Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Pedagogia wychowania Integralnego

No description
by

Marek Milczewski

on 1 October 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Pedagogia wychowania Integralnego

Czym jest integracja?
Termin „integracja” pochodzi od łacińskich słów integratio (uzupełnianie) oraz integer (całkowity).

Może on stanowić nazwę swoistego procesu (kompleksu czynności),
albo nazwę określonej właściwości, cechującej strukturę danej treści.

Na czym polega wychowanie integralne?
W praktyce pedagogicznej zachodzi potrzeba sprzężenia czynników wychowujących oraz czynników integrujących.

Na czym polega wychowanie integralne?
  Wg M. Winiarskiego
Wychowanie integralne jest to „planowany, wewnętrznie spójny system działań, który w wyniku zespolenia działalności różnych ogniw wychowania wokół realizacji jednolitych celów wychowawczych kształtuje osobowość wychowanka…”

Heinrich Dauber
Integracja jako proces lub właściwość
„swoisty typ czynności, scalania różnorodnych działalności opiekuńczo- wychowawczych w jednolitą całość, gwarantującą optymalną realizację celów wychowawczych…”
Integracja jako właściwości [rezultat] :
„zwarta, zharmonizowana wewnętrznie struktura treści i organizacji działalności opiekuńczo- wychowawczej w ramach danej instytucji, czy środowiska…”


Pedagogia wychowania Integralnego

Integracja jako proces:
Głównym założeniem koncepcji wychowania integralnego jest to, aby występujące sytuacje oraz bodźce wychowawcze wzajemnie sobie nie przeczyły, lecz działały w sposób względnie ujednolicony, stanowiąc komplementarny układ, sprzyjający realizacji celów wychowawczych.
Profesor Uniwersytetu w Kassel w zakresie teorii wychowania, psychoterapeuta, nauczyciel laboratoryjnej szkoły ogólnokształcącej

Neil Postaman
Był wykładowcą ekologii mediów na Uniwersytecie Nowojorskim.
Jeden z najpopularniejszych, współczesnych antropologów kultury.

Edukacja humanistyczna
Punktem wyjścia do dyskursu nad edukacją humanistyczną czyni się najczęściej stan aktualnego jej zagrożenia lub upadku. Sednem sprawy jest scalenie codziennego współżycia pokoleń z kształceniem dzieci i młodzieży, mającym umożliwić jednostkom odnalezienie własnej tożsamości w jej samodzielnym obcowaniu ze światem. Jest to bardzo trudne we współczesnych czasach. Gdyż biorąc pod uwagę czynniki: gospodarcze, ekonomiczne, rozwój techniki, industrializację, stopień rozwoju społeczeństw, a także zmiany w modelach wychowawczych rodzin (tj. rozwody, samotne rodzicielstwo, rozluźnienie więzi rodzinnych, patologie) należałoby zadać sobie pytanie, czy pedagodzy podołają trudom rozwiązania tych problemów i wykształcą wartościowych młodych ludzi.

Podstawowe przesłanki epistemologiczne pedagogiki humanistycznej
Konstruktywizm i orientacja procesualna
Doświadczanie i zrozumienie
Tendencja formacyjna i integracyjna
Poznanie wycinkowe i kontekstualne

Do głównych kierunków pedagogiki i terapii humanistycznej Dauber zalicza:
Psychodramę/pedagogikę psychodramatyczną
Terapię/pedagogikę Gestalt
Interakcje skoncentrowane na temacie
Niedyrektywną terapię rozmowy/pedagogikę niedyrektywną
Terapię integralną/integralną koncepcję nauczania i uczenia się
Koncepcja pedagogiki humanistycznej wg Volkera Buddrusa
Pedagogika humanistyczna jest dla niego syntetycznym określeniem prądu pedagogicznego, który mógłby nazywać się także: integralną agogiką, pedagogiką holistyczną czy pedagogiką dialogiczną, gdyż wspólną cechą dla nich jest nie tylko nawiązanie do psychologii humanistycznej i preferowanej przez nią postawy etycznej, ale i świadome przyjęcie określonych wartości humanistycznych.
W świetle tej pedagogiki człowiek jest istotą z natury dobrą, dążącą do rozwoju, harmonii wewnętrznej ze sobą i światem, ale także podatną na destrukcję.
Zadaniem wychowawcy jest zajmowanie się właściwościami umysłowymi, emocjonalnymi, psychicznymi i fizycznymi wychowanka.
Wychowanek bierze aktywny udział w rozwoju własnych możliwości.

Rola wychowawcy
Stwarzanie wychowankom możliwości do rozwoju
Animowanie konkretnych sytuacji do procesu uczenia się
Umożliwianie im refleksyjnego opracowywania
Kreowanie okazji do ustrukturyzowania procesu introjekcji wartości oraz uczestniczenia w sytuacjach problemowych.

Wychowawca ma dobrać najbardziej efektywne metody wspierania potencjalnego rozwoju wychowanka.

Sam również bierze udział w tym procesie, wykorzystując nabyte doświadczenie, ujawniając we wzajemnych interakcjach swą autentyczność.
Działalność pedagogiczna i terapeutyczna
W centrum pedagogiki i terapii humanistycznej lokowany jest człowiek w kontakcie ze swoim otoczeniem, swoimi przeżyciami, poglądami, uczuciami i wrażeniami.
Jedną z najważniejszych zasad pedagogiki i terapii humanistycznej jest zasada holizmu (całości) i kongruencji (zgodności, odpowiedniości).
Akcentuje ona integralność organizmu i środowiska życia podmiotu, jego doświadczeń i przeżyć, refleksji i działań, fantazji i uczuć, myśli i wrażeń.
Różnice pomiędzy działalnością pedagogiczną a terapeutyczną
W pracy pedagogicznej ważna jest nie tylko sama relacja między uczniem a wychowawcą, ale także merytoryka, czyli przedmiot uczenia się.
W pracy terapeutycznej dąży się do harmonijnego zrozumienia własnych przeżyć, problemów, odczuć.
Istota wychowania wg H. Daubera
Zdaniem H. Daubera naczelną istotą wychowania powinno stać się:
„…z jednej strony polityczne zadanie zagwarantowania jednostkom ludzkim społecznych, konwiwialnych warunków do życia, z drugiej zaś strony zadanie terapeutyczne, sprowadzające się do wspierania osób w ich wewnętrznym rozwoju, nabywaniu samoświadomości, jak również wzmacnianie ich w samodzielności i uniezależnianiu się od społecznej, troski czy opieki.”
Problemy współczesności dotyczą:
Pokoju i relacji między Wschodem a Zachodem
Ekologiczne
Możliwości i zagrożeń, wynikających z postępu nauk przyrodniczych, technicznych i ekonomicznych
Tzw. „krajów rozwijających się” oraz relacji Północ – Południe
Społecznej nierówności i ekonomiczno- społecznej pozycji władzy
Demokratyzacji jako generalnej zasady orientacyjnej w zakresie kształtowania wspólnych okoliczności życia, jak np. gospodarka
Pracy i bezrobocia, ich ekonomiczno- polityczno– społecznego sensu
Pracy i czasu wolnego
Obszarów spędzania czasu wolnego i współstanowienia o nich
Wzajemnych stosunków międzypokoleniowych
Ludzkiej seksualności i stosunku do płci
Tradycyjnych i alternatywnych form życia
Indywidualnych pragnień szczęścia i międzyludzkiej odpowiedzialności
Praw i granic stanowienia tożsamości narodowej, osób niepełnosprawnych i zdrowia
Możliwości i problematyki środków masowego przekazu oraz ich wpływu na człowieka
Unaukowienia współczesnego świata i codziennych relacji między człowiekiem a rzeczywistością

„Wewnętrzne dziecko”
Zdaniem Buddrusa, sięgając do pokładów własnego dzieciństwa, można odkryć różnego rodzaju tabu, wyparte lub stłumione zachowania, niespełnione marzenia i tęsknoty, zablokowane uczucia czy nieujawnione postawy.
Dauber uważa, że kiedy dorośli odkryją stłumioną twórczość i spontaniczność, będą postępować łagodniej wobec swoich, dając im czas na rzeczywisty, wewnętrzny rozwój.
Istotą edukacji nauczycielskiej czy pedagogicznej powinno być osiąganie przez dorosłego wewnętrznego rezonansu z „własnym” dzieckiem, który umożliwiłby jemu postawę wspierającą rozwój oraz samorealizację wychowanka.
Cechy wychowania integralnego:
Integralne nauczanie i uczenie się można rozumieć jako proces duchowy.
Grupa uczących się jest aktywna proporcjonalnie do tego jak grupa wyraża swą odmienność i różnorodność.
Aby doświadczyć tych różnic potrzebna jest obustronna empatia.
Wrażenia, uczucia i myśli nie są przekazywane linearnie, ani też nie są przenoszone.
Świadomość doświadczeń przeszłych, działających w korelacji z teraźniejszością i przyszłością.
Nowe połączenia między wrażeniami, uczuciami i myślami rozumiane jako procesy integracyjne.
Opis zmian, które w nas zachodzą nie są przemianą samą w sobie, ale jej modelem.
Procesy uczenia się przebiegają w różnym tempie i zakresie i unikają celowego kierowania przez metody dydaktyczne.
Pola problemowe pedagogiki integralnej:
Wspólny świat
Pokój
Ekologia
Neil Postman:
Uważał, że każdy kto zajmuje się problemami humanistycznego kształcenia dzieci i młodzieży, musi rozstrzygnąć dwa zasadnicze problemy: techniczny i metafizyczny.
Techniczny dotyczy metod i środków, dzięki którym młodzież zdobywa wiedzę i poznaje wartości, toteż pedagodzy zajmują się kwestią tego gdzie, kiedy i w jaki sposób powinno przebiegać nauczanie.
Metafizyczny - innym człowiekiem można stać się dzięki temu, czego się uczymy, ale potrzebna jest do tego nie tylko jakaś wizja, koncepcja czy światopogląd, ile przede wszystkim jego uzasadnienie
Wg Postmana: „Człowiek jest taką istotą, która nie może żyć bez Boga.”
Nadaje on sens jego życiu, gdyż jego geniusz tkwi w zdolności kreowania dzięki opowieściom znaczeń, które nadają sens jego pracy, przekraczają historię, oświecają współczesność i nadają kierunek przyszłości.
Bóg – pochodzący z Pisma Świętego, Koranu itd.
Kolejnym bogiem jest nauka, która stworzyła Boga technologii.
Życie bez jakiegokolwiek boga doprowadza do psychicznej traumy.
Zasady integralnego życia wg Leo Buscaglia:
Budowanie mostów a nie barier.
Sztuka bycia człowiekiem w całej pełni.
Opowiedzenie się za życiem.
Uczenie się życia.
Bycie dzieckiem.
Full transcript