Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Konflikty w Kongo

No description
by

Klaudia Kaja

on 1 October 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Konflikty w Kongo

Konflikty w Kongo
(1998-2003)
oraz
Wybrzeżu Kości Słoniowej
(2002-2007; 2011);

Konflikty w Kongo (1998-2003)
Demokratyczna Republika Konga
drugie pod względem wielkości państwo Afryki, położone w jej środkowej części, w dorzeczu rzeki Kongo.

W okresie kolonialnym DR Konga występowała jako Wolne Państwo Kongo (do 1908) i Kongo Belgijskie(do 1960), a po uzyskaniu niepodległości w latach 1971-1997 jako Zair.
Prezydenci:
1605 - Mobutu Sese Seko.
1997 - Laurent Kabila.
2001 - Joseph Kabila.

Dla odróżnienia od sąsiadującej Republiki Konga (Kongo-Brazzaville), DR Konga występowała również jako Kongo-Léopoldville, a obecnie po zmianie nazwy stolicy, jako Kongo-Kinszasa.
PRZYCZYNY
KONFLIKTÓW
PODŁOŻE FINANSOWE

wyjątkowo bogaty w naturalne surowce kraj (złoża miedzi, cynku, kobaltu, srebra, złota, diamentów, manganu, uranu, germanu, ołowiu, żelaza)
I wojna domowa w Kongu
konflikt zbrojny trwający od listopada 1996 do maja 1997 roku,
Kabila zaczął stopniowo odsuwać Tutsich od władzy, odwołując się przy tym do antyrwandyjskich sentymentów wśród społeczeństwa.
Kulminacją tego procesu było zdymisjonowanie rwandyjskiego Tutsi Jamesa Kabarehe ze stanowiska szefa sztabu armii kongijskiej 14 lipca 1998 roku.
Bezpośrednia przyczyna konfliktu
to Kryzys Wielkich Jezior, w wyniku którego około dwóch milionów uchodźców z plemienia Hutu opuściło Rwandę

Prezydent rozpoczął proces centralizacji władzy, który doprowadził do konfliktu z mniejszościami etnicznymi na wschodzie kraju.
Przywódca rebeliantów Laurent-Désiré Kabila po zwycięstwie ogłosił się prezydentem
II wojna domowa w Kongu


od sierpnia 1998 roku do lipca 2003,

Największa wojna w nowoczesnej historii Afryki, w którą zaangażowało się osiem krajów afrykańskich oraz około 25 ugrupowań zbrojnych. Miliony osób zostało wysiedlonych ze swoich domów lub starało się o azyl w sąsiednich krajach
afrykańska wojna światowa
wielka wojna afrykańska

Demokratyczna Republika
Konga
Namibia
Zimbabwe
Angola
Czad

Mai-Mai
Hutu
Uganda
Rwanda
Burundi

Ruch Wyzwolenia Konga (MLC) Kongijski Ruch na rzecz
Demokracji (RCD)
Tutsi
Strony konfliktu:


W maju 1999 roku doszło do rozłamu RCD na dwie frakcje:
Porozumienie o zawieszeniu broni
z Lusaki (Zambia)
10 LIPCA 1999

Strony konfliktu zgodziły się wstrzymać wszystkie operacje militarne w przeciągu 24 godzin.

Porozumienie wzywało wszystkie kraje do:
przestrzegania praw człowieka,
ochrony ludności cywilnej,
uwolnienia wszystkich jeńców wojennych,
umożliwienia działalności Międzynarodowemu Czerwonemu Krzyżowi,
rozmieszczenie sił pokojowych ONZ
Rada Bezpieczeństwa ONZ wysłał 90 osób personelu łącznikowego w sierpniu 1999 w celu wsparcia protokołu z Lusaka.

30 listopada RB ONZ utworzyło MONUC, początkowo w liczbie 500 obserwatorów.

Dnia 24 lutego 2000 roku misja została
dodatkowo zwiększona o 5537 żołnierzy.
16 stycznia 2001 roku prezydent Laurent-Desire Kabila został zastrzelony przez jednego ze swoich żołnierzy.
Kolejną głową państwa został jego syn, Joseph Kabila
19 kwietnia 2002
między rządem DR Kongo a MLC i partiami opozycyjnymi
Porozumienie zakładało:
utworzenie rządu jedności narodowej,
przeprowadzenie demokratycznych wyborów,
utworzenie posady premiera dla przywódcy MLC Jeana-Pierre Bemby.
Porozumienie z Pretorii
Rwanda i Demokratyczna Republika Konga podpisały porozumienie pokojowe. Rozmowy skupiły się na dwóch sprawach.
6 września w Luandzie (Angola) zostaje podpisany traktat pokojowy między DRK i Ugandą. Na jego mocy wojska ugandyjskie opuściły terytorium Konga
17 grudnia 2002 roku w Pretorii

pomiędzy rządem a MLC, RCD, opozycją, przedstawicielami społeczeństwa i Mai - Mai.

Na jego mocy został utworzony rząd tymczasowy na okres 2 lat, po czym zostały przeprowadzone wybory parlamentarne i prezydenckie.
Tymczasowy Rząd Demokratycznej Republiki Konga został utworzony dnia
18 lipca 2003 roku,

Joseph Kabila pozostał na stanowisku prezydenta kraju,

cztery stanowiska prezydenckie zostały obsadzone przez przedstawicieli: MLC, RCD - Goma, opozycje i poprzedni rząd.
16 maja 2005
roku została uchwalona nowa konstytucja, która została zatwierdzona w powszechnym referendum, które odbyło się 18 i 19 grudnia 2005.

Degradacja miejscowego ekosystemu
Skutki:
Do roku 2004 wojna i jej następstwa spowodowały śmierć
3,8 mln
ludzi
Ciągłe wojny polityczne sterowane przez wpływowe i obce siły, z wykorzystaniem konfliktów międzyplemiennych
choroby i epidemie (AIDS)
setki tysięcy uchodźców i uciekinierów
Utrata domów i mienia przez miejscową ludność
w wyniku którego zostały obalone rządy dotychczasowego prezydenta Zairu Mobutu Sese Seko przez siły rebelianckie oraz wspierające je państwa: Ugandy i Rwandy.
2 sierpnia 1998 roku Banyamulenge wzniecili w Gomie i Bukavu nowe powstanie, tym razem przeciw rządom Kabili i wkrótce utworzyli
Kongijski Ruch na rzecz Demokracji
(RCD).
W listopadzie 1998 roku ujawnił swe istnienie Ruch Wyzwolenia Konga (MLC) na czele z Jean-Pierrem Bembą;
Rebelianci uzyskali pomoc militarną Rwandy i Ugandy i poparcie Burundi.

Z pomocą Kabili przyszły natomiast wojska z Angoli, Namibii, Zimbabwe i Czadu
pod dowództwem Emile Ilungi
pod dowództwem odsuniętego szefa RCD Ernesta Wamby dia Wamby.
RCD-Goma
RCD-Ruch Wyzwolenia
Porozumienie z Sun City (RPA)
wycofanie około 20 tys. żołnierzy Rwandy z Konga w przeciągu 90 dni,
rozbrojenie członków Interahamwe, którzy dokonali w 1994 roku ludobójstwa w Rwandzie
"globalne i całościowe porozumienie o okresie przejściowym w Demokratycznej Republice Konga"
Konflikty na
Wybrzeżu Kości Słoniowej
(2002-2007; 2011);

jednak bezpośrednią przyczyną konfliktu była wojna o artykuł 35 Konstytucji,



Stolicą konstytucyjną jest od 1983 roku Jamusukro, wcześniej był nią Abidżan, największe miasto kraju, będące dalej siedzibą wielu urzędów.



W 1960 Wybrzeże Kości Słoniowej uzyskało niepodległość.
artykuł ten zakładał, że jedynie obywatele mający obojga rodziców urodzonych w Wybrzeżu Kości Słoniowej mogą kandydować na fotel prezydenta,

(odrzucając tym samym kandydaturę Alassane’a Ouattarę, którego ojciec pochodził z Burkina Faso)
Językiem urzędowym pozostał jednak język francuski.


Pod względem etniczno - religijnym kraj jest podzielony na muzułmańską północ oraz chrześcijańsko – animistyczne południe.

Wybrzeże Kości Słoniowej 
państwo w Zachodniej Afryce, położone nad Zatoką Gwinejską.


Graniczy z Liberią, Gwineą, Mali, 
Burkina Faso i Ghaną.



Stolicą konstytucyjną jest od 1983 roku Jamusukro, wcześniej był nią Abidżan, największe miasto kraju, będące dalej siedzibą wielu urzędów.



W 1960 Wybrzeże Kości Słoniowej uzyskało niepodległość.
Językiem urzędowym pozostał
jednak język francuski.


Pod względem etniczno - religijnym kraj jest podzielony na muzułmańską północ oraz chrześcijańsko – animistyczne południe.
I wojna domowa
na Wybrzeżu Kości
Słoniowej






I wojna domowa toczyła się w latach 2002-2007 między urzędującym prezydentem Laurentem Gbagbo i siłami rebeliantów Nouvelles de Côte d'Ivoire (Nowych Sił), reprezentujących muzułmanów z północy kraju.
Przyczyny konfliktu
dyskryminacja muzułmańskiej północy kraju w życiu społeczno-politycznym i gospodarczym,
napięcia etniczno-religijne,
słabe rządy Laurenta Gbagbo i związane z tym próby przejmowania władzy w drodze zamachu stanu,
jednak bezpośrednią przyczyną konfliktu była wojna o artykuł 35 Konstytucji,
artykuł ten zakładał, że jedynie obywatele mający obojga rodziców urodzonych w Wybrzeżu Kości Słoniowej mogą kandydować na fotel prezydenta,

(odrzucając tym samym kandydaturę Alassane’a Ouattarę, którego ojciec pochodził z Burkina Faso)
wywołało to wzrost napięcia społecznego, zwłaszcza na północy kraju, zamieszkałym w dużej mierze przez ludność muzułmańską i emigrantów wywodzących się z krajów ościennych.
Przebieg wojny
rebelia w armii przeradza się w wojnę domową, w której siły bojowników z północy (tzw. Nowe Siły) pod dowództwem Guilaume'a Soro walczą z wojskiem wiernym prezydentowi Gbagbo na południu.
19 września 2002 na północy kraju wybucha bunt członków sił zbrojnych,
Podział Wybrzeża Kości Słoniowej w czasie wojny domowej: północ kontrolowana przez Nowe Siły i południe kontrolowane przez siły rządowe
22 miesiące zbrojnego pokoju
24 stycznia 2003 roku, pod zwierzchnictwem Francji został podpisany pokój w Marcoussis,

przewidywał on m. in. rozbrojenie „Nowych Sił”, szerokie reformy polityczne – w tym zniesienie kontrowersyjnych zapisów art. 35, ukaranie osób odpowiedzialnych za naruszanie praw człowieka i utworzenie wspólnego Rządu Pojednania Narodowego.
Zgodnie z jego postanowieniami Gbagbo i Ouatrra mieli zmierzyć się wyborach prezydenckich przewidzianych na 2005 rok.
W celu nadzorowania ustaleń pokoju, pomiędzy siłami rządowymi i rebelianckimi rozlokowano 10 tys. żołnierzy kontyngentu pokojowego ONZ (w tym 4 tys. Francuzów).
Porozumienie pokojowe podpisane zostało ostatecznie 4 marca 2007.
Alassane Ouattara
Laurent Gbagbo
II wojna domowa
na Wybrzeżu Kości Słoniowej
Czas: 24 lutego - 11 kwietnia 2011

Miejsca wystąpień: Abidżan, Bouaké

Zabici: ok. 3 tys. osób

Charakter wystąpień: dwuwładza w kraju,
demonstracje, zabójstwa,
starcia etniczne

Przyczyny: spór o wynik wyborów prezydenckich

Rezultat wystąpień: kryzys przerodził się w walki zbrojne; ponowny wybuch wojny domowej
28 listopada 2010 roku odbyły się wybory prezydenckie, które według komisji wyborczej wygrał Ouattara,

jednak dzień później Rada Konstytucyjna ogłosiła zwycięstwo Laurenta Gbagbo.
4 grudnia obaj kandydaci zostali zaprzysiężeni na prezydentów kraju i powołali swoich premierów,

powstanie dwóch ośrodków władzy państwowej doprowadziło do kryzysu politycznego.
Wybuch konfliktu spowodował starcia między zwolennikami obu prezydentów.

Społeczność międzynarodowa zażądała od prezydenta Laurenta Gbagbo ustąpienia z urzędu, a po jego odmowie wprowadziła przeciwko niemu szereg sankcji.

Mimo tego Gbagbo pozostał na stanowisku wobec pogarszającej się sytuacji w kraju.
Zwiększono więc o 2 tys. żołnierzy kontyngent sił UNOCI, których było już ok. 12 tys.
 Społeczność międzynarodowa, w tym ONZ, za prawomocnego prezydenta uznała w zdecydowanej większości Ouattarę,

Solidarność z prezydentem Gbagbo wyraziły tylko władze Angoli i Gambii.
Przebieg głównych wydarzeń
21 lutego: wybuch nowych walk w Abidżanie
24 lutego: początek ofensywy Nowych Sił na zachodzie kraju - początek wojny domowej
25 lutego: siły Ouattary zdobyły miasto Zouan-Hounien
6 marca: siły Ouattary zdobyły miasto Téapleu
12 marca: siły Ouattary zdobyły miasto Doke
27-29 marca: masakra w Duékoué - 1000 zabitych
28 marca: ofensywa Nowych Sił - zdobycie Duékoué
30 marca: siły Ouattary zdobyły stolicę Jamusukro i San Pédro
31 marca: Początek decydującej fazy bitwy o Abidżan
4 kwietnia: ONZ rozpoczęło ostrzał z powietrza celów wojskowych opanowanych przez wojska Gbagbo
7 kwietnia: Ostrzał pozycji lojalistów Gbagbo przez Francuzów
8 kwietnia: Kontrofensywa sił Gbagbo w Abidżanie
1 kwietnia: Naloty ONZ na rezydencję Gbagbo
11 kwietnia: Pojmanie Gbagbo w Abidżanie
Pojmanie Gbagbo
Zniszczenia w Duékoué
Spalony samochód w Abidżanie
DZIĘKUJEMY ZA UWAGĘ ;)
30 KWIETNIA 2002
Agnieszka Tucka, Klaudia Wołowicz
gfhgyugyh
Full transcript