Prezi

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in the manual

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Henryk Sienkiewicz, Potop. Losy Andrzeja Kmicica

No description
by Celina Nowrotek on 6 April 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Henryk Sienkiewicz, Potop. Losy Andrzeja Kmicica

Burzliwe dzieje Andrzeja Kmicica Potop Olenka i Andrzej od razu przypadaja sobie do gustu. Olenka jednak nie wie, ze jej kawaler ma diabla za skora i diabelna kompanie. Po wyjsciu od rycerz Olenki kieruje sie do Lubicza, gdzie czeka jego kompania spita i w rozrywkowym nastroju. Po pijaku zaczynaja strzelac w chacie, a pozniej do portretow przodkow Billewiczow, a na koniec zabawiaja sie z dziewczynami ("sikorkami").
Olenka niestety dowiaduje sie o ekscesach i kaze Kmicicowi wybierac: oni albo ona. Wystarczy jedna jej lza, zeby Andrzej zmiekl. Obiecuje poprawe. Jednak biednemu zawsze wiatr w oczy... W czasie trwania akcji Potopu Andrzej Kmicic przchodzi przechodzi przemiane. Jakich znaz bohaterow literackich, w ktorych dokonala sie metamorfoza? Akcja Potopu toczy sie w latach 1655-1657. Andrzej Kmicic, glowny bohater powiesci, chorazy orszanski, swietny rycerz, wielki patriota, jednak prowadzacy hulaszczy tryb zycia. Otrzymuje on w spadku po przyjacielu, Herakliuszu Billewiczu, majatek ziemski oraz zostaje mu przeznaczona na narzeczona wnuczka zmarlego - Olenka Billewiczowna. Ich pierwsze spotkanie ma miejsce w Wodoktach, majatku Olenki. Pech chcial, ze w dniu, kiedy Kmicic chcial zostac porzadnym czlowiekiem, znalazl swoich kompanow martwych - wszczeli bojke w karczmie i polegli. Kmicic w ataku szalu podpalil Wolmontowicze. Ucieka z miejsca zdarzenia do Wodoktow, do Olenki, ale ta, dowiadujac sie co zrobil, co prawda ukrywa go przed poscigiem, ale pozniej posyla do diablow.
Niedlugo potem Andrzej porywa Olenke do Lubicza. Na ratunek wyrusza oddzial pod dowodztwem Michala Wolodyjowskiego. Wyzywa Kmicica na pojedynek. Zbyt pewny siebie Andrzej zostaje pokonany i z jego ust padaja slynne slowa: Koncz wasc, wstydu oszczedz. Wolodyjowski liczac na wdziecznosc Olenki oswiadcza sie jej, ale ta odmawia. Wolodyjowski postanawia pomoc Kmicicowi w odzyskaniu reputacji. Wrecza mu listy od hetmana wzywajace do czynienia zaciagow. Jednak Kmicicowi dalej wiatr wieje w oczy... W Kiejdanach u ksiecia Janusza Radziwilla zbieraja sie najwieksi rycerze Rzeczpospolitej. Jest tam takze Kmicic, Wolodyjowski i Zagloba. W zamku Andrzej spotyka tez Olenke i jest pelen nadziei, ze uda mu sie poprawic. Problem w tym, ze wczesniej Janusz Radziwill namowil Kmicica do zlozenia przysiegi wiernosci na krucyfiks. Rycerze wymawiaja ksieciu posluszenstwo, poniewaz ten uznal zwierzchnictwo krola Szwedzkiego, Karola Gustawa. Wszyscy rzucaja buzdygany, a Kmicic - coz ma zrobic, pozostaje przy ksieciu jako zdrajca, poniewaz zlozyl przysiege, nieswiadomy jego zamiarow. Wszyscy go potepiaja, a najbardziej Olenka. Radziwill aresztuje pulkownikow i kaze ich rozstrzelac, jednak Kmicic protestuje. Oficjalnie zostaja przewiezieni do Birz i oddani pod nadzor Szwedom. A tak naprawde ksiaze kazal ich rozstrzelac. Zagloba, w trakcie kiedy przewozono pulkownikow do Birz, zwiodl dowodce dragonow - Rocha Kowalskiego, dajac tym samym dowod swojej inteligencji i sprytu. Niedlugo potem w ich rece wpada sam Kmicic, uznany powszechnie za zdrajce. Nic wiec dziwnego, ze zamierzali go rozstrzelac. Znajduja jednak przy nich list, w ktorym ksiaze wymawia mu wstawiennictwo za Wolodyjowskim i reszta. Kmicic dowiaduje sie takze, ze ksiaze, mimo jego prosb, i tak zamierzal zabic pulkownikow.
Wraca do Kiejdan, do Janusza, i zarzuca mu falsz i klamstwo. Ksiaze jednak uspokaja go i posyla z listami do krola szwedzkiego. Po drodze, w Pilwiszkach, spotyka Boguslawa Radziwilla. Tam dostrzega przewrotnosc planow Janusza, ktory wcale nie ma na uwadze dobra ojczyzny, a jedynie prywate i zadze wladzy. Ukrywa swoj gniew i probuje porwac Boguslawa, jednak ten go rani i ucieka. Ranny Kmicic wraz z towarzyszami ukrywa sie w chacie Kiemliczow w lesie. Wtedy to przyjmuje nazwisko Babinicz i pisze dwa listy: do Radziwilla, poprzysiegajac zemste, i do Wolodyjowskiego, ostrzegajac przed zamachem. Kmicic zmierza do Czestochowy, aby ostrzec mnichow przed proba zajecia klasztoru, o ktorej uslyszal przypadkiem od Szwedow. Kmicic/Babinicz bardzo meznie bierze udzial w obronie Jasnej Gory, a jego najwiekszym wyczynem jest rozsadzenie kolubryn. Zostaje ranny i dostaje sie do niewoli. Niestety wczesniej popadl w konflikt z Kuklinowskim, nazywajac go zdajca, a teraz ten co prawda ratuje go przed nagla smiercia tylko po to, aby moc sie nad nim znecac w ramach zemsty. Kuklinowski opala mu bolesnie bok. Na szczescie Kiemlicze ratuja Kmicica i dokonuje od odwetu na swoim nieprzyjacielu.
Babinicz udaje sie na Slask, do krola Jana Kazimierza, wciaz ukrywajac swoja prawdziwa tozsamosc. Zdobywa zaufanie wladcy i zezwala na to, aby Babinicz eskortowal go w drodze do kraju. W gorskim wawozie zostaja jednak zaatakowani przez Szwedow - Babinicz staje w obronie krola , zostaje znow ranny. Ratunku udzielaja im gorale. Sadzac, ze umrze, wyznaje swoje prawdziwe nazwisko. W narodzie budzi sie wola walki. Janusz Radziwill umiera w mekach. Szwedzi odstepuja od ataku na Jasna Gore. Jan Kazimierz przybywa do Lwowa i oddaje Matce Boskiej Polske pod opieke, co napawa ludzi nadzieja.
Do krola przybywa Wolodyjowski i cieszy sie z nawrocenia Kmicica. Kmicic dowiaduje sie, ze Boguslaw wiezi Olenke w Taurogach. Obejmuje dowodztwo nad tatarskim czambulem i rusza na polnoc, gdzie Sapieha walczy z Boguslawem. W starciu wojska Boguslawa zostaja pokonane, ale ksiaze rani Kmicica.
Szwedzi ponosza coraz wiecej klesk, Stefan Czarniecki skutecznie walczy z najezdzca. Kmicic w tym czasie uczestniczy w odbiciu Warszawy, a takze walczy na Litwie, Podlasiu i Prusach, zblizajac sie tym samym do Olenki, ktora podrywa Boguslaw. Raz nawet Kmicic ma okazje zabic Boguslawa, jednak puszcza go wolno bo wie, ze wtedy Olenka zginie. Dziewczyna jest nagabywana przez ksiecia i postanawia uciec. Zanim zakochani sie polacza, Andrzej musi jeszcze jechac na wojne wegierska. Dopiero jesienia 1657 jedzie do Lubicza, gdzie odzyskuje zdrowie. Pewnej niedzieli idzie na msze do Upity. Spotyka tam Olenke. Tego tez dnia szlachta laudanska wraca z wojny. Wolodyjowski z Zagloba przywoza list, rehabilitujacy Kmicica i wymieniajacy wszystkie jego zaslugi. Tego samego dnia Andrzej zarecza sie z Olenka, ktora wymawia slynne slowa: Jedrus, jam ran twoich niegodna calowac. I tak oto wiatr przestal wiac w oczy Kmicicowi :) Obraz spoleczenstwa w Potopie ARYSTOKRACJA -stoja na czele narodu. Przewaznie postaci historyczne: Radziwillowie, Sapieha. Ich dzialania sciagaja na kraj kleske. SZLACHTA - przewaznie rycerze, obroncy ojczyzny. Przewazaja postecie pozytywne, a negatywne daza do poprawy. PROSTY LUD - biora udziel w obronie Czestochowy, ratuja krola Jana Kazimierza Autor idealizuje bohaterow narodowych i demonizuje zdrajcow.
See the full transcript