Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Podstawowe zasady diagnozy psychopedagogicznej

No description
by

Kamila Utratny

on 18 November 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Podstawowe zasady diagnozy psychopedagogicznej

Diagnoza to rozpoznanie badanego stanu rzeczy przez zaliczenie go do znanego typu lub gatunku. Polega też na przyczynowym i całościowym wyjaśnieniu tego stanu rzeczy, określenie jego fazy obecnej i przewidywanie dalszego rozwoju, a także zaprojektowanie działań, jakie należy podjąć, by uzyskać pożądany stan rzeczy.
Co oznacza "diagnoza"?
Cele diagnozy:
Cechy diagnozy:
Proces diagnozowania obejmuje szukanie odpowiedzi na pytania:
Jak jest?


Kamila Utratny
Gabriela Szmulik
Pedagogika II

Podstawowe zasady diagnozy psychopedagogicznej
Definicja A. Kamińskiego
„Diagnoza oznacza rozpoznanie badanego stanu rzeczy na podstawie zebranych objawów i znanych ogólnych prawidłowości, przez przyporządkowanie stwierdzonych objawów do określonego ich typu oraz przez wyjaśnienie genetyczne tego stanu rzeczy, określenie jego fazy obecnej i przewidywanego rozwoju”.
Dlaczego tak jest?

Jak będzie?

Dlaczego tak będzie?
Co zrobić, żeby uzyskać pożądany stan rzeczy?
• podjęcie racjonalnej decyzji o działaniu wychowawczym (użyteczność praktyczna diagnozy) – cel główny
• odkrycie, uzasadnienie określonych prawidłowości
• dostarczenie danych dotyczących roli i udziału różnych czynników środowiskowych w rozwoju, opiece i wychowaniu jednostek lub grup
• ukierunkowywanie działań, które mają zostać podjęte
• sprawdzanie, weryfikowanie, kontrola przebiegu wykonania przyjętego planu działania (efektywność działania)

KOMPLEKSOWA
Praktyczna
interdyscyplinarna
wieloaSpektowa
dynamiczna
wnikliwa
prognostyczna
pernamentna
Jaka jeszcze???
Podstawowe zasady diagnozy psychopedagogicznej
Dążenie do realizowania diagnozy pełnej
rozwiniętej, opisującej stany rzeczy, wyjaśniającej źródła i mechanizmy ich powstania, ustalającej stopień rozwoju zjawisk, wyjaśniającej znaczenie ich występowania i określającej możliwości oraz sposoby oddziaływania nań.
Oceniający charakter diagnozy
polegający na odnoszeniu rozpoznawanych stanów rzeczywistych, ich poszczególnych cech lub warunków ich występowania, do pewnych stanów pożądanych (oparcie oceny w diagnozie na kryterium normatywno-wzorcowym), charakteryzujących inne podobne układy (ocena opiera się na kryterium porównawczym) lub do poczynionych założeń, czy oczekiwań wobec jakichś działań lub procesów (kryterium postulatywne, czyli cele i zadania wychowawcze, edukacyjne).
Realizowanie diagnozy w wymiarze pozytywnym
już Kamiński (1979) podkreślał, iż cel pedagogicznego rozpoznania zawsze jest dwojaki; poznać charakter, genezę, przejawy i przyczyny niepokojącego stanu rzeczy, ale też odkryć „siły” jednostki i jej najbliższego środowiska. Na „siłach” tych, na zidentyfikowanych indywidualnych czy środowiskowych zasobach można, w następstwie racjonalnej decyzji opartej na diagnozie uwzględniającej pozytywny wymiar rozpoznawanych stanów i cech, oprzeć postępowanie pedagogiczne.
Dążenie do autodiagnozy osób, systemów, czy środowisk
jeśli działania naprawcze, terapeutyczne, korygujące, podejmowane w wyniku diagnozy mają być skuteczne, to muszą opierać się na mniej lub bardziej zaangażowanym uczestnictwie osób, układów, środowisk, których dotyczą. Takie natomiast zaangażowanie, gotowość do współpracy nad przekształcaniem siebie, przełamywaniem czy niwelowaniem zaistniałych problemów opiera się na samouświadomieniu własnego stanu, cech, braków, ale i zasobów. Zasada autodiagnozy analizowanych układów jest bezpośrednim wymiarem urzeczywistniania, uwzględniania ich podmiotowego charakteru w diagnozie.
Łączenie poznania pośredniego z bezpośrednim
umiejscowienie procesu diagnozy w konwencji dialogu, spotkania z badaną rzeczywistością i osobami w nią uwikłanymi, daje dla rozpoznawania wielorakie korzyści, owocuje doświadczeniem, które pozwala na weryfikację wiedzy uzyskanej dzięki poznaniu pośredniemu. Pośrednie zdobywanie wiedzy o wychowanku, dające nawet najbardziej precyzyjne ujęcie przejawów cech i dymensji itp. Zawsze sprowadza jednostkę do standardu, z którego trudno wywnioskować o jej indywidualności i niepowtarzalności.
Realizowanie diagnozy środowiskowe
j zasada ta oznacza iż bez względu na obszar diagnozy (to, czego, a raczej kogo, ona dotyczy zawsze rozpoznaniu podlega środowisko i jego rola w identyfikowanych stanach, problemach. Diagnoza pedagogiczna zawsze ma aspekt społeczny, gdyż każe dostrzegać przyczyny określonego stanu zachowań ludzkich lub stanu funkcjonowania grup społecznych czy też instytucji w ich wzajemnych powiązaniach i oddziaływaniach.
Hipotetyczny charakter sądów, wniosków diagnozy
nie traktowanie rezultatu diagnozy jako absolutnie trafnego obrazu badanej rzeczywistości, uwzględnianie tzw. czynników zaburzających.
Zasada odpowiedzialności etycznej
wielowymiarowa odpowiedzialność za „efekt” diagnozy, jej
użytkowanie, odpowiednia postawa podczas bezpośredniego badania empirycznego.

Główne błędy etyczne:
• nie przestrzeganie tajemnicy zawodowej
• wywoływanie stanów stresowych i zmęczenia u badanych podczas zbierania nadmiaru danych
• wywoływanie poczucia zagrożenia u badanych, stosowanie sytuacji przymusowej
• stosowanie wywiadu ukrytego w klasycznej postaci
• stosowanie pozornej anonimowości badanych
• uleganie sugestiom z przeszłości w ocenach stanu aktualnego
• „etykietowanie” osób badanych

Uwarunkowania procesu diagnostycznego
W procesie diagnozy podstawowe znaczenie odgrywają kompetencje osoby przeprowadzającej diagnozę:

• wiedza merytoryczna o prawidłowościach rozwoju psychofizycznego, o mechanizmach społecznego funkcjonowania jednostki, o właściwościach funkcjonowania podstawowych środowisk wychowawczych.

• zdolność do wykorzystania wiedzy, a więc umiejętność logicznego myślenia, pozwalającego twórczo wiązać ze sobą różne informacje w celu uzyskania całościowego obrazu diagnostycznego.

• podstawowa umiejętność obserwowania i prowadzenia rozmowy, co wiąże się ze zdolnością do pozyskiwania potrzebnych informacji

• zasób dostępnych technik diagnostycznych, umiejętność adekwatnego doboru technik badawczych do rozpoznawanego problemu, specyfiki sytuacji oraz szczególnych cech osób badanych oraz

• umiejętność prawidłowego ich stosowania. Ważna jest też umiejętność łączenia różnych technik obiektywnych, takich jak skale, kwestionariusze i testy i subiektywnych (wywiad, rozmowa, obserwacja, analiza wytworów) oraz technik projekcyjnych

Umiejętności, które pozwalają budować kontakt z osobą badaną, oraz eliminować jego zakłócenia:

• podążanie za osobą badaną - umiejętność wsłuchania się w znaczenie słów badanego i podejmowanie poruszanych przez niego wątków w rozmowie.

• empatyczne reagowanie - komunikowanie, że rozumie się badanego

• niezaborcza życzliwość - akceptacja badanego z zachowaniem jego wolności i szacunek dla tego, co mówi

• otwartość - zdolność mówienia o sobie we właściwy sposób i we właściwym miejscu rozmowy

• konkretność - uwaga i dopytywanie o konkret, "trzymanie się ziemi" koncentracja na "tu i teraz " - skupienie się na sytuacji i kontakcie diagnostycznym celem eliminowania jego zakłóceń.

Błędy i wadliwe nastawienia diagnosty:

• błąd postawy dominacji - brak uwzględniania perspektywy badanego w toku rozpoznawania jego sytuacji życiowej i brakiem elastyczności w procesie poznawania (postępowanie wedle ścisłego schematu)

• błąd maski , czyli zasłaniania się swoją rolą, co ogranicza pole manewru - wiąże się to zarówno z brakiem współodczuwania (empatii) i umiejętności postawienia się w sytuacji osoby badanej, a także elastycznego spojrzenia na jej sytuację z różnych perspektyw, w sposób niestereotypowy

• błąd sędziego - postawy wartościującej, oceniającej, etykietyzującej osobę badaną - ocena opisywanej sytuacji wedle sztywnych, stereotypowych kryteriów (szufladkowanie)

• błąd skupiania się na negatywnych aspektach funkcjonowania jednostki bez uwzględniania jej mocnych stron

• błąd redukcji źródeł wiedzy - polega na braku łącznego wykorzystywania "wiedzy gorącej" wynikającej z osobistych doświadczeń życiowych i "wiedzy zimnej" - naukowej, obiektywnej, systematycznie gromadzonej

Dziękujemy za uwagę! :)
Full transcript