Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Polacy vs Krzyżacy

No description
by

Wiktor Wozniak

on 13 April 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Polacy vs Krzyżacy

Książka Henryka Sienkiewicza, którą teraz omawiamy, bardzo dobrze opisuje cechy i zachowania rycerzy Polskich i Krzyżackich. W tej preztacji postaramy się je przedstawić i je porównać. Ale teraz, zaczynajmy!
O czym jest ta prezentacja?
Krzyżacy
Zakon Krzyżacki to główny przeciwnik Polski w powieści Siekiewicza. Tutaj pokazujemy cechy rycerzy z Malborga.
Rycerze polscy
Polscy rycerze w powieści, zarówno fikcyjni, wykreowani na potrzeby akcji dzieła, jak i ci, których osławione imiona można odnaleźć w źródłach historycznych, ukazani zostali jako ludzie odznaczający się szlachetnością, prawością, odwagą i prawdomównością. Wyróżniają się wiernością wobec króla i zawsze na pierwszym miejscu stawiają dobro ojczyzny.

by Wiktor Woźniak i Ignacy Sus
oraz Mikołaj Jerzak

Polacy vs Krzyżacy
Na prełomie XIV i XV wieku Polacy mieli już dość politiki Zakonu Krzyżąckiego - napadlai oni na Polskie wsie koło granicy, próbowali podbić Żmudź, nakórej walczył brat króla Jagiełły - Witold. Wojny pragnęli wszyscy - i Polacy i Zakon. Jednak Wielki Mistrz Konrad von Jungingen był bardzo sceptyczny w sprawach wojny. Znał on przepowiednię, w której powiedziano, że Zakon przegra wojnę. Dopiero, gdy w 1407 roku, władzę przejął jego brat Ulryk, Krzyżacy otwarcie przystąpili do wojny. Podczas wojny rycerze Polscy wykazali się męstwem i odwagą.
Polscy rycerze to mężczyźni rośli, silni, sprawni fizycznie, zdrowi i odporni na ból oraz trudy walki. Zawsze starają się przestrzegać zasad kodeksu rycerskiego, walczą honorowo i nigdy nie łamią danego słowa.

Charakterystyka polskich rycerzy
Są świadomi krzywd, doznanych ze strony Krzyżaków i w obliczu wojny z Krzyżakami wykazują się walecznością oraz niezłomnością. Sienkiewicz podkreśla, że cieszyli się oni dobrą sława w całej Europie, z którą inni rycerze nie potrafili się zmierzyć.

Polacy
Rycerze polscy
Zawisza Czarny z Garbowa
Zawisza Czarny był jednym z najznakomitszych rycerzy średniowiecza. Henryk Sienkiewicz wspominał, że bali się go nawet najdzielniejsi rycerze Zakonu. Zawisza był herbu Sulima, Polskiego herbu szlacheckiego. Zawisza jest symbolem cnót rycerskich. Razem ze swoim bratem Farurejem wielokrotnie brali udział w wyprawach przeciwko Turkom. Kiedy dowiedział się o nadciągającej wojnie z Zakonem,
natychmiast wrócił do Polski, żeby pomóc rodakom w walce. Uczestniczył w Bitwie pod Grunwaldem (możliwe, że to właśnie on uratowł królewski sztandar). Zawisza zginął 12 czerwca 1428 roku jako jeniec Turecki podczas wyprawy .
Tak Zawiszę ukazał Jan Matejko
Powała z Taczewa
Powała był jednym z najbardziej znanych Polskich rycerzy średniowiecza. W powieści Sienkiewicza cechowała go wielka siła. Złamał on jedną ręką kopię Zbyszka, albo zwinął w rolkę nóż z najlepszej Krzyżackiej stali, czego nie dokonali nawet najwięksi i najsilniejsi rycerze Krzyżaccy. Był często wysyłany w dyplomatyczne misje zagraniczne. W filmie Krzyżacy jego rolę zagrał Jerzy Pichelski.
Jurand ze Spychowa
Jurand był fikcyjną postacią z powieści Sienkiewicza. Jego żona zmarła ze strachu podczas ataku Krzyżackiego. Od tamtej nocy zaczął mścić się na Zakonie i stał się jego największym postrachem. Żeby się go pozbyć, Krzyżacy porwali jego córkę - Danuśkę. Aby ją odzyskać, Jurand oddał się w ręce Krzyżaków. Kiedy w ataku szału zabił na zamku kilkunastu rycerzy, komtur Zygfryd de Löwe razem z katem Diederichem wykapali mu jedyne oko, ucieli mu prawą dłoń i urwali język. Wypuścili go aby ślepy włóczył się po kraju i umarł z wyziębienia i głodu. Rozpoznał go dopiero giermek Zbyszka - Czech Hlawa. Do końca życia Jurandem opiekowała się Jagienka Zychówna. Jurand nigdy nie doczekał się powrotu swojego dziecka - Danuśka zmarła w drodze powrotnej.
Andrzej Szalawski jako Jurand ze Spychowa
Maćko z Bogdańca
Uosobieniem cnót rycerskich jest Maćko z Bogdańca, drobny szlachcic – ziemianin, wywodzący się z walecznego rodu, z którego prawie wszyscy mężczyźni polegli w bitwie pod Płowcami. Z walk ocalał jedynie jego ojciec, który za swe zasługi otrzymał od króla Władysława Łokietka ziemię bogdaniecką i herb szlachecki. Stary rycerz jest mężem rozważnym, walecznym, dba o honor rycerski. Jest rozważny, sprytny, przywiązany do ojcowizny, którą pragnie utrzymać za wszelką cenę, przywracając dawną świetność swemu rodowi. W umiłowaniu zasad kodeksu rycerskiego wychowuje swego bratanka, starając się, aby porywczy młodzieniec zawsze postępował z godnością i honorem. Zbyszko, który początkowo marzy przede wszystkim o zdobyciu pasa i rycerskich ostróg, okazuje się ideałem średniowiecznego rycerza – szlachetnym, oddanym i mężnym.

Aleksander Fogiel jako Maćko z Bogdańca
Zbyszko z Bogdańca
Głównym bohaterem powieści Sinekiewicza był młody Polak - Zbyszko z Bogdańca. Wielkokrotnie pokazywał on jak powinni postępować rycerze. Kiedy ślubował Danuśce czuby Krzyżckie wypełnił,ślubowanie nawet po śmierci swojej żony. Miał wiele okazji aby zaniechać ślubów, ale wytrwał przy nich. Kiedy Danuśka zostałą porwana, Zbyszko szukał jej po całej Polsce i terenach zajmowanych przez Zakon. Potykał się z każdym, kto nie uznawał Danuśki za najpiękniejszą niewiastę na świecie. Cały czas o niej myślał.
Mieczysław Kalenik jako Zbyszko
Zyndram z Maszkowic
Zyndram był przez Sienkiewicza uważany za jednego z najstraszniejszych pogromców Zakonu. Jest opisany jako jeden z najdzielniejszych rycerzy w Bitwie pod Grunwaldem. Brał on także udział w wyprawie do Malborga, gdzie pojechał razem ze Zbyszkiem i Powałą aby wymienić jeńców (w tym Maćka). W filmie, jego rolę zagrał Janusz Ziejewski.
Zyndram na obrazie Jana Matejki
Ubiór
Rycerz polski
Rycerz polski: Uzbrojenie polskiego rycerza było podobne do krzyżackiego. Również miał Przyłbice, Kopie i miecz. tarcza w barwach Polski (biel na czerwieni) stanowiła podstawową osłonę oprócz potężnej zbroi używanej tylko przez najbogatszych rycerzy.

Uzbrojenie
W Polsce do walki używany był miecz, a obok niego najpierw włócznia (zarówno do rzucania jak i pchnięcia), a potem kopia oraz cały arsenał dodatkowych broni od sztyletu po topór.

Hełmy
Uzbrojenie ochronne kopijnika to hełm, zbroja i tarcza. Zamożniejsi zakładali na głowę przyłbicę czyli hełm z ruchomą zasłoną chroniącą twarz, bądź szłom - hełm otwarty chroniący głowę i kark. Z uwagi na kształt hełmy te ochrzczono mianem "psi pysk". Ubożsi posiadali kapaliny - hełmy w kształcie współczesnego kapelusza.

Zbroja
Tułów i kończyny rycerza chroniła zbroja. Mogła to być pełna zbroja płytowa złożona z kirysu (osłona tułowia) oraz naręczaków i ochron nóg. Taki komplet dostępny był jednak bogatszym wojownikom. Kopijnik mógł także nakładać płaty (skórzana kamizela zbrojona metalowymi płytkami), a kończyny chronić niepełnymi osłonami z blachy. Pod zbroję płytową oraz pod płaty zakładano zbroję kolczą, która dla członków pocztu strzelców, mogła być jedyną ochroną. Tarcze jazdy były niewielkie, trójkątne lub prostokątne i posiadały wycięcia na złożenie kopii. Na zbroi rycerze nosili krótkie szaty bez rękawów - jaki, posiadające najczęściej wyhaftowany herb rodowy.. Herby te były ważnym elementem identyfikującym wojownika.

Rycerz krzyżacki
Tułów i kończyny rycerza chroniła zbroja. Mogła to być pełna zbroja płytowa złożona z kirysu (osłona tułowia) oraz naręczaków i ochron nóg. Taki komplet dostępny był jednak bogatszym wojownikom. Kopijnik mógł także nakładać płaty (skórzana kamizela zbrojona metalowymi płytkami), a kończyny chronić niepełnymi osłonami z blachy. Pod zbroję płytową oraz pod płaty zakładano zbroję kolczą, która dla członków pocztu strzelców, mogła być jedyną ochroną. Tarcze jazdy były niewielkie, trójkątne lub prostokątne i posiadały wycięcia na złożenie kopii. Na zbroi rycerze nosili krótkie szaty bez rękawów - jaki, posiadające najczęściej wyhaftowany herb rodowy.. Herby te były ważnym elementem identyfikującym wojownika.

Ubiór rycerza krzyżackiego
Najwybitniejsi krzyżacy nosili przyłbice, czyli hełm z zasłoną opuszczoną na twarz. Konnica czasie wojen najczęściej używano przyłbic o szpiczastym kształcie. Nosili przy sobie puginał - krótki sztylet, zawieszany z prawej strony zbroi lub miecz. Zbroja była mocna, wykonana z twardej stali oraz koniecznie pokryta białą peleryną z czarnym krzyżem na środku (emblemat krzyżacki). zazwyczaj atakowali, szybko szarżując kopiami. Tarcza również miała krzyż. Co do piechoty to była to niewielka część wojsk, wiec większe uzbrojenie nie było potrzebne. Piechota najlepiej nadawała się do obrony umocnień więc zazwyczaj taki rycerz uzbrojony był w lekką zbroję i tarczę, bronił za pomocą miecza. Zarówno konnica jak i piechota pod hełmem miała kolczugę, czyli stalowy łańcuch osłaniający szyję i głowę, zdolny zatrzymać strzałę z kuszy.

Koniec!
To już niestety koniec naszej prezentacji. Mamy nadzieję, że bardzo Wam się podobała!
Jan Matejko - "Bitwa pod Grunwaldem"
Źródła
Wikipedia
"Krzyżacy" H. Sienkiewicza
Google Grafika
http://album-grunwaldzki.iq.pl/
"Zakony Rycerskie" - Edwarda Potkowskiego
Wiedza historyczna
Rycerze krzyżaccy
Konrad von Jungingen
Konrad von Jungingen był mistrzem Zakonu Krzyżackiego w latach 1393-1407. Wyróżniał się on tym, że w przeciwiństwie do swoich poprzedników, aby osiągnąć jakieś korzyści używał dyplomacji, a nie wojny. Dzięki tak skutecznej metodzie, za czasów jego panowania, pod władzę zakonu dostała się Zmudź. Kiedy na początku XV wieku wielu rycerzy zarówno polskich i krzyżackich gotowało się do wojny, Konrad, mimo wielkiej presji, nie przystąpił do niej, ponieważ znał on przepowiednię św. Brygidy, która mówiła, że zakon przegra wojnę.
Konrad był bardzo mądrym i rozważnym władcą. W przeciwieństwie do swojego brata lryka. Ulryk był bardzo porywczy, a zamiast głowy, używał miecza. Zakon przystąpił do wojny dopiero w 1409 roku, dwa lata pośmierci Konrada i wybraniu Ulryka na Wielkiego Mistrza.
Ulryk von Jungingen
Brat poprzedniego wielkiego mistrza Konrada. Rezydował w Człuchowie, w latach 1396-1404 był komturem Bałgi, a później wielkim marszałkiem i komturem Królewca.
Od 1407 r. pełnił funkcję wielkiego mistrza Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (zakonu krzyżackiego). Według Kroniki Gdańskiej, umierający Konrad V von Jungingen ostrzegać miał dostojników krzyżackich przed wyborem swego wojowniczego brata na następcę, nazywając go głupcem.

Ukazany jako rycerz honorowy, szlachetny i dotrzymujący danego słowa, choć zapalczywy i gwałtowny. Przejęcie władzy w Zakonie zmienia jego sposób postępowania wobec Polaków. Świadomie zaostrza konflikt z Polską, dążąc do wojny. Jest pełen pychy, zadufania. Wierzy w potęgę Krzyżaków, lekceważąc przeciwnika i możliwości wojsk polskich. Ginie podczas bitwy pod Grunwaldem.
Zygfryd de Löwe
Jest to bohater negatywny Krzyżaków Henryka Sienkiewicza, rycerz zakonny, komtur ze Szczytna. Wraz z Rotgierem, Gotfrydem i Danveldem uknuł spisek o porwaniu Danusi. Jego największym wrogiem był Jurand ze Spychowa. Odznaczał się przebiegłością, sprytem, lecz zarazem pychą. Był niezwykle zawzięty i mściwy (pomsta za zabójstwo jego syna, Rotgiera).

Hugo de Danveld
Jest starostą w Szczytnie. Wśród braci zakonnych ma złą opinię. Poprzednio pełnił funkcję pomocnika wójta w Sambii i w związku z licznymi skargami na niego, został przeniesiony do Prus.
Hugo jest mężczyzną dość młodym, otyłym z „twarzą chytrego piwożłopa i grubymi wilgotnymi wargami”. Z całego serca nienawidzi Juranda odtąd, jak na widok mściwego rycerza porzucił łupy i swoich krewnych i uciekł ze strachu. Później został oddany pod sąd rycerski i uniewinniony, lecz musiał poprzysiąc na krzyż i swoją cześć, że podczas walki poniósł go koń. Zajście to zamknęło mu drogę do wyższych stanowisk w Zakonie.
Jest człowiekiem pozbawionym wszelkich skrupułów i moralności. Okrutny, sadystyczny i lubieżny

Kuno von Lichtenstein
Wielki komtur zakonu krzyżackiego od 1404 roku. Zginął w bitwie pod Grunwaldem, według H. Sienkiewicza w pojedynku z Maćkiem z Bogdańca. Zakonnik ten znany był ze swojej dumy. Był uosobieniem pychy, bezduszności i okrucieństwa. Zarazem był tchórzliwy, w czasie jego pojedynku z Maćkiem będąc po przegranej stronie błagał o litość zamiast zachować postawę rycerza. Żywił wielką nienawiść do Polaków.

Rotgier
Był synem Zygfryda de L
ö
we, oraz odznaczał się bardzo podobnymi cechami do niego. Szczególnie odznaczała go ogromna pycha. Polaków traktował jak niższą rasę i często nimi pomiatał. Rzucając rękawicę na znak pojedynku, był pewien, że nikt nie przyjmie wyzwania (bo przecież Polacy są gorsi), jednak swoją egoistyczną postawę przypłacił śmiercią z rąk Zbyszka, który ku zaskoczeniu wszystkich przyjął wyzwanie.
Full transcript