Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Prezentacja multimedialna

No description
by

Artur Artur

on 18 November 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Prezentacja multimedialna

Powstanie listopadowe
1830
1831
1815 roku
Polskie powstanie narodowe przeciw Rosji, wybuchło w nocy
z 29 listopada na 30 listopada
Zakończyło się 21 października
Zasięgiem swoim objęło Królestwo Polskie i część prowincji zabranych (Litwę, Żmudź i Wołyń).
Główną przyczyną wybuchu powstania listopadowego było nieprzestrzeganie przez carów rosyjskich postanowień konstytucji z
1819
Aleksander I zniósł wolność prasy
i wprowadził cenzurę prewencyjną
Zawieszono wolność zgromadzeń i zakazano działalności masonerii.
1821
Skazano Waleriana Łukasińskiego,
przywódcę Wolnomularstwa Narodowego.
1822
Rosjanie rozbili sieć tajnych stowarzyszeń w prowincjach zabranych.
1823
Car zlikwidował
jawność obrad sejmowych.
1825
Nastąpiły aresztowania członków Towarzystwa Patriotycznego.
1827
W lipcu i sierpniu 1830 wybuchły zwycięskie rewolucje
we Francji i w Belgii,
które doprowadziły do podważenia systemu Świętego Przymierza.
Niektóre przyczyny powstania:
1828
W warszawskiej Szkole Podchorążych Piechoty zawiązało się sprzysiężenie pod dowództwem podporucznika Piotra Wysockiego przeciwko wodzowi naczelnemu wojsk Królestwa Polskiego i dowódcy sił rosyjskich stacjonujących w zachodnich guberniach Rosji, wielkiemu księciu Konstantemu, który był bratem cesarza Rosji i króla Polski Mikołaja I.
Był on powszechnie znienawidzony za stworzenie systemu tajnej policji i donosicielstwa,
a także za publiczne poniżanie polskich oficerów.
Wybuch powstania:
Bunt wybuchł nocą z 29 na 30 listopada 1830.
Sygnałem do insurekcji miał być pożar browaru na Solcu.
Grupa 24 spiskowców, złożona głównie z młodych inteligentów
(m.in. Ludwik Nabielak, Seweryn Goszczyński),
opanowała Belweder – rezydencję wielkiego księcia.
Jednakże Konstanty zdołał się przed napastnikami ukryć.
Podobno zbiegł z pałacu przebrany w kobiece ubrania.
30 listopada Rada Administracyjna powołała Straż Bezpieczeństwa, dowodzoną przez Piotra Łubieńskiego, której zadaniem było rozbrojenie zrewoltowanej ludności cywilnej Warszawy. Broń odbierano powstańcom, zakazano też używania rewolucyjnych kokard granatowo-biało-czerwonych, wprowadzając w ich miejsce białe.
1 grudnia powstało Towarzystwo Patriotyczne, kierowane przez Maurycego Mochnackiego, które domagało się podjęcia natychmiastowej akcji zbrojnej przeciwko wojskom rosyjskim stacjonującym w Królestwie.
W celu spacyfikowania nastrojów 3 grudnia 1830 rozwiązano Radę Administracyjną i wyłoniony został Rząd Tymczasowy, którego prezesem został książę Adam Jerzy Czartoryski. Wodzem Naczelnym rząd mianował gen. Józefa Chłopickiego. Ten 5 grudnia ogłosił się dyktatorem powstania usiłując jednocześnie doprowadzić do rokowań z carem. W tym celu zaproponował mediację Prus w sporze z Rosją.
13 grudnia car wydał ukaz o przeprowadzeniu mobilizacji korpusu interwencyjnego pod dowództwem
feldmarszałka Iwana Dybicza, który miał stłumić powstanie.
Jednakże sytuacja w Królestwie uległa dalszej radykalizacji. 20 grudnia Sejm wydał manifest, w którym ogłosił powstanie narodowe przeciw Rosji,
przedstawiając opinii międzynarodowej przyczyny jego wybuchu:
Zaręczona wolność osobista zgwałcona, zapełniono więzienia, wojenne sądy postanowione na osoby cywilne, rozciągnięto sromotne kary na obywateli, których całą winą było, że ducha i charakter narodowy ratować od zepsucia i zguby zamierzali.
O ile Rosja zaatakuje Królestwo wróg nasz
nad jedną tylko pustynią więcej panowanie swoje roztoczy
25 stycznia 1831 r. na wniosek posła Romana Sołtyka, Joachim Lelewel podjął uchwałę
o detronizacji Mikołaja I,
co było równoznaczne z zerwaniem unii personalnej i aktem niepodległości Królestwa.
Wojna Polsko-Rosyjska:
5 lutego 1831 roku armia rosyjska wkroczyła w granice Królestwa. 7 lutego doszło
do pierwszych starć zbrojnych: jeden z plutonów 1 pułku ułanów rozpędził
w Siedlcach straż przednią nieprzyjaciela. W tym samym dniu 3 pułk ułanów wyparł
z Węgrowa dwa pułki rosyjskie.
Po początkowych odosobnionych sukcesach polskich pod Stoczkiem
14 lutego i Wawrem, doszło do rosyjskiej próby szturmu na Warszawę.
Jednak nierozstrzygnięta bitwa
pod Olszynką Grochowską 25 lutego 1831 roku, podczas której ciężko ranny został Chłopicki, uniemożliwiła te plany
i przyniosła stronie polskiej sukces taktyczny.
Śmiały plan opracowany przez generała Ignacego Prądzyńskiego przyniósł sukcesy w bitwach pod Wawrem (II), Dębem Wielkim i Iganiami.
Rosjanie wygrali 26 maja bitwę pod Ostrołęką, co załamało morale polskich żołnierzy.
15 sierpnia Towarzystwo Patriotyczne podjęło próbę dokonania zamachu stanu. Tłum warszawski zamordował więzionych na Zamku Królewskim zdrajców. Chaos opanował wówczas generał Jan Krukowiecki,
który stanął na czele rządu z niemal dyktatorską władzą.
Tymczasem wojska rosyjskie, dowodzone po śmierci Dybicza przez feldm.
Iwana Paskiewicza 6 września, po okrążeniu Warszawy od strony wschodniej,
dalekim marszem przez mosty pod Włocławkiem zaatakowały miasto od zachodu.
Po utracie Woli, gdzie podczas rosyjskiego szturmu zginął gen. Józef Sowiński,
dowództwo powstania, nie widząc możliwości dalszej obrony stolicy,
poddało ją.
Do upadku powstania i przegrania wojny w dużym stopniu przyczynili się niewierzący w możliwość zwycięstwa i w gruncie rzeczy lojalistycznie nastawieni wobec cara arystokratyczni przywódcy polityczni:
oraz nieudolni dowódcy: generałowie
Adam Jerzy Czartoryski
Bonawentura Niemojowski
Józef Chłopicki
Jan Zygmunt Skrzynecki
Jan Krukowiecki
Henryk Dembiński
Maciej Rybiński
Powstał nawet na ten temat wierszyk:
Chłop nas zdradził,
skrzynka przyskrzyniła,
kruk oko wydziobał,
ryba zatopiła.
Nie można też zapominać o przewadze militarnej Rosji, nie dającej żadnych nadziei na prowadzenie wojny w dłuższym okresie.
Upadek powstania
Do upadku przyczyniły się także brak większego wsparcia ze strony ludności chłopskiej, wobec negatywnego stanowiska szlacheckich, konserwatywnych władz powstańczych do uwłaszczenia i likwidacji pańszczyzny na wsi.
Książe Konstanty
Piotr Wysocki
Ludwik Nabielak
Seweryn Goszczyński
Warszawska
Straż bezpieczeństwa
Maurycy Mochnacki
Iwan Dybicz Zabałkański
Ignacy Prądzyński
Detronizacja cara Mikołaja I 25 stycznia 1831
Generałowie Chłopicki i Skrzyniecki
na czele wojsk polskich
Polski Prometeusz, obraz Horace Verneta jako alegoria upadku powstania listopadowego
Niektóre z bitew na obrazach słynnych malarzy:
Bitwa pod Stoczkiem 1831
Bitwa pod Grochowem 1831
Bitwa pod Ostrołęką 1831
Powstanie listopadowe
Full transcript