Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

RAKK

No description
by

Martyna Jagodyńska

on 17 October 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of RAKK

III. Świadomość ciała, czyli analiza ludzkiego ruchu i praw nim rządzących
WYBRANE METODY TWÓRCZE WSPÓŁCZESNEGO TEATRU TAŃCA
II. Wykorzystanie przypadku w tworzeniu, czyli narzędzie do kreowania oryginalnego ruchu
VI. Zacieranie granicy między widzem a wykonawcą, czyli co zrobić by nas lepiej zrozumiano
V. Wspólne tworzenie tańca, czyli w grupie możemy więcej
XI. Jak wykorzystywać inne sztuki w tańcu i tworzeniu ruchu
t e m a t:
PRAKTYCZNE WYKORZYSTANIE METOD TWÓRCZYCH WSPÓŁCZESNEGO TEATRU TAŃCA W PRACY Z DZIEĆMI, MŁODZIEŻĄ I DOROSŁYMI PODCZAS ZAJĘĆ W INSTYTUCJACH KULTURY
X. Minimalizm, czyli by powiedzieć wiele nie potrzeba wielkich form
VII. Psychosomatyczność, czyli jak ruch kreuje równowagę między fizycznością, a psychiką
IV. Improwizacja taneczna, czyli ciągły proces bycia tu i teraz, jak i trenowanie ciągłego zaskakiwania się
IX. Wsłuchanie się w rytm własnego ciała lub grupy, czyli nie koniecznie trzeba tańczyć do muzyki
I. Ruch życia codziennego, czyli wszystko może być inspiracją do tańca
VIII. Akumulacja, circling, spinning, czyli do czego służą powtórzenia i zapętlania ruchu
"Giselle" Bolshoi Ballet
balet romantyczny
"Blush" Ultima Vez
contemporary dance company
ZADANIE: Porównaj. Zwróc uwagę na ciężar, lokalizacje centrum tancerza, miejsce tańca, partnerowania, charakter ruchu i wszelkie różnice jakie zauważysz.
Taniec klasyczny / Balet
- dzięki swej długiej historii posiada kanon, który określa się mianem baletu klasycznego. Kanon to zestaw pozycji i figur, które każdy adept tej sztuki musi opanować.
Taniec współczseny / Współczesny Teatr Tańca
- to podejście do tanecznego medium stawiające na innowację i eksperyment, a nie zespół ruchowych elementów i ćwiczeń, których opanowanie może uczynić z nas tancerza współczesnego.
XV w. Włochy -narodził się balet jako wyszukana forma tańców dworskich
włoskie balli i balletti w Francji - rozwinięte i skodyfikowane, uczynione częściami wystawnych widowisk BALETÓW DWORSKICH, za pierwszy uzanje się "Cyrce-Balet Komiczny Królowej" 1581 r.
Ludwik XIV, 1661r., Paryż - powstaje Królewska Akademia Tańca, pierwszy baletmistrz Pierre Beauchamp, dwa stulecia po narodzinach w pełni uznana forma sztuki wyższej
BALET DWORSKI przeradza się w BALET TEATRALNY, dostrzeżenie potencjału dramatycznego, powstają również OPERY-BALETY, najwybitniejszy ich twórca Jean-Phillippe Rameau
Jean-Georges Noverre - rozwój teaorii tańca, 1760r. "Listy o tańcu i baletach"
poczatek XIX w. - BALET ROMANTYCZNY
II poł. XIX w. - stagnacja Francja i Włochy, prym przejmuje Rosja, francuski choreograf Marius Petipa, złoty okres baletu rosyjskiego, wyznaczenie kanonu baletu klasycznego
30. XX wieku - Agrypina Waganowa "Zasady tańca kalsycznego"
choreografowie tańca klasycznego - pomost między baletem a sztuka współczesna - Aleksander Górski, Les Ballets Russes - Siergiej Diagilew, Michał Fokin, Wacław Niżyński,
Leonid Massin, Bronisława Niżyńska i George Balachine
Krótki zarys historii tańca klasycznego / baletu
Francois
Delsarte
WOLNY TANIEC
LOIE FULLER
ISODORA DUNCAN
RUTH ST. DENIS & TED SHAWN
RUDOLF LABAN
MARY WIGMAN
KURT JOOSS
AUSDRUCKSTANZ
MODERN DANCE
MARTHA GRAHAM
DORIS HUMPREY & CHARLES WAIDMAN
MERCE CUNNINGHAM & JOHN CAGE
ANNA HALPRIN
TANIEC AWANGARDOWY W USA PO II Wś
ROBER ELLIS DUNN
POST MODERN DANCE
JUDSON DANCE THEATRE

YVONNE RAINER
SIMONE FORTI
TRISHA BROWN
STEVE PAXTON
DAVID GORDON
DEBORAH HAY
LUCINDA CHILDS
DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ!
Martyna Jagodyńska
Kontakt: m.jagodynska@gmail.com
"badała możliwości użycia rekwizytów i świateł na scenie jako narzędzia ekspresji"
"Taniec Serpentynowy" 1891r./"Serpentine Dance"
fascynacja antyczną prostotą - tunika, na bosaka
charyzmatyczna, pasja udzielająca się widzom
ruch od splotu słonecznego
ruchy nie z katalogu, intuicja, celebracja siły witalnej, spontaniczność, nieintelektualne podejście do ruchu
taniec klasyczny - ruch kukły
stworzył metodę pracy nad ekspresja głosową i gestyczną, by wzmacniać siłę wyrazu
Denis - inspiracja religiami Dalekiego Wschodu, Shawn - atletyczny tancerz, para w życiu i na scenie
1915r. DENISHAWN SCHOOL:
metoda "muzycznej wizulaizacji"
pierwsza na gruncie amerykańskim instytucja rozwoju tańca artystycznego - taniec jako doświadczenie duchowe
kształcenie w wielu technikach, tworzenie kostiumów, oświetlenia
zaczęcanie do twórczego poszukiwania własnego języka choreograficznego
wychowankowie to twórcy modern dance
stworzył pionierski system zapisywania tańca za pomocą symboli - kinetografia, notacja Labana
"Proces kształcenia miał być w jego oczach drogą wyzwolenia indywidualnego artryzmu zespalającego umysł, duszę i ciało"
teoria i nauczanie, niż działalność sceniczna
"chóry ruchu" grupowe choreografie dla amatorów, wzmocnienie kultury fizycznej mas
prowadzi szkołe - badzacz ruchu tanecznego, jak i ruchu pracy
• Absolut Tanz – sztuka totalna, docieranie do rdzenia egzystencji
• 1917r. „Tańce ekstatyczne” – przełom w karierze, program tańców solowych
• charyzma, śmiałość, mistycyzm
• własna szkoła w Dreźnie – pedagog
• 1914r. „Hexentanz”/”Taniec wiedźmy” – inspiracja sufizm, stara kultura europejska
• taniec przeżycie mistyczne, rytuał – używała maski, ciszy, uwydatniała odgłosy ciała
• niepokojący teatr ruchu – ukazanie mroków psychiki, podświadomość, instynkt, zwierzęcość, patos, tematy ostateczne
• stany wewnętrzne oddawane tylko za pomocą ruchu – czarna kotara i cisza

• uzdolniony inscenizator – używał całej palety środków technicznych, jak i tematów społecznych ( przeciwieństwo - Wigman urzekała osobowością)
• wielka synteza = nie odrzucenie klasycznej techniki + podkreślenie pokrewieństwa tańca z teatrem dramatycznym
• Laban wprowadził termin Tanztheater, ale to Jooss to największy niemiecki prekursor tego gatunku
• 1932r. „Zielony stół” – inspiracja średniowiecznymi tańcami śmierci, protest przeciw wojnie
• Cechy stylu: przerysowany ruch, ekspresjonistyczne maski, poruszanie istotnych problemów społecznych
• Połączenie: tańca wyrazistego, klasycznego i pantomimy – na tamte czasy rewolucyjne

• akompaniator Denishawn i kompozytor Louis Horst współpraca - początek samodzielnej kariery
• charyzmatyczna tancerka i choreografka
• styl: przewartościowanie intelektualne = tematy psychologiczne oraz namysł nad ruchem = stworzenie własnej techniki tańca – wywodziła się od dwóch stanów cielesnych 1. Napięcia mięśni – contraction 2. i ich rozluźnienia = release (napięcie bardziej fascynujące, gdyż ruch jest wtedy dramatyczny)
• 1926r. Martha Graham Dance Company
• 1930r. „Lamentation” – przełomowa choreografia, solo, inspiracja okrucieństwo wojny domowej w Hiszpanii
• odrzuciła technikę klasyczną, wywoływanie refleksji, nie bawienie widza
• ciało drży i upada
• amerykańskie tematy np. historia, zyskanie publiczności, tematy mityczne – materiał uniwersalny, dramatyczny
• partner i pierwszy męski tancerz jej zespołu – Eric Harkins
• emocjonalny taniec

• eksperymenty ruchowe : Humphrey – technika fall and recovery (upadek i odzyskiwanie równowagi), Weidman –fascynuje go siła grawitacji, jak ciało upada i jak się przed upadkiem broni, floor work – zupełnie obce baletowi
• języki ruchowe – mniej dramatyczne niż Graham

• taniec = abstrakcja, eksperyment, połączeniu wielu dyscyplin artystycznych
• Cage = preparowane instrumenty, gra na przedmiotach codziennego użytku, chance music = muzyka przypadku, chińska księga przemian używana do komponowania, 4’33” – legendarny utwór
• happening
• przypadek narzędzie kompozycji, taniec bez narracji, dramatyzmu, przedstawienia jako collage – widz decyduje co ogląda, decentralizacja ciał w przestrzeni, autonomia ruchu, muzyki i scenografii, zawsze z duchem czasu
• pierwszy użył komputera jako narzędzia kompozycji – program Dance-Forms
• czysty ruch
• ojciec awangardy, najciekawsze są niekonwencjonalne zestawienia
• 1956r. „Suite for five”

• Najważniejsza pionierka tanecznej improwizacji
• San Francisco – kolektywna praca twórcza
• Nauczycielka pedagogiki tańca: kreatywność, pogłębiona praca z ciałem, anatomia i fizjologia
• „W tańcu wszystko jest możliwe, bo wszystko jest tańcem”
• łączność z naturą, życiem i innymi artystami
• ruch codziennych czynności – badanie jego struktury i dynamiki, materiał choreograficzny
• improwizacja – spektakl nieprzewidywalny jak życie
• proces twórczy ważniejszy od przedstawienia
• kult nieprofesjonalistów, taniec dostępny dla wszystkich, przestrzenie nieteatralne
• taniec = aktywność życiowa, cel sam w sobie, pierwotna aktywność witalna
• 1960r. „Birds of America or Gardens Without Walls” – bambusowe tyczki, zaskakiwanie swoich uczniów
• 1965-1967r. – “Parades@Cahnges”
• praca z seniorami na krzsłach bujanych

POCZĄTEK POST MODERN DANCE - POKAZ PRAC STUDENTÓW DUNN'A - PAXTONA, RAINER, HEY - W 1962r.W JUDSON MEMORIAL CHURCH, NY
• intelektualne nastawienie do tanecznego medium
• 1965r. No manifesto – protest środowiska tanecznego
• 1966-1968r. – „Trio A” + 1968r. Statement (Oświadczenie)
• 1970r. „Continous Project – Altered Daily”/”Ciągły Projekt – Zmieniany Codziennie”
• Grand Union – kolektyw badanie możliwości użycia improwizacji na scenie
• funkcjonalne czynności, przypadek, bez techniki „Ordinary Dance” 1962r.
• demokratyzacja tańca – taniec nie kwestia techniki, ale wyobraźni

• happeningi bardziej niż choreografie –galerie, lofty
• 1968r. „Fallers”
• Muzyka, dźwięk, odgłosy
• Taniec swobodna gra wyobraźni
• Badane przez nią zagadnienia ruchowe: 1. poruszanie się na czworakach(„Crawling”/”Pełzanie” 1974r.) 2.ruch zwierząt 3. ruch obrotowy + relacje ruch – muzyka i ruch roślin

• badania nad czystym ruchem i skonstruowane improwizacje
• eksperymentowanie z przedmiotami (deskorolka, samochodowe reflektory, reflektory przymocowane do tułowia) i przestrzenie nieteatralne
• site specyfic – 1970r. „Man Walking Down the Side of the Bulding” i „Wallking on the Wall”, „Roof Piece”
• “Accumulation” 1971r. – akumulowany ruch, w późniejszej wersji z równoczesną narracją tańczącego na temat wykonywanych ruchów

• nauczyciel improwizacji i contact improvisation
• intensywna praca z ciałem
• czysty ruch – analityczna uwaga dla ruchu w codziennych czynnościach – „Proxy”/”Zastępstwo” 1961r., chodzenie – kluczowa czynność będąca pomostem między tańczeniem, a życiem codziennym – „Satysfaing Lover” 1967r.
• performer „Wykład dożylny o sponsorach i produktach” 1962r.
• Grand Union – improwizacja, radykalizm – brak prób przed występem, taniec proces niekończący się
• solo – indywidualne badania nad sposobem poruszania się eliminującym strach o bezpieczeństwo ciała, trening w wodzie, na matach, aikido
• „Maghnesium” praca z grupą, przedstawienie – początek nowej techniki pracy z ciałem- kontakt improwizacji, spotkanie z ziemią bądź innym ciałem, 1cz. – interakcje, 2cz. small dance – medytacja nad równowagą
• Re Union
• „You come, We’ll Show You What We Do” – cykl spotkań
• Contact Quarterly

IMPROWIZACJA W KONTAKCIE
sposób pracy z ciałem korzystający ze zdobyczy sztuk walki, gimnastyki, tańca, a nawet zabaw dziecięcych, jest ona sposobem pogłębienia rozumienia procesu fizycznego kontaktu z innym ciałem i opiera się na pracy z ciałem i bezwładnością

• choreograf, scenarzysta, reżyser
• humor i analityczny umysł
• the mix master of dance
• „Dancing Henry Five” - dramat

• choreografie na duże grupy, ruch jak matematyka, odpersonalizowany, amatorzy
• „Solo” 9 evenings –theatre and engineering
• Tańce koliste – studiowanie przyjemności jaką daje ruch , harmonia, taniec spontaniczny, bez chęci przypodobania się
• Proces, poszukiwanie, nie gotowa choreografia

• prace z przedmiotami (reklamówka, lodówka)
• chodzenie, bieganie, podskoki
• „Street Dance”
• czysty ruch, powtórzenia
• taniec nie kwestia techniki ale przygoda w dziedzinie twórczego myślenia
• „Dance” dzieło ikoniczne, skoki i obroty dublowane na projekcie Sola Le Witta, kompozycja niezwykle rytmiczna, wyszukana struktura, wizualne figury
• „Einstein on the Beatch” -4,5 h, bark bohaterów, historii, tylko hipnotyzujący przepływ obrazów, współpraca z Robertem Wilsonem i Philipem Glassem
• cechy stylu: dopracowanie, formalizm, nie ma codziennej estetyki, ani happeningowych zapędów

ZARYS HISTORII WSPÓŁCZESNEGO TEATRU TAŃCA
1. Stwórz trzy ruchy inspirując się przedmiotem użytku codziennego. Ruchy mają być proste.

2. Utanecznij ułożone trzy ruchy. Dodaj przestrzeń, poziomy i rytm dla ruchów z części 1. Zachowaj w pamięci ruchy z 1. Części.

3. Zapisz ruchy z 1. i 2. części ćwiczenia, czyli ponumeruj je od 1 do 6 i nazwij, by łatwiej było je zapamiętać.


Wyrzuć kostką osiem razy. Zapisz numer, który wypadł przy każdym rzucie. Numery wyrzucone na kostce to ruchy z listy z I. zadania. Połącz ruchy w kolejności wylosowanej tak by tworzyły całość.
1. W parach przeanalizuj materiał z II. zadania pod kątem trzech składowych ruchu: energii, czasu i przestrzeni.

2. Następnie indywidualnie świadomie wprowadźcie ekstrema tych składowych ruchu, by zróżnicować materiał ruchowy.

1. Zabawa pt. NAWOŁYWANIE w parach. Jedna osoba wydaje komendy, druga ( poruszająca się spontanicznie) odpowiada na nie według własnego ich zrozumienia. Na koniec poruszająca się osoba zostaje sama, wydając sobie wewnętrznie komendy. Komendy:
• odpuść to
• zostań z tym
• zostań z tym i doprowadź to do ekstremum
• zostań z tym i zmień prędkość
• zostań z tym i zmień ton
• zostań z tym i przetransformuj to na inną część ciała
• zostań z tym i zmień rozmiar
Przed zmianą w parach osoba poruszająca się analizuje proces ruchowy przez, który przeszła i wybiera jeden lub dwa ruchy, które ją zaskoczyły, bądź były inspirujące w trakcie improwizacji i zapamiętuje je. Zmiana w parach.

2. Wplecenie tych dwóch ruchów w materiał ruchowy powstały w III. Zadaniu.

W grupie poznanie wzajemnie swoich solo/materiałów ruchowych. Stworzenie całości z tych solówek, poprzez przemyślane połączenie całości lub wybranych części indywidualnej pracy. Wzajemna nauka wybranych ruchów, by grupa miała wspólny układ.
Grupowo zaplanujcie przestrzeń układu z V. zadania, poprzez zmianę ustawienia lub dodanie technicznych elementów, tak by spowodować efekt zaangażowania widza.
Wykonać dwa razy układ powstały po zadaniu VI. Nakładając na niego dwa wyobrażenie. Za pierwszym razem wyobraźcie sobie, że wykonujecie go cali zanurzeni w rzece w kierunku pod prąd, a za drugim razem, że poruszacie się w stanie nieważkości. Przedyskutujcie w grupie spostrzeżenia i zastanówcie się czy można powstałe jakości wykorzystać jakoś by uatrakcyjnić układ.
W grupie zdecydować świadomie o użyciu w wybranym momencie układu zapętlenia lub akumulacji ruchu.
Przeanalizować grupowo układ decydując na których ruchach jest wdech, a na których wydech. Niech akompaniamentem stanie się różnej długości i intensywności oddychanie. Dobierzcie do co najmniej jednego ruchu słowo lub odgłos.
W plećcie do układu co najmniej dwie pauzy i moment (do wyboru) chodzenia, biegania, leżenia, siedzenia, spojrzenia się na coś lub rozglądnięcia.
Obserwujemy obraz. Następnie bez większego zastanowienia i przerwy przez 3 minuty opisujemy nasze odczucia i spostrzeżenia na jego temat. Podkreślamy czasowniki w tekście. Wybieramy trzy.
Do każdego czasownika tworzymy ruch-stan ( nie ruch-ilustracje!). Łączymy je w krótkie solo. Spotykamy się w grupie i zastanawiamy się jak je można wykorzystać w do tej pory powstałym materiale.
Full transcript