Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Państwa opiekuńcze na świecie

No description
by

Martyna Jasińska

on 24 May 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Państwa opiekuńcze na świecie

Państwo opiekuńcze (z ang. „welfare state”) oznacza państwo bezpieczeństwa, dobrobytu i obfitości. Ma ono charakter kapitalistyczny - jest silnie zintegrowane z gospodarką. Cechuje się interwencjonizmem państwowym w dziedzinie gospodarki. Jest przeciwieństwem liberalizmu ekonomicznego.
Czym jest państwo opiekuńcze?
W sferze społecznej:
rozszerzanie systemu świadczeń i ochrony socjalnej (ubezpieczenia na wypadek choroby, kalectwa, bezrobocia); zagwarantowanie wszystkim obywatelom dochodów minimalnych i równych praw w dostępie do usług socjalnych (mieszkania, wykształcenia, opieki zdrowotnej)
W sferze ekonomicznej:
państwo ma ingerować w życie gospodarcze, wykorzystywać wszystkie dostępne mu instrumenty do pobudzania gospodarki, utrzymywania pozytywnych tendencji, zwalczania inflacji i bezrobocia;
W sferze ustroju politycznego:
demokracja oraz likwidacja wszelkich form politycznej dyskryminacji
Zadania państwa opiekuńczego:
Wskazać tu można na dwie zasadnicze przyczyny, które zdecydowały prawdopodobnie o szybszym niż gdzie indziej rozwoju zarówno idei, jak i polityki dobrobytu.
Pierwsza:
ugruntowany od pokoleń nawyk unikania konfliktów zbrojnych – wewnętrznych i zewnętrznych. W praktyce wewnętrznej przejawiało się to w gotowości do ustępstw ze strony robotników i kapitalistów, co w rezultacie prawie zawsze dochodziło do kompromisu. W polityce zagranicznej Szwecja konsekwentnie przestrzegała zasad neutralności.
Druga
: stosunkowo korzystna sytuacja klasy robotniczej. Fakt ten zadecydował w znacznej mierze o niewystępowaniu w Szwecji ostrych konfliktów klasowych. Stosunkowo wysoki poziom życia całej ludności sprawił, że umieszczane w programach partii socjaldemokratycznej hasła dobrobytu znaczna część społeczeństwa uznała za możliwe do realizacji. W praktyce codziennej możliwość osiągnięcia tego celu upatrywano w oszczędności, we wzroście wydajności pracy oraz w stopniowo przeprowadzanych reformach.

Szwecja - wzór państwa opiekuńczego
Twórcy idei państwa opiekuńczego
Państwa opiekuńcze
Przygotowały: Martyna Jasińska i Natalia Bartuzi
Przykłady państw opiekuńczych
Cechy poszczególnych państw opiekuńczych
W Kanadzie, Australii oraz w Stanach Zjednoczonych pomoc socjalną otrzymują najubożsi i najbiedniejsi.

W konserwatywnych państwach opiekuńczych, takich jak Niemcy czy Francja, opieka socjalna zależy od statusu obywatela.

W socjaldemokratycznych państwach opiekuńczych, które funkcjonują w krajach skandynawskich, omoc socjalną otrzymują wszyscy obywatele, jeśli tylko złożą stosowne wnioski.
Polska lewica stawia
skandynawskie państwa dobrobytu
za wzór, do którego takie państwa, jak Polska, powinny dążyć. Jednak porównując państwa skandynawskie do reszty świata należy pamiętać o ich
specyfice
. Przykładowo w Norwegii, bardzo bogatej w złoża naturalne, istnieje specjalny fundusz, na którym odkłada się pieniądze na dobrobyt dla przyszłych pokoleń.
Państwa skandynawskie są krajami o
relatywnie małej liczbie ludności
. Trudno jest wyobrazić sobie, że to, co sprawdza się w 5 mln Danii będzie sprawdzać się w 38,5 mln Polsce.
Liczba ludności przemawia również za wnioskiem, że walfare state jest do „utrzymania” nie tylko w małych, ale także w
wysoko rozwiniętych krajach
, które upatrują swój rozwój w usługach, ewentualnie w eksporcie wysokich technologii, gdzie nie niskie koszty pracy liczą się najbardziej, a idea, pomysł i perfekcyjne wykonanie.
Państwa liberalne i państwa dobrobytu łączy pewna zasadnicza kombinacja różnych czynników:
mała biurokracja, liberalizacja handlu, skuteczne sądownictwo, ochrona prawa własności i niski poziom korupcji.
Państwa liberalne i państwa dobrobytu uzyskują (obecnie) porównywalne efekty Nie oznacza to jednak, że gdyby teraz Polska przyjęła skandynawski model, podwyższyła podatki do 50% i zwiększyła udział państwa, Polakom zaczęłoby się żyć lepiej. Możliwe, że byłoby wręcz przeciwnie, tym bardziej, że państwa skandynawskie, aby znaleźć się w miejscu, w którym są obecnie, musiały przez długie lata
liberalizować swoją gospodarkę
(przykład Szwecji). Żadne państwo na świecie nie rozwinęło się dzięki wysokim podatkom i budowaniu państwa dobrobytu, a przykłady takich państw jak Hong Kong czy Irlandia pokazują, że już po osiągnięciu dobrobytu nie trzeba „uspołeczniać” gospodarki by go nadal zachować.
Polska a kraje skandynawskie
Ernst Wigforss (Szwecja)
Gunnar Mydlar (Szwecja)
John Kenneth Galbraith (USA)
Kanada
Australia
Stany Zjednoczone
Niemcy
Francja
Szwecja
Czy Polska może stać się krajem opiekuńczym?
Istnieje kilka zasadniczych powodów, dla którego Polska nie mogłaby stać się drugą Szwecją czy Danią. Już w latach dziewięćdziesiątych XX wieku (kryzys państw dobrobytu) mówiono, że taki model państw nie jest wstanie sprawdzić się
w starzejącym się społeczeństwie
. Kryzys demograficzny jest widoczny w całej Europie Zachodniej, również w Polsce, gdzie coraz częściej dyskutuje się o zagrożeniach związanych z
niewydolnym systemem emerytalnym
. Zmiany demograficzne wiążą się również ze
zmianami w strukturze społecznej.
Więcej jest
imigrantów
, z którymi miejscowa społeczność nie chce się już tak ochoczo dzielić swoim bogactwem.
Wydaje się więc, że w Polsce nigdy nie powstanie państwo opiekuńcze. Nie ma i nie będzie tutaj takich specyficznych warunków historycznych i społecznych, jak w Skandynawii. Polska po 40 latach uspołeczniania gospodarki wydaje się, przynajmniej w części, krajem indywidualistów, wierzących w siebie a niepokładających nadziei w państwie.
Bibliografia:
mojeopinie.pl
wypracowania24.pl
portalwiedzy.onet.pl
Google grafika
'Dziedzictwo epok. Gospodarka'
Full transcript