Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Najciekawsze endemity Australii

No description
by

Iga Piekart

on 11 June 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Najciekawsze endemity Australii

Słowem wstępu
Endemity to rośliny lub zwierzęta zamieszkujące ograniczony obszar geograficzny, specyficzny dla tego gatunku. W Australii znajduje się wiele gatunków endemitów. W tej prezentacji przedstawę najciekawsze z nich.
KOLCZATKA AUSTRALIJSKA
ROGOZAB AUSTRALIJSKI
EMU ZWYCZAJNE
KIWI
DZIOBAK
KANGUR
NIEŁAZ PLAMISTY
NAJCIEKAWSZE AUSTRALIJSKIE ENDEMITY
Ssak jajorodny zaliczany do rzędu stekowców, jedyny współczesny przedstawiciel rodziny dziobaków. Żyje w norach na brzegach rzek i jezior w południowo-wschodniej Australii i Tasmanii Dziobaki wykazują wiele cech gadzich w anatomii i fizjologii. Długość ciała dziobaka wynosi 30 -45 cm, długość ogona 10 -15 cm, masa ciała waha się w granicach 0,5 -2 kg. Ciało jest spłaszczone grzbietowobrzusznie, ogon szeroki, płaski, kończyny są krótkie, skierowane na boki. Giętki, skórzasty pysk o rogowych krawędziach ma kształt kaczego dzioba, ale jest od niego proporcjonalnie zdecydowanie większy. Palce są spięte błoną pławną, która na lądzie może się częściowo cofać. Oprócz tego wyposażone są w ostre pazury. Dziobak ma małe oczy i nie posiada małżowin usznych. Jego futro jest gęste, barwy ciemnobrązowej ze srebrzystym nalotem, od strony brzusznej srebrnoszare.
Ssak z rodziny kolczatkowatych, zaliczanej do rzędu stekowców, zamieszkujący Australię i Nową Gwineę. Żyje samotnie na terenach leśnych i otwartych, w górach dochodzi do wysokości 2500 m n.p.m. Długość ciała do ok. 50 cm, ogona 10 cm, ciężar ciała do 6 kg. Kształtem przypomina jeża, sylwetka ociężała, krępa. Pysk wydłużony, pozbawiony zębów. Język długi, robakowaty, częściowo pokryty rogowymi kolcami służącymi do rozcierania pokarmu. Ma najniższą temperaturę ciała wśród stałocieplnych ssaków, która wynosi 22,2°C.
Ryba zamieszkująca rzeki okręgu Queensland w Australii. Osiąga 1,75 cm długości i ciężar ok. 10 kg. Ciało wydłużonego kształtu pokryte jest dużymi łuskami, lekko bocznie spłaszczone, głowa spłaszczona, szeroka, oczy małe, płetwy piersiowe i brzuszne pokryte łuskami. Dzięki posiadaniu nieparzystego płuca rogoząb może oddychać powietrzem atmosferycznym przy zmniejszającej się zawartości tlenu w wodzie w okresach suszy. Żywi się bezkręgowcami wodnymi, głównie ślimakami, oraz pokarmem roślinnym.
KOALA
Ssak z rodziny pałankowatych zaliczanej do rzędu torbaczy. Występuje we wschodniej Australii. Ubarwienie sierści szarobrązowe, brzuch białawy. Głowa duża, uszy duże pokryte sierścią, duży nos. Długość ciała do 85 cm, ciężar ciała dochodzi do 15 kg. Żyje do 20 lat.
Tryb życia nadrzewny. W ciągu doby spędza na drzewie 18 godzin. Nie pije, potrzebną wilgoć pobiera z liści eukaliptusa, którymi się odżywia. Bardzo dobrze pływa. Wskutek wycinania lasów eukaliptusowych oraz polowań dla cenionego futra gatunek zagrożony wyginięciem, objęty obecnie całkowitą ochroną.

Gatunek nielotnego ptaka z rodziny emu. Jest największym ptakiem tubylczym w Australii i drugim pod tym względem na świecie. Większy jest jedynie inny, spokrewniony z nim bezgrzebieniowiec – struś. Żyje głównie na krzaczastych stepach (w Australii nazywanych scrubs); unika gęsto zaludnionych miejsc, zwartych lasów oraz obszarów suchych.

Ssak z rodziny niełazów zaliczanej do rzędu torbaczy. Żyje w Tasmanii. Długość ciała 40-45 cm, ogon do 30 cm, ciężar ciała samców ok. 1 kg, samic ok. 0,5 kg. Sierść niezbyt długa, gęsta, ubarwiona brązowożółto lub brunatna w białe plamy, koniec ogona często biały. Sylwetką niełaz plamisty przypomina kota. Dobrze wspina się na drzewa. Pędzi nocny tryb życia, dzień przesypia w dziuplach drzew lub między kamieniami. Podczas snu uszy niełaza plamistego są złożone. Często wyrządza szkody wśród drobiu.
Jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem i w wielu rejonach występowania jest wytępiony. Do zmniejszenia liczebności niełaza plamistego przyczyniła się w znacznym stopniu zaraza, która w latach 1901-1903 zdziesiątkowała te zwierzęta.

Rodzina torbaczy druga pod względem liczby gatunków rodziną torbaczy. Obejmuje ponad 50 gatunków zwierząt nazywanych powszechnie kangurami, czyli zwierzętami o silnych tylnych nogach i długim, mocnym ogonie, poruszających się skokami. Samice kangurów nazywane są kangurzycami. Żywią się głównie trawą porastającą wzgórza lub parowy górskie. Pokarm to również liście, kora drzew i korzonki. Występują w Australii, Tasmanii, Nowej Gwinei, Nowej Zelandii i okolicznych wyspach. Poszczególne gatunki przystosowały się do warunków panujących w różnych środowiskach i zajęły wszystkie nisze ekologiczne. Żyją na trawiastych równinach, w zaroślach, rzadkich lasach i w górach. Większe gatunki preferują otwarte przestrzenie. W Nowej Zelandii zostały introdukowane.

Rodzina ptaków nielotnych, bezgrzebieniowych, z rzędu strusiowatych. Występują w lasach szpilkowych wysp Nowej Zelandii. Wielkość ciała w zależności od gatunku 30–75 cm i ciężar ciała 1–4 kg (samice są większe od samców). Mają okrągły, krępy tułów, szczątkowe skrzydła, długi i ostry dziób, wyposażony na końcu w bardzo wrażliwe nozdrza. Szare lub brązowe, nitkowate upierzenie przypomina sierść ssaków. Prowadzą nocny tryb życia, wyszukując w ściółce dziobem różne drobne bezkręgowce (w odróżnieniu od większości ptaków mają dobry węch). Ptaki te są symbolem narodowym Nowej Zelandii. Podlegają ścisłej międzynarodowej ochronie.


DIABEŁ TASMAŃSKI
Ssak z rzędu torbaczy zaliczany do rodziny niełazów, zamieszkujący obecnie wyłącznie Tasmanię. Wyglądem przypomina borsuka, osiąga długość ciała wraz z ogonem ok. 75 cm, masę do 9 kg.
Ubarwienie czarne lub ciemnobrunatne, na piersi biała półksiężycowata plama. Nocny tryb życia, dzień spędza w zaroślach lub norach. Poluje na drobne zwierzęta, nie gardzi również drobiem i owocami, kopiąc swoje nory często w pobliżu ferm hodowlanych i pastwisk.
Nazwę swoją zawdzięcza głosowi, przypominającemu wycie oraz agresywności i odwadze, nie ustępuje nawet zwierzętom silniejszym od siebie.
EUKALIPTUS
Rodzaj drzew i krzewów należący do rodziny mirtowatych. Należy do niego ok. 600 gatunków pochodzących z Australii, Nowej Gwinei i południowo-wschodniej Indonezji. W Australii tworzą wiecznie zielone lasy lub zarośla (skrub).Drewno jest bardzo cenne, wybitnie odporne na gnicie, wykorzystuje się je w budownictwie, meblarstwie i szkutnictwie.
Z liści niektórych gatunków wytwarza się olejek eukaliptusowy używany w przemyśle farmaceutycznym.
Niektóre gatunki uprawia się jako rośliny ozdobne.
Są wykorzystywane do osuszania bagien, ze względu na bardzo silną transpirację.
Liście eukaliptusów są głównym pożywieniem koali.
SCRUB
Przedstawiciel rodziny psowatych, zamieszkuje Australię, Nową Gwineę, a ostatnio stwierdzono, że najprawdopodobniej należą do tego podgatunku również dzikie psy z obszaru Azji Południowo-Wschodniej i Filipin. Podobny do psa domowego, z którym daje płodne krzyżówki, różni się jednak od niego wieloma istotnymi cechami, m.in. budową czaszki i nie umie szczekać.

Znakomicie przystosowany do warunków środowiska; ani australijska, ani azjatycka populacja dingo nie wykazuje tendencji spadkowych.

Żywi się królikami, małymi torbaczami, kangurami i zwierzętami domowymi. Żyje do 14 lat.
Formacja roślinna, odmiana buszu, charakterystyczna dla Australii. Tworzą ją wiecznie zielone, twardolistne zarośla, składające się głównie z krzewiastych gatunków eukaliptusów i akacji. Wyróżnia się 3 jego rodzaje: brigalow, malee i mulga.
PIES DINGO
Iga Piekart I G
Full transcript