Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Untitled Prezi

No description
by

Magdalena Jankowska

on 10 June 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Untitled Prezi

NIEZBEDNIK
HISTORYCZNY Magdalena Jankowska 2c GRECJA 5 tys. p.n.e. - V w. n.e. teatr antyczny igrzyska
starożytne greckie polis demokracja ateńska wojna peloponeska
431 - 404 p.n.e. Dwa razy do roku odbywały się Dionizje, czyli święto ku czci Dionizosa (boga urodzaju, narodzin, hucznej zabawy i wina). Wiosenne Wielkie Dionizje miały poważny charakter, odbywały się w niezwykłej chwili, bo w porze zrównania dnia z nocą. Jesienne Małe Dionizje to odpowiednik słowiańskich (i obchodzonych do dziś) dożynek. Wielkie Dionizje zapoczątkowały tragedię. Małe (odprawiane głównie na wsi) dały początek komedii. Na widowiskach gromadziły się tłumy. Niezamożnym obywatelom wypłacano kwoty, które umożliwiały im wstęp do teatru. Sądzono bowiem, że wszyscy członkowie polis powinni uczestniczyć w tym święcie. W starożytnej Grecji spektakle odbywały się na dworze. Środek teatru stanowiła orchestra, na której chór śpiewał i tańczył (a raczej wykonywał rytmiczne ruchy w takt swego śpiewu). Za orchestr była scena zwana proskenion, na której grali aktorzy. Z czwartej strony placu znajdowa się budynek sceniczny - skene. Pełnił on funkcję szatni dla aktorów. W nim także przebywali ci artyści, którzy akurat w danej chwili nie grali. Budynek sceniczny odgrywał równie istotną rolę dla akcji wystawianej sztuki. Często w nim odbywały się wydarzenia, które nie były pokazywane na scenie i o których postacie tylko mówiły. Na jego ścianie zamieszczano dekoracje. Wejścia prowadzące do orchestry to parodos. Widzowie zasiadali na ławach (pocztkowo drewnianych, później kamiennych) wznoszących się stopniowo w górę (wykorzystywano naturalne zbocza). Miejsca, z których oglądali przedstawienia, nazywano theatronem. Stąd pochodzi nazwa teatr. Igrzyska te odbywały się w Olimpii, mieście na Półwyspie Peloponeskim, co cztery lata. W zawodach uczestniczyli tylko mężczyźni, kobietom nie wolno było nawet zasiadać na widowni. Mężczyźni nie mieli żadnych strojów. Byli nadzy. Na czas trwania igrzysk oraz na czas przyjazdu zawodników i widzów, zawieszano działania wojenne pomiędzy państwami-miastami i zawierano pokój boży. Miały one przede wszystkim utrwalić Grekom, ze mimo toczących się sporów, nadal pozostają jednym ludem, narodem o wspólnych korzeniach, języku, tradycji i kulturze. Na igrzyska przybywali ludzie żądzy sławy, którzy pragnęli zdobyć ją właśnie poprzez udowodnienie swojej sprawności fizycznej. Ludzie natomiast mieli kilkudniową rozrywkę, mogli podziwiać wysportowanych i szczęśliwych młodzieńców (w Grecji wierzono, że szczęście ludzkie w dużej mierze zależne jest od dobrej kondycji fizycznej). Państwo greckie nie było jednym silnym krajem, lecz zostało podzielone na państwa-miasta, zwane polis greckimi. Miały one osobne wojsko, pieniądze, bóstwa opiekuńcze i prawo. Początkowo były one samowystarczalne gospodarczo, jednak z czasem każde polis miało swoją dziedzinę gospodarczą. Tak właśnie rozwinął się handel pomiędzy greckimi polis. Do najważniejszych miast-państw zalicza się: Achaje z Atenami, Spartę, Jonię z Efezem i Miletem. Mimo iż stanowiły one wielkie potęgi, nigdy nie doszło do ich zjednoczenia, głownie przez niedogodne warunki krajobrazowe. Pasma górskie oddzielały bowiem od siebie poszczególne polis. Nie było też żadnej przyczyny politycznej, nie było wielkich i niebezpiecznych najazdów obcych plemion. Mimo to, że byli rozbici terytorialnie, mieli poczucie wspólnoty, łączył ich ten sam język i ta sama religia. Mitologia to zbiór mitów - opowieści o bogach i herosach. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata, jego stworzenia i historii i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wedłuh Greków świat był przepełniony bogami. Mieszkali oni w każdym lesie, górze, źródle czy jaskini. Patronowali miastom-państwom, rodom, a nawet poszczególnym osobom. Z upływem stuleci uksztaltowały się antropomorficzne wyobrażenia bogów, czyli istot podobnych do ludzi. Uważano, że bywają oni wspaniałomyślni, dobroduszni, weseli, ale też kłótliwi, zawistni i złośliwi. W przeciwieństwie do ldzi byli jednk nieśmiertelni. Najważniejszą instytucją demokracji ateńskiej było zgromadzenie ludowe. W jego obradach mógł brać udział każdy wolny z urodzenia mieszkaniec Attyki, syn Ateńczyka (obywatel). Nie uczestniczyły w nich kobiety, ludność obcego pochodzenia, przybysze z innych państw, niewolnicy i wyzwoleńcy. Zgromadzenie ludowe zbierało się jeden raz, a później cztery razy w miesiącu. Podczas obrad każdy mógł zabrać głos. Decyzje zapadały drogą głosowania. Przy obsadzaniu urzędów obowiązywała zsada kolegialności,tzn. każda funkcja byla sprawowana przez kilka osób. Urzędników oraz 10 strategów stojących na czelearmii wybierano na okres roku. Niektóre urzędy obsadzano drogą losowania. Twierdzono, że każdy nadaje się do pełnienia funkcji, gdyż nie musi samodzielnie decydować. Wystarczy, że ędzie dokladnie wykonywać nakazy zgromadzenia ludowego. Bezpośrednią przyczyną wojny byla próba narzucenia ustroju politycznego Aten Sparcie. Pierwsze lata to bardziej wojna z panującą w Grecji dżumą, w skutek której zginęła 1/4 Greków, w tym także grecki prawodawca, Perykles. Po opanowaniu zarazy, dochodzi do właściwej wojny. Sparta jako iż ma dobrą armię, prowadzi na ladzie wojnę wyniszczającą. Niszczy ateńskie pola uprawne, pali wsie i miasta. Wkrótce Sparta zyskuje pomoc militarną i finansową od swojego największego sojusznika - Persji, która jest żywo zainteresowana upadkiem Aten, od czasu pamiętnych zwycięskich bitew w czasie wojny grecko-perskiej. Wspólne siły Sparty i Persji niszczą flotę Aten i zmuszają je do zburzenia fortyfikacji oraz rozwiązania Związku Morskiego. Zwycięstwo morskie Sparty koło Hellespontu w 405 roku p.n.e. dopełniło tylko klęski Ateńczyków. Wojnę zakończyła kapitulacja Aten wobec oblężenia miasta przez wojska spartańskie dowodzone przez Lysandra. RZYM 753 r. p.n.e. - powstanie Rzymu Według legendy dwaj bliźniacy Romulus i Remus po urodzeniu zostali wrzuceni do Tybru. Cudem wyratowanych wykarmiła wilczyca. Gdy dorośli, założyli Rzym. Podczas wytaczania granic miasta Romulus rozgniewał się na brata i pozbawił go życia. bWilczyca karmiąca Romulusa i Remusa jest symbolem powstania Rzymu. republika rzymska W republice rzymskiej władzę sprawowali urzędnicy wybierani na okres jednego roku przez zgromadzenie ludowe. Urzędy były kolegialne, co miało zepobiegać tyranii. W urzędniczej hierarchii najwyżej stali dwaj konsulowie. Po zakończeniu urzędowania mogli oni wejść do senatu, czyli rady starszych. Senat decydował o polityce wewnętrznej i zagranicznej państwa. W sytuacjach wyjątkowych np. zagrożenia najazdem, na wniosek senatu konsul na 6 miesięcy powoływał dyktatora. Posiadał on nieograniczoną władzę cywilną i wojskową, a od jego decyzji nie było odwołania. W pierwszych wiekach republiki społeczeństwo Rzymu dzielilo się na patrycjuszy i plebejuszy. Prawo do sprawowania urzedów posiadali tylko patrycjusze. Po długotrwałych walkach wewnętrzych plebejusze uzyskali prawo powolywania własnych urzędników - trybunów ludowych. Z czasem uzyskali dostęp do urzędów. Skorzystali na tym jedynie najbogatsi z nich. Wynikało to z faktu, że urzędnicy rzymscy nie otrzymywali żadnego wynagrodzenia, a musieli jeszcze ponosić koszty związane z pełnioną funkcją. Państwo rzymskie było więc w rzeczywistości republiką arystokratyczną, w której wladza sooczywała w rękach wąskiej grupy ludzi - arystokracji, a nie ogółu obywateli (jak w Atenach). Etruskowie Etruskowie zajmowali obszar na północ od Lagum. Nie stworzyli jednolitego państwa, lecz - podobnie jak Grecy - szereg miast-państwa. Bylo ich dwanaście. Na czele każdego stał władca z tytułem lukomo. Stworzyli federeację, głównie o podłożu religijnym, którą nazywamy lukumonią etruską. Cechą charakterystyczną kultury etruskiej była jej silna orientalizacja. Zauważalne jest to zwłaszcza w wierzeniach - religia objawiona, wróżbiarstwo. Rywalizowali z Grekami, ale mimo wszystko byli ich dłużnikami (wiele się od nich nauczyli). armia rzymska Nieodłącznym elementem świata rzymskiego była armia. Podstawową jednostką wojskową był legion, liczący okolo 6 tysięcy żołnierzy. Służyć w nim mogli tylko obywatele rzymscy. Czas służby legionisty określano na 20 lat. Na czele legionu stał dowódca ze stanu senatorskiego, podporządkowany bezpośrednio cesarzowi. Żołnierze składali przysięgę na wierność cesarzowi. Oprócz legionistów istaniały jeszcze oddziały wojsk pomocniczych. W ich sklad wchodzili mieszkańcy prowincji, nie będący obywatelami rzymskimi. W armi rzymskiej obowiązywała dyscyplina.
Zasada rzymska stosowana podczas podbojów: "Dziel i rządź". gladiator Gladiator (gladiatores) był zapaśnikiem toczącym walkę na arenie cyrkowej lub w amfiteatrze. Jego nazwa wzięła się od miecza rzymskiego, gladius. Same pojedynki nazywano munus (w liczbie mnogiej munera), co oznaczało "ofiara dla umarłych". Obecnie wielu ludzi uważa, że walki gladiatorów na arenach zawsze kończyły się śmiercią chociaż jednego z walczących. Jednak nie jest to prawda. Wiadome jest bowiem, iż gladiatorzy mieli doskonałą opiekę medyczną, a ich życie było cenniejsze od nie jednego obywatela. Nie da się jednak ukryć, że "niewolnicy areny" umierali bądź ginęli w stosunkowo młodym wieku. Średnia wieku wynosiła 30 lat i rzadko zdarzało się, aby gladiator dorzył sędziwego wieku. Podkreślić jednak należy, że powszechnie istniejący mit o pewnej śmierci gladiatora to mit. MEZOPOTAMIA Nazwa Mezopotamia oznacza "krainę między rzekami", położoną nad Eufratem i Tygrysem. Na przełomie IV i III tysiąclecia p.n.e. na tereny południowej Mezopotamii przybyli Sumerowie. Istnialy tam już wowczas rozwinięte osady i sieci irrygacyjne (sieci kanałów, które odprowadzały nadmiar wody na tereny oddalone od rzeki). Najeźdźcy szybko podbili miejscową ludność i utworzyli miasta. Były one niezależne od siebie i rządziły sie samodzielnie jako tzw. miasta-państwa. Początkowo panowały w nich rządy teokratyczne, czyli sprawowane przez kapłanów. Najwyższy kapłan z tytułem ensi (pan kamienia więgielnego świątyni) skupiał w swoim ręku władzę administracyjną, wojskową i sądowniczą. Z czasem na czele panstwa stanął władca, który był również odpowiedzialny za sprawowanie kultu religijnego. zigguraty Sumerowie wierzyli, że bogowie mieszkają na szczytach gór, dlatego budowali dla nich ogromne, wznoszące się ku niebu świątynie. Były to zigguraty - monumentalne budowle, zwężające się ku górze budowle. Niektórzy architekci uważają, ze to właśnie mezopotamskie zigguraty były pierwowzorem biblijnej wieży Babel. W zigguratach mieściła się siedziba lokalnego boga, jego świątynia, siedziba władcy, szkoła, biblioteki, magazyny żywności, broni i wody, skarbce. Zigguraty stały na placu znajdującym się na środku miasta babilońskiego. Sumerowie wierzyli, ze światem rządzi wiele bogów (politeizm - wielobóstwo), a ludzie są stworzeni, aby im służyć. Sumerowie, obawiając się gniewu bogów, za swój najważniejszy obowiązek uważali modlitwę. Jeśli z jakichś powodów, Sumerowie nie mogli wznosić modłów, w ich imieniu robiły to specjalne posążki. Ich ogromne, szeroko otwarte oczy były znakiem uwielbienia, a dłonie splatały się w niekończącej się modlitwie... Oprócz naczelnych bogów, każde miasto miało także własnego patrona. Sprawowaniem kultu zajmowali się kapłani, a najwyższym z nich był król. Szczególną cześć oddawano bogom w święta, podczas których obowiązywał zakaz pracy, aby wszyscy mieszkańcy mogli brać udział w uroczystościach kultu.

Według jednego z sumeryjskich mitów, bóg Enki stworzył człowieka z brudu (piasku) pod paznokciami. W drugiej wersji bóg Enlil zbudował z piasku ludzką głowę i umieścił ją w ziemi. Człowiek rozwijał się pod ziemią podobnie jak roślina, a następnie wydostał się na powierzchnię przez otwór wywiercony przez Enlila. wiszące ogrody
Semiramidy Uważa się je za jeden z siedmiu cudów świata starożytnego. Błędnie są nazywane ogrodami Semiramidy - w rzeczywistości zostały zaprojektowane przez babilońskiego króla Nabuchodonozora II, który zbudował je dla swojej żony. Ogrody powstały na sztucznie nawadnianym dachu pałacu. Na tarasach wysypywano ziemię i w niej sadzono drzewa, krzewy i kwiaty. Stąd wrażenie, ze ogrody wisiały w powietrzu. Kwitnące rośliny robiły niesamowite wrażenie w ubogim w roślinność i skąpanym w piekącym słońcu Babilonie. rządy i kodeks
Hammurabiego Hammurabi, gdy rozpoczynał swoje, trwające przez 43 lata (1792 - 1750 pne.) rządy, posiadał jedynie malutkie państewko. Dzięki mądrej polityce udało mu się podbić cały obszar Mezopotamii. Stolicą państwa został Babilon. Takie funkcjonowanie państwa wymagało przed wszystkim silnej władzy centralnej. Tak wiec król:
» dowodził armią
» przyjmował posłów od innych władców i zawierał przymierza bądź wypowiadał im wojny
» wydawał prawa, wydawał wyroku w sprawach sądowych
» mianował urzędników
» wysłuchiwał sprawozdań naczelników miast i podejmował odpowiednie decyzje w sprawach, które mu przedłożyli, zwłaszcza z uwagą przyjmował raporty o stanie sieci nawadniających i wydawał decyzje w sprawie budowy nowych kanałów i tam
» opiekował się świątyniami, składał ofiary bogom

Ważnym osiągnięciem Hammurabiego było uporządkowanie prawa w kraju. W celu dokonania tego trudnego zadania spisano Kodeks Hammurabiego zawierający przepisy prawa cywilnego i karnego. Hammurabi ustanowił w nim prawo "oko za oko, ząb za ząb", które mówił o tym, ze jeżeli ktoś komuś, na przykład, złamał rękę, jemu także trzeba ją było złamać. Wyrok jednak w praktyce zależał od pozycji społecznej ofiary i winowajcy. Społeczeństwo było podzielone na trzy grupy (możnych, lud i niewolników).

Hammurabi kazał wypisać swe prawa na wysokim, ponad dwumetrowym, kamiennym słupie (stela) i ustawić go w największej świątyni w mieście Babilonie. U szczytu słupa wyrzeźbiono postać króla, stojącego przed jednym z bogów czczonych w całej Mezopotamii - Szamasza, który wręcza mu insygnia władzy. W ten sposób Hammurabi przypomniał wszystkim, ze prawa przez niego ułożone pochodzą od boga i nie wolno ich naruszać, gdyż obrażony bóg ukaże osobiście winowajcę.

Wraz z końcem panowania Hammurabiego, świetność Babilonii upadła. Mimo iż Hammurabi był władcą despotycznym, a w swoim kraju wprowadził monarchię despotyczną, to właśnie za jego czasów Babilonia stała się wielkim mocarstwem. EGIPT hieroglify Ich pismo, hieroglify (święte znaki pisarskie), jest chyba najbardziej znanym pismem starożytnym. Z początku każdy obrazek był przypisywany jednemu słowu, ale z czasem jeden znak oznaczał różne słowa albo jakiś związek wyrazów. Aby uprościć naukę hieroglifów z czasem uproszczono rozbudowane rysunki, przez co pismo przestało być obrazkowym. Każdy znak oznaczał jedną lub kilka liter. Do pisania Egipcjanie wykorzystywali łodygę sitowia ze spłaszczonym końcem. Używano tuszu w kolorze czarnym, jedynie, aby wyróżnić tytuł i początkowe wyrazy pisano czerwonym. Powszechnym materiałem pisemnym był papirus, raczej rzadko stosowano kamieni, drewnianych tabliczek czy skóry. Papirus wyrabiano z łodyg rośliny rosnącej nad Nilem. Hieroglify Młode pędy rozcinano wzdłuż i układano obok siebie, nakładając na nie poprzecznie drugą warstwę. Całość ściskano w prasach, by sok rośliny skleił obie płaszczyzny. Gotowe arkusze cięto i zwijano w rulon. Ponieważ papirus był stosunkowo drogi, wykorzystywano go wielokrotnie, wymazując jedynie poprzednie zapisy. klątwa
Tutenchamona Faraon Tutenchamon dopiero po śmierci stał się sławny - a to za sprawą rzuconej przez niego klątwy. W 1922 roku dwóch angielskich archeologów - lord Carnarvon i Howard Carter - Maska Tutenchamonaodkryło grobowiec królewski sprzed 3000 lat. Sarkofag Tutenchamona składał się z trzech trumien. Wewnętrzna była wykonana ze szczerego złota, a głowę faraona zakrywała złota maska. Komnaty grobowca wypełniały wspaniałe skarby - arcydzieła egipskiej sztuki. Znaleziono też w nim przepowiednię: "Niechaj śmierć na rączych skrzydłach dosięgnie tego, kto naruszy wieczny spokój faraona". Co prawda egiptolodzy zaprzeczali, jakoby faraonowie kiedykolwiek rzucali takie klątwy, ale kiedy niespełna pół roku po odkryciu trumny zmarł Carnarvon, w prasie zawrzało. Dziennikarze na siłę dopatrywali się spełnienia przekleństwa - doszło do tego, że nawet śmierć ukochanego pieska archeologa została uznana za dowód spełnienia straszliwej klątwy... kult zmarłych Egipcjanie wierzyli, że po śmierci dusza nie może istnieć bez ciała, bo w nim znajduje schronienie i wypoczynek. Dlatego dokonywali mumifikacji zwłok, zabezpieczając je przed rozkladem. Uważali, że potrzeby czlowieka po śmierci są takie same jak za życia. Aby je zaspokoić, umieszczali w grobowcach sprzęty i przedmioty związane z codziennym życiem, a nawet figurki służących. Zaopatrywano też zmarłych w teksty modlitw, zklęć i przemówień, które miały pomóc odpędzić złe duchy oraz udowodnić na sądzie Ozyrysa, że człowiek żył według nakazów boskich. struktura społeczeństwa Na czele państwa stał faraon. Jego władza była despotyczna. Według własnego uznania ustanawiał orawa, był też najwyższym sędzią i zwierzchnikiem wojska. poddani zbliżali się do faraona z bojaźnią i padali przed nim na twarz. Uważali go bowiem początkowo za boga, a później za boskiego syna. O szczególnej pozycji władcy w państwie egipskim świadczą piramidy. Faraon swoją olbrzymią władzę sprawował za pośrednictwem urzędników. Najbliżej wladcy znajdowali się ci, którzy dbali o dwór, uzbrojenie armii oraz napływ danin do skarbca. Niżsi rangą - urzędnicy terenowi - zarządzali okręgami administracyjnymi (nomy). Do ich obowiązków należało m.in. kierowanie pracami nad budową i konserwacją systemu iryagcyjnego, a także ściąganie danin i podatków. Niżej stali rzemieślnicy i chłopi. Chłopi stanowili największą część społeczeństwa egipskiego. ŚREDNIOWIECZE STAROŻYTNOŚĆ hieroglify od 476 do 1492 roku
(upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego - odkrycie Ameryki) KRUCJATY 1095 - 1291 W XI wieku ziemie arabskie zajęli Turcy Seldżucy, którzy od razu stali się przeciwnikami wyznawców chrześcijanizmu. Przyczynami politycznymi wypraw krzyżowych była walka z rozdrobnieniem dzielnicowym państw Europy, z poganami (w ramach akcji nawracania), nadmiar ludności w Europie, szanse na zdobycie nowych ziem, majątków i posiadłości. Do przyczyn gospodarczych zalicza się brak ziem w Europie, klęski żywiołowe spowodowane zbyt małą ilością planów z ziem, które uniemożliwiają wyżywienie społeczeństwa, ogranicza to także ilość towarów, przejęcie szlaków handlowych przez Turków (głównie na Bliskim Wschodzie). Turkowie podbijają Arabów, przejmują Islam i stają się fanatykami religijnymi. Nie zezwalają na pielgrzymki chrześcijan do Ziemi Świętej. W gospodarce podbijają ceny broni, przypraw i materiałów.
Przyczyną bezpośrednią było wystąpienie papieża Urbana II. Cesarstwu bizantyjskiemu bezpośrednio zagrażali graniczący z nimi Turcy Seldżucy (Bizancjum poniosło już kilka klęsk militarnych). Wysłannicy cesarza bizantyjskiego, Aleksy'ego Komnena, chcąc uzyskać pomoc od głowy Kościoła, przedstawili muzułmanów jako straszliwych pogan atakujących chrześcijan. Wizja ta bardzo nie spodobała się papieżowi, który podczas synodu w Clermont w swojej bulli wzywał chrześcijan do walki z Islamem, ogłosił odpust zupełny oraz zapewniał, że krzyżowcom darowane będą wszystkie grzechy przyszłe jak i przeszłe (chodzi tu głównie o darowanie grzechu, który popełniali mordując ludzi):"(...) zwracam się z pokorną prośbą, nie ja, lecz Pan, abyście wy, głosiciele Chrystusowi, częściej nakłaniali wszystkich, do jakiego by kto nie należał stanu, zarówno pieszych, jak i konnych, tak biednych, jak i bogatych, aby oni w porę pomogli wschodnim chrześcijanom i wypędzili z granic chrześcijańskiego świata ludzi tego niecnego rodzaju. Mówię to obecnym, polecam przekazać to nieobecnym. Wszak to nakazuje Chrystus. Wszystkim idącym tam w wypadku ich zgonu na lądzie czy morzu lub w boju z poganami, od tej chwili odpuszczone będą grzechy. To przyrzeczenie idącym daję ja jako upoważniony przez Boga (...)." Przemówienie papieża wzbudziło entuzjazm. Tłumy podjęły wezwanie. Hasłem krzyżowców był okrzyk: "Bóg tak chce". Ludzie wierzący, że Chrystus przyjdzie ponownie na ziemię, aby ich zbawić, postawili sobie za cel wyzwolenie Ziemi Świętej przed jego przybyciem. Na wezwanie papieża zgłosiło się wielu ochotników. Świadczyło to o wysoko rozwiniętym fanatyzmie religijnym, według którego ludzie uważali, że należy walczyć w imię Jezusa. Wyprawy krzyżowe, zwane również krucjatami, to zorganizowane przez Kościół i społeczeństwo Europy wojny z Turkami, z Islamem. Wyprawy krzyżowe trwają od końca XI do początków XIV wieku. Nazwa "wyprawy krzyżowe" pochodzi od naszywanych na ubrania uczestników czerwonych krzyży. W wyprawach biorą udział wszystkie grupy społeczne, także dzieci. Hasło do walki z Islamem podał papież Urban II, on też uważany jest za ojca krucjat. W wyniku wypraw powstają państwa krzyżowców na Bliskim wschodzie, w Afryce. W czasie trwania wypraw powstają zakony krzyżowe: Templariusze, Joannici, Krzyżacy. Było dziewięć wypraw krzyżowych, w tym: siedem rycerskich, jedna chłopska (ludowa) i jedna dziecięca. wstęp przyczyny I wyprawa ludowa miała miejsce w 1096 roku. Na jej czele stanął Piotr z Amiens, zwany także Piotrem Pustelnikiem. Wzięli w niej udział Francuzi i Włosi, czyli około 60-90 tysięcy ludzi. Liczba ta przekroczyła wszelkie oczekiwania papieża. Wyprawa ta była typowo spontaniczna, bez żadnych przygotowań wcześniejszych. Krzyżowcy wędrowali wzdłuż Alp, przez Bałkany, Węgry aż do Konstantynopola, stolicy Cesarstwa Bizantyjskiego. Trzydzieści procent z krzyżowców ginie w skutek chorób i walk z właścicielami bizantyjskich posiadłości, którzy przyjęli krzyżowców jako wrogów, a nie jako pomoc w walce z Turkami, gdyż cesarz nie został uprzedzony o ich wyprawie. Ludność umiera lub idzie do niewoli. Cesarz ujrzawszy taka watahę ludzi (krzyżowcy składali się głównie z przedstawicieli mieszczaństwa i chłopstwa), a nie jak się ewentualnie spodziewał zorganizowanych oddziałów rycerzy, nie otwiera im bram miasta, a nawet przetransportowuje przez Bosfor do Imperium Osmańskiego. I wyprawa ludowa Tymczasem w Europie zorganizowano właściwą, to jest rycerską, I wyprawę krzyżową, która wyruszyła jeszcze w 1096 roku przeciwko wyznawcom Islamu. Składała się głównie z rycerstwa normandzkiego i z Lotaryngii, czyli około 90 tysięcy ludzi. Najpierw udali się do Konstantynopola, gdzie złożyli przysięgę na wierność cesarzowi oraz przysięgę lenną, czyli że zdobyte przez krzyżowców ziemie będę przeznaczone dla Konstantynopola. Innowierców do wiary chrześcijańskiej nawracano mieczem. Była to najbardziej udana wyprawa. Od Turków przejęto: Armenię, Azję Mniejszą, Akkę. 20 października 1097r,. rozpoczęła siedmiomiesięczne oblężenie Antiochii, zakończone jej zdobyciem. 7 czerwca 1099r. krzyżowcy przybyli pod mury Jerozolimy, która zdobyli dopiero 15 lipca 1099r, mordując cała miejscowa ludność (40 000 ofiar). Na zajętych terenach utworzono królestwo Jerozolimskie. Pierwsi władcy tego królestwa to Gotfryd de Bouillon a potem jego brat Balwin I. Królestwo Jerozolimskie żyło we wrogim otoczeniu, uzależnione było od europejskiego zaplecza i od dopływu ochotników. Pierwszym sygnałem słabnięcia królestwa Jerozolimskiego był upadek Edessy w 1140 roku. Późniejsze wyprawy krzyżowe są głównie po to organizowane, aby utrzymać zdobyte ziemie. I wyprawa krzyżowa W latach 1147-1479 na pomoc krzyżowcom wyruszyła II wyprawa, na czele której stanął król francuski Ludwik VII i cesarz niemiecki Konrad III. W czasie jej trwania próbowano zdobyć Damaszek. Odtąd Turcy bezustannie zagrażają Jerozolimie. Siły Turków uległy wzmocnieniu, gdy sułtanem został Saladyn. Był to władca Egiptu, Syrii i Mezopotamii. W czasie jego panowania Turcy zdobyli Jerozolimę. Odpowiedzią była III wyprawa krzyżowa w latach 1189 - 1192, której przywódcami byli: cesarz Fryderyk I Barbarossa, król francuski Filip II August i król angielski Ryszard Lwie Serce. Wyprawa miała niezbyt fortunny przebieg. Barbarossa utopił się w rzece Salef w Cylicji (Azja Mniejsza), Francuzi wrócili do domu. Ryszard w 1192 roku wynegocjował swobodny dostęp do grobu pańskiego od Saladynów. http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2b/Seventh_crusade.jpg/800px-Seventh_crusade.jpgNajtragiczniejszy przebieg miała IV wyprawa krzyżowa w latach 1202 - 1204. Wtedy to krzyżowcy za namową Wenecjan, aby zapłacić za usługę przewiezienia okrętami, najpierw zdobyli dla Wenecji węgierskie miasto Zadar, a potem Konstantynopol. Rezultatem IV wyprawy krzyżowej było obalenie cesarstwa bizantyjskiego. Na jego miejsce powstało cesarstwo Łacińskie. Przetrwało ono do 1261 r. Zresztą nie wszystkie tereny weszły w skład tego cesarstwa. Niektóre się usamodzielniły i powstało cesarstwo Nicejskie i despotat Epiru. W 1212 roku miała miejsce I wyprawa dziecięca. Chrześcijanie myśleli, ze skoro miecz nie nawrócił Turków, to może uczynią to dobre, niewinne i szczere dzieci. Zebrano 20-50 tysięcy dzieci w wieku 3-12 lat, które udały się do Marsylii. W Marsylii dwóch kupców wynajęło siedem statków, którymi obiecali przewieźć dzieci na Wschód. Po ich wypłynięciu słuch o nich zaginął. Dopiero po 18 latach wydało się, że dwa statki zatonęły, a pozostałe dzieci sprzedano jako niewolników na targu w Algierii i Egipcie. V wyprawa krzyżowa w latach 1228 - 1229 pod dowództwem cesarza Fryderyka II nie osiągnęła wojennych sukcesów. Fryderykowi II udało się odzyskać Jerozolimę i kilka miast na drodze dyplomatycznej. Jednakże już w 1244 r. Jerozolima zostaje ostatecznie zajęta przez Turków. Ponowna utrata Jerozolimy stała się przyczyną VI wyprawy krzyżowej, którą zorganizował król francuski Ludwik IX Święty. Miała ona wybitnie francuski charakter. Krzyżowcy opuścili Francje w 1248 roku, kierując się na Cypr. Ludwik IX zaatakował Egipt w 1249 roku. Po zdobyciu Damietty król francuski odrzucił korzystną dla chrześcijan propozycje pokojową sułtana Egiptu i zaatakował Kair. Tak Krzyżowcy ponieśli klęskę, oddając w 1250 roku Damiettę, dzięki czemu w ogóle uszli z życiem. Ludwik IX ponownie zorganizował wyprawę, tym razem już VII. W 1270r. dotarł do Tunisu, licząc, że tamtejszy władca poprze jego starania, w walce z Turkami. Epidemia doprowadziła do śmierci króla, a jego syn zrezygnował z dalszego marszu. Korzyści z wyprawy odniósł jedynie król sycylijski Karol Andegaweński. Nie miała ona jednak żadnego wpływu na położenie Królestwa Jerozolimskiego. Skutki wypraw krzyżowych:
Przede wszystkim na Ziemi Świętej powstały zakony rycerskie: Templariusze w 1118 roku, Joanici, czyli Zakon Szpitala Świętego Jana i Krzyżacy - pod koniec XII w.
Wzrósł autorytet papiestwa.
Nastąpił rozwój handlu lewantyjskiego. Wzbogaciły się na nim szczególnie miasta włoskie portowe: Piza, Padwa, Genua, Wenecja.
Wraz ze wzbogaceniem się miast włoskich wzrastała potęga i zamożność mieszczan.
Nastąpiło przenikanie wzorców obyczajowych między kulturą arabską a europejską.
Ukształtował się tzw. etos rycerski i kultura rycerska.
Wyprawy krzyżowe były pierwszym europejskim kontruderzeniem przeciw ekspansji Islamu.
Ekspansja Turków przeciw Europie, która trwała do końca XVII w.
Poszerzyły się horyzonty myślowe Europejczyków, wzrosło zainteresowanie otaczającym światem.
Wzrósł fanatyzm religijny i niechęć do Żydów. Ostatnią twierdzą krzyżowców była Akka, która padła w 1291 r. Trwający dwa wieki konflikt na tle religijnym zakończył się zwycięstwem muzułmanów - Ziemia Święta pozostała w ich rękach. II wyprawa krzyżowa III wyprawa krzyżowa IV wyprawa krzyżowa krucjata dziecięca VI wyprawa krzyżowa POCZATKI PANŃSTWA
POLSKIEGO Przed rządami Mieszka I państwo polskie było podzielone na wiele ziem, na których panowali osobni władcy. Pierwszym powstałym plemionom było państwo Polan. Należało ono do najbardziej zorganizowanych. Położenie miały bardzo korzystne, gdyż nie sąsiadowało z żadnym potężnym państw. Twórcami państwa polan byli wg legendy Siemowit, Lestek i Siemomysł. Niestety nie zachowały się żadne dokumenty ani źródła, z których moglibyśmy czerpać informacje dotyczące ich panowania. Około 960 roku Mieszko I podjął próbę zjednoczenia sąsiadujących ze sobą plemion. W jego posiadaniu była już Wielkopolska i Kujawy, które otrzymał od swoich przodków. Następnie podbił Pomorze Zachodnie i Gdańskie, a później, pod koniec swojego życia, przyłączył Małopolskę, którą odebrał Czechom. W tamtym okresie także przyłączył Małopolskę. Państwo Mieszka I obejmowało obszar około 250 km². Tereny Polski rozciągały się wtenczas od Odry na zachodnie po Bóg na wschodzie, od Bałtyku na północy do południowej granicy, którą stanowiły Karpaty. Pastwo Piastów stanowiło zlepek różnych plemion, które zostały zmuszone do posłuszeństwa księciu. Potrzebny był czynnik, który połączyłby je w całość, a jednocześnie podniósłby rangę władcy wśród panujących w Europie. Mieszko zapewne rozumiał, że mogło nim być przyjęcie chrześcijaństwa i dlatego w 966 r. przyjął chrzest. Dzięki temu możliwe stało się jego małżeństwo z Dobrawą - córką księcia czeskiego Bolesława. Związek ten miał wyraźny cel polityczny - zawarcie sojuszu z Czechami. Dalszym następstwem tej decyzji było zerwanie dotychczasowego przymierza Czechów z plemionami Wieletów, którzy zagrażali państwu Mieszka od północnego zachodu. Przyjęcie chrztu przez Mieszka I oznaczało, że jako władca chrześcijański będzie on traktowany na równi z innymi książętami. Polska natomiast weszła do społeczności chrześcijańskiej, w obręb cywilizacji i kultury łacińskiej. Miało to dalekosiężne korzyści polityczne. Przed naszym państwem otworzył się nowy rodział dziejów. Do Polski przybywali księża i zakonnicy, którzy przynieści ze sobą m.in. znajomość pisma. Pojawiły się pierwsze budowle sakralne - kamienne kościoły. Nowa religia oraz jednolita organizacja powodowała zacieranie się różnic między plemionami i kształtowanie jednolitego społeczństwa polskiego. chrzest Polski 966 Po śmierci Mieszka I nastąpił krótkotrwały podział kraju na dzielnice, które objęli synowie – Bolesłaaw i jego przyrodni bracia. Bolesław szybko wypędził ich z kraju i objął rządy nad całym państwem. W swojej polityce dążył do umocnienia międzynarodowej pozycji Polski. Dlatego też m.in. patronował misji chrystianizacyjnej Prusów, którą podjął wygnany z Pragi biskup Wojciech. Wojciech jednak poniósł śmierć z rąk Prusów. Bolesław wykupił jego zwłoki i sprowadził do Gniezna. Wkrótce papież dokonał kanonizacji Wojciecha, czyli ogłosił go świętym. Posiadanie tej cennej relikwii umożliwiło polskiemu władcy rozpoczęcie starań o utworzenie własnego arcybiskupstwa – pierwszego w Polsce. Było to niezwykle ważne, ponieważ władze niemieckiego arcybiskupstwa w Magdeburgu dążyły do poddania im ziem polskich, a zarówno Mieszko jak i Bolesław unikali ściślejszym więzi z Niemcami. Papież wyraził zgodę na utworzenie metropolii w Gnieźnie, a decyzję tę uroczyście ogłosił władca niemiecki – cesarz Otto III, który w roku 1000 przybył z pielgrzymką do grobu św. Wojciecha. Pielgrzymka do Polski w 1000 r. cesarza Ottona III i jego spotkanie z Bolesławem chrobrym, nazywane zjazdem gnieźnieńskim, były niezwykle ważnymi wydarzeniami politycznymi. Obok utworzenia gnieźnieńskiej metropolii drugim ważnym faktem stało się publiczne włożenie na głowę polskiego księcia cesarskiego diademu. Nie była to koronacja, ale gest wyrażający aprobatę cesarza dla starań polskiego władcy o królewską koronę. Działania Ottona III miały mu zapewnić kolejnego sojusznika w realizacji jego wizji utworzenia uniwersalistycznego cesarstwa europejskiego. Planów tych cesarz nie zdążył wcielić w życie, ponieważ zmarł w 1002 r. Od symbolicznej koronacji polskiego księcia w Gnieźnie minęło ćwierć wieku, nim zaistniała sytuacja sprzyjająca urzeczywistnieniu dążeń polskiego władcy. W 1025 r. Bolesław Chrobry, wykorzystując śmierć wrogiego Polsce Henryka II (1024; następcy Ottona III) i zamieszki w Niemczech, nakazał biskupom, by go koronowali. Koronacja stanowiła symboliczne zakończenie procesu tworzenia państwa polskiego. Jednocześnie zamykała pierwszy etap wchodzenia Polski w krąg cywilizacji europejskiej. Polepszała także pozycję państwa na arenie międzynarodowej, będąc niejako przypieczętowaniem jego jedności i suwerenności. Nikt już nie mógł wątpić w niezależność monarchii Piastów. koronacja Chrobrego 1025 r. Bolesław chrobry przyjął zasadę niepodzielności państwa z chwilą koronacji, podobną do obowiązującej w tym czasie w Niemczech. Chrobry na swojego następcę i spadkobiercę wyznaczył ukochanego średniego syna, Mieszka II. Z nieznanych przyczyn odsunął od władzy pierworodnego Bezpryma i zamknął go w klasztorze we Włoszech, przeznaczając do stanu duchowego. Ziemi nie otrzymał także najmłodszy Otton. Po śmierci Bolesława Chrobrego w 1025 r. na króla Polski koronował się Mieszko II. Jedność państwa została zachowana, ale odsunięcie os spadku po Chrobrym braci Mieszka II stało się jedną z głównych przyczyn późniejszego kryzysu.
Przeciwko Mieszkowi wystąpił jego starszy brat Bezprym. Zmusił króla do ucieczki z kraju i przejął władzę. Jego rządy trwały jednak krótko. Został zamordowany, a jego bracia podzielili kraj między siebie. Mieszko II wprawdzie wrócił do Polski, ale nie zdołała odzyskać korony. Po śmierci Mieszka II pogłębiał się zamęt w kraju. Dochodziło do buntów ludności i prób przywrócenia pogaństwa. W 1038 r. Czesi całkowicie zniszczyli Gniezno i zagarnęli Śląsk i ziemię krakowską. Państwo polskie przestało chwilowo istnieć. Mieszko II Wzrost potęgi Czechów zaniepokoił cesarza Henryka III, który zdecydował się poprzeć powrót do Polski syna Mieszka II – Kazimierza. Udzielił mu zbrojnej pomocy, dzięki której książę podporządkował sobie najpierw Małopolskę z Krakowem, a później Wielkopolskę, Śląsk, Mazowsze i wschodnie pomorze. Główną siedzibę księcia stanowił Kraków, który odtąd zaczął pełnić rolę grodu stołecznego w miejsce zniszczonego Gniezna. Kazimierz odbudował państwo polskie i dlatego zyskał miano Odnowiciela. Nie zdołała jednak odzyskać korony. Kazimierz wprowadził nowy podział administracyjny. Podzielił państwo na kasztelanie. Na czele każdej stanął zależny bezpośrednio od księcia kasztelan. Kazimierz Odnowiciel Następcą Kazimierza Odnowiciela został jego najstarszy syn Bolesław Śmiały, zwany także Szczodrym. Dążył do umocnienia pozycji państwa polskiego na arenie międzynarodowej i dlatego podejmował wiele wypraw wojennych. Pokonał Czechów i przestał płacić im trybut (daninę) ze Śląska. Zaangażował się też w spór o inwestyturę między papieżem i cesarzem. Poparł Stolicę Apostolską, dzięki czemu zyskał zgodę na odnowienie arcybiskupstwa w Gnieźnie i koronację. W 1076 r. koronował się na króla Polski bez zgody cesarza.
Panowanie Bolesława Śmiałego, pełne sukcesów, zostało nagle zakończone na skutek spisku możnowładców. Przyczyny jego zawiązania nie są dokładnie znane. Być może psik owcy korzystali z poparcia cesarza, niezadowolonego z umocnienia pozycji Polski. Według relacji Wincentego Kadłubka wybuchł bunt niższych wart ludności, niezadowolonych z płacenia wysokich danin, które umożliwiały królowi prowadzenie ciągłych wojen. Na wieść o rozruchach, rycerze opuścili Bolesława, by stłumić rebelię. Władca potraktował to jako dezercję i winnych skazał na śmierć. W ich obronie wystąpił biskup krakowski Stanisław, co doprowadził do konfliktu między biskupem a królem. Bolesław skazał Stanisława na śmierć, a decyzja ta wywołała ogromne wzburzenie. Monarcha musiał uciekać na Węgry, gdzie wkrótce zmarł. Bolesław Śmiały Kolejnym władcą był Bolesław Krzywousty. Miał wielu synów. Dwóch z nich, Leszek i Kazimierz Stary zmarli jeszcze przed śmiercią ojca. W chwili śmierci jego żona była w ciąży z najmłodszym - Kazimierzem Sprawiedliwym. Bolesław bał się, że wojna braci może się powtórzyć, dlatego też w swoim testamencie podzielił swoje państwo na sześć części (każda dla każdego syna oraz jedna jako ziemia senioralna) pomiędzy swoich synów. Wprowadził tym rozbicie dzielnicowe kraju. Każdy z synów otrzymał swoją dzielnicę: Władysław Wygnaniec - Śląsk, Bolesław Kędzierzawy - Mazowsze i część Kujaw, Mieszko Stary - Wielkopolskę, Henryk Sandomierski - ziemię sandomierską, a Kazimierz Sprawiedliwy - ziemia sieradzka i łęczycka. Przed narodzeniem ostatniego syna ziemiami tymi kierowała jego matka, księżna Salomea. Ziemia senioralna, to jest ziemia krakowska, sieradzka, część łęczyckiej, Pomorze Gdańskie, należeć miała do najstarszego z panujących w kraju książąt. Pierwszym seniorem był Władysław Wygnaniec. testament Krzywoustego Pomorze Gdańskie było łakomym kąskiem dla każdego sąsiada Polaków. Ochotę na nie mieli zarówno Brandenburczycy, jak i Krzyżacy, gdyż gwarantowało dostęp do Morza - rzecz niezbędną dla średniowiecznej gospodarki. Gdy Łokietek był pochłonięty zagarnianiem reszty ziem i ugruntowywaniem swoich wpływów na nich, Brandenburczycy zagarnęli Pomorze Gdańskie twierdząc, że dostali je od Wacława II na podstawie rzekomo podpisanej umowy. Przy poparciu mieszczan niemieckiego pochodzenia oraz możnowładczego rodu Świeciów, opanowali całe Pomorze. Broniąca się w grodzie gdańskim załoga wierna Łokietkowi wezwała na pomoc Krzyżaków, gdyż dotąd prowadzili oni wyraźną, propolską politykę. Nie dość, że Krzyżacy wygnali Brandenburczyków, to uczynili to samo także z sojusznikami Łokietka zagarniając sobie w latach 1308-09 całe Pomorze Gdańskie, które uważali za osobliwą "nagrodę" za udzieloną pomoc! Aby uspokoić Brandenburczyków odkupili od nich rzekome prawa. Sprawy z Polską nie uregulowali. Być może słaby i rozbity jeszcze wewnętrznie kraj wydał im się niezbyt groźnym przeciwnikiem. Liczne apele Łokietka do papieża niestety na niewiele się zdały. utrata Pomorz Gdańskiego
- Władysław Łokietek Jak mówi pewnie każdemu bardzo dobrze znane powiedzenie, że Kazimierz Wielki "został Polskę drewnianą, a zostawił murowaną". Naturalnie w tym jest dużo za dużo przesady, chociaż faktem jest, że za czasów jego panowania liczne grody zostały zamienione w ufortyfikowane twierdze, powstało ponad 50 wzniesień tego typu w kraju. Król zdawał sobie sprawę z tego, że umocnienia z ziemi i drewna są słabe i nieskuteczne, aby dobrze obronić się przed wrogiem. Miasta z kolei otaczano murami obronnymi (uczyniona tak w 27 miastach).

W czasach Kazimierza państwo przeżywało istny rozkwit gospodarczy. Miasta otrzymywały od niego liczne przywileje. Popierał lokacje i akcje kolonizacyjne. To właśnie wówczas do naszego kraju przybyli tak znienawidzeni w Europie Zachodniej Żydzi. Żydzi podlegali bezpośrednio pod króla polskiego jako tak zwani "słudzy skarbu" - zagwarantowano im nietykalność osobistą, swobodę wyznania oraz oddzielne sądownictwo. Podatki przez nich płacone stanowiły znaczną część dochodów państwa. Bogaci bankierzy żydowscy wspomagali często w niedostatku skarbiec królewski. Żydzi nie posiadali własnej ziemi. Żyli jedynie w miastach, trudniąc się handlem, rzemiosłem oraz lichwą, czyli pożyczaniem pieniędzy na procent. Spowodowało to niechęć do nich Kościoła, który surowo sprzeciwiał się uprawianiu lichwy.

Kazimierz przeprowadził także reformę monetarną według zasady "jedna moneta w jednym królestwie" - był nią srebrny grosz. Król powołał także do życia pieniężny skarb państwowy, po raz pierwszy w dziejach państwa polskiego. Podstawą jego były dochody z prywatnych majątków monarchy, podatków gruntowych, ceł i górnictwa solnego. Trybunał rewindykacyjne odbierały szlachcie i duchowieństwu bezprawnie zagarnięte ziemie, zniesiono podatek poradlny, na miejsce którego wprowadzono coroczny, stały podatek w dobrach świeckich i duchownych. Kazimierz wstrzymał także wysyłanie do Awinionu (od 1309 roku trwała tak zwana niewola awiniońska, papieże bojąc się zamachów ze strony władców Francji zamknęli się w siedzibie w Awinionie) dziesięciny oraz świętopietrza, czym zwiększył dochody w swoim skarbcu.

Zaszły także zmiany w urzędach państwowych. Wzmocniono znacznie urząd starosty, którego wybierał sam król i to w jego imieniu sprawowali oni władzę w ziemiach i województwach. Ograniczył za to kompetencje urzędników dzielnicowych. Powołał radę Królewską, która miała charakter ponaddzielnicowy. W jej skład wchodzili: kanclerz, podkanclerz, podskarbi, dostojni kościelni oraz inne osoby specjalnie wyznaczone przez króla.

Zreformowano również prawo. Częściowo je zunifikowano: powstały osobne prawa dla Wielkopolski - "statut piotrkowski" i osobne dla Małopolski - "statut wiślicki". Poza tym w 1356 roku na Wawelu król ustanowił Sąd Najwyższy Prawa Niemieckiego na Zamku Królewskim. Była to najważniejsza instytucja sądownicza dla miast polskich lokowanych na popularnym prawie niemieckim. Reformy Kazimierza Wielkiego SCHIZMY W KOŚCIELE ZACHODNIA BAZYLEJSKA Wielka schizma zachodnia to najpoważniejszy konflikt wewnętrzny w Kościele katolickim od początku jego istnienia. Narodził się on tuż po zakończeniu niewoli awiniońskiej. Kiedy zmarł w 1378 roku Grzegorz XI doszło do wyboru dwóch papieży: przebywającego w Rzymie Urbana VI i jego antypapieża (tak nazywano drugiego wybranego papieża) Klemensa VII, który za swoją rezydencję uważał Awinion. wybór drugiego papieża Doszło wówczas do silnego podziału pomiędzy zwolenników Klemensa (tutaj prym wiodła Francja i jej sojusznicy) i Urbana (głównie Anglia i cesarstwo). Rozwiązania konfliktu nie przyniosła śmierć papieży, bo po nich zostali wybrani kolejni papieże - zawsze po dwóch. Do głosu zaczęli dochodzić profesorowie uniwersytetów oraz prawnicy kościelni, którzy coraz częściej głosili wyższość soboru nad papieżem, gdyż władza papieska poprzez ten podział znacznie straciła na autorytecie, szczególnie wśród inteligencji (uwaga: nie jako warstwy społecznej, ale jako grupy osób wykształconych - należy rozróżniać oba pojęcia!). Tak zrodziła się koncepcja koncyliarystów, którzy będą w przyszłości (aż do Soboru Trydenckiego) walczyć z kurialistami, czyli uznającymi władzę papieża nad soborem. echo papieskiego konfliktu sobór w Pizie - 1409 r. Zwołany sobór w Pizie zamiast zakończenia, tylko zaognił konflikt. W 1409 roku w trakcie obrad soboru został wybrany trzeci papież. Oprócz Grzegorza XII, który był papieżem rzymskim i Benedykta XIII - antypapieża awiniońskiego, do godności papieża został podniesiony także Pietro Philarghi jako Aleksander V, unieważniając wybór poprzednich dwóch. Nie został on uznany przez wszystkie kraje. Spór ostatecznie zakończył się dopiero w 1417 roku, kiedy w trakcie soboru w Konstancji. Dnia 29 maja sobór deponował papieża pizańskiego Jana XXIII, a 26 lipca awiniońskiego - Benedykta XII. Międzyczasie ze swojego urzędu zrezygnował Grzegorz XII, przebywający w Rzymie. Na papieża wybrano Oddo Colonna, którzy przybrał 11 listopada 1417 roku imię Marcina V. Jego wybór uważa się za zakończenie schizmy zachodniej i umocnienie władzy papieża, jednak ruch koncyliarystów nadal miał silne oddziaływania na sprawy kościelne. Ostatni antypapież zakończył swoje rządy w 1449 roku po soborze w Bazylei (tak zwana schizma bazylejska). zakończenie schizmy początek konfliktu Schizma ta była wynikiem rywalizacji pomiędzy papieżem a koncyliarystami, którzy uważali, że sobór ma większą władzę nad papieżem. Ruch ten zrodził się w trakcie trwania wielkiej schizmy zachodniej, kiedy zdecydowanie upadł autorytet papieży. W marcu 1431 roku na papieża został wybrany Gabriel Condulmer jako Eugeniusz IV. Pod nieobecność papieża został otwarty 23 lipca 1431 roku sobór w Bazylei. Papież w swojej bulli z 12 listopada nakazywał rozwiązanie soboru bazylejskiego i zwołanie nowego w Bolonii. Jednak nie uzyskał on zgody i w trakcie pertraktacji musiał ustąpić i uznać trwający w Bazylei sobór. zaostrzenie sporu Eugeniusz IV nie zrezygnował jednak z zamiaru podporządkowania sobie soboru - występował on dwa razy o przeniesienie soboru: w 1437 roku do Ferrary, a w 1439 do Florencji. Brak zgody na żądania papieża doprowadził już w 1437 roku do schizmy zwanej bazylejską. Dnia 16 maja 1439 roku sobór w Bazylei ogłasza jako prawdy wiary zasady, że sobór stoi ponad papieżem, któremu nie wolno rozwiązać, odraczać ani przenosić jego obrad. Kto nie uznawał tych poglądów uważany został za heretyka. wybór antypapieża Taki los spotkał w czerwcu 1439 roku Eugeniusza IV - został uznany za heretyka i pozbawiony godności papieskiej. W listopadzie na papieża czy też antypapieża (w zależności, czy uznaje się decyzje soboru) wybrano Feliksa V. Świat znowu miał dwóch papieży i znowu dzielił się na zwolenników papieża i jego antypapieża. W 1447 roku zmarł Eugeniusz IV, a na jego następcę wybrano Mikołaja V. zakończenie schizmy Po dwóch latach w trakcie rozmów na abdykację zgodził się papież bazylejski, Feliks V. Sobór w Bazylei na prawowitego papieża wybiera urzędującego już w Rzymie Mikołaja V. Schizma bazylejska dobiegła końca. NOWOŻYTNOŚĆ ODKRYCIA GEOGRAFICZNE REFORMACJA przyczyny odkryć geograficznych: Chęć odnalezienia drogi do Indii. Do tej pory Europejczycy docierali po przyprawy korzenne przez Morze Śródziemne i Czerwone, Półwysep Arabski do Indii, jednak opanowanie terenów Konstantynopola i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego przez Turków Osmańskich, wymusiło konieczność znalezienia innej drogi.
Ujemny bilans handlowy między krajami Europy, a Bliskim Wschodem.
Chęć sprowadzenia przypraw korzennych tj. imbir, gałka muszkatołowa, pieprz, wanilia, cynamon po cenach niższych z pominięciem pośredników.
Poszukiwanie nowych terenów zasobnych w surowce mineralne tj.: złoto, srebro.
Długotrwały pokój i wzrost demograficzny powodował rosnące w Europie przeludnienie, dlatego należało poszukać nowych terenów do rozwoju osadnictwa.
Wynalazki i odkrycia naukowe np.: igły magnetycznej, busoli morskiej oraz tzw. laski Jakuba, czyli przyrządu służącego do określania szerokości geograficznych na podstawie kąta wzniesienia ciała niebieskiego.
Rozwój kartografii z wykorzystaniem siatki kartograficznej, upowszechnienie tzw. portolanów, czyli map morskich, malowanych ręcznie na papirusie.
Skonstruowanie nowoczesnego statku pod nazwą karawela. W konstrukcji statków wprowadzono tzw. poszycie karawelowe (tzn. łączenie poszycia na styk nie jak do tej pory na zakładkę). Zwiększono ilość i wielkość żagli, tzn. pojawiły się żagle rejowe na maszcie i na grotmaszcie. W efekcje zmian statki były dobrze przygotowane do odbycia żeglugi dalekomorskiej.
Wzrost zainteresowania światem, wywołany częściowo ideami humanizmu. Potrzeba poszerzanie horyzontów myślowych i powstaniem środowisk naukowych zainteresowanych zdobywaniem wiedzy.
Zaspokojenie ciekawości świata. Po Europie krążyły opowieści o skarbach na dalekim wschodzie, znane m.in. z przekazów podróżnika średniowiecznego Marko Polo, który odbył w XIII wieku podróż do Chin.
Chęć udowodnienia kulistości Ziemi – skoro zwyciężył pogląd o jej kulistości, należało teraz dowieść prawdy nowo głoszonej tezy. Poszukiwanie terenów do wprowadzenia misji chrześcijańskich.
Chęć zysku – szczególnie przez portugalskich i hiszpańskich rycerzy oraz szlachty, pozbawionych źródeł utrzymania lub braku zajęć. Krzysztof Kolumb Krzysztof Kolumb, właściwie Cristoforo Colombo (w Hipszanii: Cristóbal Colón), urodził się w 1451 roku w Genui, włoskim mieście portowym. Już w wieku 14 lat znalazł się na morzu. Badając mapy i czytając książki, doszedł do przekonania, ze żeglując na zachód poprzez Atlantyk, mógłby dotrzeć do Azji. Starania o wsparcie planów żeglugi do Azji przez Atlantyk zajęły Kolumbowi siedem lat. Najpierw próbował przekonać do tego pomysłu portugalskiego króla Jana II, który odmówił. Dlatego Kolumb udał się do Hiszpanii i przedstawił swoje plany królowi Ferdynandowi i królowej Izabeli. Po czterech latach starań zgodzili się sfinansować tę podróż. Kolumb wyruszył ze swą wyprawą w sierpniu 1492 roku.

12 października 1492 roku około 90 żeglarzy "Nini" (hiszp.: dziewczynka), "Pinty" (hiszp.: znak) i "Santa Marii" (hiszp.: święta Maria) ujrzeli ląd. Prawdopodobnie była to któraś z wysp Bahama, przypuszczalnie San Salvador. Przez kilka następnych tygodni Kolumb żeglował po Karaibach, sądząc, że znajduje się gdzieś niedaleko wybrzeża Chin. Gdy stawiał żagle do podróży powrotnej do kraju, na wyspie Hispaniola (Santo Domingo) pozostawił około czterdziestu ludzi, obiecując, że wróci po nich następnego roku. Mieli przez ten czas szukać złota. Dotrzymał obietnicy i w 1493 roku wrócił z 17 okrętami i 1500 ludźmi. Okazało się jednak, że pozostawionych osadników zamordowali tubylcy. Tym razem założył kolonię, która przetrwała. Odkrył wówczas Dominikę, Marie-Galanté, Gwadelupę, Antiguę, Wyspy Dziewicze, Puerto Rico i Jamajkę. Podczas swojej trzeciej wyprawy dotarł 1 czerwca 1498 roku do stałego lądu Ameryki Południowej i odkrył wyspę Trinidad. Ostatnią swoją podróż do Ameryki odbył w latach 1502-04, podczas której opłynął wschodni brzeg Ameryki Środkowej. Vasco da Gama Vasco da Gama, portugalski kapitan marynarki, był pierwszym Europejczykiem, który dotarł do Indii drogą morską. W roku 1497 król Portugalski - Manuel I - wybrał go na dowódcę wyprawy, której zadaniem było znalezienie morskiej drogi do Indii. Portugalczykom bardzo zależało na dominacji w korzystnym handlu ze Wschodem.

Vasco da Gama wypłynął czterema okrętami ze 170 ludźmi, wśród których było wielu skazańców. Część drogi wiodącej do Przylądka Dobrej Nadziei już znano, ale nie był to łatwy rejs. Da Gama musiał radzić sobie z buntami, ze srogimi burzami oraz ze szkorbutem wśród załogi. Dalej statki żeglowały najpierw wzdłuż wschodniego brzegu Afryki, po czym zmieniły kurs na wschód przez Ocean Indyjski. Da gama korzystał z miejscowych przewodników, którzy informowali go o warunkach atmosferycznych. W maju 1498 roku flotylla dotarła wreszcie do Calicut (obecnie Kozhikode) na południowo-zachodnim brzegu Indii. Przed udaniem się w drogę powrotną da Gama zawarł ugodę handlową z miejscowym władcą. Powrót również nie był łatwy. Jeszcze więcej ludzi zmarło na szkorbut, do kraju dopłynęło ich tylko 55.

Da Gama wrócił do Indii w 1502 roku z misją zabezpieczenia dalszych praw handlowych. Zmarł na febrę w 1521 roku po swojej trzeciej podróży do Indii. Amerigo Vespucci Amerigo Vespucci był odkrywcą, od którego nazwę wzięła Ameryka. Był kupcem i bankierem z Florencji. Przeniósł się do Hiszpanii i tam, potkawszy Krzysztofa Kolumba, zainteresował się podróżami.

Nikt dokładnie nie wie, ile razy Vespucci przemierzał Atlantyk, nawet jego własne relacje są niejednoznaczne. Relacje z jego wypraw zawarte w listach do przyjaciół różniły się między sobą, a dane co do długości i szerokości geograficznych nie zawsze były zgodne z prawdą. W pierwszą podróż udał się prawdopodobnie w 1497 roku. Vespucci twierdził później, że to właśnie wtedy, rok przed Kolumbem, ujrzał Amerykę Południową. W latach 1499 i 1500 z pewnością uczestniczył w hiszpańskiej ekspedycji żeglarza Alfonso Ojeda. W tej podróży odkrył ujście Amazonki. Dwa lata później znowu znalazł się w Ameryce Południowej, z portugalską ekspedycją, badając jej linię brzegową w kierunku południowym. To właśnie podczas tej podróży doszedł do przekonania, że Ameryka jest oddzielnym kontynentem, a nie częścią Azji, jak sądził Kolumb. Aby upamiętnić to odkrycie, w 1507 roku ląd ten nazwano Ameryką. Marco Polo pochodził z rodziny podróżników. Jego ojciec Niccolo i stryj Matteo byli weneckimi kupcami i w latach sześćdziesiątych XIII wieku podróżowali do Cathay (w Chinach) w celach handlowych. W roku 1271 udali się tam na jeszcze jedna wyprawę, zabierając młodego Marco ze sobą.

Przybyli na dwór Kublaj Chana - mongolskiego władcy Cathay. Pozostali tam przez 24 lata i jako kupcy zgromadzili ogromne fortuny. Marco zdobył zaufanie chana, który wysyłał go z wieloma misjami do Indii, Birmy (obecnie noszącej oficjalną nazwę Myanma), na Cejlon (Sri Lanka) i do Azji południowo-wschodniej.

Marco Polo wrócił do Wenecji w 1295 roku, lecz podczas bitwy między Wenecją a Genuą został ujęty przez Genueńczyków. Przebywając w więzieniu, sporządził szczegółowy opis swoich podróży na Wschód. Wenecjanie byli zdumieni jego opowieściami o pałacu Kublaj Chana. Budowla była tak ogromna, ze przy stole do posiłku mogło tam zasiąść 6000 ludzi. Podróże Marco Polo wzbudziły zainteresowanie badaniami i handlem wśród społeczności weneckiej, a Wenecja umocniła swą pozycję ośrodka handlu światowego.

Dzięki książce Marco Polo zaskoczeni Europejczycy poznali zaawansowanie cywilizacji chińskiej. Podczas gdy w Europie podstawą rozliczeń handlowych było złoto i srebro, w Chinach funkcjonował już pieniądz papierowy. W Chinach istniał również dobrze zorganizowany system pocztowy, natomiast w Europie nie można było mieć pewności, czy wysłany list dotrze do celu. Marco Polo W 1487 roku król Portugalii Jan II polecił Bartłomiejowi Diazowi (właściwie Bartolomeu Dias) zbadanie części Afryki wysuniętych najdalej na południe. W ten sposób stał się on pierwszym Europejczykiem, który opłynął Przylądek Dobrej Nadziei. Diaz i jego załoga wyruszyli w drogę w sierpniu 1487 roku i popłynęli na południe wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża Afryki. Tam jednak dostali się w obszar sztormów, które zepchnęły ich na Atlantyk. Nie widząc lądu, uczestnicy wyprawy nie wiedzieli, gdzie się znajdują, przerazili się, że mogą "wypaść poza krawędź świata". Tak wiec, gdy tylko burza ucichła, Diaz pożeglował z powrotem na wschód. Płynęli tak wiele dni, spodziewając się dotrzeć do wybrzeży Afryki, jednak na próżno. Diaz zdał sobie sprawę z tego, ze musieli minąć południowy kraniec Afryki, zwrócił się więc na północ i w końcu dotarł do Mosselbaai - około 320 kilometrów na wschód od miejsca, które dziś nazywamy Przylądkiem Dobrej Nadziei.

Diaz nie dotarł do Indii, na co liczył, ponieważ jego załoga odmówiła dalszego rejsu. Pomógł jednak w zaplanowaniu udanej wyprawy Vasco da Gamy w 1497 roku. Udzielił rad co do budowy statków, a nawet przebył część drogi z jego ekspedycją. W 1499 roku Diaz towarzyszył Pedro Cabralowi w podróży do Brazylii. Właśnie podczas tego rejsu Diaz utonął, gdy jego okręt uległ zniszczeniu podczas burzy w pobliżu Przylądka Dobrej Nadziei. Bartłomiej Diaz przyczyny reformacji Wraz z rozpowszechnieniem poglądów humanistów, ludzie zaczęli śmielej wygłaszać swoje opinie na różne tematy życia codziennego. Najwięcej niezadowolenia i zgorszenia budził Kościół. Wśród kleru zaczęły występować coraz częściej przekupstwa, łapówki, sprzedawano urzędy duchowne, wielu księży popadło w alkoholizm, nie zachowywano celibatu, dbano o interesy własne, a nie wspólnoty Kościoła. Wierni musieli poza tym płacić strasznie wysokie podatki na Kościół: dziesięcinę, świętopietrze, datki związane z utrzymaniem klasztorów, zapłaty za sakramenty, opłaty za odpust zupełny (odpuszczano grzechy, które uniemożliwiłyby przejście ludzi do nieba po śmierci) - BEZPOŚREDNIA PRZYCZYNA. Zaczęto wykazywać błędy w wierze i zasadach wiary katolickiej. Dociekano, czy aby na pewno dobrze i dokładnie przetłumaczono Pismo Św. Przy tym podkreślano, iż Reformacja, to nie jest ruch przeciwko Kościołowi, ale po to, by go naprawić. Dopiero w późniejszych fazach przeistoczyła się w walki na tle religijnym.
Jako przyczyny gospodarcze, należy podać kryzys wynikły w Europie przez odkrycia geograficzne. Bogatsze warstwy społeczne przez to stawały się jeszcze bardziej zamożne, a reszta ludności podupadła ekonomicznie. Europa stała się miejscem występowania licznych klęsk żywiołowych, głównie głodu. Zaczęto napadać w celach rabunkowych na bogate majątki kościelne i zakonne.
Reformacja zaczyna się w Rzeszy Niemieckiej. Jest to kraj wielonarodowy, wielokulturowy, wielopaństwowy. Osłabiła się znacznie władza cesarza, poszczególnymi państwami rządzili samodzielni władcy. Dochodzi do podziału na bogatsze landy (północ i zachód) oraz na te biedniejsze (południe i wschód). Kupcy niemieccy często bankrutowali w skutek odkryć geograficznych. Handel miast północnoniemieckich osłabiła zmiana szlaków handlowych. Pogorszyła się także chłopstwa. Wprowadzono w XVI wieku pańszczyznę. Kościół posiadał 3/5 posiadłości ziemskich. Przeciwko duchownym często występowali niemieccy pisarze-humaniści. 31 października 1517 roku w mieście nad Łebą, Wittenbergi, na drzwiach jednego z kościołów wywieszono pismo składające się z 95 tez, w których skrytykowano Kościół, a w szczególności postępowania duchownych i sprawę odpustu, którymi ostatnimi czasy zaczął handlować dominikanin J. Tetzela. Autorem tez był Marcin Luter, zakonnik niemiecki i profesor uniwersytetu wittenberdzkiego. Papież potępił jego czyn, wezwał do siebie Lutra i kazał mu je odwołać. Luter nie ugiął się jednak pod prośbą papieża. "Trwam przy swoim i inaczej nie mogę".

Zasady wiary
Jedynym źródłem wiary jest Biblia, a szczególnie Ewangelie. Każdy może sam interpretować Biblię - do tej pory to Kościół narzucał jej interpretację. Każdy wierzący ma dostęp do Boga i wiary. Odrzucono rolę papieża, biskupów i kapłanów, gdyż uważano instytucje duchowne za niepotrzebne. Nie uznawano kultu świętych, obrazów i relikwii. Uproszczono obrzędy religijne. Zniesiono sakrament, pozostawiając jedynie chrzest i komunię. Zlikwidowano celibat osób zakonnych. Mszę świętą i większość doktryn uważano za wymysły Kościoła. Zbawianie ludzi opiera się jedynie o zbawczą śmierć Jezusa Chrystusa, a nie dobre uczynki ludzi. Powołuje predykantów, czyli nauczycieli, których zadaniem było nauczanie prawd wiary zgodnych z Biblią i "Dużym katechizmem" Lutra, oraz udzielanie sakramentów. Do nabożeństw wprowadzono język ojczysty zamiast łaciny . Muzykę organową zastąpiono chóralnym odśpiewaniem psalmów. Broni doktryny o obecności ciała i krwi Chrystusa w chlebie i winie konsekrowanych podczas uczty eucharystycznej, przy czym obecność tę pojmuje jako współistnienie postaci eucharystycznych z fizycznym ciałem Chrystusa. » Luteranów nazywano ewangelikami lub protestantami. luteranizm Reformacja z Niemiec przeniosła się do wielu pobliskich państw, w tym także do Szwajcarii, gdzie najbardziej odznaczył się reformator religijny, Jan Kalwin. W 1536 roku w szwajcarskim mieście Bazylea opublikował on dzieło "O wychowaniu chrześcijańskim", które zawierało podstawowe zasady nowego wyznania. Kalwinizm nazywany jest wyznaniem ewangelicko-reformowanym. Powstało wiele jego odłamów: węgierskie (w 1559 roku), francuskie (w 1559 roku), szkockie (w 1560 roku), belgijskie (w 1561 roku), Drugie wyznanie helweckie (w 1566 roku), różniące się miedzy sobą szczegółami w dogmatach. We Francji wyznawców kalwinizmu nazywano hugenotami. W Szkocji i Anglii - prezbiterianami.

Zasady wiary:
Podstawą kalwinizmu jest nauka o predestynacji - przeznaczenie, przekonanie, ze los człowieka jest z góry wyznaczony przez Boga i niezależny od ludzi. Uznanie zwierzchnictwa władzy świeckiej nad kościelną. Wierni sami wybierają biskupów. Ascetyzm - prostota, powściągliwość, oszczędność. Człowiek jest narzędziem w rękach Boga. Bogactwo będące wynikiem pracy jest darem od Boga. Zakaz zabaw, flirtów, tańców, uprawiania gier hazardowych. Wiernym nie wolno było nosić kolorowych, jaskrawych strojów. Wierni nie mogli nawet głośno mówić i wykonywać gwałtownych gestów. Pracowitość oraz życie według surowych zasad moralnych to główne obowiązki każdego człowieka. Jedynym świętem była niedziela. Łaskę Boga zyskuje się poprzez modlitwę i pokutę. Wierni przyjmowali cztery razy do roku komunię. Odrzucił większość sakramentów, pozostawiając tylko chrzest i komunię. Zaprzestał kultu świętych. Nakazano usunąć ze świątyń wszystkie elementy zdobnicze, zdaniem wyznawców kalwinizmu, niepotrzebnych, były to: obrazy, rzeźny i krzyże. Odrzuca celibat księży. Znosi zakony. Pismo Św. Interpretowane tylko przez Kalwina, wierni musieli podporządkować się temu tłumaczeniu. Kościół stanowił ogół gmin religijnych o dużej autonomii, a na jego czele stali konsystorzy. kalwinizm CZASY WSPÓŁCZESNE Twórcą tej religii był król Anglii - Henryk VIII. Po sprzeciwie ze strony papieża dotyczącej rozwodu, postanowił odwrócić się od religii chrześcijańskiej, a siebie ogłosił, w akcie supremacyjny "jedyną i najważniejszą głową na Ziemi Kościoła anglikańskiego".

Zasady wiary:
Zachowanie dogmatów wiary katolickiej, ustalonych w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Zachowano hierarchię Kościoła. Rozwiązano zakony. Rok kościelny rozpoczynał się adwentem. Nakazał uznanie przeistoczenia, komunię. Zachowano celibat, śluby zakonne, msze prywatne oraz spowiedzi konfesyjne. Mało różnił się od wiary rzymsko-katolickiej. anglikanizm ROZBIORY 5 sierpnia 1772 roku Rosja, Prusy i Austria zawarły ostateczne porozumienie w sprawie podziału znacznej części ziem Rzeczypospolitej. Jako przyczyny rozbioru podano "całkowity rozkład państwa" i "anarchię".
Austria zagarnęła południową część województwa krakowskiego i sandomierskiego (po Wisłę), województwo ruskie i część bełskiego, skrawki Wołynia i Podola, łącznie prawie 82 tysiące km2. Rosja zajęła ziemie białoruskie i tzw. Inflanty Polskie (93 tysiące km2), Prusy natomiast Warmię, Pomorze bez Gdańska i Torunia, część Wielkopolski i Kujaw (ponad 36 tysięcy km2).
Na zwołanym pod presją państw zaborczych w 1773 roku w atmosferze terroru sejmie konfederacyjnym szlachta Rzeczypospolitej ratyfikowała postanowienia pierwszego rozbioru. I rozbiór Pod pretekstem dokonywania akcji antyrewolucyjnej Prusy i Rosja podpisały 23 stycznia 1793 roku w Petersburgu traktat rozbiorowy. Rosja zagarnęła 250 tysięcy km2 (ziemie białoruskie i ukraińskie), Prusy zaś 58 tysięcy km2 (ziemie rdzennie polskie: Wielkopolska, Kujawy, część Mazowsza, Toruń i Gdańsk). Okrojona Rzeczpospolita miała odtąd liczyć niewiele ponad 200 tysięcy km2.
Zaborcy domagali się zatwierdzenia rozbioru przez sejm. Na zwołanym sejmie do Grodna sejmie powołano do życia nową konfederację i 23 września 1793 roku ratyfikowano rozbiór. II rozbiór Upadek powstania kościuszkowskiego (1794) przesądził sprawę ostatecznego podziału ziem polskich. 24 października 1795 roku trzy mocarstwa podpisały porozumienie porozbiorowe. Prusy zajęły wschodnie Mazowsze z Warszawą i tereny litewskie po Niemen (łącznie 48 tysięcy km2), Austria Małopolskę, część Podlasia i Mazowsza (47 tysięcy km2); terytoria na wschód od Niemna i Bugu - Rosja (120 tysięcy km2).
W listopadzie 1795 roku abdykował Stanisław August Poniatowski. W 1796 roku ostatecznie rozgraniczono ziemie polskie, a w 1797 roku trzy mocarstwa rozbiorowe uzgodniły, ze państwo polskie i imię Polski nigdy już nie zostanie wskrzeszone. III rozbiór I WOJNA SWIATOWA XIX WIEK II WOJNA SWIATOWA CZASY POWOJENNE
Full transcript