Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Dziady cz. II

Music: Johaness Gilther - Subcarpathia
by

Rafał Wieczerzak

on 5 May 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Dziady cz. II

Dziękuje za uwagę O autorze ... Dziady cz. II Adam Mickiewicz (24 Grudnia 1798 – 26 Listopada 1855) Polski poeta i działacz, publicysta polityczny. Obok Słowackiego i Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (wieszcz narodowy). Jeden z najwybitniejszych w Polsce dramatu romantycznego. Dziady jako dramat romantyczny Występuje ludowość - odwoływanie się do ludowych wierzeń, baśni, podań.

Nawiązanie do ludowego poczucia sprawiedliwości - za grzechy w życiu trzeba odpokutować po śmierci.

Nastrój utworu - tajemniczość, aura grozy, niepokoju. Czas i miejsce akcji: Akcja drugiej części dziadów rozgrywa się w noc zadusznych, w listopadzie. Miejscem akcji jest kaplica na cmentarzu, w której zbierają się uczestnicy obrzędu. Cechy dramatu romantycznego Epizodyczność budowy, luźna forma. Połączenie wielu form budowy.
Obecność rozbudowanych fragmentów epickich i lirycznych.
Łączenie wątków fantastycznych i realistycznych. Bohaterowie Józio i Rózia - duchy lekkie, dwoje małych dzieci, które na ziemi nie zaznały cierpienia. Za życia były bardzo szczęśliwe, żyły beztrosko jak w raju, w cieplarnianych warunkach, spełniano ich wszystkie zachcianki. Nie znały zmartwień, głodu, trudów codzienności, bólu i nieszczęścia. Winą dzieci jest więc „zbytek słodyczy” i nieznajomość prawdy istnienia. Za to spotyka je kara - nie mogą się dostać do nieba, dręczy je „nuda i trwoga”. Proszą gromadę o dwa ziarna gorczycy - namiastkę goryczy życia.
Przed odejściem przekazują żywym przestrogę:
„Kto nie doznał goryczy ni razu,
Ten nie dozna słodyczy w niebie”. Główni bohaterowie Bohaterowie Drugoplanowi Bohaterowie epizodyczni Zosia - duch pośredni, za życia była pasterką, ale lekceważyła miłość jaką darzyli ją chłopcy. Jeden z nich - Józio - umarł z miłości do niej. Wtedy Zosia bezpowrotnie straciła umiejętność odczuwania szczęścia. Zmarła nie zaznawszy słodyczy i smutku miłości, dlatego po śmierci jej ciało zostało zawieszone między niebem i ziemią. Odczuwa nudę, pustkę, smutek, samotność. Błaga, by młodzieńcy przyciągnęli ją do ziemi, chce dotknąć jej stopami, ale uniemożliwia to wiatr, który porywa ducha. Guślarz obiecuje jej, że wkrótce jej kara dobiegnie końca. W zamian duch Zosi ofiarowuje wieśniakom przestrogę:
„Kto nie dotknął ziemi ni razu,
Ten nigdy nie może być w niebie”,
to znaczy: kto nie stąpał twardo po ziemi, kto za nic nie odpowiadał, kto nie podjął prawdziwego trudu życia, ale żył mrzonkami, marzeniami, wyobrażeniami o życiu, ten poniesie po śmierci karę. widmo Złego Pana - duch ciężki, przychodzi do kaplicy o północy, zmarł trzy lata wcześniej, po śmierci cierpi okrutny głód i pragnienie, pozostał na ziemi, tam gdzie krzywdził ludzi. Wie, że nie ma dla niego ocalenia, pragnie jednak zmniejszyć swoją mękę i prosi o odrobinę jedzenia i wody. Nie dostanie ich jednak, bo za życia nie miał litości i współczucia dla innych, nie nakarmił głodnych a potrzebujących odpędził od swoich drzwi - o tym opowiadają towarzyszące mu ptaki - Kruk i Sowa. Są to dusze skrzywdzonych przez niego poddanych. Człowiek okrutny, bezlitosny, bez serca, nieczuły na cudze nieszczęścia, egoista łamiący podstawowe nakazy moralne. Widmo udziela zgromadzonym przestrogi:
„Kto nie był ni razu człowiekiem.
Temu człowiek nic nie pomoże”. Guślarz - przewodnik obrzędu, wzywa duchy na uroczystość Dziadów i ofiaruje im pomoc. Potrafi także odsyłać dusze z powrotem w zaświaty. Nie udaje mu się to tylko z tajemniczym Widmem, które pojawia się na końcu uroczystości. Gromada wieśniaków - mieszkańcy wsi, którzy tłumnie przybyli, by święcić starodawne święto Dziadów. Chcą dowiedzieć się od duchów, jak postępować, by po śmierci iść do nieba. W zamian mają dla nich posiłek, modlitwę i są gotowi spełnić w miarę swoich możliwości ich wszelkie prośby. Kruk - był kiedyś nędzarzem. Nie jadł nic od trzech dni, więc zakradł się do pańskiego sadu i zabrał kilka jabłek. Ogrodnik poszczuł go psami. Złapano nieszczęśnika, a pan, chcąc dać odstraszający przykład innym, skazał go na chłostę. Biedak nie przeżył tego. Sowa - za życia uboga wdowa, która po śmierci męża została bez środków do życia, mając dodatkowo na utrzymaniu chorą matkę i maleńkie dziecko. Kiedy nadszedł wigilijny wieczór, czas szczególny dla każdego chrześcijanina, wybrała się do dworu z prośbą o zapomogę. Pan miał wówczas wielu gości, wyprawił wystawne przyjęcie, nie żałował na nie grosza. Obnosił się z bogactwem. Biedna wdowa przeszkadzała, zakłócała dobre samopoczucie gości, więc pan rozkazał ją przepędzić. Służący gorliwie wykonał polecenie, wywlekając ją za włosy i rzucając w śnieg. Nie mogąc znaleźć ciepłego kąta, zamarzła wraz z dzieckiem na drodze. Widmo - pojawia się pod koniec obrzędu, nie wzywane, ma wygląd młodego mężczyzny, na jego piersi w miejscu serca widać krwawiącą ranę. Widmo wpatruje się w jedną z kobiet zgromadzonych w kaplicy. Ta nosi żałobę. Ku zdumieniu i przerażeniu zebranych Widmo nie odchodzi mimo zaklęć Guślarza. Plan Wydarzeń Zgromadzenie wieśniaków w kaplicy.
Przybycie dusz dzieci - Józia i Rózi.
Widmo złego Pana.
Skarga pasterki Zosi. Tajemnicza zjawa młodzieńca. Wyprowadzenie z kaplicy pasterki i ducha. Problematyka II cz. Dziadów to utwór o charakterze moralnym. Reprezentowana tu moralność wynika z ludowych przekonań o winie i karze. Nie ma winy bez kary. Wyrazicielem tych przekonań jest w utworze chór wieśniaków. Określona kategoria grzechów pociąga za sobą rodzaj kary. Cierpiącym duszom należy pomóc w osiągnięciu zbawienia. Jest to wynikiem wierzeń prostych ludzi, gminu, w możliwość kontaktów ze światem nadprzyrodzonym. Motyw ludowy: Obrzędy Dziadów sięgają czasów pogańskich. Obchodzono je po kryjomu, ponieważ jako niezgodne z nauką Kościoła były tępione. Na przeprowadzenie ceremonii wybierano najczęściej puste kaplice lub domy. Stwarzano atmosferę grozy wspieraną specyficzną muzyką i malowidłami o zbliżonej tematyce. Motyw miłości: Motyw miłości i śmierci - pojawia się dwukrotnie, po raz pierwszy przy widmie Zosi, dziewczyny, która gardziła uczuciami zakochanych w niej młodzieńców, a także Widma, które popełniło samobójstwo z powodu nieszczęśliwej miłości. Motyw winy i kary: Motyw ten najlepiej uwidacznia się w postaci Widma Złego Pana. To duch dziedzica, który za życia traktował poddanych chłopów okrutnie, bezlitośnie bijąc ich lub pozostawiając... Bibliografia http://www.bryk.pl/lektury/adam_mickiewicz/dziady_cz_ii.charakterystyka_bohater%C3%B3w.html

http://dziady.klp.pl/ser-66.html

http://romantyzm.fm.interia.pl/html/2/dziadyczdruga-opracowanie.html
Full transcript