Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Untitled Prezi

No description
by

Joshua Malapit

on 13 February 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Untitled Prezi

CRISOSTOMO IBARRA:
Sino ba si Crisostomo Ibarra?
KABANATA II
-Si Crisostomo Ibarra
KABANATA III
Ang Hapunan
KABANATA IV
Erehe at Pilibustero
Naglalakad si Ibarra na walang tiyak na paruruonan hanggang marating niya ang liwasan ng Binundok. Hindi nya alamsinundan pala siya ni Tinyente Guevarra. Pinaalalahanan siyang mag-igat dahil baka mapahamak din
siyang katulag ng kanyang ama.
Inusisa ni Ibarra kung ano ang tunay na
nangyari sa kang ama. Isinalay say ng tenyente ang nais malaman ni Ibarra. Ang mga ninuno
ni Don Rafael ay Espanyol din.
Pinagbintangan siyang pumatay sa
isang naninigil ng buwis at
nakulong.
KABANATA VII
Suyuan Sa Asotea
Kibabukasan, maagang
maaga palang ay nagsimba
na sina Maria at Tiya Isabel.
Pagkatapos ng misa, nagyayang
umuwi na si Maria. Pagkaagahan, nanahi si Maria upang hindi mainip sa paghihintay. Sa Isabel ay nagwalis ng mga kalat ng sinundang gabi. Binuklat naman ni Kapitan Tiyago angh mga itinatagong kasulatan. Sumasasal sa kaba ang dibdib ni Maria
tuwing may nagdaraang mga sasakyan. Sapagkat
medyo namumutla siya, ipinayo ni Kapitan
Tiyago na magbakasyon siya sa Malabon
o sa San Diego.
Bilang Mangingibig at Biktima ng Pagkakataon
Si Juan Crisostomo Ibarra y Magsalin ay ang pagunahing tauhan sa nobela ni Jose Rizal na Noli Me Tangere. Siya ay isang binatang nakapag-aral sa Europa at nang bumalik ng Pilipinas ay nangarap na makapagpatayo ng paaralan sa bayan ng San Diego.
Dumating si Ibarra kasama si Kapitan Tyago at pinakilala sa mga pari. Nagpakilala si Ibarra kay Damaso ngunit tinanggihan siya ng Padre. Nang nagsimula na ang hapunan, inanyayahan si Ibarra ng Tinyente na pumaroon muli kinabukasan upang magtanghalian . Tumanggi siya dahil uuwi na rin naman siya sa San Diego.
KABANATA XXIII
Ang Pangingisda
KABANATA XXIV
Sa Gubat
KABANATA XXXI
Ang Sermon
KABANATA
XXXII
Ang Panghugos
KABANATA XXXIV
Ang Pananghalian
KABANATA XXXVI
Ang Suliranin
KABANATA XLVIII
Ang Talinghaga
KABANTA XLIX
Ang Tinig ng mga Pinag-uusig
KABANATA LIV
Ang Nabunyag na Lihim
KABANATA LV
Ang Pagkakagulo
KABANATA LVIII
Ang Isinumpa
KABANATA LX
Ikakasal Na Si Maria Clara
KABANATA LXII
Ang Pagtatapat ni Padre Damaso

Naging tuliro't balisa ang mga pamilya ng mga bilanggo. Nagmamakaawa ang mga ito. Wala silang laban upang mapalaya ang mga bilanggo. Nagpadagdag sila ng kawal upang walang makalapit sa mga bilanggo. Umiiyak sina Don Filipo at kanyang ina. Antonio ang anak ni Kapitana, Kapitana Maria na pasilip-silip sa kanyang kambal na nasa rehas. At ang biyenan ni Andong na walang gahol na pinagsasabi na hinuli
sa Andong ng mga sibil. Sinisi ng babae si
Ibarra na sia daw ang may kasalanan sa
lahat.
Nagpamisa si Kapitan Tyago sa Mahal na Birhen
del Carmen, Birhen del Rosio at sa mahal na birhen sa Antipolo dahil hindi siya nakulong o natanog manlang. Hindi naman nakakabuti kay Kapitan Tinong ang paglalakbay dahil sa malalang sakit. Dumating naman sa bahay ni Tiyago si Linares at ang mag-asawang de Espadaña na itinuturing na makapamahalaan. Sabi naman ni Donya Victorina na dapat lang mabaril si Ibarra. Bagamat namulat at mahina si Maria, At harap-harapin ang bisita ay humantong naman ang usapan sa pagpapakasal nila ni Linares. Sinabihan naman siya ni Tiya Isabel tungkol sa pagpipinto ng pakikipag isang dibdib.
Desidido na si Tiyago
na ipakasal si Maria kay Linares
dahil magiging labas-pasok sa palasyo
dahil si Linares ay tagapayo ng Kapitan Heneral. Tuloy akala ni Tiyago na kakainggitan siya ng mga tao. Ang bulwagan at nagging puno dahil sa mga bisita tulad ng Expanyol at Tsino.Nangunguna na ditto sila Padre Salvi, Padre Sibyla, ilang prensiskano at Dominikano. Si Linares na nagpatinuli ng dating at si Tenyente Guevarra. Ang paksa ng mga babae ay si Maria na ang mga sinasabi ay maganda raw si Maria pero ito raw ay tanga naman. Kayamanan lang daw ang habal nito dahil marunong sa buhay. Dahil bibitayin ang unang kapitan nasi Ibarra. Lalong naging malungkot si Maria dahil sa mga narinig nito.
Nang lilipat na si Ibarra, Nadi parin alam
ng alperes kung saan madedestino pero
hindi naman mattutupad sa
GOMBURZA sa halip
ipapatapon lamang.
Binaggit din niya ang
kaso ng binata at pagkaraan ay
binati niya si Maria. Nakakatiyak raw ito
ng magandang kinabukasan. Nagtungo
naman si Maria sa Asotea. At may nakitang pasadsad na bangka sa bahay ni Kapitan Tiyago. Puno ng damo ang ibabaw at may laman na dalawang lalaki. Ang isa ay si Ibarra na nakatakas sa tulong ni Elias. Bumaba lamang para sa kasunduan ni Maria, sinabi ni Maria ang kasaysayan ng pahkatao. Napilitan umano itong talikuran ang pag-iibigan para sa kanyang ina na mamayapa at sa dalawang ama na nabubuhay pa. Pero si Ibarra
lamang ang kanyang mahal. Pagkaraan
lumundag ito muli sa bangka.
Napansin ni Maria na maraming regollo na nakapatong sa hapag at ang mga mata nito ay nakapako sa Dyaryong nagbabalita tungkol sa pagkamatay at pagkalunod ni Ibarra pero hindi niya binasa ito. Dumating si Damaso at sinabihan si Maria na si Ibarra at wala ng lalaki ang pakakasalan niya. Tanging kamatayan o kumbento ang mahalaga sa kanya, kaya humingi si Padre Damaso ng tawad kay Maria.
Nang humaglgol ito ng malakas, binigyang diin niya ang walang kapantay na pagtingin kay
Maria. Kaya wala siyang nagawa kundi
payagan ito sa kumbento.
Umalis si Damaso at bumulong na nakatingin salangit at humihingi ng parusa dahil sa nasabi.
May lumabas na 20 na kawal
at pinaligiran ang kariton na dumating
mag-iikalawa ng hapon, sumunod dito na
lumabas ang mga bilanggo sa pangunguna ni
Don Filipo. Ang mga pamilya ng mgbilanggo ay
humahagul-gol. Sumunod na lumabas ay si Ibarra
na walang tali ang kamapero nasa pagitan ng dalawang
kawal at siya ay naghahanap ng kakilala. Maraming umuugong na bulong tungkol kay Ibarra kay inutusan niya ang kawal na talian siya na abot-siko kahit walang utos sa kanilang pinuno. Lumabas ang alperes na nakakabayo na may 15 na kawal sa paligid nito. Habang dumadaan ang mga bilanggo walang tumatawag sa pangalan ni Ibarra at binubuntunan ng sisi at tinawag na duwag sa galit ng
mga tao kay Ibarra. Isinumpa siya ng mga ito pati
ang kanyang nuno at magulang.
Oras ng kainan at nagtipon ang mga panauhin sa hapag-kainan. Siyang-siya si Padre Sybila samantalang si Padre Damaso naman, inis na pinagsisikaran ang bawat madaanan. Naiinis naman si Donya Victorina sa tenyente sapagkat
natapakan ang kola ng kanyang saya habang tinitignan nito ang pagkakulot ng kanyang buhok. Sa kabisera umupo si Ibarra habang nagtatalo ang 2 pari kung sino ang uupo sa kabilang dulo. Gusto ni Padre Sybila na maupo si Padre Damaso sa kabisera
ngunit tumanggi ito dahil si Padre Sybila ang
kura paroko. Napapayag ito pero naudlot
siya sa pag-upo upang ialok sa
tenyente. Tumanggi ang
tenyente.
Ang taong ito, na isang
artilyero, ay sinaway lamang ni Don
Rafael sa pananakit sa mga batang
nanunukso sa kanya. Nang gumanti ang lalaki,
napilitang ipagtanggol niya ang kanyang sarili. Sa kanilang paglalaban, bigla na lamang sumuray-suray
ang artilyeri at dahan-dahang nabuwal. Terible ang
kanyang pagkakabuwal sapagkat ang kanyang ulo ay tumama sa isang tipak na bato. Nagduduwal ito at hindi nagkamalay hanggang sa tuluyang mapugto ang hininga. Dahil dito, nabilangg si Don Rafael. Pinagbintangan siyang erehe at pilibustero. Dinagdagan pa ang mga paratng kagaya ng pagbabasa ng pinagbabawal na aklat at
pagtagong larawan ng paring binitay
sa salang pangangamkam ng lupa.
Ipinagtapat ng
tenyente na ginawa niya ang lahat
para matulungan si Don Rafael sa
pamamagitan ng pagkuha ng abugadong
magtatanggol sa kanya. Sa pagsisiyasat, ay
napatunayang namatay ang artilyero dahil sa namuong dugo nito sa ulo. Nang malapit nang lumaya si Don Rafael, namatayiyo, marahil, sa hindi nakayang mga sama ng loob at pahirap. Dumating na sila sa harap ng kuwartel kaya kinamayan na lang ng tenyente si Ibarra at sinabihang tanungin si Kapitan Tiyago sa mga iba pang nangyari. Sumakay na si Ibarra sa kalesa.
Ang mga kilalang tao sa San Diego ay magkaharap na nananghalian sa malaking hapag. Ganadong kumain ang lahat. Nakatanggap ng telegrama si Kapitan Tiyago at agad siyang umalis. Darating ang Kapitan-Heneral sa kanyang bahay at ito’y magiging kanyang panauhin. Patapos ng kumain ang lahat ng dumating si Padre Damaso. Umiinit na ang usapan noon at nahalata ng alkade ang panay na pasaring ni Padre Damaso kay Ibarra ngunit ito’y walang kibo. Nang ungkatin ni Padre Damaso ang tungkol sa pagkamatay ng ama ni Ibarra, bigla niyang dinaluhong si Padre Damaso at sasaksakin ito sa dibdib pero pinigilan sya ni Maria. Iniwan ni
Ibarra ang mga kasalo niya sa pananghalian
at umalis na gulo ang isip.
Isang malaking gulo ang nangyari sa bahay ni Kapitan Tiyago sa hidi inaasahang pagdating ng Kapitan-Heneral. Pinagbawalan si Maria ng kanyang ama na makipag-usap kay Ibarra habang hindi pa inaalis ang ekskomunyon sa binata. Nang makabalik na si Kapitan Tiyago galing kumbento, sinabi niya inutusan siya ng pari na sirain ang pag-iisang dibdib ng magkasintahan at si Padre Sibyla ay nagsbi na huwag tanggapin si Ibarra at ang utang nito na P50,000 sa binata ay huwag ng bayaran kundi mawawala ang kanyang buhay. May kamag-anak naman si Padre Damaso na nakatakdang dumating mula sa Europa at siyang magiging bagong katipan ni Maria. Pamaya-maya ay dumating na ang Kapitan-Heneral. Tumakbo naman si Maria sa silid at nagdasal sa Mahal na Birhen.
Puamsok ang kanyang Tiya Isabel at sinabing
gusto siyang maka-usap ng
Kapitan-Heneral.
Dumatin kinabukasan si Ibarra at una niyang sinadya ang tahanan ni Kapitan Tiyago upang ibalita na hindi na siya ekskomulgado. Pinatuloy ni Tiya Isabel si Ibarra, ngunit biglang naumid ang dila ng binata sapagkat nakita niyang kalapit ng kasintahan si Linares na nasa balkon. Nagulat si Linares at Maria ng makita si Ibarra. Ipinaalan ni Ibarra ang dahilan ng kanyang pagdalaw at agad din siyang umalis. Namataan ni Ibarra si Elias at nabasa nito sa mukha na may nais siyang ipaalam sa binata. Inutusan ni Ibarra si Nol Juan na ibigay sa kanya ang talaan ng mga obrero. Iminungkahi ni Elias na sila ay mamangka sa lawa upang pag-usapan ang isang napakahalagang bagay at sinang-ayunan naman ito ni Ibarra. Dumating naman si Nol Juan na dala ang listahan, ngunit hindi nakalista roon
ang pangalan ni Elias.
Humingi ng paumanhin si Elias sa pagkagambala niya sa binata. Hindi na nag-aksaya ng panahon si Elias.Sinabi niya kaagad kay Ibarra na siya ang sugo ng mga sawimpalad. Ang kahilingan ng mga sawimpalad, ay (1) humingi sila ng makaamang pagtangkilik ng gobyerno , (2) pagkakaloob ng kaunting dignidad sa pagkatao ng mga tao.Tumugon naman si Ibarra na anumang pagbabago, sa halip na makakabuti ay lalo pang makakasama. Nagtaka si Elias. Hindi niya sukat akalaing ang isang tulad ni Ibarra ay naniniwala sa tinatawag na masamang kailangan. Binigyang diin naman ni Elias ang hinihingi ng mga sawimpalad ang pagbabago sa mga pamamalakad ng mga prayle.Pero sinagot naman ni Ibarra na may utang na loob na dapat tanawin ang bayan sa mga paring pinagkaka-utangan ng pananalig at pagtangkilik noon laban sa mga pandarahas ng mga may kapangyarihan. Hindi napapayag
ni Elias si Ibarra sa kanyang pakiusap sa binata kaya sinabi
nitong papayuhan niya na lang ang mga sawimpalad
na umasa na lamang sa Diyos.
Pahangos na patungo ang kura sa bahay ng alperes. Tinawag niya ang alperes at agad naman itong lumabas kasunod ang asawang si Donya Consolacion. Sinabi ng pari na nanganganib ang buhay ng lahat. May napipintong pag-aalsa na gagawin sa gabing iyon. Dahil ditto nagkasundo ang kura at alperes na paghandaan nila ang gagawing paglusob ng mga insurekto. Ikawalo ng gabi ang nakatakdang paglusob. Isang lalaki naman ang mabilis na pumunta sa Tirahan ni Ibarra. Pagkakita ni Elias kay Ibarra, ipinagtapat niya kaagad ang nakatakdang paglusob batay sa kanyang natuklasan. Tinulungan ni Elias si Ibarra sa pagpili ng mga kasulatan. Nabasa ni Elias ang tungkol kay Don Pedro Eibarramendia at tinanong niya kay Ibarra kung ano ang relasyon niya rito. Nang sabihin ni Ibarra na iyon ang kanyang nuno ay nayanig ang buong pagkatao ni Elias. Natagpuan niya na ang lahing lumikha ng matinding kasawian sa kanilang buhay
at biglang bumunot ng balaraw si Elias at naisip niyang
gamitin iyon kay Ibarra. Ngunti bigla siyang
natauhan at mabilis na pumanaog ng
bahay. Nagtaka si Ibarra.
Oras ng hapunan pero nagdahilan si Maria na wala siyang ganang kumain. Hindi mapakali si Maria sa paghihintay nilang magkaibigan kay Ibarra. Ikawalo ng gabi darating si Ibarra at ito rin ang takdang oras ng paglusob sa kumbento at sa kwartel. Nang sumapit ang ikawalo siya namang pagdating ni Ibarra. Lalapitan sana ni Maria ang kasintahan ngunit bigla na lang umalingawngaw ang sunud-sunod na putok. Nang mawala ang putukan, pinapanaog ng alperes ang kura. Inakala ng mga nasa bahay na nasugatan ng malubha si Padre Salvi. Hindi naman nagkausap sina Ibarra at Maria. Sa may bandang tribunal, nangingibabaw ang tinig ng alperes sa pagtatagubilin sa kapitan na huwag niyang pabayaang makatakas ang mga nahuling lumusob.
Pagdating ni Ibarra sa bahay, ay agad niyang inutusan ang kanyang katulong na ihanda ang kanyang kabayo. Ngunit aalis na lamang siya, nakarinig siya ng malakas na pagkatok sa pintuan. Narinig niya ang tinig ng isang kawal na Espanyol. Lalaban sana siya, ngunit nagbago ang kanyang isip. Binitiwan niya ang kanyang baril at binuksan ang pinto.
Inimungkahi ni Isabel na sa
San Diego na gawin ang bakasyon.
Pinagbilinan ni Kapitan Tyago i Maria na,
sa pagkuha niya ng kanyang mga damit, magpaalam
na siya sa mga kaibigan nia. Nanlamig si Maria at biglang nabitawan niya ang tinatahi nang may biglang tumigil na sasakyan sa kanilang tapat. Nang maulinigan niya ang boses ni Ibarra, karaka-rakang pumasok sa silid si Maria. Tinulungan siya ni Tiya Isabel na mag-ayos ng sarili bago harapin si Ibarra. Pumasok na sa bulwagan ang dalawa. Nagtama ang kanilangpaningin. Ang pagkakatama sa kanilang paningin aynagdulot ng kaligayahan sa kanilang puso. Pamaya- maya, lumipatsila sa asotea upang iwasan ang alikabok na nililikha ni Isabel. Tinanong ni Maria si Ibarra kung hindi siya nalimutan nito sa
pangingibang bansa. Sinabi ni Ibara na siya ay hindi nakakalimot. Katunayan anya, si Maria ay
laging nasa kanyang alaala.
Binigyang diin pa ni Ibarra ang
isinumpa niya sa harap ng bangkay ng
ina na wala siyang iibigin at paliligayahin
kundi si Maria lamang. Sinabi naman ni Maria na
hindi siya nakakalimot kahit pinayuhan na siya ng
kanyang padre kompesor na limutin si Ibarra. Binakas pa ni Maria ang kanilang kamusmusan, ang kanilang paglalaro, pagtatampuhan at muling pagbabati, at ang pagtawa ni Maria ng tawaging mangmang ng kanyang ina si Ibarra. Dahil dito si Ibarra ay nagtampo kay Maria.
Nawala lamang ang kanyang tampo nang lagyan ni Maria ng sambong ang loob ng kanyang sumbrero upang
hindi maitiman. Ang pag-alaalang iyon ng nakaraan ay ikinagalak ni Ibarra. Kinuha niya sa kanyang kalupi ang isang papel at ipinakita ang ilang tuyong dahon ng sambong na nagingitim na. Pero, mabango parin.
Inilabas naman ni Maia ang isang liham na ibinigay
sa kanya ni Ibarra bago tumulak ito sa ibang
bansa.
Binasa ito ni Maria nang pantay
sa mata upang di makita ang kanyang
mukha. Nakasaad sa sulat kung bakit nais
ni Don Rafael na papag-aralin si Ibarra sa ibang
bansa. Siya anya ay isang lalaki na kailangan niyang matutuhan ang tungkol sa mga buhay-buhay upang mapaglingkuran niya ang kanyang sinilangan. Na, bagamt matanda na si Don Rafael at kailangan ni Ibarra, siya ay handang magtiis na ipabuya ang pansariling interes alang-alang sa kapanganakang pambayan. Sa bahaging iyon ng sulat ay napatayo si Ibarra. Namutla siya. Napatigil sa pagbasa si Maria. Tinanong ni Maria ang binata. Sumagot siya "Dahil sa iyo nalimutan ko ang aking tungkulin. Kailangan na pala akong umuwi dahil bukas ay undas na." Kumuha ng ilang bulaklak si
Maria at iniabot iyon kay Ibarra. Pinagbilinan ni
Kapitan Tiyago si Ibarra pakisabi kay
Anding na ayusin nito ang bahay nila
sa San Diego.
Tumango si Ibarra at umalis na ito. Pumasok sa silid si Maria at umiyak. inundan siya ni Kapitan Tiyago at inutusan na magtulos ng dalawang kandila para sa mga pattron ng mga manlalakbay na sina San Roque at san Rafael
Madilim-dilim pa nagsigayak na
ang mga kabataan, kadalagahan
at ilang matatandang babae.
Tumungo sila sa dalawang bangkang nakahinto sa pasigan. Ang mga babae ay may dala na mga bakol. Ang bangka ay nilalagyan ng mga bulaklak. Si Maria ay kasama sina Iday, Victorina, Sinang at Neneng. Habang naglalakad, masay silang naguusap. Nag tig-isang bangka ang mga babae sapagkat lulubog na daw ang mga ito. Si Ibarra ay napatabi kay Matia. Si Albino ay kay Victoria. Natameme sa pagkagulo ang mga babae. Si Elias ang piloto ng bangka. Habang hinihintay na maluto ang agahan, si Maria ay
umaawit ng kundman.
Pagkatapos na makapagmisa nang maaga si Padre Salvi, nagtuloy ito sa kumbento upang kumain ng almusal. May inabot na sulat ang kanyang katulong. Binasa niya ito. Kapagdaka'y nilukot ang liham at hindi na nag-almusal. Ipinahanda niya ang kanyang karwahe at nagpahatid sa piknikan. Malayo pa pinahinto na niya ang karwahe. Namaybay siya sa mga latian hanggang sa maulinigan niya si Maria na naghahanap ng pugad ng gansa. Ibig niyang masundan si Ibarra nang hindi siya nakikita nito. Tuwang tuwa si Padre Salvi
sa panood sa mga binti at sakong ng papalayoong mga dalaga. Nais niyang sundan ang mga ito. Pero, pinigil na lamang
ng pari ang kanyang sarili na kung kaya't hinanap na lamang niya ang mga kalalakihan.
May nakapansin sa galos niya.
Sinabi na lang niya na naligaw siya.
Pagkaraang makapananghali, napag-usapan
nina Padre Salvi ang taong tumatampalasan kay
Padre Damaso na naging dahilan ng pagkakasakit nito. Kamala-mala, dumating si Sisa. Nakita siya ni Ibarra, kaya kaagad na iniutos na pakainin ito. Ngunit, mabilis na tumalilis si Sisa. Napunta ang usapan sa pagkawala nina Crispin at Basilio, mga sakristan ni Padre Salvi. Naging maigting ang pagtatalo nina Padre Salvi at Don Felipo sapagkat sinabi ni Don na higit pang mahalaga sa kura ang paghahanap sa nawawalang onsa kaya paghahanap sa kanyang dalawang sakristan.
Inawat ni Ibarra sina Don Felipo at Padre Salvi sa pag-aaway. Pinangako niyang tutulungan
niya si Sisa.
Sinabi niya sa mga kaharap na
siya na ang kukupkop kay Sisa.
Kadagdaka'y nakiumpok na si Ibarra sa mga binata't dalaga na naglalaro ng Gulong ng Kapalaran.
Nagtanong si Ibarra kung magtatagumpay siya sa
kanyang balak. Inihagis niya ang dais at binasa siya ang sagot na tumama sa: "Ang pangarap ay nananatiling pangarap lamang." Ipinahayag niyang nagsisinungaling ang aklat ng Gulong ng Kapalaran. Mula sa kanyang bulsa, inilabas niya ang isang kapirasong sulat n nagsasaad na pinatibay na ang kanyang balak na magtayo ng bahay-paaralan.
Full transcript