Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Część 4. Obraz cyfrowy ruchomy

Dla moich studentów Vistula_EWS
by

Bogdan Kaminski

on 8 August 2017

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Część 4. Obraz cyfrowy ruchomy

IV.1. Komputerowe tworzenie animacji
Technika zdjęć poklatkowych
To rysowane fazy (film określamy rysunkowym). Autorami byli Bray i Hurd, którzy wymyślili malowanie ruchomych elementów na przezroczystych celuloidach. W kreskówce aktorzy występują jako osoby podkładające głos postaciom. Dialogi nagrywa się przed realizacją zdjęć, stąd określa się je mianem presynchronów w przeciwieństwie do postsynchronów w filmie aktorskim, gdzie głos nagrywa się po realizacji zdjęć.
Tworzenie animacji poklatkowej
Podstawą wyjściową do stworzenia animacji były poniższe rysunki statyczne dla tych faz, które w sposób schematyczny przedstawione są poniżej.
Inne animacje poklatkowe
Poza rysunkową istnieją jeszcze inne techniki animacji poklatkowej:
lalkowa
– na planie zdjęciowym animator animuje lalkę posiadającą specjalną, drucianą lub przegubową konstrukcję (szkielet) umożliwiającą ustawianie stabilnych faz ruchu.
wycinankowa
– animuje się wyciętymi kawałkami papieru z namalowanymi fazami
plastelinowa
– na planie filmowym animator lepi poszczególne fazy ruchu z plasteliny
techniki kombinowane

i specjalne
– tworzywo animacyjne jest bardzo różnorodne, zależne od fantazji twórcy (sól, piasek, przedmioty itp).
Część IV. Obraz cyfrowy ruchomy
Inne techniki - przykłady
Animacja - sól
Podstawowe wiadomości o animacji
Animacja to rodzaj filmu (animowany), który zawiera kolejne fazy ruchu zarejestrowane na pojedynczych klatkach. Wyświetlenie tak otrzymanych klatek (zdjęć) z określoną szybkością (fps) daje na ekranie wrażenie ruchu. Animacja - rozumiana klasycznie - może być tworzona dwiema technikami: zdjęć poklatkowych lub rotoskopii.
Wynikowa animacja z wykorzystaniem narysowanych poszczególnych faz ruchu w silniku.
Wykorzystano program Adobe After Effects
Animacja - piasek
Animacja - plastelina
Rotoskopia
Technika umożliwiająca przeniesienie uprzednio sfilmowanych ruchów np. żywego aktora na postać filmu rysunkowego lub ruchów przedmiotu na kształt rysunku. Rotoskopia polegała na nakładaniu przezroczystej kartki na klatki filmowe, a następnie odrysowywaniu poszczególnych elementów.
Obecnie animacja nie jest tworzona na taśmie filmowej. Powszechnym narzędziem pracy jest komputer z cyfrową obróbką filmu rysunkowego 2D (np. Flash) lub w technologii 3D (np. 3DS Max).
Przykłady animacji przedmiotów (Flash)
Przykłady animacji postaci
(After Effects narzędziem RotoBrush)
Tutorial i animacja postaci (Photoshop)
Tutorial
Realizacja
IV.2. Film cyfrowy wideo
Scenariusz i planowanie produkcji
Każda produkcja wideo rozpoczyna się od napisania porządnego scenariusza i szczegółowego planowania. Dobre planowanie obejmuje sprecyzowanie pomysłu i opracowania harmonogramu prac i kalkulację budżetu.
Planowanie prac, jak i budżet są zależne przede wszystkim od wymogów scenariusza.
Bez względu na to, czy realizuje się film fabularny, dokumentalny czy szkoleniowy, należy znać podstawowe reguły tworzenia dobrego scenariusza i tajniki budowania fabuły.
Fabuła
Przyjrzyj się poniższemu tekstowi:
Mary zdecydowała się wyjść na spacer. Przywołała swojego psa, który wabił się Spot wzięła jego smycz i wyszła z nim z domu. Szła chodnikiem, a następnie przeszła na drugą stronę ulicy obok małego sklepiku spożywczego. Podobał się jej ten sklepik i zawsze lubiła oglądać jego bywalców dokonujących zakupów. Szła dalej, aż doszła do parku. Park jak zawsze był pełen psów biegających, skaczących i łapiących przysmaki rzucane im przez właścicieli. Zarówno Mary, jak i jej pies bardzo lubili park.
To nie jest scenariusz, ale seria zdarzeń - jakaś opowieść. Brakuje tu
motywacji postaci
, która tworzy
strukturę
i wyznacza kierunek opowieści przekształcając w rzeczywistą fabułę.
A zobacz teraz zmieniony tekst:
Mary zaczynała się niecierpliwić. Przez cały dzień była uziemiona w domu i powoli miała już tego dość. Przywołała swojego psa, przypięła mu smycz i wyszła z nim z budynku. Przecięła ulicę obok sąsiadującego z nią sklepiku spożywczego. Lubiła go i zawsze się w nim dobrze czuła. Jednak teraz zajrzała do środka i zobaczyła wszystkich tych ludzi tłoczących się przy kasie z puszkami i pudełkami, co spotęgował jej zniecierpliwienie. Szła dalej, aż doszła do parku. Tam wreszcie mogła się odprężyć.
Obie treści zawierają dokładnie te same zdarzenia. W drugiej wersji Mary posiada
motywację
. Jest zniecierpliwiona i musi się odprężyć. Wynika to już z pierwszego zdania.
Mając motywację mamy już strukturę.
Wprowadzenie do filmu cyfrowego
Tworzenie filmów metodą cyfrową z udziałem komputera jest zdecydowanie tańsze od pracy na taśmie filmowej. Jakość cyfrowego wideo nie zastąpi nigdy tradycyjnych filmów, ale może bardzo się do niej zbliżyć.
Dzięki technologii DV (digital video) możliwe jest uzyskanie dopracowanego i poprawnie zmontowanego materiału za zdecydowanie mniejsze pieniądze niż w przypadku tradycyjnej technologii filmowej.
Struktura
Gdy przyjrzymy się drugiej wersji, zobaczymy wyraźnie:
wstęp
,
rozwinięcie
i
zakończenie
.
We
wstępie
dowiadujemy się, że Mary ma pewien problem - jest emocjonalnie pobudzona.
W
rozwinięciu
widzimy bohaterkę, gdy zmierza do sklepu, który zwykle daje jej ukojenie, lecz nie tym razem.
W
zakończeniu
Mary znajduje relaksujące miejsce, gdzie się odpręża.
Struktura typu
wstęp-rozwinięcie-zakończenie
jest określana jako 3-aktowa i jest ona podstawą filmów tworzonych w Hollywood. Schemat można interpretować jako
zawiązanie-komplikacje-rozwiązanie
.
Planowanie produkcji
Realizacja zdjęć
Struktura hollywoodzka
Akt I - wstęp. Przedstawiana jest główna postać, jej rywale i otoczenie. Poznajemy problem głównego bohatera. Część trwa 20-30 min.
Akt II – rozwinięcie. Problem głównego bohatera komplikuje się. To jest właściwa treść filmu, tu pojawiają się poboczne wątki fabuły. W połowie aktu następuje nagły zwrot w losach bohatera. Pod koniec widać rozwiązanie (trwa 40-50 min.).
Akt III — zakończenie. Rozwiązuje się problem głównego bohatera. Trwa to około 20 minut.
Czasem zmiana aktów jest prostym cięciem jednej sceny i przejściem do następnej, czasem zaś akcja stopniowo przechodzi do następnego aktu. Publiczność zwykle nie zdaje sobie sprawy z obecności tych granic, ale one istnieją.
Przestrzeganie tego schematu nie jest absolutną koniecznością. Jednak jest to dość prosty sposób zapewnienia zainteresowania publiczności.
Jest to pierwsza czynność przy przenoszeniu scenariusza z papieru na ekran. Aby utworzyć harmonogram zdjęć, należy ustalić, jakie zasoby są wymagane w poszczególnych scenach, jaką liczbę stron scenariusza zamierzamy nakręcić każdego dnia i w jakiej kolejności mają być filmowane poszczególne sceny. Produkcja każdego filmu posiada wiele zmiennych aspektów – aktorzy, członkowie zespołu, rekwizyty, lokalizacje, światło i czynniki zależne np. od pogody, ograniczenia dotyczące wypożyczania sprzętu i inne.
Oprócz harmonogramu należy mieć budżet.
W Hollywood istnieje porzekadło: „możliwe jest osiągnięcie jednocześnie tylko dwóch z następujących trzech celów:
dobrze, szybko, tanio
”.
W przypadku większości produkcji celem jest sfilmowanie określonej liczby stron scenariusza w ciągu dnia. Studia filmowe zwykle kręcą około dwóch stron na dzień, podczas gdy „biedni” kręcą nawet do czterech stron na dzień. Zwykle sfilmowanie jednej strony dialogu trwa krócej niż nakręcenie jednej strony akcji. Najwięcej czasu zajmuje dodawanie
efektów specjalnych
.
Plan ogólny
Półzbliżenie
Plan podwójny
Plan średni
Duże zbliżenie
Zbliżenie
Plan pełny
Przez ramię
Subiekt
Zoom
Ujęcie z wózka
Panorama
Panorama z jazdą
Ruch pionowy
Wychylenie
Ujęcie
z kranu
Oświetlenie
Jest to jedna z dziedzin sztuki filmowej. Podstawowe jest oświetlenie 3-punktowe.
Ostre światło
rysujące
Miękkie światło
rysujące
Światło
rysujące
Światło
wypełniające
Światło
kontrowe
Aktor oświetlony kolejno dodawanymi światłami:
z lewej tylko rysującym, w środku rysującym i kontrowym,
z prawej rysującym, kontrowym i wypełniającym
IV.3. Cyfrowa technika telewizyjna
Systemy kodowania TV
System PAL (Phase Alternate Line) - stosowany jest w większości krajów Europy, a od 1993 r. także i w Polsce. System jest modyfikacją systemu amerykańskiego NTSC.
Programy płatnych telewizji cyfrowych w Polsce i na świecie kodowane są różnymi metodami. Do najpopularniejszych w Polsce należą:
1. Nagravision - np.: Cyfrowy Polsat
2. Cryptoworks - np.: Cyfra+, UPC
3. Irdeto 2 - np.: Canal Digital
Należy jednak wiedzieć, że piraci łamią systemy, stąd co jakiś czas wprowadzane są ich modyfikacje lub systemy nowe.
Odbiór telewizji w Polsce
Zapowiadane wcześniej wprowadzanie do eksploatacji cyfrowej TV sprawiło, że coraz większa liczba programów nadawanych była w formacie 16:9. Obecnie wszystkie są tak nadawane. Wiele osób ma jednak jeszcze TV analogowe. Aby mogli oni odbierać TV cyfrową dokupują przystawkę cyfrowo-analogową. tzw. STB.
Sygnal TV jest kodowany MPEG-4. Podczas kodowania mogą występować błędy, objawiające się zniekształceniami. Na ogół system cyfrowy usuwa te błędy, ale tylko wtedy, gdy mają one charakter szumów. Ostre przypadkowe impulsy zakłócające (np. burza) dają widoczne zniekształcenie obrazu i dźwięku.
Obraz w TV wysokiej jakości zapewnia uzyskanie nieporównywalnie większego niż dotychczas wrażenia realności. W tym celu jest on wydłużony w poziomie, ma większą powierzchnę i zasadniczo zwiększoną rozdzielczość. Wymagało to zmiany podstawowych parametrów procesów analizy, transmisji i syntezy obrazu, a w szczególności zwiększenia liczby linii (powyżej 1000), większej częstotliwości pola (ze względu na migotanie) i znacznie szerszego pasma sygnałów wizyjnych. Wprowadzenie telewizji wysokiej jakości HDTV jest związane z całkowicie nowym standardem telewizyjnym, różnym od dotychczasowych. A więc w Polsce praktycznie przestanie istnieć standard analogowy PAL, a będzie dominował HDTV (
High Definition Television
) .
Standardy przesyłania wizji i fonii
Cechą charakterystyczną obrazu TV jest to, że jest on rejestrowany lub odtwarzany w sposób ciągły.
Systemy TV wykorzystują metodę precyzyjnej synchronizacji kamery i odbiornika, aby zapewnić wyświetlanie 25-ciu obrazów w ciągu sekundy, które należy wyświetlić w odbiorniku. Nosi to nazwę synchronizacji wybierania.
Cały obraz jest podzielony na linie poziome i pionowe.
W Polsce (system PAL) obowiązuje standard 625 linii poziomych. Elementy z których zbudowane są linie noszą nazwę pikseli. Piksel jest to najmniejszy wycinek obrazu o stałej w danej chwili jasności świecenia (luminancji). Sygnał luminancji jest wypadkową poziomów sygnałów kolorowych (trzech sygnałów podstawowych barw: R, B i G).
Standard HDTV
HDTV zastępuje dotychczasowe systemy PAL, NTSC i SECAM. Oparto się na ustalonych międzynarodowo zaleceniach:
kineskopy o ekranach w formacie: 16:9, o przekątnej do ok. 1270 mm (50 cali) - obecnie nawet więcej
liczba linii w obrazie 1250 w tym 1152 czynnych. Czas kreślenia linii 32 ms, kreślenie międzyliniowe 2:1, częstotliwość poziomego odchylania 31,25 kHz
liczba obrazów na sekundę 25. Częstotliwość pionowego odchylania 50 Hz, częstotliwość obrazów 25 Hz, półobrazów 50 Hz
optymalna odległość oglądania równa trzy- do czterokrotnej wysokości obrazu (3-4 h)
szerokość pasma częstotliwości zajmowanego przez sygnały wizyjne telewizji HDTV jest większa, dlatego TV HDTV musi posługiwać się nadajnikami w zakresie SHF.
Postprodukcja filmu
Gdy już wykonano filmowanie, następuje etap postprodukcji.
Dla filmu cyfrowego realizowana jest ona na stacji roboczej. Jest to komponowanie wszystkich obrazów oraz dogrywanie lub tworzenie efektów specjalnych, dogrywanie kwestii wypowiadanych przez aktorów (warunki na planie nie są najlepsze do rejestracji), cyfrowa edycja, kolorystyczna korekcja, dodawanie napisów, wykonywanie kluczowania itd.
Kluczowanie
to wycinanie niebieskiego lub zielonego tła na którym stała filmowana osoba i wstawianie innego tła (także ruchomego). Film może podlegać rotoskopii, czyli „malowaniu” na klatkach. Na koniec dogrywa się pozostały dźwięk (muzyka, odgłosy itd.), kompresuje i zapisuje na nośniku końcowy film. (END).
Telewizja wysokiej jakości - HDTV
KONIEC
obrazu
ruchomego
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
©Bogdan Kamiński©
.
®Wszelkie prawa zastrzeżone®
Full transcript