Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Niedyrektywne

No description
by

Weronika Stachowiak

on 16 December 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Niedyrektywne

play therapy
Rysowane wierszyki
Zabawy paluszkowe
Terapia niedyrektywna
Znaczenie zabawy
w rozwoju dziecka
Metody niedyrektywne
Niedyrektywność to przede wszystkim powstrzymywanie się od wydawania poleceń
w sytuacji terapeutycznej i podczas zabawy. Sprzyja to obniżaniu lęku oraz uczeniu się zachowań potrzebnych w środowisku. Metody niedyrektywne zostały opracowane przez
V. Axline oraz C. Rogera.
W Polsce terapię niedyrektywną wprowadzały: Olechnowicz (1983), Kościelska, Czownicka oraz Grodzka (1984).
Niedyrektywne
formy
terapii

• Całkowita akceptacja dziecka.
• Ustanowienie porozumienia, wytworzenie przez terapeutę przyjacielskich stosunków z dzieckiem.
• Szanowanie dziecka i jego sposobu rozwiązywania problemów.
• Wytworzenie atmosfery swobody, zapewnienie możliwości wyrażania swoich uczuć.
• Rozpoznanie i odzwierciedlenie uczuć przez terapeutę.
• Dziecko kieruje przebiegiem spotkań a terapeuta nie przyspiesza terapii.
Nauczenie pewnych ograniczeń (dziecku nie wolno niczego niszczyć, atakować innych osób, nie wolno narażać dziecka na niebezpieczeństwa).

* terapia zabawowa
* rysowane wierszyki
* metody paluszkowe
* masażyki
Głównym celem terapii jest nawiązanie kontaktu z dzieckiem. Terapeuta „podąża za dzieckiem” – przyjmuje jego propozycje zabaw
i aktywności .
Opracowane zostały przez V.
Axline
oraz C.
Rogera
, który uznał, że postawa akceptująca i szanująca ucznia, jego uczucia i opinie, ufająca w zdolności rozwoju każdej jednostki spowoduje nawiązanie więzi uczuciowych pomiędzy uczniem a nauczycielem.
Zasady pracy z dzieckiem
„W czasie zabawy dziecko ujawnia, uzewnętrznia swoje uczucia. Pojawiają się one niejako na powierzchni, dziecko styka się z nimi, ocenia je, uczy się je kontrolować lub pozbywa się ich. Kiedy dziecko w drodze projekcji przy zapewnionej całkowitej akceptacji i szacunku dla siebie osiąga emocjonalny spokój, zaczyna spostrzegać drzemiącą w nim siłę „bycia sobą”, myślenia o sobie, decydowania o sobie odkrywa ono wtedy swą psychologiczną wolność umożliwiającą samorealizację”.
Zabawa stanowi jedną z fundamentalnych form działalności i aktywności dziecka i jest jednocześnie podstawowym czynnikiem jego prawidłowego rozwoju. Rola jaką pełni zabawa w życiu maluchów nie zmniejsza się w przypadku dzieci niepełnosprawnych. Współczesna medycyna wysoko ceni znaczenie zabawy w procesie leczenia dziecka, dlatego też uznaję ją jako ważny czynnik w procesie terapii i rehabilitacji.
Zabawa
Kształtuje i rozwija zmysły
Wzbogaca wyobraźnię i życie uczuciowe
Wpływa na rozwój społeczny
Rozwija myślenie spostrzegawczość, pamięć, uwagę orientację wyobraźnię i inteligencję, poczucie estetyki
Uczą wytrwałości, przegrywać i wygrywać
Pomagają dostrzec konieczność podporządkowania się regułom
Daje wiele uśmiechu, radości, motywacji
Rozwija charakter
DOSKONAŁA METODA UCZENIA SIĘ DZIECKA
Zabawy z niemowlęciem przynoszą najwięcej korzyści kiedy wywołują radosne ożywienie, ponieważ wtedy mięśnie rozprostowują się, oddech staje się pełny, głęboki oraz wzrasta szybkość obiegu krwi. Zabiegi pielęgnacyjne należy traktować jakby był to dalszy ciąg zabawy. Trzeba mówić, patrzyć prosto w oczy zdobywając wtenczas zaufanie, pamiętając o uśmiechu i jego ogromnym znaczeniu dla zdrowia pociechy
Rysowane wierszyki są formą zabawy, którą mogą wykorzystywać zarówno rodzice jak i terapeuci do pracy z małymi dziećmi. Zabawa ta polega na jednoczesnym mówieniu wierszyka i ilustrowaniu jego treści odpowiednimi elementami rysunku. Kolejność dorysowywania poszczególnych części winna być zgodna z wypowiadanym tekstem.
Kurczątko
Kurczątko z jajeczka się urodziło Główkę najpierw wychyliło,
Na dwie nóżki wyskoczyło, Czarne oczka otworzyło,
Dziobek mały rozchyliło,
Że jest głodne zakwiliło.
Płynie mały obłoczek,
ma ogonek jak loczek.
Kopytka i łepek mały.....
Oto rysunek cały!
Z obłoczka wyszła owieczka,
puszysta jak poduszeczka.
Owieczka
Nasz bałwanek, śmieszny panek:
Zrobię kulę- zrobię dwie
Skleję i trzymają się
Trzecia kulka o to głowa
I figurka już gotowa!
Oczy czarne – plamki dwie,
Prosty nos, buzia w skos
I fajeczka żarzy się
Rózga czapka nieco krzywo
i skończone nasze dziwo
Bałwanek
„…czego nie pamiętają ręce i nogi, nie pamięta również i głowa”.
Urszula Tucholska
Zabawy paluszkowe można stosować od najwcześniejszych dni życia dziecka. Początkowo będzie ono bierne, ale w wieku kilku miesięcy, jego udział stanie się coraz bardziej aktywny, aż któregoś dnia dziecko samo rozpocznie dobrze znaną mu zabawę i samo ją przeprowadzi.

Poprawiają sprawność manualną, można wykorzystać je przy usprawnianiu dzieci, które jeszcze nie dojrzały do ćwiczeń i zabaw manipulacyjnych (układania, konstruowania, lepienia, wydzierania, wycinania, rysowania, malowania). Zabawy te warto stosować jako wstępny etap nauki pisania, szczególnie u dzieci z obniżoną sprawnością manualną.

Zabawy paluszkowe
Gdy się rączki spotykają ,
to od razu się witają.
Gdy się kciuki spotykają ,
to od razu się witają.
Gdy się palce spotykają,
to od razu się witają.
Auto do myjni przyjechało,
bo się umyć ładnie chciało.
Umyto: pierwsze koło podstawowe,
drugie koło podstawowe,
trzecie koło podstawowe,
czwarte koło podstawowe,
piąte koło zapasowe.
Poszła pani na spacerek.

(Dzieci chodzą palcami wskazującym i środkowym po stoliku, w jednym kierunku,)

Deszczowe chmury przywiał wiaterek
. (dmuchają)

Gdy daleko od domu już była, deszcz zaczął padać – parasol rozłożyła,

(układają jedną dłoń poziomo i wsuwają pod nią drugą dłoń ułożoną pionowo,)

Gdy kropla za kroplą spadała,
( stukają palcami jednej dłoni po zewnętrznej stronie drugiej dłoni,)
pani pod parasol się schowała.
(kładą jedną dłoń poziomo
i wsuwają pod nią drugą dłoń ułożoną pionowo,)

Gdy deszczyk przestał padać, parasol złożyła i do domu wróciła.
( chodzą palcami wskazującym i środkowym po stoliku, w odwrotnym kierunku niż poprzednio)

Deszczowy spacerek
Biedronka mała, robaczki spotkała:
z tym się przywitała, tego pogłaskała, temu pomachała, tego zabrać chciała,
z tym się pożegnała, i do nieba poleciała.
Pięć małpek
Metoda Castillo-Morales’a

Składnikami koncepcji
Castillo-Moralesa są:
1. ORT: Ustno-twarzowa terapia regulacyjna

2. NET: Neuro-ruchowa terapia rozwojowa
Terapia metodą Castillo Moralesa pomaga osiągnąć:
1.
Usprawnienie fizjologicznych funkcji pokarmowych takich jak ssanie, połykanie, żucie – dzieci
z PWS zawsze mają początkowe problemy ze ssaniem, w związku z czym są karmione za pomocą sondy. Czasami wiotkość jest tak nasilona, że przez pierwsze miesiące życia dziecko wymaga alternatywnych metod karmienia.
2.
Domknięie jamy ustnej – otwarta buzia to charakterystyczna cecha wszystkich dzieci z PWS.
3. Poprawę artykulacji poprzez cofnięcie i podniesienie języka, a także normalizację napięia mięśni języka, warg, podniebienia.
4.
Poprawę funkcji oddechowej – osoby z PWS mają często płytki i krótki oddech, ze względu na wiotkość mięśi oddechowych.
5.
Uzyskanie kontroli nad ruchami mięśi twarzy, pobudzenie ekspresji i mimiki twarzy – o dzieciach z PWS zęsto mówi się, że mają twarz amimiczną.
6.
Zmniejszenie nadwrażliwośi okolic twarzy i jamy ustnej – poprawa czucia powierzchniowego
i głębokiego.
7.
Normalizację napięia mięśi odpowiadających za prawidłową postawę i prawidłowy wzorzec ruchowy, poprawę kontroli i planowania ruchu, doskonalenie świadomości własnego ciała i poszczególnych jego części (rozwijanie schematu ciała).
Części koncepcji terapeutycznej:
1.Neuromotoryczna terapia rozwoju – jej celem jest ograniczenie wpływu na rozwój dziecka nieprawidłowyh doświadzeń sensomotorycznych, aby uiknąć lub ograniczyć rozwój patologicznych lub nieprawidłowyh wzorców postawy, ruchu lub zachowania w przyszłości. Celem terapii jest osiągnięcie prawidłowego wzorca ruchu
i utrwalenie go, co w rezultacie pozwoli przybliżyć go do normy.

2.Regulacyjna terapia ustno-twarzowa – dla pacjentów z zaburzeniami sensomotorycznymi w obrębie twarzy, jamy ustnej i gardła, szczególnie przeznaczona do leczenia zaburzeń ssania, połykaia, żucia i mowy.

3.Zaopatrzenie w specjalne płytki podniebienne, w zależnośi od potrzeb pacjenta, w połączeniu z regulacyjną terapią ustno- twarzową.
Na czym polega terapia
metodą Castillo-Moralesa?
Terapia składa się m.in. z następująyh elementów:
• Ćwiczenia modelujące tj. ćwiczenia przygotowujące grupy mięśni ciała do stymulacji.
• Ćwiczenia stymulujące strefy neuromotoryczne ciała w celu uaktywnienia mięśi np. mimicznych, ruchów związanych z procesem ssania , połykania, żucia oraz artykulacji, domykania jamy ustnej, podnoszenia i cofania języka.
• Ćwiczenia wewnątrz jamy ustnej w celu normalizowania zaburzonego napięcia mięśniowego języka, podniebienia, policzków. Ćwiczenia mają na celu obniżenie odruchu wymiotnego, cofnięie i podniesienie języka, aktywacji bocznych ruchów języka.
• Ćwiczenia doskonalenia połykania oraz kontroli ślinienia się.
• Techniki terapeutyczne stosowane w terapii to dotyk, rozciąganie, ucisk, głaskanie i wibraje. Przerywana wibracja podwyższa napięie mięśniowe. Ćwiczenia poszczególnych partii mięśni wykonuje się w ściśle określoej kolejności.
Małorzata Maliszewska
Dominika Prósinowska-Zajadło
Weronika Stachowiak

Masażyki
W masażykach chodzi o sposób, w jaki rodzic nawiąże fizyczny kontakt z dzieckiem, czyli o delikatny dotyk, głaskanie, mające charakter pełnej miłości komunikacji. O tego rodzaju masażu mówi się obrazowo jak o „seru na dłoni”, a więc o okazywaniu dziecku przez rodzica miłości przez dotyk.
Małe dziecko poznaje świat i uczy się go spontanicznie, poprzez dotyk i ruch. Te dwa zmysły są dla niego źródłem wiedzy o świeie – jego kształcie, wielkości, strukturze, konsystencji, twardości, własnym miejscu w przestrzeni oraz innych osób i przedmiotów.
Regularne i wrażliwe stosowanie dotyku pomaga nawiązać kontakt z dziećmi dotkiętymi poważnymi i sprzężonymi zaburzeniami rozwojowymi. Umożliwia im też określenie swoich granic osobistych w relacjach z innymi. Takie podejście terapeutyczne może warunkować postęp we wszystkich przypadkach, w których nieskuteczne są inne metody.
Podczas masowania należy przestrzegać następująyh zasad:
- nie spieszyć się,
- dać dziecku tyle, ile potrafi ono przyjąć,
- masując, dorosły powinien zachować spokój,
nie ujawniać napięcia jeśli go doświadza,
- osoba dorosła powinna spokojnie oddychać, koncetrować się na dziecku, jego reakcjach i wspólnym przeżywaniu radości płynącej z przebywania razem.
W badaniach dzieci wykazano, że te, które masowano, i do których czule przemawiano, były bardziej odporne na choroby , zaobserwowano u nich wyższy przyrost wagi, lepszy rozwój neurologiczny.
Zwolennicy masażu dzieięcego dostrzegają jego pozytywny wpływ na organizm dziecka, na jego zachowanie, staje się: - bardziej przyjacielskie, odważniejsze, odporne na stres.
Propozycje ćwiczeń
Przyszła myszka do braciszka
. [opuszkami palców na plecach dziecka wykonujemy posuwiste i delikatne ruchy]
Tu zajrzała, tam wskoczyła,
[lekko łaskoczemy dzieko za jednym uchem, następie za drugim]
A na koniec tu się skryła
. [wsuwamy palce za kołnierzyk]
Płynie, wije się rzeczka
[rysujemy na plecach dziecka falistą linię]
Jak błyszcząca wstążeczka.
[delikatnie drapiemy je po plecach]
Tu się srebrzy, tam ginie,
[wsuway pale za kołnierzyk]
A tam znowu wypłynie.
[przeosimy dłoń pod pachę i szybko wyjmujemy]
Wspinał się pajączek po rynnie.
[wędrujemy palcami od dołu ku górze po plecach dziecka]
Spadł wielki deszcz i zmył pajączka
[rozkładamy a pleach płasko obie dłonie i szybko przesuwamy je w dół]
Zaświeciło słoneczko
, [masujemy plecy ruchem okrężnym]
Wysuszyło pajączka, rynnę i…
[masujemy tak długo, aż poczujemy ciepło]
Wspinał się pajączek po rynnie
… [zaczyamy od początku.]
Drzewom we włosy dmucha wiatr
, [dziecko jest odwrócone do nas plecami, dmuchamy w jego włosy]
A deszczyk kropi: kap, kap, kap.
[leciutko stukamy po plecach dziecka]
Krople kapią rówiuteńko,
[głaszczemy je po włosach i ramionach]
Szepczą cicho: „mój maleńki
, [wodzimy opuszkami po plecach dziecka]
Śpij już, śpij, śpij, już śpij, już śpij…”
Leci listek, leci przez świat
[wędrujemy opuszkami palców dwa razy]
Gdzieś tam na ziemię cicho spadł
. [lekko naciskamy je w jednym miejscu]
Leci drugi, leci trzeci,
[szybko, z wyczuciem stukamy wszystkimi palcami]
Biegną zbierać listki dzieci.
[jak wyżej]
No, a potem wszystkie liście
[głaszczemy dzieko po pleah]
Układają w piękne kiście.
[jak wyżej]
Idzie pani: tup, tup, tup,
[Dziecko zwrócone do nas plecami. Na przemian z wyczuciem stukamy w jego plecy opuszkami palców wskazujących]
dziadek z laską: stuk, stuk, stuk
, [delikatnie stukamy zgiętym palcem]
skacze dziecko: hop, hop, hop,
[naśladujey dłonią skoki, na przemian opierając ją na przegubie i na palcach]
żaba robi długi skok
. [z wyczuciem klepiemy dwie odległe części ciała dzieka np. stopy i głowę]
Wieje wietrzyk: fiu, fiu, fiu,
[dmuchamy w jedno i w drugie ucho dziecka]
kropi deszczyk: puk, puk, puk,
[delikatnie stukamy w jego plecy wszystkimi palcami]
deszcz ze śniegiem: chlup, chlup, chlup,
[Klepiemy dzieko po pleach dłońmi złożonymi w „miseczki”]
a grad w szyby łup, łup, łup.
[lekko stukamy dłońmi zwiniętymi w pięści] Świeci słonko, [gładzimy wewętrzną stroną dłoni ruchem kolistym]
wieje wietrzyk,
[Dmuchamy we włosy dziecka]
pada deszczyk.
[z wyczuciem stukamy opuszkami palców w jego plecy]
Czujesz dreszczyk?
[leciutko szczypiemy w kark]
Szedł sobie słoń na wyciezkę
,[z wyczuciem naciskamy plecy wewnętrzną stroną na przemian]
z tyłu na pleach miał teczkę
,[Rysujemy palcem prostokąt]
nos długi – trąbę słoniową
[rysujemy trąbę]
i kiwał na boki głową.
[Ujmujemy głowę dzieka i ostrożnie kołyszemy nią na boki]
Wolno szedł słonik, szurając nogami jak wielkie kloce.
[Naciskamy plecy dziecka wewnętrzną stroną dłoni na przemian]
Tak ociężale jak... słonik szedł sobie wolniutko po drodze.
[naciskając dłońmi na przemian, wolno przesuwamy je wzdłuż kręgosłupa do góry]
MAMA CÓRKĘ MYŁA [Dzieci siedzą w kole jedo za drugim, tak aby mogły wykoywać ruchy na plecach kolegi]
Mama córkę myła, żeby czysta była.
[głaszczemy plecy]
Myła długie włosy,
[palcami kreślimy linie wzdłuż pleców]
plecy szorowała.
[przesuwamy palcami od lewej do prawej wzdłuż całych pleców, zaczynając od góry i opuszczając coraz bardziej w dół]
Gdy wszystko umyła,
[przesuwamy otwartymi dłońmi po plecach]

brzuszek masowała.
[od tyłu obejmujemy dziecko i masujemy brzuch]
Chociaż piana szczypie
[lekko szczypiemy całe plecy]
trochę w małe oczy
, [na pleah rysujemy małe kółezka]
dziewczyka nie płacze,
[delikatnie opukujemy plecy opuszkami palców]

tylko rączki moczy
[opukujemy plecy otwartymi dłońmi]
żeby były czyste prania się nie bały,
[przesuwamy otwartymi dłońmi po plecach]
mamusi w sprzątaiu zawsze pomagały.
[bierzemy za ręce i klaszczemy dłońmi dziecka]
Kto się schował pod listkami?
Pierwszy listek zabieramy.
Drugi listek zabieramy.
Zawiał wiatr, trzeci listek sam już spadł.
Czwarty listek zarał ktoś
I pojawił się nasz gość.
Oczy, buzię, nosek ma,
główka gotowa raz-dwa.
Najpierw chleb pokroję,
masłem posmaruję.
Na to ser położę, pomidora też dołożę.
I posolę, i popieprzę,
żeby wszystko było lepsze.
Już nie powiem ani słowa,
bo kanapka jest gotowa.
Przykład rysowanego wierszyka
Bibliografia
• Baran J., Terapia zabawą, Warszawa 1987
• Bogdanowicz M., Przytulanki. Czyli wierszyki na dziecięce masażyki. Zabawy relacyjno-relaksujące, Wyd. Harmonia
• Bryła M., Muszyńska A., Przygody Języczka podróżniczka, Wyd. Impuls.
• Kołodziejski B., Usypianki czyli piosenki na dziecięce masażyki do usypiania + CD ,Wyd. Harmonia.
• Piszczek, Terapia zabawą. Terapia przez sztukę, Warszawa 2002.
• Pyczek E., Wierszowane rysowanki. Zbiór 52 wierszyków z ćwiczeniami dla najmłodszych, Wyd. Harmonia.
• Rutkowska-Błachowiak I., Gimnastyka buzi na wesoło, Wyd. Bonami.
• Rokus B., Niedyrektywna Terapia Zabawowa. Koncepcja V. M. Axline.; w: Psychologia wychowawcza 5/1979
• Sabik M., Szczypczyk A. Zabawy dla dzieci z autyzmem, Wyd. Harmonia
• Sąsiadek K. ,Zabawy paluszkowe, Wyd. Media Rodzina,
• Skorek M., Rysowane wierszyki, wybór i opracowanie, Wyd. Impuls.
• Szuman S., Psychologia wychowawcza wieku dziecięcego, 1945
• Szumanówna W., Rysowane wierszyki, 1950
• Tońska-Mrowiec A., Języczkowe przygody i inne bajeczki logopedyczne, A., Wyd. Harmonia
• Zgrychowa I., Bukowski M., Chore dziecko chce się bawić, 1982
Full transcript