Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Ue prawa człowieka

No description
by

Roland L

on 12 December 2010

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Ue prawa człowieka

Click anywhere & add an idea Rada Europy I. twór utworzony dla ochrony praw człowieka i demokracji. Jest organizacją niezależną od Unii Europejskiej i niesłusznie myli się ją z Radą Europejską czy też Radą Unii Europejskiej. Rada Europy 5 maja 1949 roku
Traktatu Londyńskiego. (Belgiaę, Danięa, Francjaę, Holandięa, Irlandiaę, Luksemburg, Norwegia, Szwecja, Wielka Brytania i Wlochy) Rada Europy powstała w wyniku podpisania przez 10 państw Obecnie państw członkowskich.
Polska przyjęta 26 listopada 1991r. 47 Siedzibą Rady jest we Francji. Strasburg Głównym Rady Europy jest:
"osiągnięcie większej jedności między jej członkami, aby chronić i wcielać w życie ideały i zasady stanowiące ich wspólne dziedzictwo oraz aby ułatwić ich postęp ekonomiczny i społeczny" . celem (art. 1a Statutu Rady Europy) Realizując tak określony cel organizacja zajmuje się przede wszystkim:
promocją i ochroną i demokracji
współpracą państw członkowskich w dziedzinach: gospodarczej, socjalnej, kulturalnej, naukowej, prawnej i administracyjnej. praw człlowieka Organy Rady Europy II. - organ zarządzający złożony z ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich - organ doradczy, parlamentarzyści delegowani przez parlamenty narodowe - organ doradczy - stały organ sądowy, który gwarantuje wszystkim Europejczykom, prawa zagwarantowane w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Jest on otwarty dla państw i osób bez względu na narodowość - rzecznik; jest niezależnym organem odpowiedzialnym za promowanie edukacji, świadomości i poszanowania praw człowieka w państwach członkowskich; odgrywa przede wszystkim rolę prewencyjną. - zawiera niektóre z 400 INGOs; ogniwo łączące pomiędzy politykami a społeczeństwem; głos dla społeczeństwa obywatelskiego - wybierany przez Zgromadzenie Parlamentarne na okres pięciu lat; odpowiedzialny za planowanie strategiczne i kierunek prac Rad, nadzoruje z dnia na dzień zarządzanie organizacją; obecnie: Terry Davis - wybierany na pięcioletnią kadencję przez Zgromadzenie Parlamentarne,
w odrębnych wyborach - ponad 2000 pracowników ze wszystkich
47 państw członkowskich W ramach Rady Europy działa również szereg innych instytucji: Budżet w 2010 roku: 218 000 000 € Angielski francuski . i urzędowe języki Rady Europy. Niemiecki, włoski i rosyjski są językami roboczymi.
Różne dokumenty są również publikowane w innych językach europejskich. Komitet Ministrów Zgromadzenie Parlamentarne Kongres Wladz Lokalnych i Regionalnych Europy Trybunalł Praw Czlłowieka Komisarz ds. Praw Czlowieka Konferencja Organizacji Pozarzadowych Sekretarz Generalny Rady Europy Zastepca Sekretarza Generalnego Sekretariat Europejski Trybunal Praw Czlowieka Europejski Komitet Zapobiegania Torturom -organ Europejskiej Konwencji Praw Człowieka -organ Europejskiej Konwencji do spraw zapobiegania torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu Czlonkowie III. CoE Council
of
Europe Belgia Dania Francja Holandia Irlandia Luksemburg Norwegia Szwecja Wielka Brytania Wlochy Grecja (9 sierpnia 1949) Turcja (9 sierpnia 1949) Islandia (9 marca 1950) Niemcy (13 lipca 1950) Austria (16 kwietnia 1956) Cypr (24 maja 1961) Szwajcaria (6 maja 1963) Malta (29 kwietnia 1965) Portugalia (22 wrzenia 1976) Hiszpania (24 listopada 1977) Liechtenstein (23 padziernika 1978) San Marino (16 padziernika 1988) Finlandia (5 maja 1989) Wegry (6 listopada 1990) Polska (26 listopada 1991) Blugaria (7 maja 1992) Estonia (14 maja 1993) Litwa (14 maja 1993) Slowenia (14 maja 1993) Czechy (30 czerwca 1993) Slowacja (30 czerwca 1993) Rumunia (7 padziernika 1993) Andora (10 padziernika 1994) Lotwa (10 lutego 1995) Albania (13 lipca 1995) Moldawia (13 lipca 1995) Macedonia (9 listopada 1995; przyjęta pod nazwą Była Jugosowiańska Republika Macedonii) Ukraina (9 listopada 1995) Rosja (28 lutego 1996) Chorwacja (6 listopada 1996) Gruzja (27 kwietnia 1999) Armenia (25 stycznia 2001) Azerbejdzan (25 lutego 2001) Bosnia i Hercegowina (24 kwietnia 2002) Serbia (3 kwietnia 2003) Monako (5 padziernika 2004) Czarnogóra (11 maja 2007) Dodatkowo status obserwatora przy Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy ma (od 1999 roku) oraz , zaś przy Komitecie Ministrów Rady Europy (od 1970 roku), a spoza Europy i . Przy Zgromadzeniu Parlamentarnym i Komitecie Ministrów Rady Europy obserwatorem pozostają również i . Kazachstan Izrael Watykan Japonia Stany Zjednoczone Kanada Meksyk Wcześniej miała ona status specjalnego gościa, jednak za naruszenie podstawowych zasad wolności, demokracji i swobód obywatelskich podczas referendum konstytucyjnym w 1996 roku jej pozycja uległa zmianie. Wykluczonym Bialorus powstała , jako z Rady Europy krajem jest od 1997 roku . Konwencja o Ochronie Praw Czlowieka
i Podstawowych Wolnosciach IV. Rady Europy, aby oddać jej szczególną pozycję w obrębie standardów prawnych tworzonych w ramach tej organizacji. Istota i szczególny charakter Konwencji polega nie tylko na wyliczeniu praw i wolności, do których ludzie są uprawnieni, ale też na ustanowieniu procedury kontrolnej, wciąż unikalnej w skali światowej, która umożliwia żądanie zaprzestania naruszania praw, przywrócenia stanu zgodnego z nimi, a także przyznanie odpowiedniego zadośćuczynienia finansowego osobom poszkodowanym. Konwencja
gwarantuje prawo do życia
zakazuje stosowania tortur, niewolnictwa i pracy przymusowej
gwarantuje prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego
zapewnia prawo do sprawiedliwego procesu oraz zakazuje wstecznego stosowania prawa karnego
potwierdza prawo poszanowania życia prywatnego i rodzinnego wraz z prawem do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny
przewiduje wolność myśli, sumienia i wyznania, wolność wypowiedzi, jak również wolność zgromadzania się i stowarzyszania
chroni prawo do skutecznego środka odwoławczego Katalog konwencyjny nie jest ani wyczerpujący, ani zamknięty. Jest sukcesywnie uzupełniany przez Protokołly dodatkowe Protokoły te wprowadziły nowe prawa, takie jak: ochronę własności prywatnej, prawo do nauki, prawo do wolnych wyborów, zakaz uwięzienia za długi, zakaz ponownego sądzenia w tej samej sprawie, itd. Protokółl szósty znosi kareę śsmierci opartej na jakiejkolwiek podstawie, np. płci, rasy, koloru skóry, języka, wyznania, pochodzenia itp. konwencja zakazuje stosowania dyskryminacji Dodatkowo, w zakresie wykonywania praw i wolności, Została przyjęta na posiedzeniu Komitetu Ministrów w Rzymie 4 listopada 1950 roku. Bywa określana jako "klejnot w koronie" Zasieg obowiazywania Konwencji Kontrola przestrzegania Konwencji Konwencja ramowa o ochronie mniejszośsci narodowych Europejska Konwencja o obywatelstwie Konwencja o Prawach Czlowieka i Biomedycynie Europejska Karta Socjalna V. VI. VII.

VIII.

IX.

X. Z praw i wolnosci konwencyjnych mogą korzystać wszystkie osoby pozostające pod jurysdykcjąa pańnstw-stron Konwencji. Są to przede wszystkim obywatele tych państw, ale również obcokrajowcy odwiedzający te państwa, a więc zarówno obywatele innych panństw, jak i bezpańnstwowcy Zastosowanie Konwencji nie jest ograniczone do terytorium okrelonego pastwa, ale moe rozciga si poza nie. Tak wic z praw i wolnoci konwencyjnych mona skorzysta na pokadzie samolotu, statku morskiego czy statku kosmicznego nalecego do tego pastwa-strony Konwencji. Kontrola przestrzegania Konwencji dokonywana jest na dwóch płaszczyznach: skargi mieędzypanństwowej oraz skargi indywidualnej każde państwo-strona Konwencji może wszcząć spór z innym państwem-stroną, któremu zarzuca naruszenie tej właśnie Konwencji (lub jej protokołów dodatkowych). Bardzo rzadko państwa korzystały z tej możliwości. Obawiały się tego, że państwo, przeciwko któremu skierowałyby skargę, uznałoby takie działanie za akt nieprzyjazny, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do pogorszenia stosunków pomiędzy nimi. konwencja zawarta pod auspicjami Rady Europy, otwarta do podpisu Konwencja weszła w życie 3 lata później, 1 lutego 1998 r. Jej stronami jest obecnie państw spośród łącznie 47 członków Rady Europy. wielostronnym instrumentem poświęconym ramowej ochronie mniejszości narodowych. jest sporządzenie listy zasad prawnych, które Państwa zobowiązują się respektować w celu zapewnienia ochrony mniejszości narodowych. Tym samym Rada Europy przyjęła apel Deklaracji wiedeńskiej (Aneks II), aby zobowiązania polityczne Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie przekształcić, w możliwie najszerszym zakresie, w Konwencja ustanawia
ochrony mniejszości narodowych, w szczególności:
zapewnia równość wobec prawa i niedyskryminację
prawo do zgromadzeń i stowarzyszania się
swobodę wypowiedzi, myśli, przekonań i religii
zapewnia także ochronę języków i kultur mniejszościowych
przewiduje prawo do otwierania placówek edukacyjnych dla mniejszości narodowych. Konwencja ramowa
Wśród przedstawicieli państw uczestniczących w negocjowaniu tekstu Konwencji, nie było zgody co do jednej, wspólnej definicji i koncepcji mniejszości narodowych. Postanowiono zagwarantować określone prawa osobom należącym do mniejszości narodowych, natomiast państwom, które przystąpią do Konwencji pozostawić swobodę w zakresie uznawania określonych grup zamieszkujących jego terytorium za mniejszości narodowe.
Od samego państwa więc zależy czy uznaje określoną mniejszość narodową, co osłabia wymowę Konwencji i jej funkcję zagwarantowania praw osobom należącym do mniejszości narodowych. Regulacje zawarte w Konwencji są
Nazwa Konwencji wskazuje, iż ma ona przede wszystkim służyć jako punkt wyjścia do dalszego działania, zwłaszcza zaś jako zbiór norm, które powinny istnieć w krajowych porządkach prawnych lub zostać do niego wprowadzone. 1 lutego 1995 r. w Strasburgu. 39 Polska jest stronaą tej Konwencji od 1 kwietnia 2001 r. Konwencja Ramowa jest pierwszym prawnie wiążącym, Celem zobowiazania prawne minimalne standardy nie zawiera definicji mniejszosci narodowej. stosunkowo szczególowe i obszerne. Konwencja została otwarta do podpisu
weszła w życie po trzeciej ratyfikacji, 1 marca 2000 r. Umowa ta ma charakter dotyczących obywatelstwa osób fizycznych oraz przepisów regulujących wykonywanie obowiązków wojskowych w przypadku wielokrotnego obywatelstwa, z którymi musi być zgodne prawo wewnętrzne Państw Stron. Zgodnie z postanowieniami w niej zawartymi, prawo do obywatelstwa ma każdy. Obywatelstwo określone jest jako więź prawna między osobą a państwem, przy czym nie wskazuje ona na pochodzenie etniczne osoby. Konwencja z 1997 roku potwierdza podstawowe znaczenie zasady, iż Konwencja Europejska o obywatelstwie podkreśla zasadę niedyskryminacji w odniesieniu do ustawodawstwa o obywatelstwie. Oznacza ona w szczególności, iż ustawodawstwo regulujące kwestię obywatelstwa Konwencja z 1997 r. również
istnienia przypadków wielo-państwowości. Co więcej, wyraźnie zobowiązuje ona państwa do wprowadzenia w ustawodawstwie wewnętrznym regulacji zezwalających na zachowanie podwójnego obywatelstwa dzieciom, które nabyły oba obywatelstwa w momencie urodzenia, jak również osobom, które nabyły drugie obywatelstwo poprzez małżeństwo. W polskim Dz.U.z 1999 roku, nr 99, poz. 1158 znajduje się oświadczenie rządowe z dnia 20 września 1999 roku w sprawie 6 listopada 1997 r. regionalny. Celem ustanowienie zasad i przepisów niniejszej Konwencji jest pierwsza definiujaca obywatelstwo Powyższa Konwencja jest umową międzynarodową Jednocześnie Konwencja wprowadza
Państwa-strony konwencji powinny brać pod uwagę prawo każdej osoby do posiadania obywatelstwa (obywatelstwo było atrybutem władzy państwowej, a nie prawem człowieka) oraz konieczność unikania przypadków bezpaństwowości. obywatelstwo pozostaje wyłąlacznąa domenąa regulacji prawa wewnetrznego Mogą one suwerennie rozstrzygać, kto i w jakim trybie może nabyć lub utracić obywatelstwo. poszczególnych państw. istotne ograniczenia swobody regulacji pańnstw. nie moze zawierac zadnych przepisów, które w jakikolwiek sposób
prowadziłyby do nierówności jednostek ze względu na płeć, religię, rasę, kolor skóry, pochodzenie narodowe i etniczne. nie wyklucza ratyfikacji przez RP Europejskiej konwencji o obywatelstwie. (jest to obecnie warunek czlłonkostwa w tej organizacji). Konwencja jest podstawowym dokumentem na kontynencie europejskim regulujcym trudne sprawy z pogranicza Konwencja obowizuje od , na razie tylko panstw europejskich (Polska nie jest jeszcze stron tej Konwencji, choć już ją podpisała w 1999 r. - potrzebna jest jeszcze ratyfikacja). medycyny, etyki i prawa. 1 grudnia 1999 r. 19 zamiarem jej twórców było, aby stanowiła ona ramy prawne dla tematyki zastosowania biologii i medycyny, a bardziej szczegółowe rozwiązania prawne byłyby zawierane w kolejnych protokołach dodatkowych. jedynie najważzniejsze zasady, Zawiera ona bowiem Konwencja reguluje kwestie:
wyrażania zgody na ingerencję we własne zdrowie
ochronę życia prywatnego i prawa do informacji w zakresie ochrony zdrowia
genotypu (genomu) ludzkiego
badań naukowych z wykorzystaniem ludzi
transplantacji Do tej pory przyjęto protokoły dodatkowe do Europejskiej Konwencji o Prawach Człowieka i Biomedycynie:
Protokół dodatkowy o zakazie klonowania istot ludzkich, otwarty do podpisu 12 stycznia 1998 r., wszedł w życie 1 marca 2001;
Protokół dodatkowy dotyczący transplantacji organów i tkanek pochodzenia ludzkiego, otwarty do podpisu 24 stycznia 2002 r., wszedł w życie 1 maja 2006 r.;
Protokół dodatkowy dotyczący badań biomedycznych, otwarty do podpisu 25 stycznia 2005 r., wszedł w życie 1 września 2007 r.
Protokół dodatkowy dotyczący testów genetycznych dla celów zdrowotnych, otwarty do podpisu 27 listopada 2008 r., nie wszedł jeszcze w życie. 4 Podstawowe zasady Konwencji: 1. Ochrona godności ludzkiej 2. Zasada prymatu osoby 3. Zasada sprawiedliwego dostępu do ochrony zdrowia Konwencja wymaga, aby każda intwerwencja medyczna w stan zdrowia osoby była wyrazżeniem przez niaą zgody. poprzedzona Zgoda osoby na interwencję medyczną może przybrać rozmaite formy, może być wyraźna (ustna albo pisemna), a nawet dorozumiana - z reguły będzie to zależało od charakteru i doniosłości interwencji, która ma być przeprowadzona. Wywodzone jest z szerszego prawa do
w kontekście europejskim wywodzone przede wszystkim z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Prawo do informacji o stanie zdrowia poszanowania zycia prywatnego, Zakłada się także, iż to osoba jest dysponentem informacji o sobie i - co do zasady - bez jej zgody informacje o stanie jej zdrowia nie powinny być przekazywane innym osobom. Kazdy ma prawo do poznania wszelkich informacji o stanie swojego zdrowia. Dopełniającym elementem prawo do informacji o stanie zdrowia jest prawo do nie bycia poinformowanym. - Podpisana w Turynie w październiku 1961 roku przez 28 państw na forum Rady Europy. Weszła w życie w lutym 1965 roku. Karta zobowiązuje państwa-sygnatariuszy do przyjęcia co najmniej z 7 praw z tzw. jądra obowiązkowego Są to:
prawo do pracy (dążenie do likwidacji bezrobocia)
prawo do organizowania się i zawierania układów zbiorowych
prawo do bezpieczeństwa socjalnego
prawo do opieki społecznej i medycznej
prawo do zasiłków rodzinnych
prawo pracowników przyjezdnych oraz ich rodzin do opieki i ochrony. prawo równych szans i równego traktowania w sprawach zatrudnienia, zawodu, informacji i konsultacji pracodawcapracownik
prawo do ochrony socjalnej osób w podeszłym wieku.
składający się z maksymalnie siedmiu członków. Komitet Ekspertów wybierany jest na sześcioletnią kadencję przez Komitet Ministrów Rady Europy Ponadto zakres artykułu 15 dotyczącego osób
został znacznie rozszerzony i wychodzi teraz poza problem zatrudnienia. Stanowi on:
Prawo osób niepełnosprawnych do niezależności, socjalnej integracji i uczestnictwa w życiu społecznym. Europejska Karta Socjalna 5 W 1992 wszedł w życie , wprowadzający: Protokółl Dodatkowy (Polska od 1961) Sygnatariusze zobowiązani są do składania Europejskiemu Komitetowi Praw Socjalnych co dwa lata sprawozdań ze stosowania norm zawartych w konwencji ESC. Nadzór nad przestrzeganiem postanowień Karty sprawuje niezależny Komitet Ekspertów, W 1996 została przyjęta Nowa Europejska Karta Socjalna , biorąca pod uwagę zachodzące zmiany społeczne. Weszła ona w życie 1 lipca 1999. Uaktualnia i umacnia prawa gwarantowane przez Kartę, a także zawiera nowe prawa i bardziej postęepowe zabezpieczenia , takie jak m. in. prawo do godności w miejscu pracy (Art. 26)
prawo do ochrony przed biedą i wykluczeniem (Art. 30)
prawo do mieszkania (Art. 31). niepełlnosprawnych Dziekujemy za uwage! Agnieszka Leszczuk
Yuriy Movchan
Roland Lewinski Prawa Czlowieka w Radzie Europy
Full transcript