Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

TRENING RELAKSACYJNY ANNY POLENDER

No description
by

Kinga Ska

on 10 March 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of TRENING RELAKSACYJNY ANNY POLENDER

TRENING RELAKSACYJNY ANNY POLENDER
Trening autogenny...
Prowadzący ćwiczenie ma obowiązek nawiązania z dzieckiem więzi emocjonalnej oraz wytworzenia odpowiedniej atmosfery. Sprzyja temu udramatyzowanie akcji opowiadania, wywołanie początkowo lekkiego napięcia emocjonalnego, po czym zwolnienie go i wprowadzenie uczucia spokoju, rozluźnienia i bezpieczeństwa. Doskonałą pomocą przy wprowadzaniu dziecka w tą atmosferę jest spokojna muzyka relaksacyjna. Można również zastosować pod-kład dźwiękowy ze śpiewem ptaków, szumem morza, odgłosami wiosennej łąki.
Realizując ćwiczenia
relaksacyjne musimy
zawsze pamiętać o tym, że:
Trening autogenny...
Stosowanie tej metody wymaga od pracującego nią
dojrzałości systemu nerwowego, umiejętności wglądu we
własny organizm, a więc oryginalna wersja nie nadaje się
dla osób opóźnionych umysłowo, nie można jej też stosować w stosunku do małych dzieci. Możliwe jest jednak wykorzystanie zasad treningu autogennego w relaksacji dzieci przedszkolnych i właśnie A. Polender dostrzegła ją w wykorzystaniu mechanizmu identyfikacji i dobrze rozwiniętej u dzieci sugestywności. Dzieci bowiem, słuchając opowiadania o zmęczonym misiu lub innym bohaterze bajki, identyfikują się z nim, naśladują go poddając się sugestii zawartej w słowach terapeuty, a w ten sposób wykonują wszystkie polecenia treningu odprężającego.
Schemat przebiegu ćwiczeń relaksacyjnych
Przykładowa treść bajki...
A. Polender dostosowała formę treningu do poziomu
dzieci w wieku przedszkolnym oraz dzieci upośledzonych
umysłowo. Podstawą opracowanej przez nią koncepcji
treningu relaksacyjnego jest dostosowanie instrukcji do właściwości rozwojowych małego dziecka. Treść instrukcji zostaje podana w formie bajki o zwierzętach, chmurkach, kwiatkach, z którymi dzieci się identyfikują. Główny bohater opowiadania (np. zwierzątko, kwiatek) wykonuje takie czynności, które poprzez naśladownictwo mają na celu zmniejszenie napięcia mięśniowego. Dzieci łatwo i bardzo chętnie naśladują utożsamiając się z bohaterem historyjki. Ważne jest, aby dziecko okazało chęć podjęcia zabawy w tej formie, ponieważ pozwoli to na utrzymanie pozytywnej uwagi i motywacji z jego strony.
tekst bajeczki - instrukcji powinien być wypowiadany tonem bardzo ciepłym, spokojnie, miękko i powoli;
wskazane jest zmienianie części wprowadzającej bajeczki, by uniknąć znudzenia ze strony dzieci znaną treścią. Treść opowiadania zależy od inwencji i pomysłowości prowadzącego;
każde opowiadanie powinno zawierać w części wprowadzającej elementy dramatyzujące, co pozwoli związać emocjonalnie dziecko z bohaterem bajki i wywołać napięcie, które zostanie rozładowane w części trenin-gowej. Część środkowa (treningowa) powinna zawierać zawsze tę samą instrukcję relaksacyjną. Zakończenie musi sprowadzać dziecko do realnego świata.
Prowadzący trening prosi, aby dzieci położyły się na wznak, tak by nogi ułożone były w lekkim rozkroku, stopy rozchylone swobodnie na zewnątrz, ręce powierzchnią dłoni odwrócone ku górze, ułożone wzdłuż ciała, w odległości ok. 20 cm od tułowia, głowa ułożona równo na podłodze, tak by nie zadzierać brody do góry ani nie odchylać głowy do tyłu. Całe ciało rozluźnić. Ma być wygodnie.

Aby pobudzić motywację dzieci do ćwiczenia należy je wprowadzić krótkim wstępem, na przykład: "Teraz będziemy bawić się w misia (zajączka, chmurkę), to bardzo przyjemna zabawa. Kto potrafi naprawdę stać się misiem i robić wszystko to co miś, ten będzie się tak dobrze czuł, jak miś i będzie taki wesoły i zadowolony.". I po takim wstępie przystępujemy do opowiadania dzieciom bajki - instrukcji.
"Mały, maleńki, puszysty Miś, z miękkim futerkiem i czarnym noskiem, mieszkał z mamusią i tatusiem i jeszcze mniejszym od siebie braciszkiem w wielkim, ciemnym lesie. Wszyscy pracowali całe lato nad przygotowaniem domku na zimę i nad gromadzeniem zapasów jedzenia. Bo jak spadnie śnieg, to żadnego owocu, listka i korzonka nie będzie. Dziś nasz mały Miś napracował się bardzo. Ze zmęczenia aż bolą go rączki i nóżki. A tu mamusia wyszła i Miś nie może się jeszcze położyć i odpocząć, bo musi pilnować swego małego braciszka. Robi się już ciemno, a mamusi jeszcze nie ma. Miś niecierpliwi się i niepokoi: co się stało? Ale mamusia wraca! Jak dobrze! Teraz może odpocząć. Mały Miś układa się wygodnie na posłaniu z pachnącego sianka. Pod głowę kładzie poduszeczkę z miękkiego mchu. Teraz Miś wyciąga się na posłaniu. Zamyka oczy. Rączki kładzie swobodnie i wygodnie wzdłuż ciała. Nóżki są wyprostowane, leżą swobodnie. Jak dobrze i spokojnie jest Misiowi. Miś czuje, że jego rączka staje się ciężka, o! Jaka ciężka! Jakby była z kamienia. Miś nie może jej podnieść. Rączka leży bezwładnie i jest taka ciężka, jakby w ziemię chciała się zapaść. A teraz Miś czuje, że jego nóżka staje się ciężka, że zapaść chce się w ziemię. I druga nóżka jest już taka ciężka, że Miś nie może unieść jej do góry. Obie rączki i nóżki są ciężkie, bezwładne, ale Misiowi jest dobrze i przyjemnie. Miś jest spokojny, zadowolony, odpoczywa, słucha jak wiatr szeleści liśćmi. Ale oto Miś spostrzega, że jego rączka zrobiła się ciepła. Jest taka ciepła, jakby padało na nią słoneczko i ogrzewało ją swymi promieniami. Obie rączki są przyjemnie cieplutkie. Jest im ciepło i miło. Promienie słoneczka przesuwają się na nóżki. Najpierw jedna nóżka robi się rozkosznie ciepła, teraz druga nóżka jest cieplutka. Miś jest rozleniwiony, nic mu się nie chce robić, jest mu dobrze, przyjemnie, spokojnie."
Teraz następuje chwila przerwy, pozostawiamy dzieci w takim stanie kilka minut, ale nie dłużej niż 5 min. - w zależności od zachowania się dzieci. Pierwsze oznaki wychodzenia ze stanu odprężenia, ruchy kończynami, czy inne oznaki pobudzenia są sygnałem do wyprowadzenia wszystkich dzieci ze stanu relaksacji. Mniej więcej w taki sposób:

"A teraz znowu trzeba stać się dzieckiem. Zginamy rączki, wyprosto-wujemy je raz. dwa. trzy., głęboko oddychamy - raz., dwa., trzy.. Teraz otwieramy oczy. . I już każde z was jest znowu dzieckiem. Miś został w swoim lesie, a my teraz tak jak Miś czujemy się bardzo dobrze, jesteśmy wypoczęci i radośni."
Full transcript