Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

17 Οι γείτονες των Βυζαντινών

No description

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of 17 Οι γείτονες των Βυζαντινών

Δημήτρης Γαρουφαλής, 2013 4η Θεματική Ενότητα
Το Βυζαντινό Κράτος και οι γειτονικοί λαοί Οι γείτονες των Βυζαντινών Κεφάλαιο Δέκατο Έβδομο Η αντιμετώπιση
της επιθετικότητας
των γειτονικών λαών Τα προβλήματα με
τους γειτονικούς λαούς Τα προβλήματα σχετικά
με την επιθετικότητα
των γειτόνων Η αντίδραση των Βυζαντινών Δημιουργούσαν προβλήματα στο Βυζάντιο:
επιδρομές, λεηλασίες, κατάληψη περιοχών, αποκλεισμός σημαντικών περασμάτων για τον ανεφοδιασμό της πρωτεύουσας. Οι Βυζαντινοί όμως κατάφερναν να τους αντιμετωπίσουν με διάφορα μέσα, πολεμικά, οικονομικά και διπλωματικά. Σλάβοι πρέσβεις στο Βυζάντιο Βυζαντινός ιππέας Η επιθετικότητα των γειτόνων Βούλγαροι επιτίθενται σε βυζαντινή πόλη Αυτοί οι λαοί ονειρεύονταν να κατακτήσουν την Κωνσταντινούπολη και συχνά έφταναν στα τείχη της και την πολιορκούσαν. Ο πόθος της κατάκτησης
του Βυζαντίου Χάζαρος ιππέας Η προσπάθεια
ειρηνικής συνύπαρξης Χάζαροι Οι Χάζαροι ή Χαζάροι ήταν ένας μεσαιωνικός ημινομαδικός λαός, ο οποίος έπαψε να υπάρχει γύρω στον 11ο - 12ο αιώνα. Βρίσκονταν συγκεντρωμένοι δυτικά και βόρεια της Κασπίας Θάλασσας, κυρίως στο βόρειο Καύκασο και την ευρασιατική στέπα -ήταν τουρανικής καταγωγής. Κατά την πιθανότερη εκδοχή, προήλθαν από την ανάμιξη κάποιων τουρκομογγολικών φύλων με απομεινάρια των Ούνων και τοπικά φύλα της ΒΔ Κασπίας. Το όνομά τους προέρχεται από την αρχαία τουρκική ρίζα «qaz-» που σημαίνει «περιπλανώμαι». Τον 7ο αι. οι Χάζαροι συγκροτήθηκαν σε κράτος, το Χαζαρικό Χαγανάτο, εις βάρος κυρίως των Βουλγάρων τους οποίους εξεδίωξαν από τα αζοφικά παράλια. Στην ακμή του το χαγανάτο κάλυπτε ολόκληρη τη γεωγραφική ζώνη μεταξύ Κασπίας και Μαύρης Θάλασσας, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. Υποστηρίζονταν επίσης από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι είχαν βρει στο πρόσωπό τους έναν πολύτιμο σύμμαχο ενάντια στις απειλές των Περσών, των Γότθων της Κριμαίας, των Ρως και των Πεσενέγων. Χαζάρα ήταν η αυτοκράτειρα Ειρήνη, σύζυγος του Κωνσταντίνου Ε'. [Πηγή: Βικιπαίδεια] Άβαροι Οι Άβαροι υπήρξαν ένας νομαδικός λαός της Ευρασίας, που εμφανίστηκε στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη κατά τον 6ο αιώνα. Κυριάρχησαν στην πεδιάδα της Παννονίας μέχρι τον 9ο αιώνα. Σύμφωνα με τους συγγραφείς της εποχής, μιλούσαν την ίδια γλώσσα με τους Ούννους αλλά είχαν μακριά μαλλιά, στολισμένα με κορδέλες σε δύο πλεξούδες, μία συνήθεια που υιοθέτησαν από τους Τούρκους. Όταν το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος δεν μπορούσε πια να εξαγοράσει τους Άβαρους, εκείνοι άρχισαν τις επιδρομές και στα Βαλκάνια. Οι Βυζαντινοί αρχικά αντιστάθηκαν με επιτυχία, καταδιώκοντας τον αντίπαλο ακόμη και πέρα από το Δούναβη, στην καρδιά της χώρας του, αλλά η εξέγερση του στρατού στα 602, η περσική εισβολή κι ένας εμφύλιος πόλεμος έδωσε στους Άβαρους ελευθερία κινήσεων στα ανυπεράσπιστα Βαλκάνια. Στα 626, οι Άβαροι και οι Πέρσες πολιόρκησαν χωρίς επιτυχία την Κωνσταντινούπολη. Μετά την αποτυχία αυτή, οι Άβαροι αποσύρθηκαν στην Παννονία, αφήνοντας τη Βαλκανική στα χέρια σλαβικών φυλών, τις οποίες ούτε οι ίδιοι, ούτε οι Βυζαντινοί μπορούσαν πια να ελέγξουν. Οι περισσότεροι υποτελείς των Αβάρων λαοί ανεξαρτητοποιήθηκαν και μόνο η Παννονία παρέμεινε κάτω από τον άμεσο έλεγχό τους. [Πηγή: Βικιπαίδεια] Άβαρος ιππέας Σλάβοι Οι Σλάβοι είναι ομάδα εθνών με κοινή ινδοευρωπαϊκή καταγωγή. Ζουν κυρίως στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη, καθώς και στα Βαλκάνια, ενώ η αρχική τους κοιτίδα πρέπει να ήταν η ανατολική Ευρώπη από την οποία εξαπλώθηκαν τον 6ο αιώνα. Εντοπίζεται για πρώτη φόρα στις βυζαντινές πηγές του 6ου με τις παραλλαγές σκλάβοι, σκαλβηνοί, σθλάβοι, σθλαβηνοί, Άντες και στις δυτικές του 7ου αιώνα μ.Χ. με τις μορφές sclaveni και sclavi. Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνταν Σλοβένοι, ενώ οι γείτονές τους γερμανοί τους ονόμαζαν Wenden ή Winden δηλαδή Κελτικός κλάδος που αφομοιώθηκε από του Σλάβους αργότερα. Την εποχή των Μεγάλων Μεταναστεύσεων (5ος-6ος αιώνες μ.Χ.) τα σλαβικά φύλα άρχισαν να διεκδικούν τον ανατολικό ευρωπαϊκό χώρο. Θα ολοκληρωθούν οι μετακινήσεις αυτές στα τέλη του 8ου αιώνα μ.Χ.
Οι Σλάβοι, ανάλογα με του που εγκαταστάθηκαν, διακρίνονται σε:
1. Ανατολικούς: Ρώσοι, Λευκορώσοι, Ουκρανοί.
2. Δυτικούς: Τσέχοι, Πολωνοί, Σλοβάκοι.
3. Νότιους (ή Βαλκάνιους) - Σέρβοι, Μαυροβούνιοι, Βόσνιοι, Σλοβένοι, Κροάτες, Βούλγαροι. [Πηγή: Βικιπαίδεια] Βούλγαρος ιππέας Ρώσος πολεμιστής Οι Βυζαντινοί επιδίωκαν να έχουν καλές σχέσεις με τους γείτονές τους, παλιούς και νέους. Πέρσης τοξότης Μετά τον Χοσρόη Β’ η αποδυναμωμένη και ταραγμένη περσική αυτοκρατορία θα ηττηθεί από τους Μουσουλμάνους Άραβες και θα υποταχθεί στο αραβικό χαλιφάτο και θα υιοθετήσει τη νέα θρησκεία που φέρνανε μαζί τους οι Άραβες , τον Ισλαμισμό.
[Πηγή: Βικιπαίδεια] Η δυναστεία των Σασσανιδών (226-650 μ.Χ.) Πέρσες Η περσική «δυναστεία των Σασσανιδών» (από το όνομα τουΣασσάν) δρύθηκε το 226 μ.Χ. Οι Σασσανίδες Πέρσες ήταν πολύ πιο επιθετικοί από τους Πάρθους και στο εσωτερικό αλά και στα σύνορα. Ενώ οι Πάρθοι φιλοδοξούσαν να κατακτήσουν την Αρμενία, οι Σασσανίδες ήθελαν να ανασυστήσουν την αυτοκρατορία των προγόνων τους Κύρου Β’ του Μεγάλου και του Δαρείου Α’ . Στόχος των Σασσανιδών ήταν να ξεριζώσουν τον ελληνικό πολιτισμό από την Περιοχή του Ιράν. Ο Πέρσης βασιλιάς Σαπούρ Α’ το 260 εισέβαλε στην Συρία και κυρίευσε την Αντιόχεια. Ο λαμπρότερος ηγεμόνας της Περσίας των Σασσανιδών ήταν ο Χοσρόης Α’ ( β. 532-579) ο οποίος ονομαζόταν από τους υπηκόους του ως «Ανουσιρβάν» (δηλαδή «αθάνατη ψυχή) και από τους φιλοσόφους ως «φιλόσοφος βασιλιάς» . Το 540 άρχισε μακροχρόνιο πόλεμο με τους βυζαντινούς. Ο συνονόματος του Χοσρόης Β’ έφερε τα στρατεύματα των Σασσανιδών σε όλη την Μέση Ανατολή και την Αίγυπτο και έφτασε να πολιορκεί (με την βοήθεια των Αβαρών) την Κωνσταντινούπολη , όμως ήταν θέμα χρόνου οι Βυζαντινοί να αντεπιτεθούν και ο Χοσρόης Β’ ηττήθηκε στην μάχη της Νινευί το 627 μ.Χ και η Περσία έχασε τον πόλεμο έναντι του Βυζαντίου, όπου μετά το πέρας του πολέμου τα σύνορα επανήλθαν στην προπολεμική τους κατάσταση , όχι όμως και η σταθερότητα μέσα στην Αυτοκρατορία των Περσών. Άραβες Βησιγότθοι πολεμιστές Άραβες Φράγκοι Βησιγότθοι Λογγοβάρδοι Άραβες πολιορκούν την Αντιόχεια Οι Άραβες είναι νομαδικοί - ημινομαδικοί σημιτικοί λαοί της αραβικής χερσονήσου και του δυτικού τμήματος της υπόλοιπης Μέσης Ανατολής, στα σύνορα με άλλους πολιτισμούς. Στο μεγαλύτερο μέρος της 1ης χιλιετίας π.Χ. εμφανίζονται ως επιδρομείς με συνεχείς διαρροές ομάδων σε μόνιμη εγκατάσταση κατοικημένων περιοχών (δηλ. σε βασίλεια). Oι Άραβες συναντήθηκαν για πρώτη φορά με τακτικό στρατό των Βυζαντινών υπό το Θεόδωρο Βικάριο αδελφό του Αυτοκράτορα Ηράκλειου οπότε και νικήθηκαν "κατά κράτος" και διασκορπίστηκαν ο δε τόπος αυτής της συμπλοκής τιμάται σήμερα από τους Άραβες ως τόπος μαρτυρίου. Στη συνέχεια ο Μωάμεθ στρέφεται στα δικά του εδάφη για προσηλυτισμό (και ανεύρεση στρατού) κυριεύοντας τη Μέκκα. Όταν πέθανε ο Μωάμεθ το 632 ολόκληρη η Αραβική χερσόνησος, μέχρι τα σύνορα της Συρίας, της Αιγύπτου και του σημερινού Ιράκ είχαν κατακτηθεί. Η προσδοκία των απολαύσεων στο παράδεισο με άφθονα φαγητά και παρθένες (ουρί) που έδινε το Κοράνιο στους υπέρ πίστεως μάρτυρες σε σχέση με τις πλούσιες λείες των επιδρομών ασκούσαν σημαντική επιθετική ορμή στους προσήλυτους άραβες. Ο Χαλίφης ο Ομάρ καταλαμβάνοντας τη Συρία το 636 νικά κατά κράτος τους Πέρσες το 637, κατέλαβε την πρωτεύουσά τους Κτησιφώντα και η Περσία έπαψε να υπάρχει. Στη συνέχεια αρχίζουν οι επιδρομές κατά της Κύπρου, της Ρόδου και των ακτών της Μικράς Ασίας με κίνδυνο και για την Κωνσταντινούπολη αν δεν είχε καταστραφεί ο αραβικός στόλος από τρικυμία στις ακτές της Χαλκηδόνας το 653. Στο μεταξύ ο Ομάρ με 16.000 άνδρες κατέλαβε την Αλεξάνδρεια και η Αίγυπτος από βυζαντινή επαρχία έγινε επαρχία των Χαλίφων (μέχρι το 968). [Πηγή: Βικιπαίδεια] Οι Φράγκοι είναι δυτικό Γερμανικό φύλο, προερχόμενο από την περιοχή της Βαλτικής, το οποίο μεταξύ 2ου και 6ου αιώνα μ.Χ. προωθήθηκε προς την κεντρική και δυτική Ευρώπη. Οι Φράγκοι, προερχόμενοι από τη Βαλτική, εισέβαλαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κατά τον 5ο και 6ο μ.Χ. αιώνα κατέκτησαν τη Ρωμαϊκή Γαλατία. Εμφανίστηκαν την εποχή του Γαλλιηνού, ο οποίος τους απώθησε στην δεξιά όχθη του Ρήνου (254 μ.Χ.). Αποτελούσαν ένα νεοσύστατο στρατιωτικό συνασπισμό, που προέκυψε από την συνένωση των υπολειμμάτων αρχαιοτέρων γερμανικών φυλών. Σύντομα ξεχώρισαν δύο μεγάλα σύνολα, οι Σάλιοι Φράγκοι και οι Ριπουάριοι Φράγκοι. Από την εποχή του αυτοκράτορα Πόστομου (258-262 μ.Χ.), ορισμένοι Φράγκοι κατατάσσονταν ατομικά ως βοηθητικοί στον ρωμαϊκό στρατό. Οι Ριπουάριοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στη σημερινή Φλάνδρα. Υιοθέτησαν τον πολιτισμό της χριστιανικής Δύσης τον 8ο μόλις αιώνα. Οι Φράγκοι δημιούργησαν το πιο ισχυρό χριστιανικό κράτος. Οι Σάλιοι Φράγκοι (ένα από τα δύο φύλα) είδαν ν' αναγνωρίζεται απ' τον Ιουλιανό η εγκατάστασή τους στην Τοξανδρία το 358 μ.Χ. Κατά τον 4ο αιώνα, μερικοί απ' αυτούς αναρριχήθηκαν σε ανώτατα αξιώματα. Την εποχή που αρχίζει η εξασθένηση του Ρωμαϊκού κράτους, οι Φράγκοι κατόρθωσαν να προχωρήσουν δυτικότερα και να εγκατασταθούν στις περιοχές της Νορμανδίας και της Καμπανίας. [Πηγή: Βικιπαίδεια] Οι Βησιγότθοι υπήρξαν μαζί με τους Οστρογότθους οι δύο κύριοι κλάδοι του γερμανικού φύλου των Γότθων. Από κοινού με άλλα βαρβαρικά φύλα απασχολούσαν με λεηλασίες και μαζικές μεταναστεύσεις πληθυσμών την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά την τελευταία περίοδο της ζωής της, που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως εποχή των Μεγάλων Μεταναστεύσεων. Οι Βησιγότθοι αρχικά αναδείχθηκαν ως ξεχωριστή πληθυσμιακή ομάδα κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ., αρχικά στην Βαλκανική, όπου και συμμετείχαν σε πολλές εκστρατείες κατά της Ανατολικής και της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Βησιγοτθικός στρατός υπό την ηγεσία του Αλάριχου Α΄ εκστράτευσε επιτυχημένα και κυρίευσε ακόμη και την ίδια την Ρώμη, το 410. Τελικά, μετά τον θάνατο του Αλάριχου Α΄ εγκαταστάθηκαν στην νότια Γαλατία και χρησιμοποιήθηκαν ως μισθοφόροι από τους Ρωμαίους. Σύντομα όμως επαναστάτησαν και δημιούργησαν το δικό τους βασίλειο με πρωτεύουσα την Τουλούζη. Σταδιακά επεκτάθηκαν στην Ιβηρική χερσόνησο εκτοπίζοντας τους Βάνδαλους και τους Αλανούς. Ταυτόχρονα όμως η κυριαρχία τους στην νότια Γαλατία τερματίστηκε το 507, καθώς εκδιώχθηκαν από τους Φράγκους, υπό τον Χλωδοβίκο Α΄. Έτσι το Βησιγοτθικό βασίλειο περιορίστηκε στην Ιβηρική, την σημερινή Ισπανία και Πορτογαλία, με το εξαίρεση το Σουηβικό βασίλειο της Γαλικίας και την βυζαντινή επαρχία της ιβηρικής, στα νότια. Το 711 και 712 οι Βησιγότθοι ηττήθηκαν από τους προελαύνοντες Άραβες και Βέρβερους και ολόκληρη η περιοχή που έλεγχαν τέθηκε σύντομα υπό τον έλεγχό τους.
[Πηγή: Βικιπαίδεια] Οι Λομβαρδοί ήταν αρχαίος γερμανικός λαός επίσης γνωστός ως Λογγοβάρδοι. Τον 1ο αι. μ.Χ. ζούσαν κοντά στον ποταμό Έλβα. Μετά από μακροχρόνια μετανάστευση βρέθηκαν στην Παννονία και στο Νορικό, όπου ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός A' τους επέτρεψε να εγκατασταθούν το 548. Το 568, υπό την ηγεσία του Αλβοΐνου, εισέβαλαν στη βόρεια Ιταλία, όπου ίδρυσαν βασίλειο με πρωτεύουσα την Παβία. Κατόπιν, προχώρησαν στην κεντρική και νότια Ιταλία, εκτός από την Πεντάπολη, τις Παπικές Κτήσεις και τα νότια παράλια, που παρέμειναν βυζαντινά. Μετά το θάνατο του Αλβοΐνου (περ. 570) και την βραχύβια βασιλεία του Κλέφου, η χώρα χωρίστηκε σε 36 δουκάτα. Τα δουκάτα του Σπολέτο και του Μπενεβέντο στη νότια Ιταλία ανεξαρτητοποιήθηκαν. Το 584 οι λομβαρδοί ευγενείς εξέλεξαν βασιλιά τον Αυθάριου, γιο του Κλέφου. Ο βασιλιάς Λιουτπράνδος (712-744) ενίσχυσε το βασίλειο με νόμους ενώ κατέκτησε και πάλι το Σπολέτο και το Μπενεβέντο. Οι Λομβαρδοί έδωσαν το όνομά τους στην ομώνυμη βορειοδυτική περιοχή της Ιταλίας. Πολλοί γνωστοί Ιταλοί έμποροι του 14ου αιώνα ήταν γνωστοί ως «Λομβαρδοί» και οι οποίοι διέθεταν αντιπροσωπείες σε βασικά εμπορικά κέντρα της εποχής, π.χ. Λονδίνο, Παρίσι. Κεντρικοί δρόμοι των πόλεων αυτών έχουν πάρει την ονομασία τους από γνωστούς "Λομβαρδούς" εμπόρους.
Full transcript