Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Copy of Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 17 Νοέμβρη 1973

σχολική γιορτή
by

Eytyxia Bitsaki

on 15 November 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Copy of Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 17 Νοέμβρη 1973

Τα πέτρινα χρόνια
1949-1967
Γρηγόρης Λαμπράκης
Στις 22 Μαΐου 1963 ο Γρηγόρης Λαμπράκης δέχεται δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς στη Θεσσαλονίκη.
Ο ελληνικός λαός βίωνε μια «ελευθερία ανάπηρη»
Το τέλος της Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου δεν σήμανε αυτομάτως και την εξομάλυνση των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων της ελληνικής κοινωνίας. Τα ξερονήσια για πολύ καιρό ακόμα χρησιμοποιούνταν ως εξορία πολιτικών αντιπάλων.
21 Απριλίου 1967
Η καταρράκωση κάθε έννοιας πολιτικού βίου στη χώρα έδωσε το πρόσχημα σε μια ομάδα συνταγματαρχών, με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, να επιβάλουν στις 21 Απριλίου 1967 στρατιωτική δικτατορία.
Οι συνταγματάρχες δεν ήταν κάποιοι ουρανοκατέβατοι επίορκοι αξιωματικοί αλλά κατείχαν καίριες θέσεις στο στράτευμα και είχαν τις πλάτες τόσο των Αμερικανών όσο και του παλατιού, καθώς και την ανοχή του μεγαλύτερου μέρους του παλιού πολιτικού κόσμου.
Οι πραξικοπηματίες διαμόρφωσαν ένα καθεστώς βίας και τρομοκρατίας, περιστολής των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών.
Τα κρατητήρια της στρατιωτικής αστυνομίας ΕΑΤ-ΕΣΑ και οι φυλακές γεμίσανε κρατουμένους. Τα ξερονήσια γέμισαν από τους εξόριστους.
Πολυτεχνείο
17 Νοέμβρη 1973

13 Αυγούστου
1968
Το ξύπνημα της Αντίστασης
Το 1968 ο Αλέξανδρος Παναγούλης επιχειρεί να δολοφονήσει τον αρχιδικτάτορα Παπαδόπουλο αλλά αποτυγχάνει, συλλαμβάνεται και βασανίζεται.
Αλέκος Παναγούλης
3 Νοεμβρίου
1968
Στις 3 Νοέμβρη του ’68, μισό εκατομμύριο λαού συνοδεύουν τον πρώην πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου στην τελευταία του κατοικία. Η κηδεία του μετατρέπεται σε τεράστια αντιδικτατορική διαδήλωση.
Στο εξωτερικό ξετυλίγεται μια τεράστια αντιχουντική καμπάνια, κυρίως από γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και η Μελίνα Μερκούρη.
Το ξύπνημα της αντίστασης
Στο φοιτητικό χώρο συγκεντρώνονται σιγά-σιγά τα «καύσιμα» για μαζικές αντιδικτατορικές εκδηλώσεις.
Γαλλικός Μάης 68
Ο Γαλλικός Μάης του '68 έχει επιδράσει καταλυτικά στο πιο πρωτοπόρο τμήμα της νεολαίας.
1972
Μετά από την πρώτη μαζική διαδήλωση στα Προπύλαια στην επέτειο της 21ης Απριλίου, γίνονται εκατοντάδες συλλήψεις φοιτητών για εκφοβισμό. Όμως οι φοιτητές δεν πτοούνται.
Η κατάληψη της Νομικής
Φεβρουάριος - Μάρτιος
1973
Η κατάληψη της Νομικής είναι ο πρώτος πραγματικά μεγάλος τριγμός στα θεμέλια της χούντας. Η Χούντα αναγκάζεται να καταστείλει με τη βία τις φοιτητικές αυτές εξεγέρσεις. Στις 8 Μαΐου 1973 συλλαμβάνονται δεκάδες αγωνιστές φοιτητές.
Τετάρτη 14 Νοέμβρη
Από το πρωί της μέρας αυτής γίνονται γενικές συνελεύσεις σε όλες τις σχολές για να συζητήσουν το θέμα των φοιτητικών εκλογών. Το μεσημέρι διαρρέει η είδηση ότι στο Πολυτεχνείο η Αστυνομία χτυπάει φοιτητές. Μια μερίδα φοιτητών αποφασίζει να συγκροτήσει διαδήλωση και να πάει στο Πολυτεχνείο.
Παρά τις εσωτερικές διαφωνίες και την απειλή της σύγκρουσης με την αστυνομία, η πλειονότητα των φοιτητών παραμένει μέσα στο Πολυτεχνείο.
Πέμπτη 15 Νοέμβρη
Οι φοιτητές οργανώνουν σιγά-σιγά την κατάληψη και συγκροτούν ομάδες με ιδιαίτερα καθήκοντα:
ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ
ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΛΑΕ, ΛΑΕ Ή ΤΩΡΑ Ή ΠΟΤΕ
ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΚΕΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΕΦΤΑ
ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΛΑΕ ΠΕΙΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ
Ανεμίζουν σημαίες, καίγονται ομοιώματα του Παπαδόπουλου και σύμβολα της 21ης Απρίλη.
τη σίτιση των φοιτητών
την υγειονομική τους περίθαλψη
την ασφάλεια της κατάληψης
λειτουργία ραδιοφωνικού σταθμού
μέσα στο Πολυτεχνείο
Το μεσημέρι τίθεται σε λειτουργία ο ραδιοσταθμός των φοιτητών στους 1050 χιλιοκύκλους, ο πρώτος και μοναδικός ελεύθερος ραδιοσταθμός την περίοδο της Χούντας.
Ο κόσμος ολοένα και πληθαίνει. Το βράδυ ο κόσμος έχει ξεπεράσει τις 20.000 μέσα και γύρω απ’ το Πολυτεχνείο. Οι συνελεύσεις αποφασίζουν αργά το βράδυ την κατάληψη του Πολυτεχνείου και δημιουργούν Συντονιστική Επιτροπή.
Το πλήθος που περνά απ’ το Πολυτεχνείο είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Η Πέμπτη 15 Νοέμβρη είναι μέρα γιορτής.
Το Πολυτεχνείο δεν μπορεί να θεωρείται πλέον μόνο φοιτητικό γεγονός. Τα πλήθη του κόσμου που συνέρρεαν στο Πολυτεχνείο, δείχνουν ότι η κινητοποίηση αγκάλιαζε όλο το λαό.
Ο χώρος γύρω από το Πολυτεχνείο είναι ασφυκτικά γεμάτος από διαδηλωτές, πορείες γίνονταν σε όλο το κέντρο της Αθήνας με κύριο σύνθημα το ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ.
Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στο κέντρο της Αθήνας είναι σχεδόν αδύνατη. Οι συγκεντρωμένοι μέσα στο Πολυτεχνείο είναι αποφασισμένοι. Ο κόσμος έξω ξεπερνά τις 100.000.
Σε πολλά σημεία διαδηλωτές συγκρούονται με την αστυνομία.
Πέφτει ο πρώτος νεκρός: ο μαθητής Διομήδης Κομνηνός
Παρασκευή 16 Νοέμβρη
Το βράδυ η αστυνομία κατεβάζει στους δρόμους θωρακισμένα οχήματα, τις αύρες.
Οι πρώτοι νεκροί είναι γεγονός. Παντού τραυματίες. Τους μεταφέρουν μέσα στο Πολυτεχνείο και ο ραδιοσταθμός κάνει έκκληση για ιατρική βοήθεια.
Σάββατο 17 Νοέμβρη
Μετά τα μεσάνυχτα ξεκινούν τα τανκς για το Πολυτεχνείο από το Γουδί. Οι διαδηλωτές έχουν αποκλείσει την περιοχή γύρω απ’ το Πολυτεχνείο με οδοφράγματα και τα τανκς καθυστερούν.
Οι συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία συνεχίζονται σώμα με σώμα. Η συμπαράσταση του απλού λαού είναι συγκλονιστική, καθώς μαζεύουν στα σπίτια τους τραυματισμένους διαδηλωτές για να τους γλιτώσουν απ’ τα χέρια της αστυνομίας.
Όταν οι φοιτητές στον χώρο του Πολυτεχνείου αντιλαμβάνονται την κάθοδο των τανκς, γαντζώνονται στα κάγκελα και τραγουδούν τον εθνικό ύμνο, ενώ ο ραδιοσταθμός καλεί τους φαντάρους να μην χτυπήσουν τα αδέλφια τους.
Ωρα 01:30. Τα τανκς παίρνουν θέση μάχης στην Πατησίων και στους γύρω δρόμους.
Στην είσοδο του Πολυτεχνείο είναι παραταγμένα τρία τανκς. Στις 02:58 το μεσαίο τανκ οπισθοχωρεί λίγο και μετά πέφτει με ορμή πάνω στην πόρτα, γκρεμίζοντας μαζί με αυτήν και μια νεαρή φοιτήτρια που καθόταν πάνω στην κολόνα.
Σε μισή ώρα ο στρατός και η αστυνομία έχουν εκκενώσει τους χώρους του Πολυτεχνείου. Το κυνηγητό, όμως, των διαδηλωτών συνεχίζεται και πολλοί βρίσκονται στο έλεος και την εκδικητική μανία των ασφαλιτών.
Το επίσημο βούλευμα αναφέρει ότι έχασαν τη ζωή τους 23 άνθρωποι- και τραυματίστηκαν 1.028. Αλλες πηγές και μαρτυρίες παρόντων στα γεγονότα κάνουν λόγο για περισσότερους από 100 νεκρούς, όχι μόνο το τριήμερο του Πολυτεχνείου αλλά και το επόμενο διάστημα, απ’ όσους υπέκυψαν από τα βασανιστήρια και την εκδικητικότητα των Αρχών.
Το πρωί το Πολυτεχνείο μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο.
Το διάγγελμα του Παπαδόπουλου
Εισβολή του τανκ
Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του.
Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

O δρόμος χάνεται στο φως
κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.
Αυτά τα δέντρα
Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος (από τη συλλογή «Αγρύπνια» (1954))
Σύνθεση, ενορχήστρωση: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Εργο: Ρωμιοσύνη (1966)
Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.

Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ' τα σημάδια , σαν σκυλί
με συνθήματα σκισμένα, σ' έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί
στ' αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους,
και ζητώ πληροφορίες και υλικό,
να φωτίσω τις αιτίες που μ' αφήνουνε μισό.

Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ' το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί
στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή
στα παιδιά και τους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες,
στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά,

η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά.
Στη Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές
την πρώτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
αδέρφια πήραν οι οχτροί
κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές
την άλλη μέρα
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά
την τρίτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί
κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά
την άλλη μέρα
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
Νοέμβρης 2015
Επί μιάμιση ώρα οι φοιτητές στέκονται στα κάγκελα της περίφραξης του Πολυτεχνείου και φωνάζουν “Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ” και “ΟΙ ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ”.
Οταν σφίγγουν το χέρι
Όταν σφίγγουν το χέρι
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

Όταν χαμογελάνε
ένα μικρό χελιδόνι
φεύγει μέσα απ' τ' άγρια γένια τους

Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται
η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα
Η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα

Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται
η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα
Ήταν πρωί του Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή
βγήκα να πάρω αέρα στην ανθισμένη γη
βλέπω μια κόρη κλαίει σπαραχτικά θρηνεί
σπάσε καρδιά μου εχάθη το γελαστό παιδί

Είχεν αντρεία και θάρρος και αιώνια θα θρηνώ
το πηδηχτό του βήμα το γέλιο το γλυκό
ανάθεμα την ώρα κατάρα τη στιγμή
σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί

Μον' να 'ταν σκοτωμένο στου αρχηγού το πλάι
και μόνον από βόλι Εγγλέζου να 'χε πάει
κι από απεργία πείνας μέσα στη φυλακή
θα 'ταν τιμή μου που 'χασα το γελαστό παιδί

Βασιλικιά μου αγάπη μ' αγάπη θα στο λέω
για το ό,τι έκανες αιώνια θα σε κλαίω
γιατί όλους τους εχθρούς μας θα ξέκανες εσύ
δόξα τιμή στ' αξέχαστο γελαστό παιδί
Το γελαστό παιδί
Στίχοι: Brendan Behan & Βασίλης Ρώτας
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
σαν ψάρι μ' έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;
Ποιος τη ζωή μου
Ο κόσμος τριγύρω απ’ το Πολυτεχνείο μάχεται με την αστυνομία και τους ασφαλίτες. Στα γύρω μπαλκόνια είναι ακροβολισμένοι σκοπευτές του στρατού και της αστυνομίας και πυροβολούν προς το πλήθος. Δακρυγόνα και καπνογόνα παντού.
Του 'παν θα βάλεις το χακί
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή
και ήρωας θα γίνεις

Εκείνος δεν μιλάει πολύ
του 'ναι μεγάλη η στολή
του 'ναι μεγάλη η στολή
και βάσανο οι αρβύλες

Το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει
είναι μονότονο και του 'ρχεται να κλαίει
είναι μονόνοτο και του 'ρχεται να κλαίει
το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει

Δεν του ΄γραφε ποτέ κανείς
τις νύχτες ξύπναγε νωρίς
τις νύχτες ξύπναγε νώρις
και μίλαγε για λάθος

Μια μέρα έγινε στουπί
πέταξε πέρα τη στολή
πέταξε πέρα τη στολή
και έκλαψε μονάχος
Στίχοι: Κωστούλα Μητροπούλου
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στρατιώτης
όπως και αυτή του νομπελίστα ποιητή Γεώργιου Σεφέρη τον Σεπτέμβρη του ‘73.
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Εκτέλεση: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
Στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο διαδηλωτές βάζουν φωτιές και στήνουν οδοφράγματα. Οι πυροβολισμοί γενικεύονται και ο αριθμός των διαδηλωτών φθίνει.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές.
Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα΄ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα΄ ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Τάσος Λειβαδίτης
ΓΕΛ Αξιούπολης
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ΄ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!
Κοντομάρης Σπυρίδων
Κομνηνός Διομήδης
Μιχαήλ Σωκράτης
Φάμελλος Βασίλειος
Σαμούρης Γεώργιος
Κυριακόπουλος Δημήτριος
Μαρίνος Σπύρος
Μαρκούλης Νικόλαος
Τόριλ Ένγκελαντ Μαγκρέτε
Αργυροπούλου Αικατερίνη
Καραγεώργης Στυλιανός
Καραμανής Μάρκος
Σπαρτίδης Αλέξανδρος
Παπαϊωάννου Δημήτριος
Γεριτσίδης Γεώργιος
Μπεκιάρη Βασιλική
Θεοδωράς Δημήτριος
Καράκας Αλέξανδρος Βασίλειος
Παπαθανασίου Αλέξανδρος
Κούμπος Ανδρέας
Μυρογιάννης Μιχαήλ
Παντελεάκης Κυριάκος
Κολινιάτης Ευστάθιος
Προσκλητήριο νεκρών
Full transcript