Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Niemcy

No description
by

Paweł Ostrowski

on 16 June 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Niemcy

HISTORIA
ODBUDOWA NIEMIEC
Kultura
Religia
Święta i uroczystości

Niemcy to kraj wielowyznaniowy, jednak wiele świąt obchodzi się wspólnie. Na przykład początek Nowego Roku, który jest świętowany w noc sylwestrową z 31 grudnia na 1 stycznia (1 stycznia jest ogólno-niemieckim dniem świątecznym). Święto Trzech Króli (6 stycznia) obchodzone jest regionalnie i obejmuje kilka landów m.in. Badenię-Wirtembergię, Bawarię, Saksonię Anhalt. Na przełomie marca i kwietnia chrześcijanie świętują Wielkanoc, która jest najważniejszym świętem w roku kościelnym. W Niemczech, Wielkanoc przypada zawsze na pierwszą niedzielę po wiosennej pełni księżyca.

więta w Niemczech można sklasyfikować, według terminu ich występowania, na święta ruchome, święta stałe i tak zwane szczególne dni. Dzień świąteczny jest jednocześnie dniem wolnym od pracy, który mieszkańcy Niemiec zwykle spędzają w gronie najbliższej rodziny i przyjaciół

Wśród świąt ruchomych, czyli takich, które wypadają w różne dni w ciągu roku, wyróżnić można:

Rosenmontag – czyli „różany poniedziałek”, wypadający w ostatni poniedziałek karnawału,
Faschingsdienstag – mający miejsce w ostatni wtorek karnawału i odpowiadający polskim ostatkom,
Aschermittwoch – Środa Popielcowa,
Palmsonntag – Niedziela Palmowa,
Gründonnerstag – Wielki Czwartek,
Karfreitag – Wielki Piątek,
Ostersonntag – Niedziela Wielkanocna,
Ostermontag – Poniedziałek Wielkanocny,
Christi Himmelfahrt – Wniebowstąpienie Jezusa Chrystusa,
Pfingstsonntag – sobota przed Zielonymi Świątkami,
Pfingstmontag – Poniedziałek po Zielonych Swiątkach,
Fronleichnam – czyli Boże Ciało.

Święta stałe w większości przypadków są takie same, jak święta polskie. Należą do nich: Boże Narodzenie, Sylwester i Nowy Rok, Święto Trzech Króli, Święto Pracy, Wniebowzięcie NMP, Wszystkich Świętych, oraz Dzień Zaduszny.
Dwa zupełnie odrębne święta stałe w Niemczech są wynikiem historycznych wydarzeń. Mowa tu o święcie Jedności Niemiec – 3 października i Dniu Reformacji, wypadającym co roku 31 października.

W Niemczech obchodzone są także tak zwane „szczególne dni”, mające miejsce również w polskim kalendarzu. Zalicza się do nich: Walentynki, Dzień Kobiet, Dzień Matki, Dzień Ojca, mało znane jeszcze w Polsce Halloween, mające miejsce 31 października, Dzień Świętego Mikołaja i Dzień św. Marcina, przypadający na 11 listopada.
Atrakcje Turystyczne
Wyspa Muzeów
Jezioro Bodeńskie i Wyspa Mainau
Schwarzwald
Skała Lorelei
Zamek Neuschwanstein
Dziękujemy za uwagę
Historia, Kultura, Atrakcje Turystyczne
Niemcy
Wyspa Muzeów
Wyspa Muzeów w Berlinie (niem. Museumsinsel) – północna część Spreeinsel – wyspy leżącej na rzece Sprewie w centrum Berlina – gdzie znajduje się jeden z najważniejszych kompleksów muzealnych świata, obejmujący: Muzeum im. Bodego (niem. Bodemuseum), Muzeum Pergamońskie (niem. Pergamonmuseum), Nowe Muzeum (niem. Neues Museum), Starą Galerię Narodową (niem. Alte Nationalgalerie) oraz Stare Muzeum (niem. Altes Museum). W zbiorach Wyspy Muzeów znajdują się głównie eksponaty archeologiczne oraz dzieła sztuki z XIX w.
Muzeum im. Bodego
Muzeum im. Bodego (niem. Bode-Museum) – muzeum w Berlinie, położone na tzw. Wyspie Muzeów. Neobarokowy budynek został wzniesiony w latach 1897–1904 na podstawie projektu królewskiego architekta Ernsta von Ihne. Pierwsza nazwa muzeum została nadana na cześć cesarza Fryderyka III – Muzeum Cesarza Fryderyka. W latach 50. XX wieku muzeum nadano imię pierwszego dyrektora generalnego berlińskich muzeów królewskich Wilhelma von Bode (1845-1929)
Muzeum Pergamońskie
Muzeum Pergamońskie (niem. Pergamonmuseum) – muzeum znajdujące się w Berlinie, w którym zrekonstruowano Wielki Ołtarz Zeusa (pergameński ołtarz). Współtworzy berlińską tzw. Wyspę Muzeów (niem. Museumsinsel). Muzeum jest słynne także ze zbiorów starożytnej architektury oraz hellenistycznej rzeźby. Znajduje się tu m.in. brama Isztar.
Neues Museum
Neues Museum (z niem. Nowe Muzeum) – berlińskie muzeum, wybudowane w latach 1843–1855 przez pruskiego architekta Friedricha Augusta Stülera, położone na tzw. Wyspie Muzeów.

W czasie II wojny światowej budynek muzeum, podobnie jak cały cały kompleks Wyspy Muzeów, został w 70% zniszczony. Odbudowę dopiero po zjednoczeniu Niemiec w 1990 powierzono brytyjskiemu architektowi Davidowi Chipperfieldowi. Inauguracji odbudowanego Nowego Muzeum dokonała 16 października 2009 r. kanclerz Niemiec Angela Merkel.

W muzeum zgromadzono eksponaty sztuki egipskiej, wraz ze słynnym popiersiem egipskiej królowej Nefretete z 1340 r. p.n.e., a także zbiory archeologiczne z czasów prehistorycznych, starożytnych i wczesnego średniowiecza
Stara Galeria Narodowa
Stara Galeria Narodowa (niem. Alte Nationalgalerie) to berlińskie muzeum, którego ekspozycja obejmuje XIX wieczne malarstwo i rzeźbę. Budowę gmachu muzeum rozpoczął Friedrich August Stüler, a po jego śmierci ukończył w roku 1876 Johann Heinrich Strack. Budynek zbudowany został na wzór świątyni w porządku korynckim. Do wejścia prowadzą monumentalne schody zwieńczone posągiem konnym cesarza Fryderyka Wilhelma IV, autorstwa Aleksandra Calandrellego.
Stare Muzeum
Stare Muzeum (niem. Altes Museum; do roku 1845 Königliches Museum – Muzeum Królewskie) – berlińskie muzeum, wybudowane w latach 1825–1828 przez Karla Friedricha Schinkela w stylu klasycystycznym, położone na tzw. Wyspie Muzeów.
Jezioro Bodeńskie
Jezioro Bodeńskie (niem. Bodensee, fr. Lac de Constance, ret. Lai da Constanza, wł. Lago di Costanza) – jezioro u podnóża Alp, na pograniczu Niemiec, Austrii i Szwajcarii, trzecie pod względem wielkości w Europie środkowej.

Nazwa jeziora pochodzi od jednej z najstarszych miejscowości nad nim położonych – wsi Bodman na zachodnim końcu odnogi Überlinger See. Starożytni Rzymianie nazywali to jezioro po łac. Lacus Brigantinus, od miasta Bregencja (łac. Brigantium). W niektórych językach europejskich nazywa się je Jeziorem Konstanckim, od największego leżącego nad nim miasta – Konstancji (franc. Lac de Constance, ang. Lake Constance, wł. Lago di Costanza).
Wyspa Mainau
Mainau - wyspa na Jeziorze Bodeńskim, w jego północno-zachodniej części (odnoga Überlinger See), 0,44 km², leży w granicach administracyjnych miasta Konstancji, atrakcja turystyczna znana ze znajdujących się tam ogrodów (tzw. wyspa kwiatów). Ciepły, wilgotny mikroklimat, panujący na wyspie, umożliwia uprawę egzotycznych roślin.

W roku 1932 na wyspie tej zamieszkał były książę Szwecji, hrabia Lennart Bernadotte, pozbawiony praw do dziedziczenia tronu po zawarciu nierównego stanem małżeństwa z Karin Emmą Louise Nissvandt. Mieszkał tam do śmierci w 2004.
Schwarzwald
Schwarzwald ("Czarny Las", "Selva Negra") – zrębowy masyw górski w południowo-zachodnich Niemczech rozciągający się od południowego krańca do środka Badenii-Wirtembergii na długości około 160 km – od Pforzheim na północy do Waldshut-Tiengen na samym południu.
Kiedyś Schwarzwald porastały gęste (a więc ciemne) lasy bukowe i jodłowe, a wyżej świerkowe. Stąd nazwa – gór Czarny Las. Nie ma po nich śladu od kilkuset lat. Pierwsza katastrofą był gwałtowny rozwój floty holenderskiej. Najbliższym miejscem, gdzie jeszcze ocalały wielkie lasy pełne wysokich drzew był Schwarzwald. To, co ocalało, poszło pod topór kilkadziesiąt lat później, gdy po Wojnie Trzydziestoletniej trzeba było odbudowywać całe Niemcy.
Ostatnia katastrofa miała miejsce kilkadziesiąt lat temu. Schwarzwald znalazł się we francuskiej strefie okupacyjnej. A Francuzi byli równie bezlitośni w ściąganiu reparacji wojennych co Rosjanie. Gdy zabrali, co się dało, wycięli i drzewa. W ich miejsce sadzono szybko rosnące świerki. Teraz trwa przywracanie schwarzwaldzkim lasom ich naturalnego charakteru.
Charakterystyczna schwarzwaldzka zabudowa to, wielokondygnacyjne, stojące na stokach domy o potężnych dachach. Z polskiego punktu widzenia wszystko jest odwrotnie. Bo wjazd znajduje się na... strychu. Właśnie dlatego domy stoją na stoku, by można było zrobić odpowiedni podjazd. Po wjechaniu do środka praktyczni Niemcy zrzucają siano na niższy poziom, gdzie jest stodoła. Aby się nie męczyć przy karmieniu, jeszcze niżej była obora, a do żłobów zwierząt prowadzą specjalne zsypy. Pod oborą znajduje się kondygnacja mieszkalna. Pod nią znajdują się warsztaty, schowki itp.
Dzięki takiemu układowi schwarzwaldzki gospodarz zimą w ogóle nie musiał wychodzić z ciepłego domu. Tym cieplejszego, że kondygnacja mieszkalna ma dodatkową warstwę izolacyjną w postaci otaczającego ją swoistego obudowanego ganku. Takie domy można oglądać nie tylko w skansenie w Gutach, ale we wszystkich wsiach.
Miejscowości w Schwarzwaldzie przykucają w dolinach rzek. Tym samym powstają całe ciągi powiązanych ze sobą wiosek, jak np. Kinzigtal (dolina rzeki Kinzig). Na początku doliny, już u podnóża gór, znajduje się
Schwarzwald to także liczne uzdrowiska. Tutejsze ciepłe, lecznicze wody cenili już Rzymianie. Oni założyli Badweiler i Baden-Baden. Może z racji bliskości Szwajcarii rozwinął się tu przemysł precyzyjny. Nie na próżno jednym z symboli Schwarzwaldu są zegary z kukułką, niekoniecznie z Furtwangen.
O atrakcjach Schwarzwaldu pisze się całe przewodniki, więc nie ma sensu się o nich rozpisywać. W każdym razie dla przeciętnego turysty Schwarzwald kojarzy się z damskimi kapeluszami bollenhut z czerwonymi (panny) lub czarnymi (mężatki), szwarcwaldzkim tortem wiśniowym i zegarami z kukułką.
Skała Lorelei
Loreley – związana z wieloma legendami skała na Renie niedaleko Sankt Goarshausen, wznosząca się około 120 metrów ponad poziom wody.

Położona w najwęższym miejscu Renu między Szwajcarią a Morzem Północnym.

Legenda :

Według jednej z legend pod Loreley zakopany jest skarb Nibelungów, według innej (która stała się motywem poematu Heinego), z wierzchołka góry rzuciła się w nurty Renu młoda dziewica o imieniu Lorelei, zdradzona przez kochanka. Zamieniona w syrenę zwodziła pływających po Renie rybaków, wciągając ich na skały
Zamek Neuschwanstein
Neuschwanstein[a] – zamek znajdujący się niedaleko Füssen w południowej Bawarii w Niemczech, w pobliżu zamku Hohenschwangau i granicy z Austrią. Budynek powstawał od 1869 roku jako wyidealizowany średniowieczny zamek rycerski dla króla bawarskiego Ludwika II Wittelsbacha. Wstępny projekt opracował Christian Jank, a rozwinęli go Eduard Riedel i Georg von Dollmann. Król przeżył w zamku tylko kilka miesięcy i zmarł jeszcze przed ukończeniem budowy. Neuschwanstein był początkowo nazywany Neue Burg Hohenschwangau (Nowy Zamek Hohenschwangau), a obecna nazwa została mu nadana w 1886 roku[1]. Właścicielem zamku jest Wolny Kraj Bawaria (Freistaat Bayern)[2] i zarządza nim Bayerische Verwaltung der staatlichen Schlösser, Gärten und Seen.

Neuschwanstein jest najsławniejszym spośród zamków Ludwika II i jedną z najbardziej znanych atrakcji turystycznych Niemiec. Każdego roku zwiedza go ponad 1,3 miliona turystów. Często nazywany „zamkiem z bajki” Neuschwanstein jest udostępniony do zwiedzania przez prawie cały rok. Architektura i wystrój wnętrz są naznaczone romantycznym eklektyzmem z XIX wieku, zaś sama budowla jest jednym z najważniejszych dzieł historyzmu
Podział państwa pod względem religijnym nie zmienił się praktycznie od czasów Marcina Lutra. Dalej północ uznawana jest za obszar dominacji protestantyzmu, a południe - kościoła rzymsko- katolickiego. Najbardziej religijnym landem katolickim jest Bawaria

Chrześcijaństwo jest największą religią w Niemczech z 50-51 mln wyznawców (ok. 62% ludności, 11.2011). Drugą co do wielkości religią jest islam z 4 mln wyznawców (4,9%). W Niemczech można także spotkać wyznawców judaizmu i buddyzmu.

Około 33% mieszkańców Niemiec nie wyznaje żadnej religii. Szacuje się, że w Niemczech jest 270 tysięcy buddystów, ok. 200 tysięcy wyznawców judaizmu, 100 tysięcy hinduistów, 60 tysięcy wyznawców jazydyzmu i 6.000 wyznawców bahaizmu.
Oktoberfest
Oktoberfest (z niem. święto październikowe lub festyn październikowy) – dożynki chmielne organizowane w Monachium w Bawarii (Niemcy). Oktoberfest odbywa się od 1810 roku. Do roku 1871 odbywał się w październiku, natomiast od roku 1872 początek imprezy został przesunięty na wrzesień. Jest jednym z największych na świecie festynów ludowych. W ostatnich latach przeciętna liczba odwiedzających wynosiła sześć milionów ludzi.

W trakcie trwania festynu spożywane jest około pięciu milionów litrów piwa, sprzedawanego tradycyjnie w litrowych kuflach tzw. Maßkrug

Festyny nazywane Oktoberfestem nie były w Bawarii rzadkością. Ich celem było zużycie piwa z mijającego sezonu browarskiego, zanim rozpoczęto warzyć nowe. Ponieważ Bawarskie Prawo Czystości z 1516 roku zezwalało na warzenie piwa tylko od 29 września do 23 kwietnia[1], przypadały tego typu festyny właśnie na okres przełomu września i października.

Monachijski Oktoberfest cieszy się już ponad 200-letnią tradycją. Z okazji ślubu bawarskiego księcia Ludwika, późniejszego króla Bawarii i jego wybranki, księżniczki Therese von Sachsen-Hildburghausen, który odbył się 12 października 1810, zorganizowane zostały na łąkach przed murami miasta (dzisiejsza Theresienwiese, "Błonia Teresy") wyścigi konne. Ponieważ książę Ludwik pasjonował się starożytnością zawody odbyły się w stylu starożytnych igrzysk olimpijskich. W początkowych latach monachijski Oktoberfest miał przede wszystkim sportowy charakter. Ponieważ impreza cieszyła się dużą popularnością wśród mieszkańców miasta, dwór królewski zadecydował o powtórzeniu wyścigów rok później o tej samej porze i tak zrodziła się tradycja monachijskiego Oktoberfestu. Ze względu na uwikłanie Bawarii w wojnach napoleońskich w 1813 roku po raz pierwszy zrezygnowano z festynu. Przerwy w tradycji nastąpiły również w 1854 i 1873 ze względu na epidemię cholery, w 1866 roku z powodu wojny siedmiotygodniowej i w 1870 wojny francusko-pruskiej..


Karnawał
„Fasching”, „Fasnacht” albo „Karneval” to stary zwyczaj, któremu hołduje się przede wszystkim w Nadrenii oraz regionach Niemiec ukształtowanych przez katolicyzm.
Głównymi „bastionami” karnawałowych praktyk są Moguncja, Kolonia, Düsseldorf oraz Bonn. Na południu Niemiec obchodzi się tradycyjną alemańską „Fasnet”. Ta „piąta pora roku” rozpoczyna się 11 listopada i kończy w Popielec. Punktem kulminacyjnym karnawałowej zabawy jest tydzień trwający od „tłustego czwartku“ do środy popielcowej. W zapustny poniedziałek („Rosenmontag”) ulicami miast ciągną wielkie karnawałowe korowody. Przebrani w ucieszne kostiumy lub odziani w tradycyjne stroje i maski ludzie uczestniczą w licznych festynach i paradach.

Tradycja ta sięga dawnych zwyczajów związanych z wypędzaniem zimy:

Czwartek karnawału, tzw.„Weiber-Fastnacht“ („babski karnawał”)
Ostatni poniedziałek karnawału zwany „Rosenmontag”
Ostatni wtorek karnawału – „Veilchendienstag” „fiołkowy wtorek”)
środa popielcowa (Aschermittwoch)
Niemiecka kultura, jak i mieszkańcy bardzo się między sobą różnią w różnych częściach kraju, każdy region należałoby opisać z osobna. Można wstępnie podzielić kraj na wschodnie i zachodnie landy (do dziś odczuwalne są silne spięcia i animozje pomiędzy Ossis i Wessis), a także ewangelicką, świecką i tolerancyjną północ, oraz katolickie, konserwatywne i nacjonalistyczne południe (Bawarczycy chętnie na północy nazywani są "Bazis").
Niemcy mają na ogół życzliwą powierzchowność, są bardzo pomocni. Jeśli poprosisz na ulicy o wskazanie drogi, w zdecydowanej większości przypadków zostaniesz zaprowadzony do celu.
Imprezy
W kalendarzu imprez na okres wiosenny znajduje się wiele interesujących pozycji. Są to:
Pod koniec marca zaczyna się Hamburg Dom – jest to okazja, by przejechać się na rollercoasterach.

Festiwal Filmowy w Dreźnie – w połowie kwietnia prezentują się na nim zagraniczni twórcy, a także lokalni reżyserzy.

Również w kwietniu odbywa się Festiwal Filmowy „Uwaga Berlin” – można na nim obejrzeć filmy powiązane z Berlinem.

W tym samym miesiącu mają miejsce Tygodnie Baletu w Monachium.

W połowie kwietnia odbywa się Berlińska Noc Teatrów i Opery oraz Długa Noc Muzeów w Hamburgu.

Ponadto ma miejsce ART Cologne – wystawa w Koelnmesse.

W połowie kwietnia zaczyna się Wiosenny Jarmark Dippemess. Jest to jedno z najbardziej popularnych wesołych miasteczek w Niemczech.


Pod koniec kwietnia zaczyna się turniej tenisowy BMW Open w Monachium.

Również na koniec miesiąca ma miejsce targ staroci May Dult.

Pierwszego maja odbywa się wyścig kolarski VeloTour we Frankfurcie.

W tym samym mieście na początku miesiąca ma miejsce Noc Muzeów.

Mniej więcej w tym samym czasie w Bonn organizowany jest Rhine in Flames am Siebengebirge. Za darmo można obserwować z brzegu rzeki pokaz sztucznych ogni, które rozświetlają okolicę
.
Co roku w maju odbywają się Międzynarodowe Mistrzostwa Niemiec w Ciągnięciu Autobusu
.
W tym samym miesiącu ma miejsce Międzynarodowy Festiwal Filmów Dokumentalnych w Monachium.

Pod koniec maja w Hamburgu organizowany jest Maraton.

IMPREZY W NIEMCZECH LATEM
Wakacyjne miesiące w kalendarium imprez obfitują w wydarzenia. Jedne z ważniejszych to:

German Jumping & Dressage Derby – wyścigi konne w Hamburgu odbywające się na początku czerwca.

Również w czerwcu ma miejsce Karnawał Kultur w Berlinie.

W tym samym miesiącu odbywają się regaty Kieler Woche.

Pod koniec miesiąca organizowane są Dni Harleya w Hamburgu – jest to święto dla miłośników dwóch kółek.

Pierwszy weekend lipca to czas na Splash! – festiwal hip-hopowy.

W lipcu odbywa się Tydzień Mody w Berlinie.

Lipiec to także czas na wyścigi Formuły 1 w Hockenheim.

W lipcu lub sierpniu ma miejsce Międzynarodowa Fiesta Balonowa w Saksonii.

W sierpniu organizowany jest Festiwal SOMA w Kolonii.

W tym samym miesiącu odbywa się Festiwal Wina w Mainz.

Ponadto w lecie ma miejsce wyścig na torze Sachsenring.
Kuchnia i Jedzenie
Kuchnia niemiecka – to zbiorcza nazwa kilku popularnych kuchni regionalnych z różnych regionów Niemiec. Kuchnia niemiecka wbrew obiegowym opiniom jest bogata w różnorodność potraw i dań. To bogactwo tradycji wykracza poza uznane stereotypy dotyczące konsumpcji piwa, podawanego z wieprzowiną, kapustą i ziemniakami. Podobnie jak w kuchni polskiej ziemniaki stale towarzyszą daniom mięsnym a tylko od czasu do czasu zastępują je knedle z bułki, mąki i kaszy manny. Lokalne praktyki kulinarne, i wielość składników wzbogacone doświadczeniami sąsiadów wpływają na współczesny obraz kuchni niemieckich. W kuchni niemieckiej można spotkać wpływy włoskie, greckie, hiszpańskie, tureckie, polskie, czeskie i słowackie oraz dalekowschodnie. Potrawy kuchni niemieckiej są tłuste, pożywne i zazwyczaj podawane w dużych ilościach są zupełnym przeciwieństwem potraw francuskich - lekkich i pełnych finezji, ale odpowiadają gustom Niemców, zwłaszcza tych mieszkających na południu, którzy piją do potraw znaczne ilości piwa. Ważnym aspektem tej kuchni jest także dodawanie cukru do potraw słonych - to świadczy o wpływach słowiańskich.

Istnieje w Niemczech wiele potraw regionalnych, z których niektóre stały się symbolami całego kraju. Zwyczaje kulinarne różnią się od siebie w zależności od regionu. Na zachodzie, w Schwarzwaldzie i Badenii-Wirtembergii skupiają się wpływy sąsiadów: Szwajcarii, Francji. W tamtejszej kuchni dużą rolę odgrywają warzywa. Na południu jada się o wiele tłuściej, czego przykład stanowi kuchnia bawarska.

Do narodowych potraw niemieckich zaliczamy: zupę z węgorza na rosole wołowym, i golonkę z kapustą lub grochem puree.

Golonka, ziemniaki i kiszona kapusta to najbardziej charakterystyczne dania kuchni niemieckiej. Prosta i ciężkostrawna – taką opinię najczęściej można usłyszeć na temat kuchni naszych sąsiadów. Jest to jednocześnie dość różnorodna kuchnia, gdyż w każdym landzie spotkać można oryginalne potrawy, typowe dla danego regionu. W kuchni tej dominuje jednak mięso: wieprzowina, boczek oraz kiełbasa. Z mięs Niemcy przyrządzają m.in. kotlety, sznycle i rolady, chętnie również przygotowują wyborne pieczenie. Mięso, stanowiące podstawę niemieckiej kuchni, pozwala mieszkańcom tego kraju na przetrwanie długiej i mroźnej zimy i dostarcza im tak cennej energii. Bogata w białka i tłuszcze dostarcza Niemcom tego, czego ich organizmy zimą potrzebują najbardziej. Popularną i chętnie stosowaną w Niemczech przyprawą jest majeranek. Majeranek, dzięki swym właściwościom, usprawnia proces trawienia, co w ciężkiej kuchni niemieckiej ma duże znaczenie. Równie popularny jest tymianek, który przyspiesza spalanie tłuszczu oraz ułatwia trawienie białka. Pietruszka lub szczypiorek bardzo często służą Niemcom do posypywania dań. Innym popularnym dodatkiem jest sok z cytryny.

Kuchnia niemiecka to jednak nie tylko mięso. Popularne są tu również ryby: makrela i pstrąg często pojawiają się na niemieckich stołach. Często podawane są z dodatkiem pietruszki lub szczypiorku, skrapla się je również sokiem z cytryny. Niemcy znani są również z zamiłowania do ryb marynowanych. Dużą popularnością cieszą się wśród Niemców również ryby wędzone.

Ze wszystkich warzyw na niemieckim talerzu najczęściej pojawiają się ziemniaki, będące dodatkiem do dań mięsnych, kiełbas i innych potraw. Bardzo popularna jest sałatka ziemniaczana, podawana najczęściej jako przystawka do dań głównych. Niemcy jedzą również chętnie placki ziemniaczane podawane z musem jabłkowym.

Innym bardzo popularnym warzywem jest tu kapusta. To bardzo dobre źródło witaminy C, błonnika oraz beta-karotenu. Inne popularne warzywa to szparagi, zielony groszek oraz soczewica. Warzywa często pojawiają się w kuchni niemieckiej, która choć wysokokaloryczna, może być uznana za zdrową kuchnię. Dzięki odpowiednim przyprawom tłuste potrawy są lepiej przyswajane przez ludzki organizm.
Ciekawostki na temat NIemiec
Ludność Niemiec
Niemcy zajmują druga pozycję w Europie pod względem ludności. W kraju mieszka około 80 mln osób z czego około 20% to osoby nie – niemieckiego pochodzenia. Ponad ćwierć społeczeństwa to renciści i emeryci.

Niemcy – kraj operami kwitnący
Niemcy są krajem posiadającym największe zagęszczenie teatrów operowych, do których Niemcy bardzo chętnie chodzą. Często też spędzają tam Noc Sylwestrową oraz inne uroczystości i święta.

Niemieckie przysmaki
Tradycyjne niemieckie śniadanie to zazwyczaj biała kiełbasa na gorąco i kawa, która cieszy się tam znacznie większym uznaniem niż herbata. W Niemczech istnieje około 300 gatunków chleba i ponad 6 tyś. gatunków piwa. Niemcy należą do czołówki narodów pod względem ilości spożycia „złotego napoju”. Roczne spożycie piwa na jednego mieszkańca tego kraju wynosi około 140 litrów (wliczając w to starców i dzieci). O szczególnym upodobaniu do tego napoju świadczą liczne święta i festyny obchodzone ku czci piwa. Oktoberfest to największe święto piwa na świecie. Z tej okazji do Monachium przybywają licznie sympatycy piwa z całych Niemiec i nie tylko. Warto dodać, że podczas tego festynu piwo podawane jest w litrowych kuflach. Utrzymanie takiego kufla w rękach jest nie lada sztuką, szczególnie dla kelnerek, które potrafią utrzymać tuzin kufli jednocześnie!

Karnawał
Okres karnawału jest czasem szczególnym dla Niemców, którzy uchodzą za naród mało rozrywkowy, poważny, a czasem nawet „sztywny”. Dla osób wtajemniczonych w specjalne organizacje karnawał zaczyna się już w listopadzie! Stolicą jego jest Westfalia, gdzie uroczyste otwarcie karnawału rozpoczyna się 11 listopada o godzinie 11.11. Często karnawał określany jest jako „piąta pora roku”. Punktem kulminacyjnym „piątej pory roku” jest Rosenmontag, czyli zapustny poniedziałek, kiedy to roztańczone i rozbawione tłumy wychodzą na ulice i rozpoczyna się niezliczona ilość imprez, balów i festynów. Karnawał niemiecki, kończy się tak jak w innych krajach, w Środę Popielcową.

Miłośnicy Internetu i telefonii komórkowej
Z ostatnich badań wynika, że 84% młodych Niemców (od 19 do 29 roku życia) wolałoby zrezygnować z dotychczasowego partnera życiowego niż żyć bez łącza internetowego. Te same badania wskazują, że 97% osób nie wyobraża sobie życia bez telefonu komórkowego. Jak widać Niemcy są narodem ceniącym nowoczesność i swobodę.
PLEMIONA GERMAŃSKIE
Plemiona germańskie wyodrębniły się prawdopodobnie w epoce brązu lub żelaza. Z południowej Skandynawii i północnych Niemiec, od I wieku p. n. e. wędrowali na południe, wschód i zachód, stykając się z plemionami celtyckimi, żyjącymi na terenie Galii, a także ludami irańskimi, Bałtami, oraz Słowianami w Środkowej i Wschodniej Europie. Za sprawą Oktawiana Augusta, rzymski dowódca Warus rozpoczął podbój Germanii (obszaru ciągnącego się od Renu do gór Ural).
W trzecim wieku pojawiły się kolejne duże plemiona germańskie: Alamanowie, Frankowie, Chattowie, Sasi, Fryzowie oraz Turyngowie. Około 260 r., Germanie wkroczyli na tereny kontrolowane przez Cesarstwo Rzymskie. Po inwazji Hunów w 375 r. oraz podupadania Rzymu od 395 r., plemiona germańskie dalej migrowały na południowy wschód. Większe z nich zaczęły dominować nad słabszymi. Rozległe obszary zajmowali Frankowie, a tereny północne należały do Sasów.
ŚWIĘTE CESARSTWO RZYMSKIE
Migracje w pierwszych pięciu wiekach naszej ery
25 grudnia 800 r., król Franków Karol Wielki został ukoronowany cesarzem i stworzył Imperium Karolińskie, które zostało podzielone w 843 r., na podstawie traktatu w Verdun. Święte Cesarstwo Rzymskie powstało ze wschodniej części podzielonego obszaru. Jego terytorium rozciągało się od rzeki Eider na północy do wybrzeży Morza Śródziemnego na południu. Podczas panowania władców z dynastii Ludolfingów w latach 919–1024, kilka ważniejszych księstw zostało połączonych, a król niemiecki został ukoronowany na Świętego Cesarza Rzymskiego w 962 r. Święte Cesarstwo Rzymskie wchłonęło północną Italię i Burgundię podczas rządów dynastii salickiej (1024–1125), lecz cesarze utracili znaczną część swojej potęgi podczas sporu o inwestyturę.
Korona cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego
W okresie panowania Hohenstaufów (1138–1254), niemieccy książęta rozszerzyli swoje wpływy dalej na wschód i południe, na ziemie należące do Słowian, rozpoczynając osadnictwo na tych i leżących jeszcze dalej na wschód terenach. Północne miasta niemieckie rozwijały się jako członkowie Hanzy. W późniejszym okresie liczba ludności kraju zdecydowanie zmniejszyła się z powodu „wielkiego głodu” w latach 1315-1317, a następnie „czarnej śmierci” w latach 1348-1350[19]. Złota Bulla z 1356 r. wprowadziła podstawową konstytucję kraju i wprowadziła w cesarstwie elekcję króla przez siedmiu elektorów.
Marcin Luter opublikował 95 tez w 1517 r. w Wittenberdze, rzucając tym samym wyzwanie Kościołowi katolickiemu i rozpoczynając reformację. Kościół luterański stał się oficjalną religią w wielu niemieckich księstwach do roku 1530. Spór religijny doprowadził do wojny trzydziestoletniej (1618–1648), w ciągu której populacji regionu spadła o 30%. Pokój westfalski w 1648 r. zakończyło wojny religijne w Niemczech, jednak kraj pozostał podzielony na wiele małych państewek. W XVIII wieku, Święte Cesarstwo Rzymskie składało się z około 1800 takich terytoriów.Od 1740 r., spory pomiędzy austriacką monarchią Habsburgów oraz Prusami zdominował niemiecką historię. W 1806 r. imperium zostało rozwiązane w rezultacie wojen napoleońskich.
Mapa Świętego Cesarstwa Rzymskiego w 1400 r.
ZWIĄZEK NIEMIECKI I CESARSTWO
Podczas upadku Napoleona, kongres wiedeński w 1814 stworzył Związek Niemiecki (Deutscher Bund), luźną ligę 39 krajów. Niezgoda z europejską restauracją monarchów spowodowała zwiększenie ruchów liberalnych, co spowodowało wprowadzenie nowych represji przez austriackiego kanclerza Klemensa von Metternicha. Niemiecki Związek Celny, unia celna, podtrzymywała ekonomiczną równość wszystkich państw niemieckich. Nacjonalizm i liberalne idee rewolucji francuskiej zdobyły rosnące poparcie Niemców, głównie młodych. W świetle Wiosny Ludów, która zdestabilizowała francuską republikę, intelektualiści i inni obywatele rozpoczęli rewolucję. Król prus, Fryderyk Wilhelm IV otrzymał ofertę zostania cesarzem, ale z ograniczoną władzą, co sprawiło, że zrezygnował z korony i zaproponował wprowadzenie konstytucji, doprowadzając do czasowego niepowodzenia ruchu nacjonalistycznego.
Konflikt pomiędzy królem Prus Wilhelmem I Hohenzollernem i coraz bardziej liberalnym parlamentem wybuchł w związku z reformami wojskowymi w 1862 r. Król mianował nowego kanclerza, Otto von Bismarcka. Doprowadził on do wojny z Danią w 1864 r. Pruskie zwycięstwo w wojnie z Austrią w 1866 r. umożliwiło utworzenie Związku Północnoniemieckiego (Norddeutscher Bund) i wykluczenia Austrii, dotąd jednego z państw niemieckich, z federacji. Po pokonaniu przez Prusy Francji podczas wojny w 1870 r., w 1871 r. proklamowano Cesarstwo Niemieckie w Wersalu, które połączyło wszystkie państewka niemieckie poza Austrią.
Prusy, które zajmowały ok. 2/3 powierzchni nowego państwa, zdominowały je Pruscy królowie z dynastii Hohenzollernów przybrali tytuł cesarski, a Berlin stał się jego stolicą. W kolejnych latach, dzięki polityce zagranicznej Bismarck jako kanclerz Niemiec pod rozkazami cesarza, zapewnił państwu silną pozycję na arenie międzynarodowej poprzez fałszowanie przymierzy, odosabnianie Francji w sprawach dyplomatycznych i unikanie wojen. Za panowania Wilhelma II Hohenzollerna, Niemcy zaczęły stawać się państwem imperialistycznym, co prowadziło do konfliktów z sąsiednimi krajami. W rezultacie konferencji berlińskiej w 1884 r. Niemcy zażądały przyznania wielu kolonii, np.: Niemieckiej Afryki Wschodniej, Niemieckiej Afryki Południowo-Zachodniej, Togo oraz Kamerunu. Większość przymierzy, do których dawniej przystąpiły Niemcy, nie zostało odnowionych, a w nowych wykluczono państwo.
Zamach w Sarajewie na Franciszka Ferdynanda Habsburga 28 czerwca 1914 r. wywołał I wojnę światową. Niemcy, jako część państw centralnych, ucierpiały poprzez porażkę z Aliantami podczas jednego z najkrwawszych konfliktów w historii. Około 2 milionów niemieckich żołnierzy zginęło podczas wojny. Rewolucja listopadowa wybuchła w listopadzie 1918 r., a król Wilhelm II i książęta abdykowali. Rozejm w Compiègne zakończył I wojnę światową 11 listopada, a Niemcy zostały zmuszone do podpisania traktatu wersalskiego w czerwcu 1919 r. Pokój został odebrany w Niemczech jako poniżająca kontynuacja konfliktu, i jest często wymieniana jako jedna z przyczyn rozwoju nazizmu.
Utworzenie Cesarstwa Niemieckiego w 1871 r. w Wersalu. W centrum obrazu, w białym stroju widoczny jest kanclerz Otto von Bismarck
REPUBLIKA WEIMARSKA I NAZIZM
Na początku niemieckiej rewolucji w listopadzie 1918 r. Niemcy stały się republiką. Walka o władzę toczyła się jednak dalej, z radykalnie-lewicowymi komunistami, którzy przejęli władzę w Bawarii. Rewolucja chyliła się ku końcowi 11 sierpnia 1919 r., kiedy demokratyczna konstytucja weimarska została zatwierdzona przez prezydenta Friedricha Eberta. Nastąpił wtedy okres rozwoju kulturalnego i ekonomicznego państwa, nazywany „złotymi latami dwudziestymi”, czyli Goldene Zwanziger. W 1929 r. nastąpił jednak Wielki Kryzys. Surowe warunki pokoju dyktowane przez traktat wersalski, a także długi czas niestabilnych rządów, Niemcy coraz rzadziej identyfikowali się z rządem. Sytuację zaostrzała legenda o ciosie w plecy, czyli przekonanie, iż winę za przegranie I wojny światowej ponoszą cywile, którzy niewystarczająco wsparli wojsko. Rząd został oskarżony o zdradę państwa poprzez podpisanie traktatu wersalskiego.
Do 1932 r. Komunistyczna Partia Niemiec oraz Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników kontrolowały większość parlamentu, podsycając niezadowolenie z rządu. Po serii nieudanych prób utworzenia rządu, prezydent Paul von Hindenburg mianował Adolfa Hitlera kanclerzem Niemiec. Miało to miejsce 20 stycznia 1933 r. 27 lutego 1933 doszło do pożaru Reichstagu i w konsekwencji zniesienia wielu praw obywateli. Wkrótce umożliwiono także wprowadzanie przez rząd ustaw niezgodnych z konstytucją. Jedynie Socjaldemokratyczna Partia Niemiec głosowała przeciwko, podczas gdy posłowie Komunistycznej Partii Niemiec byli już uwięzieni. Poprzez używanie swojej władzy w celu zniszczenia jakiegokolwiek, realnego lub domniemanego, oporu, Hitler stworzył scentralizowane państwo totalitarne w ciągu miesięcy. Gospodarka została odbudowana, skupiała się jednak odtąd głównie na zbrojeniu militarnym.
Adolf Hitler
W 1935 III Rzesza odzyskała kontrolę nad Terytorium Saary i tamtejszym Zagłębiem Saary, a w 1936 nad Nadrenią, dwiema prowincjami które zostały utracone na mocy traktatu wersalskiego (1919); w 1938 nastąpił Anschluss Austrii i aneksja Kraju Sudeckiego, a po zawarciu układu monachijskiego (1939) pod niemiecką kontrolą znalazła się cała Czechosłowacja. Kampania wrześniowa, czyli inwazja na Polskę, została przygotowana na podstawie paktu Ribbentrop-Mołotow i Operacji Himmler. 1 września 1939 roku niemiecki Wehrmacht przeprowadził blitzkrieg na Polskę, która szybko została zajęta przez III Rzeszę i sowiecką Armię Czerwoną. Wielka Brytania i Francja wypowiedziały Niemcom wojnę, co było oznaką rozpoczynającej się II wojny światowej. W trakcie rozwoju konfliktu, Niemcy i ich sprzymierzeńcy szybko zdobyły kontrolę w większości Europy Kontynentalnej i Północnej Afryce. Planowano także opanowanie Wielkiej Brytanii, zakończyło się to jednak niepowodzeniem. 22 czerwca 1941 r., Niemcy złamały pakt Ribbentrop-Mołotow i zaatakowały Związek Radziecki. Japonia zaatakowała Pearl Harbor, co spowodowało przyłączenie się do konfliktu Stanów Zjednoczonych. Bitwa pod Stalingradem zmusiła Niemcy do odwrotu na froncie wschodnim.
We wrześniu 1943 r., sprzymierzeniec III Rzeszy, Włochy, poddały się, a niemieckie oddziały musiały bronić dodatkowego frontu we Włoszech. Lądowanie w Normandii otworzyło front zachodni, podczas gdy siły aliantów postępowały w głąb niemieckiego terytorium. 8 maja 1945 r. siły III Rzeszy poddały się po zdobyciu przez Armię Czerwoną Berlina.
III Rzesza prowadziła politykę ludobójczą na nieznaną wcześniej skalę. Z powodów ideologicznych (rasizm) głównie w latach 1942-1945 wymordowano prawie 6 milionów Żydów, i kilkaset tysięcy Romów. Polityce wykluczenia i nieludzkiego traktowania, a w skrajnej sytuacji masowym mordom, byli poddawani Słowianie z podbitych i przeznaczonych do germanizacji terenów, głównie Polacy i Rosjanie. Ze społeczeństwa niemieckiego wykluczeni byli niepełnosprawni, Świadkowie Jehowy, homoseksualiści, a także członkowie opozycji. W czasie wojny III Rzesza straciła szacunkowo 5,3 miliona żołnierzy i miliony cywilów, a także dużą część swego dawnego terytorium.
Berlin po II wojnie światowej
NIEMCY WSCHODNIE I ZACHODNIE
Podział terytorium Niemiec po II wojnie światowej
Po złożeniu broni przez Niemcy, terytorium państwa oraz jego stolica zostały podzielone przez aliantów na cztery strefy okupacyjne. W sumie, zmiany te zaakceptowało 6,5 miliona Niemców, wysiedlonych ze wschodnich terenów[36]. Część zachodnia, kontrolowana przez Francję, Wielką Brytanię oraz Stany Zjednoczone, została połączona 23 maja 1949 r. tworząc Republikę Federalną Niemiec (Bundesrepublik Deutschland), a 7 października 1949 roku, strefa radziecka stała się Niemiecką Republikę Demokratyczną (Deutsche Demokratische Republik). Państwa te były nieformalnie znane pod nazwami Niemcy Wschodnie i Niemcy Zachodnie. Niemcy Wschodnie wybrały na swoją stolicę Berlin, podczas gdy siedzibą rządu Niemiec Zachodnich stało się Bonn.
Niemcy Zachodnie, stworzone jako republika federalna ze społeczną gospodarkę rynkową, była sprzymierzona ze Stanami Zjednoczonymi, Wielką Brytanią i Francją. Kraj przeżył stopniowy wzrost ekonomiczny, który rozpoczął się w latach pięćdziesiątych. W 1955 r. państwo wstąpiło do NATO, a w 1957 r. było jednym z założycieli Wspólnoty Europejskiej. Niemcy Wschodnie należały natomiast do bloku wschodniego i znajdowały się pod gospodarczą i militarną kontrolą Związku Radzieckiego. Mimo że miał być to kraj demokratyczny, władza polityczna sprawowana była jedynie przez ważniejszych członków kontrolowanej przez komunistów Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec, wspomaganej przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego NRD, wielką tajną służbę, a także wiele innych organizacji, kontrolujących każdy aspekt życia społecznego.
Podczas gdy propaganda Wschodnich Niemiec opierała się na korzyściach programu socjalistycznego oraz strachu przed inwazją Zachodnich Niemiec, wielu obywateli wyjeżdżało na zachód w celu uzyskania wolności i powodzenia. Mur berliński, zbudowany w 1961 r. w celu powstrzymania mieszkańców Wschodnich Niemiec od uciekania na zachód, stał się symbolem zimnej wojny, a jego upadek w 1989 r., poprzedzony reformami demokratycznymi w Polsce i na Węgrzech, stał się symbolem upadku komunizmu i ponownego zjednoczenia Niemiec.
Mur Berliński wraz z Bramą Brandenburską
10 marca 1994 r. Berlin raz jeszcze zyskał miano stolicy Niemiec, podczas gdy Bonn uzyskało status Bundesstadt (miasta federalnego), utrzymując kilka ministrów. Przenosiny rządu ukończono w 1999 r. Po zjednoczeniu, Niemcy zaczęły odgrywać większą rolę w Unii Europejskiej i NATO. Wysłały one misję pokojową na Bałkany, w celu utrzymania tam równowagi, a także do Afganistanu. W 2005 r., Angela Merkel została pierwszym kanclerzem-kobietą.
Full transcript