Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Ciekawostki o Lublinie

No description
by

Piotr Pieter

on 7 January 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Ciekawostki o Lublinie

Trolejbusy

Lublin jest jednym z trzech miast w Polsce, w którym jeżdżą trolejbusy. Pozostałe dwa miasta mogące pochwalić się tą atrakcją to Tychy i Gdynia.
Jeden z należących do MPK radzieckich trolejbusów ZIU został w 2003 roku przebudowany. Poprzez wymianę klasycznych siedzeń autobusowych na stoliki, a także zabudowę barku i toalety stworzono specjalną wersję turystyczną, zwaną ZIUTKIEM, mogącą spełniać różne funkcje promocyjne.
Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
Najstarsza uczelnia wyższa: Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
KUL powstał w 1918 roku, pierwotnie jako Uniwersytet Lubelski. Jest to niepubliczna katolicka uczelnia. Kampus główny uczelni obejmuje zabytkowy gmach dawnego klasztoru dominikanów z kościołem św. Krzyża, Collegium Joannis Pauli II i Collegium Norvidianum. Na KULu studiowali m.in. Bogdan Borusewicz (Marszałek Senatu), Edward Stachura (poeta), Krzysztof Grabczuk (Marszałek Województwa Lubelskiego).Na KULu wykładał św Jan Paweł II
Pomnik Walki i Męczeństwa w Muzeum na Majdanku
Pomnik odsłonięto w 1969 roku na terenie byłego hitlerowskiego obozu koncentracyjnego na Majdanku. Pomnik składa się z dwóch głównych elementów – Bramy i Mauzoleum, połączonych ze sobą Drogą Hołdu i Pamięci. Uroczystego odsłonięcia pomnika dokonano w 1969 r., w obecności przedstawicieli najwyższych władz państwowych (m.in. premier Józef Cyrankiewicz), byłych więźniów, mieszkańców miasta i okolic, gości z zagranicy, łącznie blisko 100 tys. osób.
Najwęższa ulica Lublina: ul. Po Farze
Ulica Ku Farze zlokalizowana jest na Starym Mieście w Lublinie. Łączy ulicę Grodzką z Placem Rybnym. Nazwa pochodzi od kościoła farnego, w kierunku którego prowadziła. W XV wieku wzdłuż ulicy przeprowadzono rurociąg doprowadzający do miasta wodę. W XVI wieku, w miejscu obecnych zabudowań (skrzyżowanie ul. Grodzkiej i Ku Farze), stał drewniany dom, z którego w 1575 roku, rozpoczął się pożar, który niemal doszczętnie strawił miasto. Uliczkę można obejrzeć w polskim serialu telewizyjnym z gatunku „płaszcza i szpady” pt. „Czarne chmury” z 1973 r. Lublin zagrał w tym serialu XVII-wieczną Warszawę, a na uliczce odbyła się jedna z walk – próba zabicia pułkownika Krzysztofa Dowgirda.
Bystrzyca
Rzeka Bystrzyca - lewy dopływ Wieprza, długość rzeki wynosi 70 km. Na terenie Lublina rzeka przyjmuje trzy dopływy: Krężniczankę, Czerniejówkę i Czechówkę. Na spiętrzonych wodach Bystrzycy utworzono Zalew Zemborzycki - miejsce wypoczynku i rekreacji. Wzdłuż rzeki wiedzie droga dla rowerów. Dolina Bystrzycy stanowi granicę między dwiema krainami fizyczno-geograficznymi, na których leży Lublin: Płaskowyż Nałęczowski i Płaskowyż Świdnicki.
Najwyższe budowle Lublina
1. komin Elektrociepłowni Wrotków (150 m)Przy ulicy Mariana Smoluchowskiego

2. wieża Radiowo-Telewizyjnego Ośrodka Nadawczego (104 m)Przy ulicy Henryka Raabego

3. Wieża Trynitarska (64 m) Przy ulicy Królewskiej

4. rektorat UMCS (62 m) Przy ulicy Idziego
Radziszewskiego

5. biurowiec Gray Office Park (57 m) Przy ulicy Tomasza Zana
Ciekawostki o Lublinie
Dziękuję za Uwagę
Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie – uczelnia publiczna utworzona w 1944 roku. Studiuje tu około 27 tys. studentów na następujących wydziałach: Wydział Artystyczny, Wydział Biologii i Biotechnologii, Wydział Chemii, Wydział Ekonomiczny, Wydział Filozofii i Socjologii, Wydział Humanistyczny, Wydział Matematyki, Fizyki i Informatyki, Wydział Nauk o Ziemi i Gospodarki Przestrzennej, Wydział Pedagogiki i Psychologii, Wydział Politologii, Wydział Prawa i Administracji. Większość zabudowań uniwersytetu znajduje się na Miasteczku Akademickim. Przy UMCS działa Akademickie Centrum Kultury "Chatka Żaka" - ważny ośrodek kulturalny w Lublinie.
1
2
3
4
5
Obóz Koncentracyjny na Majdanku
Niemiecki obóz koncentracyjny oraz jeniecki w Lublinie, funkcjonujący w latach 1941-1944
Przez obóz przeszło ok. 150 000 osób. Ostatnie badania (Tomasza Kranza) wskazują, że ofiar było 78 000, z czego 59 000 to Żydzi.
Od połowy 1942 aż do jesieni 1943 roku pracowały komory gazowe, w których gazowano Żydów, ale także osoby chore i niezdolne do pracy. Transporty przyjeżdżały ciężarówkami, bądź szły piechotą z dworca lubelskiego. Szacuje się, że ok. 50% przybyłych transportów żydowskich było od razu gazowanych. Zwłoki kremowano, a resztki mielono na mączkę kostną. Następnie wywożono ją jako nawóz na położony w pobliżu folwark SS. Z resztek części ciała produkowano kompost ogrodniczy.
Więźniami byli Żydzi kierowani tu nie tylko z Lubelszczyzny, ale i całej Polski i zagranicy, a także członkowie ruchu oporu, inteligencja polska, jeńcy sowieccy, mieszkańcy wysiedlonych wiosek Zamojszczyzny, zwykli ludzie brani w łapankach. Udział dzieci poniżej 15 roku życia był na Majdanku bardzo wysoki i osiągał 6%.
Majdanek został wyzwolony 23 lipca 1944 roku przez 2 armię pancerną gen. płk. Siemona Bogdanowa oraz 28 korpus piechoty gwardii z 8 Armii Gwardii gen. płk. Wasyla Czujkowa. W obozie, po ewakuacji, pozostało ok. 1000 więźniów, nad którymi opiekę roztoczył lubelski PCK. Jednakże na terenie Majdanka został natychmiast utworzony obóz filtracyjny NKWD dla żołnierzy AK i NSZ, wykorzystujący infrastrukturę hitlerowską.
Pierwszy trolejbus wyjechał na ulice 21 lipca 1953 roku. Pomysłodawcy projektu zdecydowali się na uruchomienie dodatkowej sieci transportowej w Lublinie przede wszystkim ze względu na niską jakość obsługi ruchu pasażerskiego w obrębie miasta przez autobusy (m.in. ze względu na zły stan taboru). Z uwagi na specyficzne cechy topografii miasta (liczne wąwozy i wzniesienia) nie można było zbudować w Lublinie sieci tramwajowej (choć plan stworzenia linii tramwajowej łączącej Świdnik ze wschodnimi granicami miasta był poważnie brany pod uwagę do końca lat 80. XX wieku). Początkowo trasy obsługiwały średnio 3 trolejbusy marki ITB, później dołączyło do nich 6 pojazdów marki Škoda. W latach 60. na lubelskim Helenowie zakończono budowę nowoczesnej, jak na ówczesne czasy, zajezdni trolejbusowej, która działa do dziś. W okresie PRL w Lublinie działało nawet 15 linii trolejbusowych, łączących największe osiedla mieszkaniowe z centrum miasta. W tym czasie tabor lokalnego przewoźnika został wzbogacony o pojazdy marki ZIU. W latach dziewięćdziesiątych liczba linii trolejbusowych w Lublinie spadła. Po remoncie głównej ulicy Śródmieścia – Krakowskiego Przedmieście i wycofaniu stamtąd trolejbusów pojazdy te kursują w ścisłym centrum Lublina tylko ciągiem komunikacyjnym Zamojska – Wyszyńskiego – Królewska – plac Władysława Łokietka – Lubartowska. Udało się natomiast wybudować trasę przez al. Kraśnicką do pętli na Węglinie, przedłużenie od pętli Unicka przez Obywatelską i Chodźki oraz, w ostatnich latach, dłuższy odcinek trasy ciągiem ulic: Roztocze, Orkana, Armii Krajowej, Bohaterów Monte Cassino, Wileńska, Głęboka (do skrzyżowania Głęboka/ Filaretów). Obecnie 8 linii (numery: 150, 151, 152, 153, 155, 156, 158, 160) obsługują pojazdy marki Jelcz, Solaris, Ursus i Maz. Władze Lublina zamierzają inwestować w rozwój sieci trolejbusowej w mieście. W planach jest znaczne przedłużenie trakcji z pomocą środków z Unii Europejskiej.
W sierpniu 1944 PKWN w porozumieniu z ZSRR powołał w Lublinie Polsko-Radziecką Komisję Nadzwyczajną do zbadania zbrodni hitlerowskich popełnionych na Majdanku. Komisja ta zabezpieczyła materiały dowodowe i postawiła w stan oskarżenia sześciu oprawców zatrzymanych podczas wyparcia Niemców z Lublina. Wykonano publicznie wyroki śmierci. Dalsze procesy miały miejsce w pierwszych latach po wojnie. Z 1037 znanych z nazwiska funkcjonariuszy SS na Majdanku, tylko 170 poniosło odpowiedzialność karną.
Cebularz
Cebularz – pszenny placek, wywodzący się z kuchni żydowskiej, o średnicy ok. 20 centymetrów pokryty cebulą pokrojoną w kostkę wymieszaną z makiem (15-20%), charakterystyczny dla Lubelszczyzny.

Cebularz to jeden z najbardziej popularnych produktów tradycyjnych w województwie lubelskim. Z pierwszymi wzmiankami na jego temat, a także o przekazywanej z pokolenia na pokolenie recepturze spotykamy się w XIX stuleciu. Jako pierwsi cebularze zaczęli wypiekać Żydzi z lubelskiego Starego Miasta, a przed II wojną światową był już on znanym przysmakiem na całej Lubelszczyźnie.

W 2007 roku został wpisany na Listę produktów tradycyjnych.

Od sierpnia 2014 chroniony prawem Unii Europejskiej jako produkt regionalny
Zalew Zemborzycki
Zalew Zemborzycki – zbiornik retencyjny na rzece Bystrzycy, położony w granicach administracyjnych Lublina, w dzielnicy Zemborzyce. Wykorzystywany głównie do rekreacji. Zalew został wybudowany w 1974 roku przy udziale prac społecznych mieszkańców Lublina. Symbolicznie otworzył go 16 lipca 1974 roku ówczesny I sekretarz KC PZPR Edward Gierek.
Zalew boryka się z problemem sinic.
Nad zbiornikiem znajdują się trzy ośrodki turystyczne: Marina, Wrotków i Dąbrowa (kemping, restauracje), rezerwat leśny, siedziby klubów żeglarskich, wyciąg dla narciarzy wodnych. Dookoła Zalewu Zemborzyckiego wybudowana jest ścieżka rowerowa - jej długość to 14 km.
Full transcript