Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Partycypacja społeczna

No description
by

pawel Nowik

on 27 April 2016

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Partycypacja społeczna

Partycypacja społeczna
Społeczeństwo obywatelskie
obywatelska aktywność grupową
działalność organizacji pozarządowych, wspólnot lokalnych i samorządowych, nieformalnych grup i ruchów społecznych
świadomość obywatelska Polaków.
http://www.pozytek.gov.pl/
http://www.ngo.pl/
Cechy społeczeństwa obywatelskiego
tworzą je obywatele – osoby świadome swoich praw i obowiązków, mające poczucie wspólnoty interesów, celów, potrafiące podejmować wspólnie działania, aby cele zrealizować.
niezależna od państwa organizacja oparta na wspólnocie celów i postaw jednostek
społeczeństwo, w którym istnieją aktywni, myślący o interesach społeczności obywatele,
zależności polityczne oparte na zasadach równości i stosunki społeczne polegające na
zaufaniu i współpracy
Do sektora non-profit zalicza się podmioty, które:
1) są w odpowiednim stopniu sformalizowane (np. w wyniku zarejestrowania
we właściwym urzędzie), lub przynajmniej ich cele, sposób działania i struktura
mają charakter trwały,
2) są instytucjonalnie odrębne od administracji publicznej,
3) mają charakter niezarobkowy (działają nie dla zysku i nie rozdzielają ewentualnej
nadwyżki między swoich członków, pracowników itp.),
4) są samorządne (władze i kierunki działania określane są wewnątrz organizacji),
5) charakteryzują się dobrowolnością uczestnictwa w działalności organizacji
Typy organizacji trzeciego sektora, charakteryzujące się posiadaniem osobowości prawnej oraz następujących szczególnych form prawnych:
- fundacje, działające na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach,
- stowarzyszenia, działające na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo
o stowarzyszeniach, czyli obok typowych stowarzyszeń także związki stowarzyszeń,
ochotnicze straże pożarne, uczniowskie kluby sportowe, inne stowarzyszenia
kultury fizycznej i związki sportowe,
- organizacje społeczne podobne do stowarzyszeń, tzn. jednostki, do których
w pewnych zakresach stosuje się Prawo o stowarzyszeniach, lecz ich funkcjonowanie
regulują odrębne ustawy, np. Polski Czerwony Krzyż, Polski Związek
Działkowców, Polski Związek Łowiecki i koła łowieckie,
- organizacje pracodawców, działające na podstawie ustawy z dnia 23 maja 1991 r.
o organizacjach pracodawców,
organizacje samorządu gospodarczego, działające na podstawie ustawy z dnia 30 maja
1989 r. o izbach gospodarczych i ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle,
- organizacje samorządu zawodowego rolników, działające na podstawie ustawy
z dnia 14 grudnia 1995 r. o izbach rolniczych i ustawy z dnia 8 października 1982 r.
o społeczno-zawodowych organizacjach rolników,
- organizacje samorządu zawodowego niektórych przedsiębiorców, działające
na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o samorządzie zawodowym niektórych
przedsiębiorców, w tym w szczególności przedsiębiorców prowadzących działalność
w zakresie transportu, handlu, gastronomii i usług,
- organizacje samorządu zawodowego, które powstały na mocy odrębnych ustaw
na podstawie art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym
np. samorządy zawodów medycznych i prawniczych.
Zasoby społeczności lokalnej
postawy - przykłady obywatelskiego zaangażowania
zaufanie społeczne
instytucje i miejsca

lokalne media
silne więzi społeczne,

tradycja wspólnego działania
Osoby aktywne i odpowiedzialne

wartości i normy społeczne
przykład lubelski - Podzamcze

Konflikty można zamienić na szanse,
gdy nie zostawia się ich własnemu losowi, lecz podejmuje próbę racjonalnego zarządzani nimi.

Konflikty mają naturalną tendencję do eskalacji
. W trakcie ich trwania, na przyczyny merytoryczne nakładają się przyczyny emocjonalne, podwyższające coraz bardziej temperaturę sporu. Bywa nawet tak, że merytoryczna sprzeczność od początku jest bardzo mała lub wręcz pozorna, natomiast dynamika rozwoju konfliktu napędzana jest wyłącznie motywami psychologicznymi.

Praktyczne próby rozwiązywania konfliktów są tak stare, jak sam konflikt
— od najprymitywniejszych, jak np. wybicie przeciwników do nogi, do bardziej godnych polecenia, czyli prób uzyskania trwałej zgody pokojowymi metodami.
• Analiza natury konfliktów pozwala wysnuć ogólne wnioski na temat przyczyn sukcesu lub klęski w ich rozwiązywaniu. To z kolei otwiera drogę do tworzenia metod przeciwdziałania i zarządzania konfliktami.
Partycypacja a konflikty
pięć najważniejszych przyczyn trudności rozwiązywaniu konfliktów
Próby rozwiązywania podejmowane są za późno
Konflikty rozwiązywane są na płaszczyźnie prawnej, a nie merytorycznej
Przekonywanie protestujących traktowane jest jako jedyna i wystarczająca forma porozumiewania się ze społeczeństwem
Komunikacja ze społeczeństwem podejmowana jest jako wymuszona reakcja na konflikt, a nie z inicjatywy władz publicznych
Brak umiejętności zarządzania konfliktem
Na podstawie analizy przeprowadzonej na ok. 400 przypadkach rzeczywistych konfliktów, toczących się w Polsce wokół spraw przestrzennych, można przedstawić pięć najważniejszych przyczyn trudności w ich rozwiązywaniu (Pawłowska, K., 2008. Przeciwdziałanie konfliktom wokół ochrony i kształtowania krajobrazu: partycypacja społeczna, debata publiczna, negocjacje, Kraków: Wydawnictwo Politechniki Krakowskiej.).
PARTYCYPACJA W ŚWIETLE PRZEPISÓW PRAWNYCH - prawo do informacji
Prawo do informacji
- Zasada jawności działania organów państwa, nazywana niekiedy "przejrzystością administracji", jest uważana za jedną z fundamentalnych wartości państwa prawa, warunek efektywnego funkcjonowania systemu demokratycznego
- Dostęp do informacji publicznej jest uznawany za konsekwencję przyjęcia zasady zwierzchności narodu wyrażonej w art. 4 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.,
- Zasada przejrzystości administracji funkcjonuje nierozdzielnie z prawem dostępu do informacji publicznej

Konstytucja RP
Art. 61.
1. Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
2. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.
3. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.
4. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.

Art. 54.
1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.
2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej.


Art. 74.
1. Władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom.
2. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych.
3. Każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska.
4. Władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska.

Art. 31 [Zasada poszanowania i ochrony wolności człowieka]
(...)
3. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.


Prawnomiędzynarodowe źródła prawa do informacji.

Podmiotowe prawo każdego do informac
ji

Artykuł 10
KONWENCJA
O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI*
sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.,

Wolność wyrażania opinii
1. Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Niniejszy przepis nie wyklucza prawa Państw do poddania procedurze zezwoleń przedsiębiorstw radiowych, telewizyjnych lub kinematograficznych.
2. Korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób oraz ze względu na zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych lub na zagwarantowanie powagi i bezstronności władzy sądowej.

MIĘDZYNARODOWY PAKT
PRAW OBYWATELSKICH I POLITYCZNYCH
otwarty do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r
.

Artykuł 19
1. Każdy człowiek ma prawo do posiadania bez przeszkód własnych poglądów.
2. Każdy człowiek ma prawo do swobodnego wyrażania opinii; prawo to obejmuje swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru.
3. Realizacja praw przewidzianych w ustępie 2 niniejszego artykułu pociąga za sobą specjalne obowiązki i specjalną odpowiedzialność. Może ona w konsekwencji podlegać pewnym ograniczeniom, które powinny być jednak wyraźnie przewidziane przez ustawę i które są niezbędne w celu:
a) poszanowania praw i dobrego imienia innych;
b) ochrony bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego albo zdrowia lub moralności publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej
z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1198), tj. z dnia 19 listopada 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058)
- odnosi się "do działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a także innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Kryterium przedmiotowe nie zostało określone wprost, ale można uznać, że taka informacja powinna być wykonana lub przechowywana przez władze publiczne
- zasada powszechności dostępu do informacji, która oznacza, że: "prawo do informacji przysługuje każdemu" (art. 2 ustawy)

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
2) wglądu do dokumentów urzędowych;
3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.
Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

Biuletyn Informacji Publicznej.
• Publikator ten tworzony jest w formie elektronicznej i udostępniany pod adresami witryn internetowych poszczególnych podmiotów.
• Celem takiego rozwiązania jest umożliwienie powszechnego dostępu do bieżących informacji publicznych.
• Jego podstawową zaletą z punktu widzenia zainteresowanych podmiotów jest szybki, łatwy, bezpłatny oraz bezwnioskowy dostęp do informacji.
• Obligatoryjny i podstawowy charakter tej formy dostępu do informacji pozwala na zminimalizowanie kosztów administracyjnych działania organów publicznych (pracowniczych, biurowych i innych).
• Efektywności tej formy dostępu sprzyja wprowadzenie ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej.
• Multiplikowanie struktury witryn pozwala, z upływem czasu, na intuicyjne odnajdywanie pożądanych informacji, co minimalizuje prawdopodobieństwo składania wniosków w zakresie informacji de facto już udostępnionych.

Termin udostępniania informacji publicznej na wniosek
1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku .
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Tryb postępowania, gdy nie można udzielić informacji w terminie 14-dniowym. Jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie może jej udzielić w terminie określonym, wówczas ma on obowiązek postępować w sposób określony. Oznacza to, że powinien on:
– powiadamiać wnioskodawcę o uchybieniu terminu;
– przedstawić wnioskodawcy przyczyny opóźnienia;
– wskazać termin, w jakim udostępni informację.
Termin udostępnienia informacji nie może być dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie ma przeszkód, aby podmiot zobowiązany nawet kilkakrotnie powiadamiał wnioskodawcę o przyczynach uchybienia i przedłużał termin udostępnienia informacji. Jednak łącznie przedłużenie terminu nie może przekraczać 2-miesięcznego terminu


Sankcje za nieudostępnienie informacji
Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.


USTAWA
z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

• art. 74 ust. 3 Konstytucji RP - „Każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska"
• art. 81 Konstytucji RP, zgodnie z którym praw określonych m.in. w art. 74 można dochodzić w granicach określonych w ustawie.

Prawo do informacji o środowisku i jego ochronie, jako odrębne prawo podmiotowe, gwarantowane jest zarówno na poziomie międzynarodowym, jak i unijnym, przy czym szczegółowe uregulowania co do form, zakresu i trybu udostępniania informacji zawarte są w:
• konwencji z Aarhus
• dyrektywie 2003/4/WE implementującej postanowienia tej konwencji do prawa
• zasadzie nr 10 Deklaracji z Rio de Janeiro w sprawie środowiska i rozwoju podjętej przez Konferencję Narodów Zjednoczonych „Środowisko i Rozwój" w czerwcu 1992 r. Zasada ta, nazywana zasadą „uspołeczniania" lub „partycypacji społecznej", stanowi we fragmencie poświęconym dostępowi do informacji, iż: „[...] każda jednostka powinna mieć odpowiedni dostęp do informacji dotyczącej środowiska będącej w posiadaniu organów władzy publicznej, w tym informacji o niebezpiecznych substancjach i działalności na terenie swego zamieszkania [...]".

Art. 4. Każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą.
Artykuł 7 Udział społeczeństwa w odniesieniu do planów, programów i wytycznych polityki mających znaczenie dla środowiska
Każda ze Stron podejmie odpowiednie praktyczne lub inne postanowienia, aby społeczeństwo uczestniczyło w przygotowywaniu planów i programów mających znaczenie dla środowiska, w ramach przejrzystych i bezstronnych mechanizmów, otrzymując uprzednio niezbędne informacje. W ramach tych mechanizmów stosowany będzie artykuł 6 ustępy 3, 4 i 8. Zakres podmiotowy udziału społeczeństwa określi właściwa władza publiczna, biorąc pod uwagę cele niniejszej konwencji.
Każda ze Stron dołoży starań, aby w odpowiednim zakresie przewidzieć możliwości udziału społeczeństwa w przygotowywaniu wytycznych polityki mających znaczenie dla środowiska.

Artykuł 8 Udział społeczeństwa w przygotowywaniu przepisów wykonawczych lub powszechnie obowiązujących aktów normatywnych
Każda ze Stron będzie starać się promować rzeczywisty udział społeczeństwa, na odpowiednim etapie i gdy wszystkie warianty są jeszcze możliwe, w przygotowywaniu przez władze publiczne przepisów wykonawczych i innych powszechnie obowiązujących aktów normatywnych, które mogą mieć znaczące oddziaływanie na środowisko. W tym celu podjęte być powinny następujące kroki:
(a) ramy czasowe umożliwiające rzeczywiste uczestnictwo powinny być ustalone,
(b) projekty aktów powinny być opublikowane lub w inny sposób dostępne publicznie, oraz
(c) społeczeństwo powinno mieć możliwość zgłaszania uwag, bezpośrednio lub poprzez reprezentatywne ciała opiniodawcze.
Rezultaty udziału społeczeństwa brane będą pod uwagę tak dalece, jak to jest możliwe.

konwencja z Aarhus
Art. 8. Organy administracji są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie znajdujących się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone.
Kto ma obowiązek udostępniania informacji (art. 3 ust. 1 pkt 9)
a) ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego,
b) inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony" (np. Państwowa Rada Ochrony Środowiska, komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko oraz fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe, realizującego zadania publiczne związane z ochroną lasów na podstawie ustawy o lasach). Zadania w dziedzinie ochrony środowiska mają też, na mocy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zarządy dróg publicznych. Podobnie też różne szczegółowo określone zadania, należące do szeroko rozumianej ochrony środowiska, realizują na mocy poszczególnych ustaw pewne państwowe instytuty badawcze – jak np. Państwowy Instytut Geologiczny (w zakresie geologii i podziemnego składowania dwutlenku węgla a także hydrogeologii) czy też Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej (w zakresie służby hydrologiczno-meteorologicznej oraz bezpieczeństwa budowli piętrzących) lub Instytut Ochrony Środowiska (w zakresie bilansowania i zarządzania emisjami).

Kto ma prawo do informacji
1. prawo do informacji przysługuje „każdemu". Oznacza to każdą osobę fizyczną lub prawną, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.
2. Podmioty te nie muszą także wykazywać się żadnym obywatelstwem, miejscem zamieszkania czy siedziby. Prawo to przysługuje więc nie tylko obywatelom polskim, ale także obywatelom innych państw; nie tylko organizacjom pozarządowym, ale także polskim i zagranicznym przedsiębiorcom i innym podmiotom prawnym.
3. Ustawa nie przewiduje więc żadnych ograniczeń w korzystaniu z prawa dostępu do informacji o środowisku i jego ochronie z uwagi na wiek, zdolność do czynności prawnych lub jakichkolwiek inne czynniki.

Zakres informacji podlegających udostępnianiu
Zgodnie z art. 8 obowiązkiem udostępniania objęte są zarówno informacje znajdujące się fizycznie w posiadaniu organu, jak i te, które znajdują się w posiadaniu innych podmiotów, ale przeznaczone dla organu. Wymaganie udostępniania obu rodzajów informacji wprowadzone zostało do polskiego prawa w ślad za art. 3 ust. 1 dyrektywy 2003/4.
Art. 13. Od podmiotu żądającego informacji o środowisku i jego ochronie nie wymaga się wykazania interesu prawnego lub faktycznego.
Art. 9. 1. Udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące:
1) stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami;
2) emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1;
3) środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów;
4) raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska;
5) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3;
6) stanu zdrowia, bezpieczeństwa i warunków życia ludzi, oraz stanu obiektów kultury i obiektów budowlanych - w zakresie, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać:
a) stany elementów środowiska, o których mowa w pkt 1, lub
b) przez elementy środowiska, o których mowa w pkt 1 - emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, oraz środki, o których mowa w pkt 3.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się w formie ustnej, pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej lub innej formie.
3. Udostępniając informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organ administracji informuje także, na wniosek podmiotu żądającego informacji, o miejscu, w którym znajdują się dane na temat metod przeprowadzania pomiarów, w tym sposobów poboru i przetwarzania próbek oraz sposobów interpretacji uzyskanych danych, które posłużyły do wytworzenia udostępnianej informacji, lub odsyła do stosownych metodyk referencyjnych w tym zakresie.

Art. 12. 1. Informacje o środowisku i jego ochronie udostępnia się na pisemny wniosek o udostępnienie informacji, zwany w niniejszym dziale "wnioskiem".
2. Bez pisemnego wniosku udostępnia się:
1) informację niewymagającą wyszukiwania;
2) w przypadku wystąpienia klęski żywiołowej, innej katastrofy naturalnej lub awarii technicznej, o których mowa w ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 333 i 915), lub innego bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub środowiska, spowodowanego działalnością człowieka lub przyczynami naturalnymi - informacje znajdujące się w posiadaniu organów administracji lub dla nich przeznaczone, umożliwiające osobom, które mogą ucierpieć w wyniku tego zagrożenia, podjęcie działań w celu zapobieżenia lub zminimalizowania szkód wynikających z tego zagrożenia.

W warunkach naszego kraju, podstawową formą dostępu do informacji o środowisku jest dostęp na indywidualny pisemny wniosek. Informacje takie udostępniane są w formie: ustnej, pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej i innej. Wybór formy zależy od osoby składającej wniosek, i właśnie w nim powinna być ona określona. Jeżeli jednak środki techniczne, którymi dysponuje organ administracji, uniemożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, wówczas organ taki zobowiązany jest do powiadomienia o takiej sytuacji, a także o innych przyczynach uniemożliwiających udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem, o czym powinien zawiadomić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku oraz wskazać w zawiadomieniu, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona.
Ustawa UOOŚ nie wskazuje jednak żadnego szczególnego terminu na udostępnienie informacji, jednak wiążące są tutaj przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, i dlatego wniosek powinien być rozpatrzony bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia jego otrzymania. Termin ten może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy, jednak organ musi poinformować o tym na piśmie, podać przyczynę oraz wskazać konkretny termin udostępnienia informacji.
Informacja o środowisku może być udostępniona bez pisemnego wniosku w przypadku:
• informacji niewymagających wyszukiwania, udzielanej głównie w postaci ustnych wyjaśnień,
• sytuacji o charakterze nadzwyczajnych, gdy istotne znaczenie ma szybkość udzielenia informacji.

Odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie
Odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie jest możliwa tylko w przypadku, jeśli ustawa UOOŚ wyraźnie na to pozwala, a więc zachodzi okoliczność w niej wskazana, zobowiązująca bądź pozwalająca na odmowę (odmowa o charakterze obligatoryjnym bądź fakultatywnym), i mająca postać decyzji administracyjnej.
Partycypacja - Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717)

Ustawa ta posługuje się pojęciami: gospodarki przestronnej, polityki przestrzennej oraz planowania przestrzennego.

Gospodarka przestrzenna
to ogół działań związanych z organizacją użytkowania przestrzeni. Jej celem jest zarówno ochrona pewnych wartości przestrzeni, jak i racjonalne kształtowanie przestrzeni przez stymulowanie procesów gospodarczych. Jedną z form gospodarki przestrzennej jest
polityka przestrzenna,
realizowana przez jednostki samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej, według zasad określonych w powołanej wyżej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Głównym instrumentem polityki przestrzennej jest
planowanie przestrzenne
prowadzone na poziomie miasta (gminy), regionu i kraju, a niekiedy nawet na poziomie regionów obejmujących więcej krajów.

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się przede wszystkim:
1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury,
2) walory architektoniczne i krajobrazowe,
3) wymagania ochrony środowiska,
4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych,
6) walory ekonomiczne przestrzeni,
7) prawo własności,
8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa,
9) potrzeby interesu publicznego oraz
10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej.
Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, województwa i kraju należy odpowiednio do
zadań własnych gminy, zadań samorządu województwa oraz zadań Rady Ministrów.

Podstawę planowania przestrzennego w gminie stanowi
miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
uchwalany przez radę gminy. Uchwałę w sprawie przyjęcia planu publikuje się na stronie internetowej gminy.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa
uchwalany jest przez sejmik województwa. Uchwałę tę, wraz z dokumentacją prac planistycznych, marszałek województwa przekazuje wojewodzie w celu oceny zgodności z przepisami prawa oraz ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego województwa następuje w tym samym trybie, w jakim plan ten jest uchwalany.

Koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju
sporządza minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego (obecnie Minister Rozwoju Regionalnego), a przyjmuje Rada Ministrów. Koncepcja ta określa uwarunkowania, cele i kierunki zrównoważonego rozwoju kraju oraz działania niezbędne do jego osiągnięcia. Zgodność planów zagospodarowania przestrzennego poszczególnych województw z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju koordynuje minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (obecnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej). Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju przedstawiana jest Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej przez Prezesa Rady Ministrów.

Politykę przestrzenną gminy
określa się w uchwalanym obligatoryjnie przez radę gminy
studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Studium to, choć nie jest aktem prawa miejscowego, wywiera pośrednio ogromny wpływ na proces jego tworzenia, ponieważ postanowienia studium wiążą organy gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a postanowienia tych planów są prawem miejscowym i mogą stanowić podstawę prawną dla wydawania decyzji administracyjnych. Samo studium nie może jednak stanowić takiej bezpośredniej podstawy prawnej.
Studium pełni trzy podstawowe funkcje
, tzn.:
1) określa założenia polityki rozwoju przestrzennego gminy,
2) koordynuje ustalenia planów częściowych, gdyż obejmuje kompleksowo cały obszar gminy,
3) promuje gminę przez wskazywanie obszarów atrakcyjnych inwestycyjnie lub turystycznie1.

Studium składa się z części tekstowej i graficznej. Koszty jego sporządzenia pokrywane są z budżetu gminy. Studium ma charakter jawny, choć ustawa nie przewiduje obowiązku jego ogłoszenia. Każdy ma prawo wglądu do studium oraz otrzymania z niego wypisów i wyrysów. Podmiotem zobowiązanym do ich wydania jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Katalogi uwarunkowań oraz merytorycznych treści podlegających objęciu w ramach studium zamieszczone zostały w art. 10 ZagospPrzestrzU. Według brzmienia ust. 1 tego przepisu w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z:
1) dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu;
2) stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony;
3) stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;
4) stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia;
6) zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia;
7) potrzeb i możliwości rozwoju gminy;
8) stanu prawnego gruntów;
9) występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych;
10) występowania obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych;
11) występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz zasobów wód podziemnych;
12) występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych;
13) stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami;
14) zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych;
15) wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej.

Z kolei, stosownie do brzmienia ust. 2 tego przepisu, w studium określa się w szczególności:
1) kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów;
2) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy;
3) obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk;
4) obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;
6) obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym;
7) obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów rządowych;
8) obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej;
9) obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;
10) kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej;
11) obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszary osuwania się mas ziemnych;
12) obiekty lub obszary, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny;
13) obszary pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami ustawy z 7.5.1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.U. Nr 41, poz. 412 ze zm.);
14) obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji lub rekultywacji;
15) granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;
16) inne obszary problemowe, w zależności od uwarunkowań i potrzeb zagospodarowania występujących w gminie.

Sprawy wymienione w obu powyższych katalogach podlegają obligatoryjnemu odpowiednio „uwzględnieniu” lub „określeniu” w studium. Ich realizacja dokonuje się jednak dopiero na etapie uchwalenia planu miejscowego.

Podstawę planowania przestrzennego w gminie stanowi
miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
, nazywany
skrótowo planem miejscowym
. Ma on przymiot prawa miejscowego i stanowi podstawę do wydawania decyzji administracyjnych, takich jak np. decyzja o pozwoleniu na budowę, bez której – poza pewnymi wyjątkami – niedopuszczalne jest rozpoczęcie robót budowlanych.

Nie ulega wątpliwości, że miejscowy
plan zagospodarowania przestrzennego ingeruje w sposób wykonywania prawa własności
. Potwierdza to zresztą wprost brzmienie art. 6 ust. 1 ZagospPrzestrzU, według którego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przepis ten stanowi ponadto w ust. 2, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich oraz ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

W planie miejscowym określa się m.in.:
1) przeznaczenie terenów,
2) zasady ochrony środowiska,
3) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków,
4) maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej,
5) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej,
6) maksymalną wysokość zabudowy,
7) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości,
8) ograniczenia w użytkowaniu terenów,
9) zasady budowy i modernizacji systemów komunikacji i infrastruktury technicznej,
10) granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego,
11) minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych i wiele innych.

Z wyliczenia tego wynika, że w planie miejscowym określa się oprócz przeznaczenie i sposobu zagospodarowania terenu, także warunki jego zabudowy

Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Plan miejscowy, podobnie jak studium, ma charakter jawny, wobec czego każdy ma prawo wglądu do niego oraz otrzymania z niego wypisów i wyrysów
. Podmiotem zobowiązanym do wydania odpisów i wyrysów jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Uchwałę w sprawie przyjęcia planu publikuje się na stronie internetowej gminy. Wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu.

Wymagany zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej, a w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.8.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587).

Do podstawowych zasad kształtowania polityki przestrzennej należy zaliczyć:
1) zasadę ładu przestrzennego,
2) zasadę zrównoważonego rozwoju,
3) zasadę uwzględniania w planach wartości określonych ustawowo,
4) zasadę władztwa planistycznego gminy,
5) zasadę udziału obywateli w kształtowaniu ładu przestrzennego.

Zasada udziału obywateli w kształtowaniu ładu przestrzennego
zasada ładu przestrzennego
jedna z najważniejszych i podstawowych reguł kształtowania polityki przestrzennej.

W słowniczku (art. 2) ustawodawca wprowadził definicję ładu przestrzennego, pod pojęciem którego należy rozumieć „takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne".

zasada zrównoważonego rozwoju
Zasada ta wyrażona jest w konwencjach i innych dokumentach międzynarodowych63, jak również w przepisach Konstytucji, które stanowią, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju.
Władze publiczne są zobowiązane do prowadzenia polityki w sposób zapewniający bezpieczeństwo ekologiczne oraz chroniąc środowisko.
Również art. 1 ust. 1 u.p.z.p. przywołuje zrównoważony rozwój jako będący podstawą działań w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. Ustawa, nie definiując zrównoważonego rozwoju, stanowi, że pojęcie to należy rozumieć w ujęciu przyjętym ustawą – Prawo ochrony środowiska65. Według tej ustawy przez zrównoważony rozwój rozumie się „taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń".
Pojęcie zdefiniowane w ustawie – Prawo ochrony środowiska ma oczywiście znaczenie systemowe i jest stosowane w innych aktach prawnych, które odwołują się do jego rozumienia określonego w przepisach tej ustawy. Również inne użyte w zacytowanej definicji terminy należy interpretować zgodnie przywołaną ustawą. Będzie tak np. w przypadku ustawowej definicji równowagi przyrodniczej, przez którą rozumie się „stan, w którym na określonym obszarze istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej"

Zasada uwzględniania w planowaniu przestrzennym wartości określonych ustawowo
Wartości wymagające uwzględniania w systemie planowania przestrzennego są określone przepisami art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Należą do nich:
1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;
2) walory architektoniczne i krajobrazowe;
3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych;
4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych;
6) walory ekonomiczne przestrzeni;
7) prawo własności;
8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;
9) potrzeby interesu publicznego;
10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych.


Zasada władztwa planistycznego gminy
Przyjęty system planowania i zagospodarowania przestrzennego pierwszoplanową rolę przypisuje gminom, co wydaje się oczywiste, biorąc pod uwagę system podziału terytorialnego kraju i przyjęty model funkcjonowania administracji publicznej. Wprowadzenie samorządu terytorialnego opartego na zasadzie decentralizacji władzy publicznej połączonej ze sprawowaniem władzy publicznej daje konstytucyjne podstawy przekazania części zadań publicznych wspólnotom samorządowym.
Jednocześnie Konstytucja RP wskazuje gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, która obok innych jednostek realizuje zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej jako zadania własne.
Procedury związane z uchwalaniem planów w sposób bezpośredni wskazują nie tylko na daleko idącą samodzielność organów gminy, ale także na ograniczony zakres ingerencji innych organów w treść działań planistycznych gminy.
Przyjęta przez ustawodawcę koncepcja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przesądza, że jego treść decyduje o przeznaczeniu terenu, rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego oraz określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Samodzielność planistyczna samorządu przejawia się przede wszystkim w treści nadawanej przez organy gminy miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego84. Identycznie samodzielność organów gminy kształtuje się w przypadku ustalania treści studium uwarunkowań i kierunków jej zagospodarowania przestrzennego85.
Elementem samodzielności jest również prawo do uchwalania aktów planowania, jednak bez obowiązku ich uchwalania. Ustawa stanowi np., że „rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium", „rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Samodzielność planistyczna gminy to również prawo do zmiany dotychczasowych dokumentów lub ich zastąpienia nowymi (dotyczy to studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).
Samodzielność planistyczna gminy nie jest oczywiście prawem absolutnym i bezwzględnym. W podejmowanych działaniach związanych z przygotowaniem i przyjmowaniem dokumentów planistycznych rada gminy ma obowiązek: 1) dokonywania określonych ogłoszeń i wykładania do wglądu publicznego projektów; 2) zawiadamiania określonych ustawowo organów; 3) uzyskiwania opinii ustawowo wskazanych organów; 4) uzgadnianiu projektów z właściwymi organami; 5) uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 6) organizowania dyskusji publicznej nad projektem studium; 7) przyjmowania uwag i wniosków dotyczących projektów. Przyjęte akty planowania przekazywane są wojewodzie w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.
Przepisem szczególnym, dającym prawo do wkraczania w samodzielność planistyczną gminy, jest uprawnienie wojewody do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub do dokonywania jego zmiany. Dotyczy to sytuacji szczególnych, związanych z brakiem działania w tym zakresie organów gminy lub brakiem możliwości przyjęcia aktów planowania, określających obszary rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1 u.p.z.p. Przyjęty w tym trybie przez wojewodę plan rodzi skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W trakcie procesu planistycznego organy gminy są zobowiązane również do uwzględniania innych planów dotyczących gospodarowania przestrzenią realizowanych na podstawie odrębnych ustaw. Odrębne przepisy mogą nakładać na gminę obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego88.

Prawo obywateli do udziału w życiu publicznym, prawo to nabiera szczególnego wymiaru w przypadku funkcjonowania obywatela w społeczności samorządowej

Art. 16 Konstytucji RP
1. Ogół mieszkańców jednostek zasadniczego podziału terytorialnego stanowi z mocy prawa wspólnotę samorządową.
2. Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

EUROPEJSKA KARTA SAMORZĄDU LOKALNEGO,
sporządzona w Strasburgu dnia 15 października 1985 r.

Artykuł 4
Zakres działania samorządu lokalnego

Ust. 6. Społeczności lokalne powinny być konsultowane o tyle, o ile jest to możliwe, we właściwym czasie i w odpowiednim trybie, w trakcie opracowywania planów oraz podejmowania decyzji we wszystkich sprawach bezpośrednio ich dotyczących.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:
1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;
2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza również szereg regulacji przyznających obywatelom określone prawa na poszczególnych etapach postępowań dotyczących planowania przestrzennego. Należą do nich m.in.:
1) prawo wglądu do projektu studium (art. 11 pkt 10);
2) prawo do udziału w dyskusji publicznej dotyczącej projektu studium (art. 11 pkt 10);
3) prawo wnoszenia uwag dotyczących projektu studium (art. 11 pkt 11);
4) prawo składania wniosków do planu (art. 17 pkt 1);
5) prawo wglądu w projekt planu (art. 17 pkt 9);
6) prawo do udziału w dyskusji publicznej nad projektem planu (art. 17 pkt 9);
7) prawo wnoszenia uwag dotyczących projektu planu (art. 17 pkt 11) w trybie art. 18 ust. 1;
8) prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów (art. 30).

Zasady partycypacji społecznej w procesach planowania
przestrzennego
Full transcript