Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

EdukacjaDlaBezpieczeństwa

No description
by

Patrycja Brodowska

on 15 June 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of EdukacjaDlaBezpieczeństwa

Edukacja Dla Bezpieczeństwa
Prawo humanitarne
Prawo humanitarne
to normy prawne, przyjęte przez
państwa jako normy zwyczajowe oraz jako normy ujęte w formie umów międzynarodowych: reguły postępowania służące zachowaniu godności, zdrowia
i życia człowieka: mają one zastosowanie na całym
świecie w czasie pokoju, wojny i w innych okolicznosciach. Wojna z samej swojej natury jest zjawiskiem niehumanitarnym, sprzecznym z naturą człowieka. Nawet najbardziej uzasadniona, sprzyja bezprawiu i wyzwala w człowieku najniższe instynkty.
Łamane są prawa do ludzkiej godności, wolności.
Prawo humanitarne w przeszłości
Do połowy XIX wieku prawo humanitarne miało charakter norm zwyczajowych. W średniowiecznej Europie obowiązywały zasady kodeksu rycerskiego. W XI w wprowadził tzw. "Pokój Boży", czyli zakaz prowadzenia walki od soboty wieczorem do poniedziałku rano. Zakazano używania kuszy. W epoce oświecenia wielu filozofów wskazywało na potrzebę ochrony praw człowieka. Takimi dokumentami są np.: konwencje haskie (1899-1907), protokół genewski z 1925r. o zakazie stosowania broni chemicznej i bakteriologicznej, konwencje genewskie z 1949r.
Ochrona ludności dzięki prawu humanitarnemu
Doświadczenia II wojny światowej wykazały, że dotychczasowe regulacje prawne w niedostatecznym stopniu uwzględniają ochronę ludności cywilnej. O ile w czasie I wojny światowej cywile stanowili
10%
wszystkich ofiar, to podczas II wojny światowej liczba ta wzrosła do ponad
50%
. Rzeczywistość wojenna wykazała równieżniedostatki obowiązujących przepisów w sprawie ochrony chorych, rannych i jeńców wojennych. Konieczne stało się opracowanie nowych dokumentów prawa międzynarodowego, lepiej chroniących ofiary wojny. Z inicjatywą wystąpił MKCK. Na konferencji w Sztokholmie przygotowano projekt nowych regulacji prawnych. Zostały one przedstawione na konferencji w Genewie i przyjęte przez społeczność miedzynarodową jako konwencje genewskie z
12 sierpnia 1949r.
Były to:
- I konwencja genewska
- II konwencja genewska
- III konwencja genewska
- IV konwencja genewska
Ochrona osób cywilnych podczas wojny
W myśl I
V konwencji genewskiej
ochronie przed skutkami wojny podlega cała ludność cywilna państw walczących bez względu na rasę, narodowość, wyznanie religijne lub przekonania polityczne. Osoby chronione mają prawo do poszanowania godości, honoru, praw rodziny, przkonań i obyczajów. Szególną ochronę konwencja ta przewiduje w wypadku rannych i chorych, kobiet ciężarnych i dzieci. Kobiety są chronione przed gwałtem i zmuszeniem do nierządu. Konwencja ta zakazuje stosowania jakichkolwiek środku przymusu, nadmiernych kar i terroru wobec cywilów. Państwa które je podpisały, zobowiązły się do zapewnienia możliwości łączenia rodzin oraz do niestwarzania przeszkód w udzielaniu ludności cywilnej pomocy humanitarnej.
Organizacje humanitarne i wolontariat
Wolontariusze
niosą pomoc
nie
tylko ofiarom konfliktów zbrojnych, klęsk żywiołowych i katastrof. W naszym najbliższym otoczeniu żyja osoby, które wsparcia potrzebują na co dzień. Pomoc państwa bardzo często okazuje się być niewystarczająca. Los tych ludzi zależy wówczas od wolontariuszy zrzeszonych w organizacjach społecznych.
Do największych organizacji należy
Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca
, znany również pod nazwą
Czerwonego Krzyża
, Międzynarowoa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca oraz
stowarzyszenia narodowe
.
Zasady Międzynarodowego Czerwonego Krzyża
-
humanitaryzm
- niesienie pomocy rannym na polu bitwy, ochrona życia i zdrowia oraz zapewnienie poszanowania osobowości i godności człowieka,
-
bezstronność
- podejmowanie działń bez względu na narodowść, rasę, wyznanie, pozycję społeczną lub przekonania polityczne,
-
neutralność
- powstrzymanie sięod uczestnictwa w działaniach zbrojnych oraz sporach natury politycznej, rasowej, religijnej lub ideologicznej,
-
niezależność
- stowarzyszenia krajowe, współpracując z władzami państwa, działająsamodzielnie i niezależnie,
-
dobrowolnoś
ć- niesienie pomocy dobrowolne, nie w celu jakiejkolwiek korzyści,
-
jedność
- w każdym kraju działa tylko jedno stowarzyszenie Czerwonego Krzyża albo Czerwonego Półksiężyca: jest otwrte dla wszystkich i obejmuje działalnością humanitarną obszar całego kraju,
-
powszechność
- Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca działa na całym świecie; wszystkie stwarzyszenia mają równe prawa i obiązek niesiesienia pomocy sobie nawzajem.
Międzynarodowe oznaczenie Czerwonego Krzyża
Czerwony Krzyż w Polsce
Polski Czerwony Krzyż
powstał w
1919r
. pod patronatem Heleny Paderewskiej. Obecnie najważniejsze dziedziny działalności PCK to:
-
promocja zdrowia
- promowanie zdrowego stylu życia, ograniczanie dyskryminacji osób zarażoncyh na HIV
-
organizowanie opieki
- dożywianie, zbiórki odzieży, sprzętów gospodarstwa domowego, pomocy szkolnych dla najbardziej potrzebujących, opieka nad chorymi i niepełnosprawnymi, pomoc uchodźcom, prowadzenie ośrodków PCK, domy pobuty dziennego, domy dla maltretowanych kobiet z dziećmi, świetlice terapeutyczne i integracyjne,
-
organizowanie krwiodawstwa
- promowanie honorowego dawstwa krwi,
-
pierwsza pomoc
- propagowanie wiedzy w zakresie pierwszej pomoc, organizowanie Mistrzostw Pierwszej Pomocy PCK, dla młodzieży szkolnej,
-
ratownictwo
- organizowanie Grup Ratowniczyk PCK, które biorąudział w akcjach ratowniczych,
-
poszukiwanie osób
- poszukiwanie i ustalanie losów ofiar wojennych oraz migrantów.

Oznaczenie PCK
Kluby Wiewiórka
Kluby Wiewiórka
działają w przedszkolach oraz w klasach I-III szkół podstawowych. Pierwsze kluby powstały w
1965 roku
. Mogą do nich należeć dzieci w wieku
od 5 do 10 lat.
Cele główne Klubów Wiewiórka to:
-kształtowanie podstawowych nawyków higieniczno-sanitarnych i żywieniowych,
-popularyzacja zasad higieny jamy ustnej wdrażanie dzieci do przestrzegania zasad higieny otoczenia i środowiska,
-kształtowanie humanitarnych postaw dzieci w zakresie wrażliwości na potrzeby innego człowieka oraz gotowości do niesienia pomocy innym -nauczanie podstawowych pojęć z zakresu pierwszej pomocy poprzez program "Ratowniczek",
-przygotowanie do dalszej działalności w ruchu młodzieżowym PCK.

Szkolne Koła PCK
Zakładane są począwszy
od klasy IV szkół podstawowych
, a następnie w szkołach gimnazjalnych oraz ponadgimnazjalnych. Pierwsze SK PCK powstały w
roku 1921
, są zatem najstarszą częścią ruchu młodzieżowego PCK. Do założenia ich wystarczy 10 osób. Zadania kół to:
-pomoc potrzebującym uczniom,
-promowanie idei humanitaryzmu i bezinteresownej pracy na rzecz drugiego człowieka,
-działania na rzecz poprawy bezpieczeństwa poprzez edukację dzieci i młodzieży w zakresie pierwszej pomocy i profilaktyki przedwypadkowej i zdrowotnej,
-opieka nad Klubami Wiewiórka,
-kształtowanie postaw brania odpowiedzialności za najbliższe otoczenie,
-przygotowanie młodzieży do dalszej działalności w PCK.
Ruch Honorowego Krwiodawstwa
Do
1958
PCK prowadziło
stacje krwiodawstwa
. W tymże roku zadanie to przejęło państwo. Od tego czasu PCK zajmuje się propagowaniem idei krwiodawstwa i pozyskiwaniem honorowych dawców krwi. Krwiodawcy zrzeszają się w Klubach Honorowych Dawców Krwi. Obecnie liczba ich członków wynosi
ok. 200 tys.

Kluby honorowych daców krwi:
Podejmowane przez Kluby HDK inicjatywy to m.in.: doraźne akcje poboru np. w odzewie na apel służby zdrowia, szkolenia, pogadanki, konkursy, wspólne wyjazdy lub imprezy sportowe.

Rady HDK:
Działają przy zarządach wszystkich szczebli. Działalność rad dotyczy przede wszystkim koordynacji i inspiracji prac klubów oraz współpracy ze służbą krwi. Nad całokształtem prac Ruchu HDK oraz jego ogólnopolską strategią czuwa, powołana przy Zarządzie Głównym, Krajowa Rada HDK.
Klub Wiewiórka
Honorowe krwiodawstwo
KONIEC
przygotowała Patrycja Brodowska 1LA
Full transcript