Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Koszatniczka

No description
by

Anna Wołos

on 17 September 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Koszatniczka

Pochodzenie
Hodowla
Rozmnażanie
Klatka
Octodon degus
Koszatniczka
Rodzina
Mieszkańcy Chile dziko żyjące koszatniczki nazywają ,,szczurami ze szczotką na ogonie", jednak nie mają one z tymi gryzniami wiele wspólnego. Ze znanych nam zwierząt koszatniczki są najbliżej spokrewnione z szynszylami oraz świnkami morskimi. Ze względu na podobną nazwę koszatniczka często jest mylona z koszatką, należącą do popielicowatych, są to jednak zupełnie inne zwierzęta.
Udomowienie
Środowisko naturalne
Koszatniczki pochodzą z Chile, gdzie zamieszkują zachodnie zbocza Andów na wysokości około 1200 m. Często spotykane są w pobliżu zarośli, skał i skalnych zboczy. Żyją w koloniach, budują sieci podziemnych korytarzy, będące ich kryjówką. Potrafią stworzyć własną hierarchię stadka - na jej szczycie stoi właściciel największej norki zbudowanej z patyczków, gałązek i innych dostępnych materiałów. Szczyt aktywności koszatniczek przypada na ranek i późne popołudnie. W swoim naturalnym środowisku kosze zdobywają pokarm przede wszystkim z ziemi, chociaż zdarza im się również wspinać po drzewach czy krzewach.
Koszatka (Dryomys nitedula)
Koszatniczka (Octodon degus)
Koszatniczki zostały sprowadzone do Europy w celach naukowych, do badań nad cukrzycą, gdyż zwierzęta te są bardzo podatne na tą chorobę. Po pewnym jednak czasie ze względu na łagodne usposobienie, towarzyskość i ciekaowść świata stały się domowymi pupilami.
Przykładowe ,,surowe" klatki da koszatniczki:
Koszatniczki są bardzo aktywnymi zwierzakami, należy im więc zapewnić dosyć obszerną klatkę z kilkoma piętrami do wspinaczki. Powinna być zbudowana z metalowym prętów- plastik zostanie szybko zjedzony, z możliwą szkodą dla zwierzaka, natomiast akwarium jest trudne w czyszczeniu i nie zapewnia odpowiedniego kontaktu z właścicielem. Dobrze też, aby gryzoń nie miał dostępu do kuwety- niszczą wszystko, co się znajdzie w zasięgu ich zębów i są w stanie wygryźć w niej dziurę na tyle dużą, aby mogły się w niej zmieścić. Piętra w klatce powinny być zbudowane z drewna, które możemy pokryć pokostem lnianym, żeby nie wchłaniały moczu. Długotrwałe chodzenie po prętach o małej średnicy może powodować przykre schorzenia na spodniej stronie łapek naszego pupila. Optymalna wielkość kltaki to ok. 60X60X80 cm, ale im większa klatka tym lepiej, poza tym należy
wziąć pod uwagę ilość posiadanych przez nas
zwierząt.
Elementy wystroju klatki:
1. Kołowrotek
Ze względu na ogromną aktywność tych zwierzaków kołowrotek jest niezbędny w ich otoczeniu. Przy jego kupnie trzeba jednak pamiętać o kilku rzeczach:
1) Nie powinien posiadać osi- aby koszatniczka nie musiała się nienaturalnie wyginać w trakcie biegania
2) Powierzchnia po której biega powinna być zrobiona z siatki bądź drewna- w przerwy pomiędzy prętami ,,tradycyjnych" kołowrotków może zaplątać się ogonek gryzonia, co kończy się najczęsciej jego urwaniem lub oskalpowaniem
3) Unikamy efektu ,,nożyczek":
2. Kryjówka
Jak każde stworzenie koszatniczka potrzebuje miejsca, w którym będzie się czuła bezpiecznie, a także będzie miała zapewnioną prywatność. Wielkość domku jest oczywiście uzależniona od ilości zwierząt które posiadamy- wszystkie powinny się w nim zmieścić, a także mieć wystarczająco dużo przestrzeni, aby móc się wygodnie ułożyć. Taki drewniany domek można kupić w sklepie zoologicznym, zrobić z kokosa, masy papierowej bądź doniczki albo użyć tekturowego pudełka (najmniej trwały, ale jego niszczenie sprawia zwierzakom ogromną radość). Dobrze jest też zaopatrzyć się w hamak- koszatniczki lubią spać w wysokich miejscach.
3. Konary i gałęzie
Kosztaniczkom przez całe życie rosną zęby, z tego powodu muszą mieć możliwość ich ścierania. W klatce tego gryzonia nie może zabraknąć więc gałęzi do zgryzania, a z większych konarów można wykonać przejścia pomiędzy poszczególnymi piętrami, a nawet całe półki. (Przy planowaniu rozkładu pięter i połączeń między nimi powinniśmy zadbać, aby nasze zwierzątko nie musiało skakać próbując się dostać na kolejne półki- grozi to upadkiem z dużej wysokości). Oczywiście nie wszystkie gatunki drzew są dla nich bezpieczne- możemy użyć np. drewna drzew owocowych, lipy, brzozy, wierzby, leszczyny czy grabu, unikamy drzew iglastych. (Półki z gotowych klatek są z drzew iglastych, jednak tak wysuszonych, że nie stanowią zagrożenia)
4. Miska na pokarm i poidełko
5. Zabawki
Miski, które wstawiamy do klatki, nie powinny być z plastiku (mimo że bardzo często właśnie takie są dodawane do klatek), ani innych lekkich materiałów, ponieważ nasza koszatniczka może spróbować zakopać taką miseczkę. Najlepszy będzie ceramiczny bądź metalowy pojemnik. Do przechowywania wody może służyć poidełko- woda się w niej nie zanieczyści sierścią lub odchodami i gryzoń nie będzie mógł wylać jego zawartości.
5. Kuweta na piasek
Koszatniczki do zachowania czystości swojego futerka potrzebują regularnych kąpieli piaskowych, dlatego do klatki wstawiamy również kuwetę lub basenik ze specjalnym piaskiem (najlepiej dla szynszyli, ewentualnie ptaków, który jest mniej delikatny). Najczęściej wstawia się ją dwa razy w tygodniu, a następnie wyjmuje, ponieważ gdy gryzonie mają z nią zbyt długi kontakt, zaczynają jej używać jako toalety.
Kąpiel w piasku
Kosztaniczki są bardzo aktywnymi stworzeniami, dlatego warto pomyśleć o zapewnieniu im jakiejś rozrywki, aby nie gryzły klatki. Obowiązkowo należy im dostarczać papieru, wacików czy husteczek, które są im potrzebne do wyścielenia legowiska. Dobrym rozwiązaniem są też rolki papieru toaletowego z papierem bądź smakołykami ukrytymi w środku w środku. Zawsze mile widziane są też patyki przyczepione na różne sposoby np. zwisające z sufitu klatki czy wystające z rolek po papierze. Do zapewnienia rozrywki naszym pupilom potrzebna jest tylko kreatywność i nieco czau, a dla osób pozbawionych tej cechy dostęp do internetu- można tam znaleźć mnóstwo sprawdzonych pomysłów na zabawki.
ile?
gdzie klatka?
oswajanie?
żywienie?
spacery?
Przykładowe klatki:
Zdania na ten temat są podzielone. Wydawałoby się naturalne kupienie co najmniej dwóch zwierząt- będą mogły się nawzajem czyścić, ogrzewać podczas snu, a także dotrzymywać towarzystwa w razie dłuższej nieobecności właściela, poza tym obserwowanie większej ich liczby sprawia ogromną radość. Jednak musimy wziąć pod uwagę, że nasze pupile będą słabiej związne z nami, co wielu ludzi skłania do kupna tylko jednej koszatniczki. Po podjęciu takiej decyzji jesteśmy jednak zobowiązani to poświęcenia większej uwagi gryzoniowi, bo to my w tym momencie stajemy się jego ,,stadem". Samotna koszatniczka może zacząć atakować klatkę, będzie próbowała zwrócić uwagę właściciela hałasując najgłośniej jak się da, a wyjęta na kolana niechętnie będzie wracała do klatki. Wniosek: jeżeli mamy możliwość kupmy co najmniej dwie koszatniczki, a jeśli z jakiegoś powodu nie jesteśmy w stanie tego zrobić, musimy zastąpić pojedynczemu gryzoniowi stado. Jeśli chodzi o płeć zwierząt- aby się nie gryzły należy kupić dwa samce lub dwie samice. Odradza się kupowanie parki, gdyż samica będzie wielokrotnie zachodziła w ciąże, co po roku może się skończyć śmiercią z wycieńczenia.
Tutaj decyduje czysty rozsądek: klatki nie stawiamy w przeciągu czy zbyt blisko okna, aby zwierząt nie przeziębić, unikamy też bliskości kaloryfera, aby ich nie przegrzać. Wiele osób podkreśla również, aby zapewnić kosztaniczkom ciche i spokojne miejsce, z dala od drzwi czy uczęszczanych przez domowników ,,tras". W tym miejscu trzeba jednak wziąć pod uwagę charakter naszych pupili, jeśli zaczną się denerwować, gdy nie będą widziały co się dzieje w pokoju lub poza nim, nie warto ich trzymać na siłę w odosobnieniu. Jeżeli gryzoniom nie spodoba się ich miejsce zamieszkania na pewna dadzą nam znać, musimy je tylko obswerwować.
inne zwierzęta
Podstawową zasadą przy odżywianiu kosztaniczek jest ograniczenie cukrów i tłuszczy. Cukrów unikamy ze względu na ogromną podatność tych gryzoni na cukrzycę, która w konsekwencji może prowadzić do zaćmy. Stąd unikamy np. owoców, oczywiście podanie kawałka jabłka raz na jakiś czas nie zaszkodzi im. Koszatniczka powinna mieć ciągły dostęp do siana/trawy oraz karmy dla koszatniczek. UWAGA- jeśli chcemy podać karmę bądź smakołyki np. dla królików czy szczurów, musimy najpierw sprawdzić zawartość cukru oraz tłuszczu. Zwierzak na pewno będzie też szczęśliwy jeśli mu dostarczymy suszonych lub świeżych warzyw. Można też podawać orzechy lub ziarna dyni i słonecznika jako przekąskę- jednak ostrożnie z nimi, zawierają sporo tłuszczu, więc zbyt częste ich jedzenie może skończyć się otyłością. Dobrym pomysłem będzie też wstawienie koszatniczce do klatki wapna (nie barwionego)- będzie cennym źródłem wapnia, a przy okazji ciekawą zabawką.
Żywnienie
Umiejscowienie klatki
Ilość koszatniczek
Oswajanie
Spacery
Inne zwierzęta
Koszatniczki są z natury bardzo towarzyskie, więc oswajanie ich nie jest zbyt trudne, wymaga jedynie nieco cierpliwości i konsekwencji. Należy jednak pamiętać, że są to bardzo aktywne stworzenia i nie będą chciały nam spokojnie usiedzieć na kolanach dłużej niż parę minut, z tego powodu nie nadają się na pupili dla małych dzieci. Oswajanie koszatniczki można zacząć od podawania im przekąsek najpierw przez druty klatki, potem po włożeniu ręki do środka (uważamy by ich nie przekarmić). Dobrym pomysłem jest też podawanie im papieru czy chusteczek, które przez jakiś czas trzymaliśmy w rękach- koszatniczka weźmie taki skarb do legowiska i wyłoży nim posłanie, tym samym oswajając się z naszym zapachem. Starajmy się mówić do niej i często wypowiadać jej imię- przyzwyczai się do dźwięku naszego głosu, a może nawet zacznie reagować na swoje imię.
Ważnym elementem hodowli koszatniczek są wybiegi, im więcej tym lepiej. Muszą się one jednak odbywać pod pełną kontrolą właściciela. Należy zabezpieczyć wszystkie kable i przedmioty które chcemy ocalić, gdyż gryzonie spuszczone na wolność na pewno sprawdzą dokładnie co jest jadalne, a co nie, a wyciągnięte przez nie wnioski mogą nam się nie spodobać (poza meblami, co kreatywniejsze sztuki są w stanie zjeść tynk ze ściany). Podczas spaceru zostawiamy otwartą klatkę, aby w razie potrzeby zwierzaki mogły do niej wrócić. Podczas łapania koszatniczki należy pamiętać, aby tego nie robić z góry- ich naturalnymi wrogami są ptaki drapieżne, więc mogą się poczuć zagrożone i ze strachu ugryźć. Nie łapiemy też gryzoni za ogon, ponieważ są w stanie na wzór jaszczurki go odrzucić, jednak w przeciwieństwie do tych gadów ogon im nie odrasta. Aby zminimalizować szkody warto zostawić naszym pupilom zabawki w pokoju- konary drzew, papier do gryzienia, wystawić kołowrotek itp.
Przy łączeniu koszatniczek z innymi gatunkami trzeba wziąć pod uwagę przede wszystkim charakter obu zwierząt. Raczej mało prawdopodobne jest, aby koszatniczka pochodząca z hodowli bała się np. kota, ponieważ nigdy żaden nie zrobił jej krzywdy. Z tego powodu, jeśli kot nie poluje i ma łagodne usposobienie raczej nie ma przeciwwskazań do zapoznania ich ze sobą. Pamiętajmy tylko, że łączenie gryzoni z jakimkolwiek innym domowym pupilem musi się odbywać pod pełną kontrolą. Nie zapomnijmy też, że koszatnczki mają długie zęby i potrafią dotkliwie ugryźć, więc dbajmy nie tylko o ich bezpieczeństwo.
Płeć
Ruja
Ciąża
Poród
Młode
Rozróżnienie płci u koszatniczek nie jest proste, gdyż zarówno samiec jak i samica mają wystającą cewkę moczową. Aby dowiedzieć się czy posiadamy samca czy samicę sprawdzamy odległość między odbytem, a cewką moczową- u samic będzie ona niewielka, będą się prawie ze sobą stykały, natomiast u samców wynosi około 5-6 milimetrów.
Koszatniczki osiągają dojrzałość płciową pomiędzy 45 dniem, a 12 miesiącem życia (średnia to ok. 6 miesięcy), z tego powodu należy szybko oddzielić młode samice od samców, gdyż ciąża w zbyt młodym wieku może poważnie zagrażać samicom. Poza tym u tych gryzoni występuje zjawisko ruji poporodowej, kiedy samiec jest w stanie ponownie zapłodnić samicę, a do czego nie możemy dopuścić ze względu na jej zdrowie. Możemy ponownie połączyć rodzinę po około 48 godzinach.
Jeśli nie byliśmy świadkiem zapłodnienia, raczej trudno określić czy nasze zwierzątko jest w ciąży. Po pewnym czasie będą wyczuwalne sutki, a doświadczeni hodowcy są w stanie wyczuć ruchy młodych w brzuchu, jednak jest to możliwe dopiero pod koniec ciąży. Ciąża koszatniczki trwa około 90 dni, w tym czasie samica jest bardzo delikatna, stąd musimy bardzo uważać przy jej podnoszeniu, przenoszeniu oraz ograniczyć jej praktycznie do zera możliwość skoków, gdyż może to spowodować poronienie lub przedwczesny poród. W tym delikatnym dla samicy okresie należy zapewnić jej wapno, które jest niezbędne dla rozwijających się koszatniczek. Pod koniec ciąży samica staje się ospała, niezdarna oraz dużo śpi.
W zależności od ilości potomstwa poród może trwać od 30 minut do kilku godzin, w miocie znajduje się zazwyczaj od 2 do 8 osobników. Jest on bardzo trudny dla koszatniczki dlatego należy jej zapewnić bezwzględny spokój, a w razie komplikacji od razu skontaktować się z weterynarzem. Samica pomaga sobie w trakcie porodu wyciągając młode ząbkami. Po narodzinach potomstwa zjada łożysko, dostarcza jej niezbędnych składników odżywczych, jest to zachowanie czysto instynktowane.
Nowonarodzone koszatniczki w zwiazku z długą ciążą tego gatunku mają otwarte oczy, a także są porośnięte delikatną sierścią, żywią się mlekiem matki przez około 2-6 tygodni, chociaż już po pierwszym mogą próbować gryźć siano czy chusteczki. Co najmniej przez pierwszy tydzień życia będą się znajdowały w gnieździe razem z matką, w tym okresie nie wolno ich wyjmować ani dotykać, aby nie stresować zwierząt. Staramy się również nie rozdzielać rodziny, na początku jeśli chcemy wziąć młode na ręce lub oswajać je w inny sposób robimy to w klatce, w pobliżu matki.
Podsumowanie
Koszatniczki są zwierzątkami bardzo aktywnymi, towarzyskimi oraz inteligentnymi i na pewno dostarczą swojemu właścicielowi mnóstwo radości, jednak przyszły opiekun musi dowiedzieć się bardzo dużo o tym gatunku, aby pupilowi zapewnić godne warunki życia. Na koniec, jako ciekawostka, trening agility koszatniczki:
Dziękuję za uwagę, Anna Wołos
Full transcript