Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Filmoteka Szkolna. Początki kina.

Materiał 1. Początki kina.
by

Filmoteka Szkolna

on 9 October 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Filmoteka Szkolna. Początki kina.

Milowe kroki na drodze
do odkrycia fotografii i jej ożywienia
Camera obscura
, czyli „ciemny pokój”, zjawisko fizyczne odkryte przez Arabów jeszcze w starożytności. W "zaciemnionym pokoju" robimy mały otwór, a na przeciwległej ścianie pojawia się odwrócony obraz. Z tego dobrodziejstwa korzystali już malarze w renesansie w celu wierniejszego oddania proporcji malowanych obiektów.
Krok pierwszy. Camera obscura
Człowiek odkrywa sposób utrwalenia obrazu na przeciwległej ściance "camery obscury". Wykorzystuje w tym celu emulsję światłoczułą zawierającą sole srebra. Pokrywa emulsją papier lub metalowe płytki (później błonę fotograficzną) i tym sposobem "zatrzymuje" powstały obraz. Powstałe metody to talbotypia (in. kalotypia) i dagerotypia. Początki fotografii.
Krok drugi. Emulsja światłoczuła
Ludzie od wieków umilali sobie czas za pomocą zabawek optycznych. Dzięki nim osiągano wrażenie ruchu poprzez szybkie pokazywanie następujących po sobie nieruchomych obrazów.
Zawdzięczaliśmy to pewnej ułomności ludzkiego oka zwanej efektem stroboskopowym, in. zjawiskiem powidoków czy zjawiskiem phi/fi.
Dawniej uważano, że postrzegany obraz utrzymuje się na siatkówce oka ok. 0,01 do 0,1 sekundy. W rzeczywistości obraz już zniknął, ale na siatkówce utrzymywał się jeszcze przez moment. Na obraz ten nakładał się już kolejny obraz i stąd brało się złudzenie ruchomych obrazów.
Obecnie przyjmuje się, że złudzenie ruchu bierze się stąd, że nasz wzrok postrzega ruch symulowany w projekcji filmowej tak samo jak ruch prawdziwy.
Schemat działania
camera obscura
Prostą "camera obscura" można wykonać
nawet z pudełka lub metalowej puszki
Tachyskop
Krok trzeci. Zabawki optyczne
Tarcza fenakistiskopu
E. Muybridge'a z 1893 r.
Przedstawia tańczącą parę
Zoetrop
- urządzenie, wykorzystujące efekt stroboskopowy, opatentowane w roku 1834 roku przez Williama George'a Hornera.
Wewnątrz cylindra z naciętymi szczelinami znajduje się seria obrazków przedstawiająca kolejne etapy ruchu.
We wprawionym w obrót zoetropie, obserwator widzi obrazki tylko w momentach gdy szczelina znajduje się bezpośrednio przed jego oczami.
Dzięki efektowi stroboskopowemu powstaje wrażenie ruchomej scenki.
Ottomar Anschütz
(1846-1907), wynalazca niemiecki, innowator w dziedzinie techniki filmowej i fotograficznej, pionier kina. W 1887 roku skonstruował tachyskop - aparat służący do odtwarzania "przebiegów ruchowych". Tachyskop uważany jest za pierwotną postać kinematografu. W 1887 roku zaprezentował pierwsze 24 fotografie obrazujące kolejne fazy ruchu.
T.A. Edison to wynalzca:
Fonografu i żarówki
Kinetografu
(urządzenie do rejestracji)
Kinetoskopu (urządzenie do oglądania przez jedną osobę ruchomych fotografii w kabinie)
Obmyślił standardowy format taśmy filmowej o szerokości 35mm, z perforacją po 4 dziurki po każdej stronie klatki filmowej. Dzięki temu rozwiązaniu mechanizm zębaty gładko przesuwał taśmę filmową w projektorze i kamerze. Format ten obowiązuje do dziś.
THOMAS ALVA EDISON
Aparat dagerotypowy,
system Giroux
Malarz i wynalazca dagerotypii Louis Daguerre. Swoją metodę zaprezentował w 1939r. Dagerotypia - metoda dzięki której na miedzianej płytce pokrytej srebrem powstawał pozytyw.
Widok na paryską ulicę (Boulevard du Temple). Dagerotyp Louisa Daguerrea, wykonany z okna jego pracowni w 1838 r. Odbitka uchodzi za najstarsze zdjęcie, na którym widoczni są ludzie (czyściciel butów i klient na rogu ulicy - u dołu po lewej)
Współczesna replika zoetropu dostępna w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie.
Krok czwarty. Wprawić fotografię w ruch...
Prace nad aparatami kinematograficznymi w latach 80. XIXw. trwają pełną parą.
Wynalazcami pierwszych aparatur rejestrujących i odtwarzających ruchome obrazy byli
m.in. Etienne Jules Marey (Francja), Augustyn Le Prince (Francja), Robert W. Paul (Wielka Brytania), Emil i Max Skladanowscy (Niemcy), Kazimierz Prószyński (Polska).
Wynalazek kina przypisuje się braciom Lumière. Tymczasem są oni raczej sprawnymi akuszerami - racjonalizatorami, którzy potrafili wypromować
i wykorzystać swój wynalazek -
kinematograf powstał

przecież dzięki zabiegom wielu osób, tzw. pionierów kina.
T.A. Edison wydał braciom Lumière wojnę patentową. Przegrał. Sam był sobie winien - nie opatentował swojego wynalazku w Europie.
B
racia
L
umière
Bracia,
Auguste i Ludwik Lumière
, Francuzi, przemysłowcy w branży fotograficznej są wynalazcami kinematografu, urządzenia wielofunkcyjnego, które było kamerą, projektorem i kopiarką równocześnie.
Kinematograf pozwalał na rzutowanie obrazu na ekran.
Ożywione fotografie mogło oglądać więcej osób zgromadzonych w jednej sali.
k
i
n
e
m
a
t
o
g
r
a
f
Narodziny kina jako spektaklu
28 grudnia 1895

roku to symboliczna data narodzin kina.
Tego dnia w Salonie Indyjskim kawiarnii Grand Cafe przy Bulwarze Kapucynek 14 w Paryżu odbyła się pierwsza publiczna i płatna projekcja filmowa zorganizowana przez braci Lumière. Bilet wstępu kosztował 1 Franka. W programie znalazły się jednoujęciowe filmiki zrealizowane przy użyciu kinematografu, m.in. "Wyjście robotników z fabryki Lumière'ów w Lyonie", "Polewacz polany", "Śniadanie dziecka".
T.A.Edison
pierwszy pokaz filmowy zorganizował jeszcze 14 kwietnia 1894 roku w Kinetoscop Parlor na Brodwayu. Słabością pokazu było to, że
film mógł oglądać tylko jeden widz
patrząc przez specjalny okular do wnętrza kinetoskopu.
Kinetoskop
Edisona
Zobacz pierwsze filmy nieme
Georges Méliès
Kroki jakie poczyniła ludzkość na drodze do odkrycia fotografii i jej ożywienia
Kroki jakie poczyniła ludzkość na drodze do odkrycia fotografii i jej ożywienia
Kroki jakie poczyniła ludzkość na drodze do odkrycia fotografii i jej ożywienia
Kroki jakie poczyniła ludzkość na drodze do odkrycia fotografii i jej ożywienia
Georges Méliès
Georges Méliès.
Francuski iluzjonista, właściciel teatru magicznego Roberta-Hudin. "Zaklinacz wulgarnej rzeczywistości", dla wielu ojciec filmu fabularnego, pociągało go „szlachetne kłamstwo kinematografu”. W latach 1896-1912 nakręcił ok. 520 filmów. Pod Paryżem w Montreuil zbudował atelier filmowe - tam powstały jego najważniejsze filmy. Stopniowo jednak sposób realizacji filmów i poruszane tematy zaczęły się zmieniać. "Nowe" przychodziło zwłaszcza zza oceanu, z Ameryki. Język filmu rozwijał się. Ludzkie namiętności i autentyczne dramaty stały się dużo bardziej interesujące niż ekranowe tricki o teatralnym rodowodzie!
Georges Méliès
Człowiek orkiestra: pisał scenariusze, reżyserował, grał w swoich filmach, robił scenografię z papier-mâché i malowane na płótnie płaskie dekoracje, obmyślał tricki filmowe, kolorował ręcznie taśmę - klatka po klatce. Przyczynił się do rozwoju efektów specjalnych w kinie:
wykorzystywał podwójną ekspozycję czyli tzw. zdjęcia nakładane
stosował też tzw. "trik Mélièsowski", który polegał na zamianie przed kamerą filmowanego obiektu (po uprzednim jej wyłączeniu i ponownym włączeniu)
Zasłużył na miano twórcy "filmowego widowiska" - uwolnił kinematograf od przymusu rejestrowania rzeczywistości.
Georges Méliès
Po I wojnie światowej zapomniany, prowadził na paryskim dworcu wraz z żoną kiosk z zabawkami. W 1947 r. francuscy krytycy filmowi ustanowili nagrodę filmową im. G. Mélièsa. Spuścizną "wielkiego maga ekranu" zajęła się wnuczka G. Mélièsa.
"Podróż na księżyc" (1902)
"Królestwo wróżek" (1903)
"Podróż do krainy niemożliwości" (1904)
"400 diabelskich żartów" (1906)
"20 000 tysięcy mil podmorskiej żeglugi"
"Tunel pod kanałem La Manche" (1907)
"Zdobycie bieguna" (1912)
Kilka tytułów filmów autorstwa G. Mélièsa
Brytyjczyk, W.H. Fox Talbot opracował metodę powielania jednego zdjęcia - otrzymywania odbitek.
Swoją metodę ogłosił w 1939r. Zastosował papier pokryty jodkiem srebra. Naświetlał go w ciemni. Zanurzał w kwasie galusowym i tym sposobem otrzymywał odbitkę negatywową. Dopiero przez odbitkę negatywową naświetlał papier pokryty chlorkiem srebra i otrzymywał odbitkę!
William Henry Fox Talbot (1800-1877)
Filmy braci Lumière były prostymi rejestracjami rzeczywistości, codziennych zdarzeń.
Do realizacji swoich trikowych filmów używał tzw. "arsenału abrakadabrycznego". Robił filmy baśniowe, fantastycznych, paradokumentalne, S-F i przygodowe.
Dotychczasowe intuicje i pomysły swoich kolegów po fachu - filmowców, przeobraża w świadomie stosowane chwyty narracyjne i zabiegi estetyczne:
Montaż równoległy in. symultaniczny (prowadzenie równocześnie kilku linii akcji)
Chwyt "firmowy" D.W. Griffitha tzw. ocalenie w ostatniej chwili
Montaż analityczny – zmienność planów ogólnych i bliskich (silne kontrasty planów)
Montaż ciągły – montaż oparty na ciągłości akcji
Dawid Wark Griffith

Najważniejsze filmy D.W. Griffitha:
"Narodziny narodu" (1915)
"Nietolerancja" (1916)
"Złamana lilia" (1919)
Zobacz filmy D.W. Griffitha umieszczone w domenie publicznej.
Znajdziesz je na stronie INTERNET ARCHIVE (www.archive.org): http://archive.org/details/brokenblossoms1919
http://archive.org/details/Intolerance
Dawid Wark Griffith
Kadr z filmu "Nietolerancja"
D.W. Griffith
S. Eisenstein
należał do radzieckiej szkoły montażu (lata 20., 30. XX w.). Reprezentował radykalne podejście do montażu filmowego.
Montaż był dla Eisensteina środkiem przesądzającym o autonomii kina artystycznego.
Montaż stwarzał nieograniczone możliwości manipulowania materiałem zdjęciowym!
Eisenstein opracował własne koncepcje montażu, m.in. montaż atrakcji, montaż intelektualny, montaż pionowy.
Siergiej Eisenstein
Montaż dla S. Eisensteina był środkiem decydującym o kompozycji, wyrazie artystycznym i znaczeniach filmu.

Reżyser-demiurg podporządkowuje rzeczywistość swojej wizji, za pomocą montażu konstruuje nowy porządek przyczynowo-skutkowy. Przyświeca mu idea „przeorania świadomości widza”, dotarcia do widza z własnym przesłaniem. Tak pojmowane kino mogło służyć (i bardzo często służyło!) propagandzie.
Siergiej Eisenstein podkreślał kreacyjną funkcję montażu.
Zobacz najsłyniejsze dzieło S. Eisensteina "Pancernik Potiomkin" (1925). Film należy do domeny publicznej. Znajdziesz go na stronie INTERNET ARCHIVE (www.archive.org):

http://archive.org/details/PhantasmagoriaTheater-BattleshipPotemkin1925396
Siergiej Eisenstein
Kinematograf - Bracia Lumière
Kinetoskop - T.A. Edison
Georges Méliès
pionier kina
Rozwój języka filmu
A potem kino przemówiło,
ale to już zupełnie inna hisoria...
ZARAZ, ZARAZ, CHWILECZKĘ! JESZCZE CHWILĘ! JESZCZE NICZEGO NIE SŁYSZELIŚCIE! - Jack Robin bohater "Śpiewaka jazzbandu" zapowiada swój muzyczny numer.
W „Śpiewaku jazzbandu” (1927) Alana Croslanda pierwszy raz w historii kina pojawiły się synchroniczne dialogi, było ich niewiele, ale były! To dlatego film uchodzi za pierwszy fabularny dźwiękowy i mówiony film w historii.

Był połączeniem scen niemych (bez dialogów i efektów dźwiękowych, z muzyczną ilustracją i napisami) i dźwiękowych.

Film dobrze symbolizuje czas przełomu, łączy melodramatyczną konwencję w części niemej i konwencję musicalu w części dźwiękowej. Musical to gatunek, który zdominował początkową epokę kina dźwiękowego.
A zresztą posłuchajcie sami...
T.A. Edison
Georges Méliès
Początki kina
Kino dźwiękowe


Milowe kroki na drodze do odkrycia fotografii i jej ożywienia
Kinematograf - Bracia Lumière Kinetoskop - T.A. Edison
Georges Méliès pionier kina
Rozwój języka filmu
Kino dźwiękowe
Podsumowanie
Początki kina
W prezentacji znajdziesz następujące zagadnienia:
Podsumowanie
Po rewolucyjnym przełomie dźwiękowym kino coraz bardziej obrastało w piórka. Dojrzewało. Po nastaniu dźwięku wciąż rozwijało się klasyczne kino hollywoodzkie (1930-1960). W latach 30. zaczęto na szeroką skalę stosować kolorową taśmę. W 1935 roku pokazano pierwszy pełnometrażowy film wykorzystujący udoskonalony Technicolor - "Becky Sharp". Kino zaś przede wszytskim opowiadało historie, coraz sprawniej i lepiej. Z czasem zaczęło też bardziej eksperymentować z formą.


Zjawiska i nurty, którymi warto się zainteresować, żeby zgłębić historię kina to:

Neorealizm włoski (1942-1951)
Polska Szkoła Filmowa (1956-1961)
Francuska Nowa Fala (1959-1964)
Kontestacja w kinie
Filmowy postmodernizm


Zjawisk w kinematografii jest oczywiście o wiele więcej. Warto też wziąć na celownik swojej uwagi wielkich autorów filmowych Felliniego, Bergmana, Antonioniego... Wciąż pojawiają się nowe gatunki filmowe, a kinematografie narodowe zaskakują swoim unikatowym stylem. Kino to żywy organizm, wciąż pojawiają się nowi twórcy i filmy, oni jednak czy tego chcą czy nie bazują na tym co było przed nimi. Może więc warto lepiej poznać historię kina polskiego i światowego?
Reżyser Martin Scorsese poświęcił Georgesowi Mélièsowi swój film "Hugo i jego wynalazek".
Zobacz go koniecznie!
Zdjęcia i filmy użyte w prezentacji należą do domeny publicznej
Prezentacja opracowana na podstawie materiału pomocniczego dołączonego do kursu Filmoteka Szkolna. Akcja! - "Początki kina – narodziny gatunku"
oraz
D. Bordwell, K. Thompson, FILM ART. SZTUKA FILMOWA. WPROWADZENIE, Warszawa 2010
T. Lubelski, redakcja, ENCYKLOPEDIA KINA, Kraków 2003
J. Wojnicka, O. Katafiasz, SŁOWNIK WIEDZY O FILMIE, Bielsko-Biała 2005
R. Syska, redakcja, SŁOWNIK FILMU, Kraków 2010
A. Garbicz, J. Klinowski, KINO, WEHIKUŁ MAGICZNY. PRZEWODNIK OSIĄGNIĘĆ FILMU FABULARNEGO. PODRÓŻ PIERWSZA 1913-1949, Kraków 2007
E. Nurczyńska-Fidelska, K. Klejsa, P. Sitarski, T. Kłys, KINO BEZ TAJEMNIC, Warszawa 2009
M. Przylipiak, KINO STYLU ZEROWEGO. Z ZAGADNIEŃ ESTETYKI FILMU FABULARNEGO, Gdańsk 1994
A. Helman, A. Pitrus, PODSTAWY WIEDZY O FILMIE, Gdańsk 2008
A. Kołodyński, K. J. Zarębski, redakcja, HISTORIA KINA. WYBRANE LATA, Warszawa 1998
T. Lubelski, I. Sowińska, R. Syska, redakcja, KINO NIEME. HISTORIA KINA, tom 1, Kraków 2010
Full transcript