Prezi

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in the manual

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Bóstwa kobiece w mitologiach świata

By Julia Marszałek, Anita Szczerba, Gabriela Marszałek, Monika Kwapniewska
by Julaaa *-* on 18 November 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Bóstwa kobiece w mitologiach świata

Bóstwa kobiece w mitologiach świata
MITOLOGIA

EGIPSKA
MITOLOGIA
GRECKA
MITOLOGIA
RZYMSKA
MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA
MITOLOGIA
INDYJSKA
MITOLOGIA
CHIŃSKA

mitología
JAPOŃSKA
MITOLOGIA
CELTYCKA
P
R
E
Z
E
N
T
U
J
E
Monika Kwapniewska
Gabriela Marszalek
Julia Marszalek
Anita Szczerba
Serdecznie Zapraszamy do poznania tych niezwykłych kobiet.
SERDECZNIE ZAPRASZAMY !!!!
Miłego oglądania :3

Hera

w mitologii greckiej trzecia córka Kronosa i Rei, żona Zeusa.. Była równie Dzeusową siostrą, królową Olimpu, boginią niebios, patronką macierzyństwa, opiekunką małżeństwa i rodziny. Uosabiała cnoty małżeńskie, w związku z czym walczyła z wszelkimi przejawami zdrady; sama cierpiała z powodu niewierności małżonka. Z tego powodu stała się symbolem zazdrości. Przedstawiano ją jako poważną, dostojną matronę, często z jabłkiem granatu w ręce – symbolem płodności – lub z lilią. Hera przede wszystkim była czczona w Argos, na wyspie Samos a także na Peloponezie i w Olimpii, gdzie co pięć lat odbywały się na cześć Hery igrzyska dziewcząt. Była bardzo wrażliwa na wszystko, co mówiono o jej urodzie. Nie znosiła porównań, gdyż była przekonana, iż królowa nieba powinna być najpiękniejsza na świecie. Dzieci Hery to Ares , Hefajstos, Hebe oraz Ejlejtyja. Odpowiednik Hery w mitologii rzymskiej to Junona. Atrybutami Hery był : paw, granat, lilia, kłosy.
https://www.google.pl/search?q=%C5%9Bwi%C4%85tynia+na+cze%C5%9B%C4%87+hery&rlz=1C1ASAC_enPL484PL491&espv=210&es_sm=93&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=yzN9Uo7lB8W44ASNhIHYCA&ved=0CAkQ_AUoAQ&biw=1280&bih=886#facrc=_&imgrc=Rn80GUAZvcqOtM%3A%3Bx_n-UYr9gcEzlM%3Bhttp%253A%252F%252Fupload.wikimedia.org%252Fwikipedia%252Fcommons%252F1%252F1d%252FAgrigento_Tempio_di_Hera.jpg%3Bhttp%253A%252F%252Fpl.wikipedia.org%252Fwiki%252FHera%3B500%3B331
https://www.google.pl/search?q=%C5%9Bwi%C4%85tynia+na+cze%C5%9B%C4%87+hery&rlz=1C1ASAC_enPL484PL491&espv=210&es_sm=93&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=yzN9Uo7lB8W44ASNhIHYCA&ved=0CAkQ_AUoAQ&biw=1280&bih=886#es_sm=93&espv=210&q=pos%C4%85g+hery&tbm=isch&facrc=_&imgdii=_&imgrc=_jRsnv-1Eet99M%3A%3BQReJEpF8td7tpM%3Bhttp%253A%252F%252Fwww.findamuralist.com%252Fmural-pictures%252Fmain%252Fzeus-and-hera-mural-6220.jpeg%3Bhttp%253A%252F%252Fwatchtower-forum.pl%252Ftopic%252F1811-religie-swiata%252F%3B636%3B469
https://www.google.pl/search?q=%C5%9Bwi%C4%85tynia+na+cze%C5%9B%C4%87+hery&rlz=1C1ASAC_enPL484PL491&espv=210&es_sm=93&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=yzN9Uo7lB8W44ASNhIHYCA&ved=0CAkQ_AUoAQ&biw=1280&bih=886#es_sm=93&espv=210&q=pos%C4%85g+hery&tbm=isch&facrc=_&imgdii=_&imgrc=TtqL6vDLFKYgXM%3A%3BoHq51TUsRd5oXM%3Bhttp%253A%252F%252Fwww.theoi.com%252Fimage%252FS4.2Hera.jpg%3Bhttp%253A%252F%252Fmitologia.blog.bisi.pl%252Fcategory%252Fbogowie-olimpijscy%252F%3B354%3B624

Hera władczyni Olimpu

Persefona (także Kora )
– w mitologii greckiej małżonka Hadesa, władczyni świata podziemnego i opiekunka dusz zmarłych. Była córką Demeter i Zeusa. Za zgodą ojca została porwana przez Hadesa. Uprowadzając ją do swego królestwa. Gdy Persefona powracała do matki nastawała wiosna, gdy wracała pod ziemię rozpoczynał się okres zimy. Świątynie Persefony znajdowały się w Koryncie, Megarze, Sparcie, Lokroj i w południowej Italii. Przedstawiana była jako groźna, zasiadająca u boku męża władczyni podziemi, z pochodnią lub makiem w ręku. W mitologii rzymskiej Persefonę utożsamiono z Prozerpiną. Atrybuty Persefony to kłosy, mak, narcyz, i jabłko granatu.
Hekate
- bogini czarów, magii, rozdroży (miejsc sprzyjających czarom), ciemności, widm.Uchodziła za córkę tytana Persesa i tytanidy Asterii (według innej wersji Dzeusa i Demeter). Czasem uważano ją za boginię pokuty i zemsty. Z czasem jednak wizerunek bogini bardzo się zmienił. Umiłowana przez bogów, faworytka Zeusa, któremu piastowała dzieci, jest łaskawa dla ludzi: zsyła bogactwo, siłę i sławę, osłania żołnierzy w bitwach i żeglarzy na morzu, czuwa nad sprawiedliwością w sądach i prowadzi zawodników do mety. Przedstawiana ze zwierzęcymi głowami np. psa, węża i konia; w innych wyobrażeniach krowy i dzika. Jej atrybutami najczęściej były miecz i pochodnia, wąż, jak również bicz i sznur.
Izyda
-
w mitologii egipskiej bogini płodności, opiekunka rodzin. W okresie rzymskim uważana za jedno z wcieleń Wielkiej Macierzy. Przypisywanym jej niekiedy zwierzęciem kultowym była krowa. W mitach egipskich występowała jako córka bogini Nut i boga Geba, siostra Neftydy, Seta i Ozyrysa. Kiedy Set zabił Ozyrysa, Izyda odnalazła jego poćwiartowane ciało i wraz z Neftydą przywróciła męża do życia. Poślubiła Ozyrysa, była matką Horusa. Zaopiekowała się małym Anubisem , gdy Neftyda (żona Seta) porzuciła synka ze strachu przed mężem. Wszędzie jest ukazywana jako najlepsza Matka, wcielenie dobroci. Wraz z bratem i synem należała do naczelnej triady bóstw Egiptu.
Bastet
-
w mitologii egipskiej bogini miłości, radości, muzyki, tańca, domowego ogniska, płodności. Wierzono, że Bastet chroni mężczyzn przed chorobami i demonami. Przedstawiana jako kot lub kobieta z głową kota, często ze skarabeuszem na głowie, który był symbolem wschodzącego słońca, gdyż była córką Ra – boga słońca i Izydy - bogini płodności i opiekunki rodzin. Przedstawiano ją często z krzyżem Ankh – symbolem życia – i sistrum – uderzanym instrumentem muzycznym, który był jej atrybutem władzy.Była matką Maahesa i, według niektórych źródeł, Chonsu – boga Księżyca.


Chang’e
– w mitologii chińskiej bogini Księżyca. Według chińskich wierzeń była żoną łucznika Houyi. Pewnego dnia Houyi otrzymał w darze od bogini Xiwangmu ziele nieśmiertelności. Podczas nieobecności męża Chang’e zjadła je, na skutek czego stała się nieśmiertelna i wzniosła się na Księżyc, gdzie żyje w Pałacu rozległego zimna. Houyi bezskutecznie próbował dogonić żonę.
Chang’e przedstawiana jest w ikonografii jako wytworna dama. Często przedstawia się ją w towarzystwie zająca, który wedle chińskich wierzeń mieszka na Księżycu, gdzie wyrabia z ziół lekarstwo dające nieśmiertelność. Cześć Chang’e oddaje się podczas Święta Środka Jesieni. Imieniem bogini nazwano chiński program eksploracji Księżyca
.
Chang'e
Magu
– w mitologii chińskiej piękna bogini, jedna z nieśmiertelnych. Przedstawiano ją z bambusowym kijem, na którym zawieszony był kosz. W koszu znajdowały się brzoskwinie i święte grzyby lingzhi. Zwierzętami towarzyszącymi bogini były jeleń cętkowanyi żuraw, a rośliną sosna. Często przedstawiano ją w towarzystwie chłopca. Magu żyła w pałacu Xiwangmu w górach Kunlun. Trzy razy do roku odwiedzała ludzi, przynosząc im szczęście. W wielu regionach Chin budowano poświęcone jej świątynie, a jej imieniem nazywano góry i jaskinie. Postać Magu do dziś umieszcza się na noworocznych obrazkach, na haftach i obrazkach dawanych w prezencie urodzinowym starszym kobietom jako symbol długowieczności.
Magu
Nüwa (także Nügua)

starożytna chińska bogini uważana za stwórczynię ludzkości. Nüwa była siostrą i małżonką Fuxi. Podobnie jak mąż była przedstawiana z ciałem węża lub z rybim ogonem. Podczas walki między bogami, gdy pękł jeden ze słupów podtrzymujących świat, góra Buzhou, Nüwa roztopiła kamienie i naprawiła go. Odtąd jednak jest on krótszy od pozostałych i świat jest przechylony w kierunku południowo-wschodnim, dlatego wszystkie rzeki w Chinach płyną w tym właśnie kierunku. Wierzono, że stworzyła ludzi, których wypalała w piecu z glinianych figurek. Ludzie wypalani w zbyt wysokiej temperaturze stali się czarnoskórzy, a w zbyt niskiej biali. Najbardziej udanymi byli ostatni ludzie o żółtej skórze, czyli Chińczycy. Uważano, że Nüwa wynalazła organki ustne i flet, a także wprowadziła porządek do chińskiej muzyki.

Amaterasu

japońska bogini słońca, narodzona z lewego oka boga Izanagiego i wyznaczona przez niego do panowania na Wysokiej Równinie Niebios( tłum. również: Równina Wysokich Niebios). Siostra władcy oceanu i boga burz Susanoo oraz boga księżyca Tsukuyomi. Amaterasu zesłała na ziemię swojego wnuka Ninigiego, który dał początek japońskiemu rodowi cesarskiemu. Uważana jest za dawczynię zdobyczy cywilizacji, takich jak rolnictwo, tkactwo czy budownictwo.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/14/Amaterasu_cave_edit2.jpg
Diana

w mitologii rzymskiej bogini łowów, przyrody i Księżyca. Pierwotnie była italską boginią wszelkiego życia na ziemi. Była utożsamiana z grecką Artemidą lub ze staropolską Dziewanną. W sztuce starożytnego Rzymu najczęściej przedstawiano ją na wzór Artemidy, to jest w krótkim chitonie, z łukiem i kołczanem ze strzałami, z półksiężycem. Początkowo miejscem kultu Diany były gaje, później świątynia na Awentynie. Specjalnym rodzajem kultu była obdarzana Diana w gaju pod Arycją, gdzie za pomocą wody z miejscowych źródeł kapłani leczyli chorych.
Minerwa
– bogini mądrości, nauki, sztuki i literatury. Jest to prawdopodobnie bóstwo pochodzenia etruskiego. Jest córką Jowisza i Junony, z którymi tworzy Trójcę Kapitolińską. Utożsamia się ją z grecką boginią Ateną. Jej atrybutem jest sowa, która symbolizuje mądrość bogini. Jej główna świątynia znajdowała się na Awentynie. Nazwano ją "boginią tysiąca prac". Jej święto, Quinquatrus było obchodzone w dniach 19 do 23 marca przez rzemieślników, artystów i lekarzy. W Rzymie uzyskała ona także aspekt bogini wojny. Rzymianie ofiarowywali jej wojenną zdobycz. Zazwyczaj przedstawiano Minerwe w pancerzu i w hełmie, uzbrojoną we włócznię.

Amaterasu
Bastet
Izyda
Maat
-w mitologii egipskiej bogini praw porządku, harmonii i sprawiedliwości.
Przedstawiana była w ludzkiej postaci ze strusim piórem na głowie. Jej wizerunek w Egipcie nosili urzędnicy przewodzący sądom. W hieroglificznym zapisie pióro wraz z łokciem są jej symbolami.
Była Harmonią Uniwersum, niezbędnym warunkiem jego istnienia, Prawdą i Sprawiedliwością, Duszą Faraona. Klęski żywiołowe bądź katastrofy takie jak powódź, głód czy pożar tłumaczono jako zaburzenia w panowaniu Maat. W późniejszym okresie starożytnego Egiptu stała się znana jako córka Ra.
Maat
Morrigan
-
znana też jako Morrigu, to celtycka Bogini magii, podziemii, wojny i zniszczenia. Przedstawiana jest zwykle w zbroi i rynsztunku. Pojawia się wszędzie, gdzie jest wojna. Krąży nad polem bitwy pod postacią kruka lub wrony.
Po raz pierwszy wzmianka o niej pojawia się w Cyklu Mitologicznym
Epona
-
jedno z najstarszych i najważniejszych bóstw celtyckich, jej imię powstało od celtyckiego słowa oznaczającego klacz. W sztuce, zazwyczaj, przedstawiana jako kobieta siedząca na koniu, karmiąca konia z ręki lub wiodącą dwa konie, zwykle klacz karmiącą źrebię. Odziana bywa w długą szatę z rękawami i okrągłe nakrycie na głowie lub rodzaj zawoju. Gdy występuje w postaci siedzącej trzyma, podobnie jak matrony, róg obfitości, owoce, dziecko u piersi lub dwoje dzieci u boku. Przedstawiana na koniu dzierży kwitnącą gałąź drzewa.
Benzaiten, Benten


bogini z mitologii japońskiej, zaliczana do siedmiu bogów szczęścia, jedyna kobieta w tym gronie. Opiekunka urody, bogactwa i muzyki, patronka zakochanych oraz artystów. Wysłannikiem Benzaiten jest biały wąż. Uważana za rodzimą córkę boga mórz. W sztuce przedstawiana jest z instrumentem strunowym w ręce i białym wężem.

Dewi

– imię, którym nazywane są często wszystkie bóstwa żeńskie panteonu hinduistycznego, jako różne aspekty tej samej bogini. Dewi często uważana jest za główne bóstwo na równi z Wisznu i Śiwą. Jest bóstwem dobrotliwym jako Parwati, lub traktowana jest całkowicie niezależnie. Szczyt kultu Dewi w Indiach przypadł na średniowiecze, później jednak jej kult zaczął coraz bardziej tracić popularność na rzecz wisznuizmu. Jednak, razem z geograficznym rozprzestrzenianiem się tantryzmu z Indii na północny wschód różne przedstawienia Dewi (ale w zmienionej postaci) trafiły do Tybetu, Chin, a nawet do Japonii, a także do państw Azji Południowo-Wschodniej.

Durga

– żeńskie bóstwo hinduistyczne, wojownicza forma Dewi. Do Durgi nie mają mieć dostępu konkurenci (jej imię oznacza też "Nieprzystępna"). Jest ona również niezwyciężona w boju. Jej główne zadanie to walka z demonami, kiedy wpada ona w gniew. Kiedy indziej bogowie męscy składają swe atrybuty, aby ukształtować Durgę jako obrończynię przed demonami.
Kali

– hinduska bogini czasu i śmierci, pogromczyni demonów i sił zła; w oczach ludzi Zachodu najbardziej przerażająca ze wszystkich bogiń hinduistycznych. Kali bywa przedstawiana z kilkoma parami rąk. Ich liczba może wynosić: dwa, cztery, osiemnaście , jak również sto a nawet tysiąc. Powiadają, się że została stworzona z czoła bogini zwycięstwa Durgi, kiedy ta wpada w tak zwany słuszny gniew przeciwko siłom zła.Mężowie i partnerzy Kali to:
Mężowie i partnerzy Kali to:
Śiwa
Wisznu
Kryszna
Ganeśa
Skanda
Diana
MINERWA
Ofiary Kali:
Gniew Kali wierni uśmierzają ofiarami ze zwierząt i darem ich krwi. W przeszłości wzmiankowane są również ofiary ludzkie i samoofiarowanie


Kali
Durga
Dewi
Nüwa
Epona
http://pl.wikipedia.org/wiki/Hekate_(mitologia)
Źródła :
http://pl.wikipedia.org/wiki/Kostroma_(mitologia)
Zorza

– żeńskie bóstwo słowiańskie związane z kultem jutrzenki i planety Wenus. Istnienie Zorzy potwierdzone jest jedynie w folklorze, gdzie określana jest także imionami Gwiazda Poranna, Zorza Zaranna i Porenica. Folklor, głównie południowosłowiański, przedstawiał ją najczęściej jako córkę Nieba, siostrę Słońca i siostrę lub narzeczoną Księżyca. W folklorze jej kult często łączony był z kultem maryjnym, gdzie Zorza miała stanowić gwiazdę lub koronę Maryi.
Marzanna

Amenouzume, Amanouzume 
 –
jedna z niebiańskich bogiń, kojarzona jest przede wszystkim z tańca, który wykonała przed kryjówką obrażonej żartami Susanno o bogini  Amaterasu. Bogini wyruszyła również w podróż z Ninigimi w celu zapanowania nad archipelagiem japońskim, podczas której poznała swojego przyszłego męża – Sarutahiko z którym dała początek rodowi Sarume.Uważana jest za prekursorkę tańców hieratycznych kagura. Bywa przedstawiana w ikonografii jako towarzyszka siedmiu bogów szczęścia.
Wenus

w mitologii rzymskiej bogini miłości. Utożsamiana z grecką Afrodytą. Wcześniej Wenus była italską boginią wiosny, roślinności i ogrodów warzywnych. Głównymi atrybutami tej bogini były owoce i kwiaty, a zwierzętami które jej towarzyszyły były gołębie. W sztuce najczęściej była ukazywana jako piękna i młoda kobieta jadąca rydwanem zaprzężonym właśnie w gołębie. Ulubioną porą dnia dla Wenus jest wieczór oraz poranek. Najstarsza świątynia Wenus znajdowała się na Kapitolu. Jest poza tym władczynią pomyślności w biznesie oraz wszelkiego piękna i urodzaju. Pomaga w dyplomacji oraz wspiera... nałogowych hazardzistów i osoby mające problemy z wyrażaniem swoich uczuć. Przychylność bogini Wenus pozwoli Wam uniknąć samotności i ubóstwa.
Wenus
Dziękujemy

za

obejrzenie

naszej

prezentacji

mamy

nadzieje
że

wam

się

spodobało

i

zapamiętaliście

coś

z

tej

lekcji.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Demeter
http://pl.wikipedia.org/wiki/Wenus_(mitologia)
http://pl.wikipedia.org/wiki/Durga
http://pl.wikipedia.org/wiki/Kali
http://pl.wikipedia.org/wiki/Dewi
http://pl.wikipedia.org/wiki/Izyda
http://pl.wikipedia.org/wiki/Bastet
http://pl.wikipedia.org/wiki/Maat
Marzanna(Dziewanna)

to słowiańska bogini, której szczególną cześć oddają kobiety oraz rolnicy i myśliwi. Marzanna to władczyni urodzaju, łańcucha życia, śmierci, wojny i wróżb .Najważniejsza świątynia Marzanny mieściła się w Gnieźnie. Składano jej w ofierze wieńce i ziarna zbóż. Do dziś uprawia się obrzęd topienia Marzanny (zimy) i powitanie w ten sposób wiosny i lata. Chodziło tu o przedstawienie obrazu odradzania i umierania. Po spaleniu kukły Marzanny wykonywano nową i zabierano do wsi.
Mokosz(Makosz)

bogini słowiańska, Matka Ziemia, opiekowała się ziemią, wodą, deszczem, kobietami, tkactwem, przędzeniem i owcami. Pojawiała się jako duch domowy w postaci kobiety, przędącą nocą wełnę i strzygącą owce. Nim się pojawiała, słychać było warczenie kołowrotka. Zostawiano jej przy nożycach małą ofiarę z kłębka wełny, a przy świętach składano ofiary z żywności. Piątek był dniem poświęconym Mokoszy. Wierzono, że deszcz był jej mlekiem. Przysięgano na Matkę-Ziemię. W tym celu połykano grudkę ziemi albo kładziono ją sobie na ciemieniu. Ziemia jako matka była obłożona najwyższą świętością. Nie wolno było pluć do wody ani na ziemię, bo to ją obrażało. Kult bogini został później zastąpiony kultem maryjnym,
Mokosz
Zorza
See the full transcript