Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Faust - Cześć druga

No description
by

Kacper Jezior

on 12 June 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Faust - Cześć druga

Faust - Cześć druga.

Kacper Jezior i Adam Anduła.
Johann Wolfgang Goethe
- ur. 28 sierpnia 1749 we Frankfurcie nad Menem
- zm. 22 marca 1832 w Weimarze
- Niemiecki poeta przełomu XVIII i XIX wieku i jeden z najbardziej znaczących w skali światowej, dramaturg, prozaik, uczony, polityk, wolnomularz.

- Studia prawnicze ukończył w Lipsku i Strasburgu.
- Pełnił różne funkcje na dworze księcia sasko-weimarskiego, dochodząc do rangi prezydenta Izby Finansów
- Najbliższa przyjaźń łączyła go z Fryderykiem Schillerem.
Tworczość :
-Lata nauki Wilhelma Meistra
-Cierpienia młodego Wertera
-Faust cz. 1
-Faust cz. 2
-Prometeusz
-Ballada Król Elfów
-Elegie rzymskie
-Uczeń czarnoksiężnika
Johann Wolfgang Goethe pracował nad Faustem prawie sześćdziesiąt lat, wielokrotnie powracając do pisania utworu, zmieniając niektóre sceny i dopisując nowe fragmenty. Pierwsze sceny dramatu Goethe napisał już na początku lat siedemdziesiątych XVIII wieku. Pracę nad II częścią Fausta rozpoczął pisarz w roku 1825 i kontynuował ją przez sześć lat. Plan tej części powstał jednakże znacznie wcześniej, a kilka scen napisał poeta w czasach swej przyjaźni z Schillerem. Najwcześniej, w roku 1825, powstał akt V, którego ogólna koncepcja narodziła się w umyśle Goethego już około roku 1800. W założeniach Goethego Faust miał być jego testamentem. Pisarz miał świadomość, że społeczeństwo niemieckie nie dojrzało w pełni do tego, aby zrozumieć dzieło operujące przede wszystkim językiem symbolicznym. Swój utwór adresował do czytelników przyszłości. Na krótko przed śmiercią poeta złamał pieczęcie, by jeszcze raz poddać dzieło krytycznej lekturze.
Faust :
II część Fausta powstała w tak zwanym okresie restauracji Metternichowskiej, kiedy w Niemczech zaczynał stopniowo kształtować się kapitalizm. Pisarz wykorzystał w dramacie pewne doświadczenia rewolucji lipcowej z 1830 roku. W odróżnieniu od części I akcja dzieła rozgrywa się w różnych epokach rozwoju ludzkości, a poeta stara się odnaleźć odpowiedź na pytanie o miejsce człowieka w świecie i rozważa, jak człowiek ma postępować i do jakich stosunków społecznych powinien dążyć
- Wyznawcy filozofii oświecenia zarzucili Goethemu mistycyzm,

- Romantycy – gloryfikację „naukowego zarozumialstwa”.

- Kościół katolicki uznał dramat za bluźnierczy i amoralny,

-Protestanci skrytykowali pisarza za materializm.

-Twórcy Młodych Niemiec potępili reakcyjność II części utworu
drugiej wydarzenia obejmują 3000 lat. Akcja rozpoczyna się na dworze cesarza w średniowiecznych Niemczech, później przenosi się w świat antycznych mitów i kończy się powrotem do czasów średniowiecza. Miejscem akcji są: pałac cesarza, Fasalskie Pole, na którym odbywa się klasyczna Noc Walpurgi, zatoka nad Morzem Egejskim, Sparta i pałac Menelaosa, zamek Fausta, gaj, w którym znajdują schronienie Faust i Helena, dolina, w której rozgrywa się bitwa wojsk cesarza z armią antycesarza, kraina, którą tworzy dzięki pomocy diabła Faust, chata staruszków.

Faust jako dramat romantyczny
Faust Johanna Wolfganga Goethego jest tragedią, w której można odnaleźć cechy charakterystyczne dla dramatu romantycznego:
1. W utworze istnieją obok siebie dwa światy: realny i fantastyczny (nadprzyrodzony), przenikające się nawzajem. Pojawiają się duchy, anioły, bóstwa ze starożytnych wierzeń. Świat nadprzyrodzony tworzy warstwę symboliczną dramatu, za pomocą której Goethe przedstawiał własne przemyślenia i historię poszukiwania prawdy.

2. Widoczny jest subiektywizm i indywidualizm twórcy.

3. Odrzucona została klasyczna zasada trzech jedności: miejsca, czasu i akcji. Czas akcji obejmuje trzy tysiące lat, wydarzenia rozgrywają się w różnych miejscach, zarówno w świecie realnym, jak i nadprzyrodzonym. W dramacie splatają się różne wątki.

4. Kompozycja dzieła jest otwarta – Faust składa się ze scen o różnorodnej tematyce, luźno ze sobą powiązanych, które łączy jedynie postać głównego bohatera.

5. II część dramatu została uznana za niesceniczną ze względu na skomplikowaną fabułę, pełną różnorodnych symboli i odwołań.

6. Główny bohater utworu ulega przemianie wewnętrznej – Faust z człowieka skupionego wyłącznie na zaspokajaniu własnych, egoistycznych potrzeb i pragnień staje się osobą, która pragnie walczyć o szczęście całej ludzkości i własne zadowolenie odnajduje w czynieniu dobra dla innych.

7. W dramacie można odnaleźć elementy ludowe – Goethe opisuje zabawy ludowe i obyczaje prostych ludzi. Również wyobrażenie diabła wywodzi się w ludowych wierzeń.

8. Faust łączy w sobie fragmenty epickie i liryczne oraz partie dramatyczne. Ów synkretyzm gatunkowy stał się cechą charakterystyczną dramatu romantycznego.

9. Romantyczna jest również kreacja głównego bohatera – Faust posiada cechy charakterystyczne dla bohaterów romantycznych. Jest wielką indywidualnością i wybitną jednostką. To typ buntownika, który podejmuje walkę z ustanowionymi przez Boga regułami – pragnie poznać to, co jest nieosiągalne dla zwykłego człowieka.
Faust, główny bohater dramatu Johanna Wolfganga Goethego, łączy w sobie wiele cech charakterystycznych dla późniejszych bohaterów romantycznych.Przede wszystkim jest wielką indywidualnością i wybitną jednostką. W ciągu długiego życia posiadł ogromną wiedzę, dąży do przekroczenia granic nauki i poznania tego, co jest nieosiągalne dla zwykłego śmiertelnika. W poszukiwaniu prawdy zaczyna praktykować czarną magię i godzi się podpisać pakt z diabłem, a ceną za spełnienie jego pragnień staje się dusza mężczyzny.
poszukiwaniu prawdy zaczyna praktykować czarną magię i godzi się podpisać pakt z diabłem, a ceną za spełnienie jego pragnień staje się dusza mężczyzny. Podobnie jak bohaterowie romantyczni przechodzi wewnętrzną metamorfozę. Początkowo jest człowiekiem, który skupia się wyłącznie na zaspokajaniu własnych, egoistycznych potrzeb. Zafascynowany urodą Małgorzaty pragnie zdobyć niewinną i dobrą dziewczynę. Dzięki diabelskim sztuczkom uwodzi ją i rozkochuje w sobie, stając się przyczyną jej tragedii. Śmierć Małgorzaty jest dla Fausta ogromnym wstrząsem.
W końcu uświadamia sobie, że sens ludzkiego życia nie może ograniczać się wyłącznie do własnych potrzeb. Mężczyzna zaczyna działać na rzecz ludzkości, pragnie szczęścia wszystkich ludzi. Z takiego przekonania rodzi się idea stworzenia idealnego państwa, w którym będą żyli naprawdę szczęśliwi ludzie. Bohater osiąga pełnię szczęścia, kiedy zaczyna robić coś dla innych ludzi.
Elementem charakterystycznym dla biografii bohaterów romantycznych jest próba samobójcza. Faust w pewnym momencie staje na rozdrożu – zdobyta wiedza jest dla niego niewystarczająca, a próby wywołania duchów, które miały umożliwić mu wejście w wyższą sferę poznania, kończą się niepowodzeniem. Rozgoryczony mędrzec przygotowuje truciznę i zamierza popełnić samobójstwo. Przed ostatecznym krokiem powstrzymują go dźwięki wielkanocnych dzwonów, które przywołują w jego pamięci wspomnienia z młodości i wyzwalają chęć życia
Faust jako bohater romantyczny :
Wszystkie te cechy przybliżają Fausta do bohaterów, których ukształtowała literatura romantyczna. W jego charakterze można jednak odnaleźć cechy, które odróżniają go od bohaterów romantycznych. Faust nie jest, tak jak oni, człowiekiem młodym i niedoświadczonym. W chwili rozpoczęcia akcji dramatu jest starcem w podeszłym wieku, który posiadł ogromną wiedzę i doświadczenie, ma za sobą lata studiów i pracy naukowej, osiągnął tytuł doktora i jest cenionym wykładowcą. Później niż bohaterowie romantyczni przeżywa wielką, nieszczęśliwą miłość – co prawda fizycznie zostaje odmłodzony dzięki zaklęciom czarownicy, lecz emocjonalne jest starym człowiekiem.

Faust łączy w sobie cechy charakterystyczne dla bohaterów romantycznych i oświeceniowych. Jest człowiekiem doby oświecenia, wykształconym i dążącym do dalszego zdobywania wiedzy, lecz w pewnym momencie przestaje ufać „mędrca szkiełku i oku” i zwraca się ku innym sferom poznania.

Nawiązania do mitologii antycznej :
Baubo (w. 3976) – postać pochodząca z mitologii greckiej. Baubo, aby pocieszyć rozpaczającą po stracie córki Demeter, odkryła się bezwstydnie, wywołując śmiech bogini. W dramacie Goethego jest symbolem bezwstydu.

• Meduza – postać z mitologii greckiej, którą zabił Perseusz. Każdy kto na nią spojrzał zamieniał się w kamień.

Gracje – w mitologii greckiej były to boginie wdzięku.

• Parki – córki Zeusa i Temidy, prządki życia ludzkiego.

• Furie – boginie zemsty zrodzone z krwi Uranosa.

• Matki – prastare bóstwa, odpowiadające za byt i kształty.

Chiron – centaur, odznaczający się poczuciem sprawiedliwości i mądrością, wychowawca wielu greckich bohaterów.

• Persefoneia – Persefona, córka Zeusa i Demeter, królowa cieni i władczyni podziemia.

• Seismos – przydomek Posejdona, władcy mórz, który według mitologii greckiej wydźwignął z morza wyspę Delos.

• Forkijady – strażniczki Gordon, według mitologii greckiej posiadały tylko jeden ząb i jedno oko. Były uosobieniem starości i brzydoty.

Nawiązania do Biblii:
w niebie – motyw przewodni zakładu diabła z Bogiem o duszę Fausta zaczerpnięty jest z Księgi Hioba (1, 6-12): „I stało się niektórego dnia, gdy przyszli synowie Boży, aby stanęli przed Panem, że też przyszedł i szatan między nich...
wóz ognisty (w. 705) – obraz Eliasza Goethe wzorował na Biblii (2 Krl 2, 11): „I stało się, gdy oni przecie szli rozmawiając, oto wóz ognisty i konie ogniste rozłączyły obydwóch. I wstąpił Eliasz w wichrze do nieba.”
Najazd dzikich mar (w. 1574) – Księga Hioba (7, 13-14): Gdybym rzekł: - Pocieszy mnie łoże moje i ulży mi narzekania mego pościel moja; tedy mnie straszysz przez sny i przez widzenia trwożysz mnie.”
Lilith (w. 4133) – według podań żydowskich Lilith była pierwszą żoną Adama.

• Asmodeusz (w. 5393) – imię jednego z szatanów, pojawia się w Księdze Tobiasza.

• Żeś duchem z ducha mego (w. 5638) – parafraza słów z Rdz 2, 23: „kość z kości moich i ciało z ciała mego.”

• W tobiem upodobał sobie (w. 5643) – słowa zaczerpnięte z Ewangelii świętego Łukasza (3, 22): „Tyś Syn mój miły, w tobie upodobałem siebie.”

• Magna peccatrix (w. 12029) – z łacińskiego wielka grzesznica, w dramacie to uosobienie Marii Magdaleny

• Mulier Samaritana (w. 12037) – niewiasta z Samarii, która występuje w Ewangelii świętego Jana. Chrystus obiecał jej wodę wiecznego żywota.

Fabuła :
- Tematem utworu jest zakład Boga z Mefistofelesem, o duszę tytułowego doktora Fausta. Faust ma ją oddać diabłu, gdy zasmakuje pełni szczęścia i wypowie słowa: trwaj chwilo, jesteś piękna.
Pierwowzorem postaci Fausta był Johann Georg Faust (ok. 1480–1540) – niemiecki alchemik, astrolog i wędrowny naukowiec, autor traktatu alchemicznego Zmuszenie piekła. Jego czarna legenda narodziła się w 1587 po wydaniu książki Geschichte von Dr. Johann Fausten, dem weitteschreyten Zauberer und Schwarzkünstler (Historia doktora Johanna Fausta, słynnego czarnoksiężnika i mistrza czarnej magii). Fausta przedstawiono w niej jako bezbożnika, który – by posiąść kobietę – podpisał pakt z Mefistofelesem, ale diabeł skręcił mu kark i zabrał jego duszę do piekła. Od tego czasu Faust stał się symbolem człowieka, który zawiera pakt z szatanem, aby poznać tajemnicę istnienia.
Rozpoczyna się na dworze cesarza, gdzie Faust i Mefistofeles służą władcy. W końcu – dzięki pomocy diabła – uczony udaje się do bogiń Matek, które instruują go, jak wywołać ducha Heleny Trojańskiej. Faust dokonuje tego po swoim powrocie, a następnie zakochuje się w marze i traci przytomność. Mefistofeles zabiera go do jego dawnej pracowni, gdzie były służący Fausta, Wagner, kontynuuje jego działalność, tworząc homunkulusa. Nowo powstały człowiek, razem z diabłem i Faustem, wyrusza w świat mitologii greckiej. Spotykają tam m.in. Chirona i Syreny. W końcu uczony spotyka Helenę, z którą zakłada rodzinę. Przez lata żyją sielankowo w Arkadii, aż do czasu gdy śmierć ponosi najpierw ich syn, potem zaś niepotrafiąca żyć bez swego dziecka Helena. Uczony wraca do swoich czasów. Bierze udział w bitwie u boku cesarza, za co dostaje we władanie nadmorski kraj, którym rządzi do późnej starości. Stara się stworzyć idealne państwo. Gdy zbliża się czas jego śmierci, lemury kopią mu grób. Mefistofeles oszukuje Fausta, mówiąc, iż spełniają one kolejny jego rozkaz mający pomóc ludności. Wtedy Faust myśli "trwaj chwilo, jesteś piękna!" i umiera. Zostaje jednak zabrany do nieba, gdzie już czeka na niego Małgorzata.
Muzyczne opracowania Fausta :

-Antoni Radziwiłł – opera Faust (1808-31).

-Louis Spohr – opera Faust (1813)
Gaetano Donizetti – opera Fausta (1831)

-A. L. Bertin – opera Fausto (1831)

-Adoplhe Adam – balet Faust (1832)

-Richard Wagner – Uwertura Faustowska (1844)
Do Fausta nawiązuje wiele utworów literackich, m.in. powieści Thomasa Manna Doktor Faustus i Czarodziejska Góra oraz powieść Harry'ego Mulischa Odkrycie nieba. Cytat z Fausta posłużył jako motto powieści Michaiła Bułhakowa, Mistrz i Małgorzata.
nawiązania :
Full transcript