Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

II Wojna Światowa

Prezentacja Świętej Trójcy
by

Karol Kobiałka

on 29 September 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of II Wojna Światowa

Prezentacja wykonana przez Sergiusza Żełobowskiego, Karola Kobiałkę i Piotra Muchę.
II Wojna Światowa
Wstęp
W naszej prezentacji chcielibyśmy położyć nacisk na udział Polski w II WŚ, jednak nie zabraknie również faktów o innych krajach. Mamy nadzieję, iż prezentacja będzie się podobać i zaspokoi pragnienie wiedzy.
Czym właściwie była II Wojna Światowa?
II Wojną Światową określamy największy konflikt w historii Świata, mający miejsce od 1 września 1939 roku do 2 września 1945 roku. Jak sama nazwa wskazuje wojna ta objęła swym zasięgiem niemal całą kulę ziemską. Głównymi stronami walczącymi były Państwa Osi (III Rzesza, Włochy, Japonia) i Alianci (Głównie Wielka Brytania i Francja wraz ze swoimi koloniami, później ZSRR). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, tylko 110 mln z użyciem broni. Szacuje się, że w wyniku tego konfliktu zginęło od 50 do 78 milionów ludzi. Konflikt ten na stałe wpisał się w historię świata jako najkrwawszy, wielokrotnie pokazując bezwzględność w relacjach międzyludzkich.
Główną przyczyną wojny były liczne dążenia faszystowskich Niemiec, Włoch i komunistycznych ZSSR do hagemonii w Europie poprzez narzucenie odpowiednich sobie ustrojów państwowych innym krajom. Wszystkie te kraje chciały zaburzyć europejski porządek zaprowadzony na mocy traktatu wersalskiego formalnie kończącego I Wojnę Światową. Gdy dołączyć do tego słabość Ligi Narodów, mającej za zadanie utrzymanie porządku międzynarodowego jak i liczne łamania prawa międzynarodowego przez hitlerowskie Niemcy, takie jak Anschluss Austrii, zajęcie Sudetów czy zajęcie Czechosławowacji, jak również zerwanie przez Niemcy w kwietniu '39 roku "Deklaracji o niestosowaniu przemocy" zauważamy, jak bojowe nastroje panowały w Europie na chwilę przed wybuchem wojny.
Przyczyny wojny
Ataki atomowe na Japonię
Ataki atomowe na Hiroszimę i Nagasaki to jedyne w historii dwa przypadki użycia broni nuklearnej do działań wojennych, nie naukowych. Ataków dokonano w 1945 roku: 6 sierpnia o godzinie 8:15 w Hiroszimie, a 9 sierpnia o godzinie 11:02 w Nagasaki.
Program budowy bomby jądrowej w USA pod kryptonimem Projekt Manhattan rozpoczęto już w 1942 roku. W pracach nad stworzeniem broni brało udział wielu noblistów. Nie tylko Amerykanie prowadzili badania nad bronią atomową – również Niemcy mieli swój program atomowy. Pierwszy próbny wybuch bomby odbył się 16 lipca 1945 roku na poligonie wojskowym w stanie Nowy Meksyk. Siła rażenia nowej broni zaskoczyła wszystkich naukowców i obserwatorów.
"Little Boy" wybuchł o 8:16:02, 43 sekundy po zrzuceniu z "Enoli Gay", 508 metrów nad dziedzińcem szpitala Shima, 170 metrów na pd.-wsch. od mostu Aioi, w który celowano. Wybuch miał siłę ok. 13 kiloton TNT. Szacuje się, że zginęło około 30% populacji miasta (70 - 90 tysięcy mieszkańców), a liczba ta do dziś jest sporna. Z 76 tys. budynków w Hiroszimie, 70 tys. zostało zburzonych lub uszkodzonych, w tym 48 tys. całkowicie.
Hiroszima
Ostatecznie bomba wybuchła ok. 3 km od planowanego celu, nad dzielnicą Urakami. Bomba wybuchła o 11:02 z siłą ocenianą później na 22 kiloton TNT. Z punktu widzenia dowództwa błąd był kosztowny, ponieważ otaczające dzielnicę wzgórza osłabiły siłę fali uderzeniowej. "Fat Man" spowodował mniejsze szkody w ludziach i zabudowaniach niż "Little Boy". Niemniej jednak miasto zostało całkowicie zniszczone w promieniu ok. 1,6 km od miejsca wybuchu, a do sporych zniszczeń w dalszych jego częściach doprowadziły liczne pożary. Szacuje się, że eksplozja "Fat Mana" zabiła 40-70 tys. osób, w tym nieznaną liczbę uchodźców z Hiroszimy.
Nagasaki
Ruch oporu w Europie
Jedną z najsprawniejszych organizacji partyzantki antyhitlerowskiej i antyfaszystowskiej w okupowanej Europie była Armia Krajowa (AK), będąca siłami zbrojnymi Polskiego Państwa Podziemnego podlegającego Rządowi Emigracyjnemu w Londynie. Polskie Państwo Podziemne miało większość atrybutów normalnego państwa – centralną administrację, armię (AK) i produkcję zbrojeniową, wymiar sprawiedliwości, bogate życie kulturalne (podziemne wydawnictwa) oraz namiastkę administracji w każdym powiecie (powiatowi delegaci rządu). Od 1 sierpnia do 2 października 1944 trwało największe wystąpienie zbrojne ruchu oporu w Europie – powstanie warszawskie, w którym, poza AK, udział wzięły także oddziały innych organizacji zbrojnych, takich jak NSZ, AL oraz ochotnicy z 1. Armii Wojska Polskiego. Silne oddziały partyzantów walczyły także w Jugosławii i Grecji. W Jugosławii, zajętej przez Niemców i Włochów w 1941 roku, partyzanci komunistyczni pod dowództwem Josipa Broza-Tity rywalizowali z czetnikami, czyli partyzantami Dražy Mihailovicia, lojalnymi wobec króla i rządu na uchodźstwie w Londynie. Silne oddziały partyzanckie, szczególnie na terenie Białorusi, tworzyli Sowieci (w sumie ponad 500 tys. ludzi). Były one podporządkowane Centralnemu Sztabowi Ruchu Partyzanckiego w Moskwie i zaopatrywane drogą lotniczą. Od 1942 roku konne i piesze zgrupowania partyzanckie dokonywały głębokich rajdów na terenach okupowanych (np. rajd konnicy Sidora Kowpaka z okolic Kijowa do Karpat). Głównym ich zadaniem było paraliżowanie linii komunikacyjnych na zapleczu frontu poprzez niszczenie torów, mostów i wykolejanie pociągów, a pod koniec wojny także zwalczanie niekomunistycznej partyzantki.
Atak na Polskę i jego skutki
Pierwszym chronologicznie atakiem Niemiec na Polskę było zbombardowanie Wielunia 1 września 1939 roku o godzinie 4.43. 2 minuty później pancernik "Schleswig-Holstein" rozpoczął ostrzał Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Rozpoczęła się wielka ofensywa Rzeszy wzdłuż całej granicy z Polską. Głównym zadanie naszych rodaków była maksymalna "gra na zwłokę" z Niemcami, licząc na realne wparcie militarne ze strony Anglii i Francji, z którymi mieliśmy podpisane układy sojusznicze zakładające wzajemną pomoc militarną w przypadku agresjii Niemiec. 3 września Wielka Brytania i Francja oficjalnie wypowiedziały wojnę III Rzeszy, w związku czym ten konflikt zbrojny przybrał charakter światowy. Niestety, żaden z sojuszników nie udzielił nam realnej pomocy militarniej.
Kampania Apenińska
Po pokonaniu sił niemiecko-włoskich w północnej Afryce, alianci dokonali inwazji na Sycylię 10 lipca 1943 (operacja „Husky”), a 3 września w ramach operacji „Baytown” w południowych Włoszech i 9 września na obcasie włoskiego buta (operacja „Slapstick”), wylądowała brytyjska 8 Armia dowodzona przez gen. Montgomery’ego, zaś w okolicach Salerno na południe od Rzymu wylądowała 5 Armia amerykańska gen. Marka Clarka (operacja „Avalanche”).
Front zachodni 1944-45
6 czerwca 1944 alianci dokonali wielkiej operacji desantowej we francuskiej Normandii, w ramach operacji „Overlord”. Umocnienia Wału Atlantyckiego nie wytrzymały naporu wojsk inwazyjnych pod dowództwem generała Eisenhowera, wspieranych przez siły morskie, powietrzne oraz powietrznodesantowe. 29 czerwca Amerykanie wyzwolili Cherbourg, a w połowie lipca wojska brytyjskie opanowały po krwawych bojach Caen
Front wschodni 1944-45
6 stycznia 1944 roku Sowieci przekroczyli dawną granicę Polski. 22 czerwca, w trzecią rocznicę inwazji Niemiec na ZSRR, rozpoczęli ofensywę strategiczną na Białorusi, zakończoną rozbiciem niemieckiej Grupy Armii „Środek”. Dzięki temu w lipcu sforsowali Bug i wyszli na linię Wisły. 1 sierpnia wybuchło powstanie warszawskie, zainicjowane przez Armię Krajową w celu opanowania stolicy Polski przed nadejściem Armii Czerwonej. Po 63 dniach walki upadło, nie doczekawszy się pomocy ze strony radzieckiej.
Kapitulacja Niemiec
Przełamanie Wału Pomorskiego oraz przekroczenie Odry i Nysy Łużyckiej przez fronty radzieckie (w ich skład wchodziły również 1 i 2 Armia Wojska Polskiego) dało początek operacji berlińskiej. Po ciężkich walkach, 2 maja 1945 roku załoga miasta skapitulowała. Wcześniej, 30 kwietnia Adolf Hitler popełnił samobójstwo. Na mocy jego testamentu władza nad państwem i siłami zbrojnymi przeszła w ręce admirała Karla Dönitza, który powołał we Flensburgu ostatni rząd III Rzeszy
Agresja ZSRR na Rzeczpospolitą
17 września 1939 roku rozpoczęła się rosyjska inwazja na Rzeczpospolitą Polską. Armia czerwona wkroczyła do kraju bez zapisanego w prawie międzynarodowym wypowiedzenia wojny. Jednocześnie złamany został polsko-sowiecki pakt o nieagresji z 1932 roku, który obowiązywać miał przez 13 lat. Armia Czerwona toczyła walki z Korpusem Ochrony Pogranicza, które z reguły kończyły się zwycięstwami Rosjan. Armia rosyjska wkraczała w głąb kraju i na podstawie paktu Ribbentrop-Mołotow 28 września 1939 Niemcy i ZSRR wytyczyły granicę między sobą, znajdującą się na teranach zajmowanych od początku września. Polscy dyplomaci wyjechali z Moskwy, zaś polski rząd wraz z prezydentem Mościckim udali się do neutralnej Rumunii, skąd zostali internowani. Po tym wydarzeniu prezydentem Polski został Władysław Raczkiewicz.
Dziwna wojna
5 września Francja podjęła ograniczoną ofensywę w niemieckim rejonie Zagłębia Saary. Mimo znacznej przewagi materialnej i liczebnej nad Wehrmahtem Francuzi zajęli zaledwie 256 km kwadratowych, po czym otrzymali rozkaz zatrzymania się przed tak zwaną Linią Zygfryda. Wkrótce potem na konferencji w Abbeville Wielka Brytania i Francja zdecydowały, że ostatecznie nie wesprą Polski wpraciem militarnym, jednocześnie skazując nasz kraj na porażkę z kilkukrotnie większymi siłami hitlerowskimi. Dodatkowo wysłano Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, który czuwał na granicy francusko-belgijskiej aż do 1940 roku. W tym czasie Stalin próbował podbić Finlandię, jednak w tzw."Bitwie Zimowej" odniósł iluzoryczne zwycięstwo.
Bitwa o Atlantyk
Bitwą o Atlantyk określamy konflikt zbrojny mający miejsce praktycznie przez cały okres II WŚ. Faszystowskie Niemcy, chcąc osłabić potencjał gospodarczy Zjednoczonego Królestwa i w mniejszym stopniu reszty Aliantów postanowili zniszczyć całą handlową flotę sprzymierzonych, by spowodować głód w państwach, których owa flota była głównym dostarczycielem pożywienia, jak i spowodować zawieszenie broni inspirowane przez domniemanie osłabioną Wielką Brytanię. Mimo czterokrotnie większych strat to alianci zwyciężyli w tym morskim konflikcie, co spowodowane było kapitalucją Rzeszy w 1945 roku.
Aby zabezpieczyć dostawy szwedzkich rud żelaza, które były niezbęde dla rozruchu niemieckiego przemysłu wojennego, i uprzedzić spodziewane zajęcie norweskich portów przez aliantów, 9 kwietnia 1940 roku III Rzesza zaatakowała Danię i Norwegię. Dania nie była w stanie stawiać jakiegokolwiek oporu i podporządkowała się Niemcom. Zgoła inną postawę zaprezentowała natomiast Norwegia. Pomimo utraty najważniejszych miast słaba 50-tysięczna armia norweska stworzyła ogniska oporu w głębi kraju, a król Haakon VII uniknął pojmania i wraz z rządem ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Rozpoczęły się alianckie akcje desantowe. W walkach uczestniczyła polska Samodzielna Gwardia Strzelców Podhalańskich. Alianci odnieśli druzgocące porażki, w rezultacie w czerwcu alianci się. Norweskie porty i lotniska stały się odtąd dla Niemców dogodnymi bazami do ataków na Wielką Brytanię i północny Atlantyk. Dania i Norwegia pozostały pod okupacją do ostatnich dni wojny
Hitlerowska inwazja na Skandynawię
Kampania francuska
10 maja 1940 Niemcy wyruszyli na Holandię, Belgię i Luksemburg. Opanowanie przez spadochroniarzy lotnisk i mostów pozwoliło armii na zajęcie tego kraju w ciągu sześciu dni. W dniach 12-15 maja Niemcy przerwali front francuski w rejonie Sedanu i ruszyli na zachód. 20 maja dotarli do kanału La Manche pod Abbeville, odcinając lewe skrzydło wojsk alianckich. 28 maja armia belgijska skapitulowała. Plaże pozostawiono wypełnione sprzętem, ale ludzi zdołano wywieźć na Wyspy Brytyjskie. 10 czerwca Włochy wypowiedziały wojnę Francji, co jednak nie mogło już mieć większego wpływu na losy wojny. W cztery dni później Niemcy wkroczyli do Paryża.
Klęska Francji została wykorzystana przez ZSRR do zajęcia państw bałtyckich. Związek Radziecki wprowadził w czerwcu 1940 na ich teren znaczne wojska i wymusił rekonstrukcje rządów, obsadziwszy je swoimi ludźmi. W ciągu miesiąca Litwa, Łotwa i Estonia ogłoszone zostały republikami radzieckimi i między 3 a 6 sierpnia przystąpiły do ZSRR. Stalin wystosował również ultimatum do rządu rumuńskiego, żądając oddania Besarabii oraz Północnej Bukowiny. Rumunia się ugięła, a wkrótce potem oddała Węgrom, pod naciskiem niemieckim (tzw. drugi arbitraż wiedeński), również część Siedmiogrodu.
8 sierpnia 1940 atakiem Luftwaffe na lotniska RAF rozpoczęła się powietrzna bitwa o Anglię, trwająca do 31 października. Celem ataków było osiągnięcie przewagi w powietrzu oraz osłabienie potencjału militarnego wroga, co miało otworzyć drogę dla morskiego ataku na Wyspy Brytyjskie. Oprócz ataków na cele czysto wojskowe, Luftwaffe podjęła także szeroko zakrojoną kampanię nalotów wymierzonych przeciwko ludności cywilnej, mających złamać morale brytyjskiego społeczeństwa. Wskutek dobrze zorganizowanej brytyjskiej obrony (m.in. skuteczne wykorzystanie sieci stacji radarowych), bitwa zakończyła się jednak porażką Niemiec. Udział w tym mieli Polacy – spośród wszystkich pilotów myśliwskich, broniących angielskiego nieba, 5% pochodziło z Polski. Przypisuje się im 11% wszystkich zestrzeleń samolotów wroga.
Bitwa o Anglię
28 października 1940 roku Włochy zaatakowały Grecję. Wojska zostały jednak szybko powstrzymane i odrzucone, a w grudniu oddziały greckie wkroczyły do południowej Albanii. Szerokiego poparcia Grekom udzielili Brytyjczycy, wysyłając swoje siły ekspedycyjne. Obecność Brytyjczyków w Grecji i niepomyślny rozwój sytuacji politycznej w Jugosławii doprowadził do niemieckiej inwazji (6 kwietnia 1941 roku). Oprócz Włoch do ataku przyłączyły się również Węgry i Bułgaria. Już 12 kwietnia Niemcy wkroczyli do Belgradu (5 dni później skapitulowała jugosłowiańska armia), a do 30 kwietnia opanowali lądową część terytorium Grecji. Brytyjczycy wraz z resztkami greckiej armii wycofali się na Kretę. 20 maja na wyspie wylądowały niemieckie oddziały powietrznodesantowe i pomimo ciężkich strat zdobyły ją (ostatnie oddziały brytyjskie zostały ewakuowane 31 maja). Grecja znalazła się pod niemiecko-włosko-bułgarską okupacją. Na części terytorium Jugosławii doszło do utworzenia sprzymierzonego z Osią tzw. Niezależnego Państwa Chorwackiego na czele z wodzem ustaszów Ante Paveliciem, resztę państwa podzieliły między siebie III Rzesza, Włochy, Węgry i Bułgaria
Kampania bałkańska
Niemiecka inwazja na ZSRR
22 czerwca 1941 roku III Rzesza wypowiedziała wojnę i dokonała ataku na ZSRR, co otworzyło po raz pierwszy od października 1939 front wschodni II wojny światowej. W działaniach wojennych sojusznikami Rzeszy były Rumunia, Finlandia, Węgry, Włochy oraz oddziały ochotników z Belgii, Holandii, Francji i Hiszpanii. W pierwszych miesiącach wojny Armia Czerwona ponosiła olbrzymie straty w ludziach i sprzęcie, a wojska niemieckie zajęły rozległe obszary Ukrainy i Białorusi, docierając aż pod Leningrad i Moskwę. Grudniowa kontrofensywa sowiecka pod Moskwą odrzuciła jednak Niemców spod bram miasta. Zakrojone na dużą skalę działania zaczepne Sowieci kontynuowali na początku 1942 roku, jednak zakończyły się one niepowodzeniem. Umożliwiło to odzyskanie inicjatywy strategicznej przez wojska niemieckie.
Wojna miała wiele punktów zwrotnych, jednak ostatecznie w lipcu 1943 roku Niemcy zostali pokonani w bitwie na Łuku Kurskim. Zaowocowało to przejęciem przez Armię Czerwoną inicjatywy strategicznej, której nie oddała ona już do końca wojny. Istotnym wydarzeniem, zmieniającym całkowicie układ sił, było przystąpienie do wojny po stronie koalicji antyhitlerowskiej Stanów Zjednoczonych.
Niemiecka zagłada Żydów - Holocaust
Jednym z głównych cełów Adolfa Hitlera była całkowita eksterminacja ludności o narodowości żydowskiej. Niemcy za potencjalną ofiarę Holocaustu uznawali osobę, która trzy pokolenia w tył miała przynajmniej jedną osobę narodowości żydowskiej. Często istniała sytuacja, w której osoba praktycznie nie związana z tą narodowością lądowała w obozie koncentracyjnym lub od razu traciła życie. Wskazuje to na pewien schemat działania Niemców, którzy zabijali nie ze względów kulturowych, lecz narodowościowych. Określa się, że podczas II Wojny Światowej Niemcy i ich sojusznicy pozbawili życia ok. 6 mln Żydów, w tym od 2,6 do 3,3 mln było obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej.
Skutki II Wojny Światowej
II wojna światowa miała tragiczne skutki dla obywateli państw biorących udział w wojnie. Straty wśród ludności cywilnej wyniosły łącznie prawie 33 miliony ludzi. Wojna (zarówno bezpośrednie działania wojenne, jak naloty dywanowe czy zaplanowane akcje pacyfikacyjne ze strony Niemców) doprowadziła do wielkich zniszczeń w miastach – wśród najciężej dotkniętych aglomeracji znajdowały się Warszawa (85% zniszczonej zabudowy lewobrzeżnej części miasta), Leningrad, Stalingrad, Cherbourg, Caen, Hamburg, Drezno, Manila, Tokio czy Berlin. Konflikt przyczynił się do powstania nowej broni masowego rażenia – broni jądrowej. Użyli jej Amerykanie przeciwko ludności Hiroszimy i Nagasaki, wskutek czego bezpośrednio zginęło co najmniej 150 tysięcy osób, kilkadziesiąt tysięcy zostało ciężko rannych (znaczna ich część wkrótce potem zmarła), a dalsze zgony nastąpiły wskutek promieniowania.
KONIEC
Full transcript