) nie można patrzeć na ten okres tylko przez pryzmat regresu. Dorosłość z punktu widzenia socjologii (według Zofii Matulki) ma dwa wymiary:

Wymiar obiektywny – odnosi się do normy społecznej oraz do formy życia ludzkiego, określonej ramami chronologicznymi (przyjmując je jako normy formalno – prawne).

Wymiar subiektywny – który wyraża się w przeżyciach jednostki, która pod wpływem wydarzeń osobistych lub społecznych postrzega siebie jako osobę dorosłą, i która uzewnętrznia normy przypisywane tej fazie życia, realizując określony jej wzór. Dorosłość z punktu widzenia biologiczno – psychologicznego, według Marii Tyszkowej, to:

ta część cyklu życia jednostki, która wstępuje po okresie wzrastania i biologicznego dojrzewania organizmu do pełnienia wszystkich istotnych funkcji życiowych. Następuje pomiędzy 18 a 22 rokiem życia. Okres ten stanowi proces dojrzewania do dorosłości,

kategoria umocowana w kulturze i cywilizacji ludzkiej, natomiast dojrzałość jest pojęciem przynależnym do świata natury i do świata przyrody. Dorosłość z punktu widzenia psychologicznego
wg W. Szewczuka:

Stabilizacja planu życiowego – przechodząc z dorastania w dorosłość człowiek podejmuje pierwsze próby samodzielnej konfrontacji, sam na sam z rzeczywistością. Stara się określić swój plan życiowy i podejmuje pierwsze próby jego realizacji.
Progresywna ekspansja z opus magnum (opus magnum z łac. punkt kulminacyjny możliwości) – to etap największej aktywności. Człowiek całą swoją uwagę, działania iwysiłek koncentruje na osiągnięciu czegoś. Określa swój nadrzędny cel, szczyt swoich możliwości. Owe opus magnum jest zwiastunem starzenia się człowieka.
Regresywna ekspansja – człowiek zaczyna myśleć w kategoriach przeszłości, skupia się na swoim wnętrzu, introspekcji. Starzenie się przezywa wewnętrznie i zewnętrznie. Ma świadomość, że to co było nie powróci. Starość właściwa – spada witalność, energia, kończy się praca zawodowa. Często człowiek popada w uczucie osamotnienia. Stara się dokonać bilansu życiowego w oparciu o ocenę własną i innych. Może przynieść to człowiekowi zadowolenie bądź rozczarowanie. Wreszcie przygotowuje się na to co nieuniknione – śmierć. Dojrzałość społeczna oznacza, iż człowiek może rozpocząć samodzielne życie na własną odpowiedzialność. Wiąże się to z osiągnięciem pełnoletniości pod względem prawnym, czyli ukończeniem 18 lat.
Drugim kryterium dojrzałości społecznej jest utrzymywanie się z własnych dochodów, a więc zdobycie odpowiedniego wykształcenia i rozpoczęcie pracy zawodowej.
Trzecim ważnym kryterium dojrzałości społecznej jest odpowiednio rozwinięta samodzielność psychiczna oraz poczucie odpowiedzialności, która wiąże się ze zdolnością do podejmowania odpowiedzialnych decyzji.

Dojrzałość emocjonalna charakteryzuje się równowagą. Znaczy to, że człowiek posiada zdolność kontrolowania swoich przeżyć oraz potrafi proporcjonalnie reagować w stosunku do ważności spraw. Równowaga świadczy także o pewnej stabilności i odporności psychicznej. Umie określić własne potrzeby oraz posiada poważny stosunek do podstawowych obowiązków. Do tego, żeby człowiek osiągnął dojrzałość pod względem umysłowym, potrzebna jest jeszcze pewna wiedza i doświadczenie życiowe. Dlatego ważne jest, aby każdy człowiek dysponował choćby podstawowymi zasobami informacji, które pozwolą mu na funkcjonowanie we właściwych dla siebie rolach życiowych.

Osiągnięcie odpowiedniego poziomu dojrzałości osobowej zależy od umiejętności postrzegania i poznawania świata, poczucia realizmu, zainteresowania innymi ludźmi, empatii i aktywności. Dojrzałość rozumie się jako pewien idealny wzorzec lub też jako proces przemian, będący realizowaniem tego wzorca. W tym drugim rozumieniu dojrzałość, to umiejętne i mądre kierowanie sobą.

W psychologii rozwojowej dojrzałość dotyczy określonych zadań lub wymagań, którym jednostka potrafi sprostać w danym wieku czy okresie życia, które może podjąć spontanicznie, lub można je jej powierzyć. Dojrzałość jest pożądana i wysoko ceniona przez ludzi ale najczęściej o niej mowa wtedy gdy ludzie rozpoznają jej brak i oskarżają innych o niedojrzałość.
Dojrzałość jest postulowanym atrybutem funkcjonowania osób dorosłych lecz z dorosłością nie jest definicyjnie utożsamiana. Wprawdzie pozytywny wynik egzaminu maturalnego nazywa się „świadectwem dojrzałości” ale większość ludzi ma świadomość że jest to tylko metafora i nie należy jej traktować zbyt dosłownie. Dojrzałość rozpatrywana jest z różnych punktów widzenia, mianowicie dojrzałość fizyczna, społeczna, emocjonalna, umysłowa i dojrzałość osobowa. Autobiografia przedstawia "przestrzeń życiową". Autobiografia jest wynikiem obserwacji samego siebie. Jeśli chce się przygotować własną biografię, trzeba przyjąć pozycję obserwatora. Wiedza autobiograficzna jest świadomością siebie. Jest odkrywaniem swojego wnętrza, pamięci i niepamięci. Każda biografią opiera się na autobiografii, na świadomości podmiotowej, subiektywnej. Autobiografia opowiada o własnym życiu, przedstawia je i analizuje; wymaga opowiadania, opisu. Wymaga uporządkowania faktów i pamięci, wymaga wiedzy, uczenia się i dokonywania zmian.

Dotyczy wrażliwego, delikatnego obszaru - emocji, świadomości, ukrytych obszarów naszej osobowości (intymności). Wymaga nie tylko wiedzy nabytej, co doświadczenia życiowego, w szerokim tego słowa znaczeniu, Wkracza w to, co chcemy zapomnieć, zapomnieliśmy, wyeliminowaliśmy z pamięci. Badania biograficzne zakładają, że edukacja jest procesem całożyciowym, dokonującym się w trakcie życia i przez życie.

W swej istocie uczą mówić, opowiadać, opisywać. Uczą rozmawiać, dyskutować i słuchać. Uczą rozumieć siebie i innych. Są formacyjne, a nawet terapeutyczne. Wyznania zakonnicy, która została prostytutką. Jako dziecko Carla van Raay doznała traumy, która na trwale zaciążyła na jej życiu. Nosząc w sobie ciężar tych przeżyć, uciekała od świata, szukała bezpiecznego schronienia. Klasztor wydawał się właściwym miejscem. Carla spodziewała się, że znajdzie w jego murach miłość i zrozumienie. Zamiast tego została wplątana w gęstą sieć bezdusznych norm - zakazów i nakazów. Bliska obłędu po prawie dwunastu latach zdecydowała się zrzucić habit i wrócić do normalnego życia.

Pospieszne małżeństwo i rozwód pozostawiły ją wraz z córką bez środków do życia. Pobyt w klasztorze nie wyposażył ją w wiele praktycznych umiejętności. W wieku trzydziestu czterech lat podjęła zawód, który powszechnie uchodzi za najstarszą profesję świata - została prostytutką. Rodzaj powołania, jakie odnalazła w roli bożej ladacznicy, z pewnością nie u wszystkich znajdzie akceptację. Cóż, życie rzadko idzie po prostych torach. Zwłaszcza życie nieświętych.

"Jestem wdzięczna losowi za wszystko, co mi przyniósł - tylko dzięki przeżytym cierpieniom mogłam obudzić się i odnaleźć siebie".Carla van Raay, To historia ucieczki ze szkoły siedemnastoletniego Holdena Caulfielda, który jest jednocześnie narratorem i głównym bohaterem utworu, wspominającym wydarzenia sprzed kilku miesięcy.
Wrażliwy, inteligentny i nieco wyalienowany chłopak nie może odnaleźć się w środowisku, które według niego jest pełne obłudy, kłamstwa i dwulicowości.
Kiedy zostaje wydalony z kolejnej szkoły, postanawia opuścić nieprzyjazne sobie miejsce i wraca do Nowego Jorku, by przeczekać dni, dzielące go od spotkania z rodzicami. Trzydniowa wędrówka po mieście staje się dla niego swoistym poszukiwaniem własnego miejsca i sensu życia. Okazuje się, że zderzenie ze światem dorosłych, u progu którego stoi z racji wieku, przynosi mu rozczarowanie i pogłębia jego samotność.
Holden okazuje się doskonałym obserwatorem, dostrzegającym zło świata i mówiącym o nim bez ogródek, lecz pozostaje nadal dzieckiem, idealistą, marzącym o wyjeździe na zachód, aby żyć wśród ludzi, którzy go nie znają. Ostatecznie wraca do tego świata, przed którym chciał uciec i wobec którego zbuntował się. Dziękujemy :) „Zranione dzieciństwo” Motywacja Mieć wszystkiego dość „Utrata osoby bliskiej” „Dojrzałość nie przychodzi z wiekiem- ale z bagażem dowiadczeń”
Full transcript