Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Zestawienie form zaburzeń mowy

No description
by

Ł K

on 13 March 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Zestawienie form zaburzeń mowy

Zestawienie form zaburzeń mowy
Zaburzenia porozumiewania się
zaburzenie powstające na skutek zubożenia sfery emocjonalno-motywacyjnej i/lub ograniczenie stymulacji rozwoju umiejętności komunikowania się językowego
zaburzenie powstające na skutek nieprawidłowych wzorów mowy środowiska dziecka
(zniekształceniu mogą ulec wszystkie sfery języka)
zaburzenie rozwoju struktur językowych i przebiegu komunikacji językowej na skutek uszkodzenia lub dysfunkcji OUN przed wykształceniem się prawidłowo funkcjonujących: słuchu fonematycznego lub/i kinestezji artykulacyjnej lub/i innych ogniw układu funkcjonalnego mowy.
Jąkanie
Opóźniony czy zaburzony rozwój mowy?
Terminy te nie są odrębnymi jednostkami nozologicznymi, są określeniem stanu, opisem objawów, nie diagnozą.

1. Opóźniony rozwój mowy:
Dziecko nie posługuje się mową w stopniu uznanym za charakterystyczny dla wieku, ale bez znamion patologii.
- dziecko nie mówi bądź posługuje się kilkoma wyrazami, czasem tylko onomatopejami bądź sylabami w funkcji wyrazów, ale rozumienie jest na poziomie wieku
- gaworzenie najczęściej prawidłowe i o czasie
- rozwój ruchowy zgodnie z normą
- brak objawów uszkodzenia OUN
- słuch fizyczny prawidłowy
- słuch fonematyczny prawidłowy
- dziecko zwykle podejmuje próby komunikowania się przy pomocy środków niewerbalnych, głównie gestów i dźwięków paralingwistycznych
- dziecko nie prezentuje wyraźnych oznak izolowania się od otoczenia

2. Zaburzony rozwój mowy
Komunikacja językowa nie rozwija się zgodnie z przyjętymi normami dla wieku, a zachowania językowe są zakłócone w stopniu i postaci, które nie zapowiadają ich wyrównania w czasie.
- charakter patologiczny
- patomechanizm formułujemy w postaci hipotezy
- dokładnie opisujemy objawy, formułujemy diagnozę
Klasyfikacja etiologiczna (D.Emiluta-Rozya)
1. Dyslalia słuchowa – ograniczenia odbioru bodźców słuchowych wskutek uszkodzenia narządu słuchu. Utrudniona artykulacja – słabe różnicowanie dźwięków, brak kontroli słuchowej. Jeśli objawy obejmują zakres szerszy niż artykulacja, mamy do czynienia z niedokształceniem mowy z powodu niedosłuchu.
2. Dyslalia anatomiczna – wrodzone/nabyte wady anatomiczne, uniemożliwiające precyzyjne ruchy artykulacyjne
3. Dyslalia funkcjonalna – patomechanizmem są nieprawidłowe nawyki ruchowe w obrębie aparatu artykulacyjnego, a przyczyny mogą być endo (np. alergie, powiększony trzeci migdał, osłabiona sprawność aparatu artykulacyjnego) lub egzogenne (gł. niewłaściwa pielęgnacja dziecka)
4. Dyslalia korowa – zakłócenia w realizacji fonemów w afazji, NMPK (nie mogą kształtować się prawidłowe korowe wzorce dźwięków na patologicznym podłożu korowym)
5. Dyslalia podkorowa – spowodowana porażeniami, niedowładami, ruchami mimowolnymi, niekiedy bardzo dyskretnymi – języka, warg, welum
(WAŻNE!!! Dyzartria – spowodowane tymi samymi przyczynami, ale dające objawy w szerszym zakresie, nie tylko artykulacji)
6. Dyslalia środowiskowa – nieprawidłowe wzorce wymowy najbliższych, nie dziedziczne, dyslalia wyłącznie oparta na naśladownictwie (często przekazywane w relacjach: matka-córka, ojciec-syn)

Dyslalia
zaburzenie oddechowo-fonacyjno-artykulacyjne na skutek uszkodzenia dróg nerwowych i jąder podkorowych i/lub móżdżku. Uszkodzenia powodują niedowłady, porażenia lub ruchy mimowolne różnych partii mięśni aparatów: artykulacyjnego, fonacyjnego i oddechowego.
częściowe lub całkowite zaburzenie mechanizmów programujących czynności mowy, spowodowane organicznym uszkodzeniem odpowiednich struktur mózgowych
u człowieka, który te czynności wcześniej opanował
Dyzartria
Afazja
Opóźniony rozwój mowy
Niedokształcenie mowy pochodzenia korowego
Niedokształcenie mowy towarzyszące niepełnosprawności intelektualnej
Środowiskowe ograniczenie mowy
Środowiskowe zniekształcenie mowy
Klasyfikacja ilościowa (L. Kaczmarek)
1. Dyslalia jednorodna - zaburzenie realizacji jednej głoski, np. reranie,lambdacyzm
2. Dyslalia wieloraka - nieprawidłowa artykulacja grupy głosek, np. detalizowanych – seplenienie
3. Dyslalia całkowita (hotentotyzm) - zaburzenie realizacji samogłosek i spółgłosek

Klasyfikacja jakościowa
(ze względu na sposób zniekształcenia dźwięku)
1. Mogilalia – rzadka, zwana tez elizją, zazwyczaj dotyczy głosek [r], [k], [dż], spowodowana wadami słuchu, porażeniami, zaburzeniami korowymi.
(WAŻNE!!! Zawsze należy przeprowadzić badanie słuchu]
Należy różnicować mogilalię z upraszczaniem grup spółgłoskowych.)
Mogilalia może być :
- całkowita - wtedy dana głoska nie pojawia się w żadnej pozycji,
- częściowa - gdy mogilalia ma miejsce np. w niektórych wyrazach lub np. w wygłosie
2. Paralalia/ substytucja – zastępowanie jednej głoski inną, ale systemową
(WAŻNE!!! Należy różnicować paralalię z normą rozwojową)
3. Deformacja - „dyslalia właściwa”, „zaburzenia amorficzne”, zniekształcenie dźwięku na kształt niesystemowy

Klasyfikacja objawowa
(ze względu na grupy dźwięków, które uległy zniekształceniu)
1. Seplenienie (sygmatyzm/sigmatismus)
2. Reranie (rotacyzm)
3. Kappacyzm i Gammacyzm
4. Lambdacyzm
5. Betacyzm
6. Nosowanie (rhinolalia)
- otwarte (aperta)
- zamknięte (Clausa)
- mieszane (mixta)
7. Mowa bezdźwięczna

Objawy:

- zaburzenia mogą dotyczyć wszystkich struktur języka, o różnym stopniu złożoności, a także elementów prozodycznych mowy
- rozwój mowy może być opóźniony
- mogą występować nieprawidłowości gramatyczne
- mogą pojawiać się zaburzenia prozodyczne - niepłynność, monotonia, brak właściwej intonacji
Przyczyny:

1. Choroba sieroca- zespół zaburzeń w rozwoju psychofizycznym małego dziecka, spowodowany rozłąka z matką i występujący u dzieci wychowujących się w placówkach opiekuńczo- wychowawczych.
2. Sieroctwo społeczne- dotyczy tych dzieci, które maja rodziców, ale wychowują się w placówkach opiekuńczo- wychowawczych albo wychowują się w rodzinie, która nie zaspokaja ich potrzeb emocjonalnych. Dziecko zostaje odrzucone przez osoby z najbliższego otoczenia.
3. Długotrwała hospitalizacja- ma negatywny wpływ na wszystkie sfery rozwoju. Rodzice są nadopiekuńczy albo odrzucają dziecko.
4. Sytuacje trudne (takie, w których dochodzi do naruszenia równowagi pomiędzy trudnością zadania, możliwościami dziecka i warunkami realizacji tego zadania. Organizm reaguje wtedy podwyższonym napięciem- stresem. Przedłużający się stres może doprowadzić do nerwicy.)
Objawy:

zależne od wzorców środowiskowych – zaburzona może być tylko artykulacja lub też pozostałe poziomy języka (jak np. w przypadku dziecka rodziców niesłyszących)
Przyczyny:

nieprawidłowe wzory otoczenia, np. dziecko słyszące w rodzinie niesłyszących.
Niedokształcenie mowy w autyzmie
Niedkoształcenie mowy z powodu niedosłuchu
Mutyzm
I. Klasyfikacja wg. Miejsca uszkodzenia w UN [Sovak]:

1. korowa
2. piramidalna
3. pozapiramidalna:
• przebiegająca ze zwiększonym napięciem mięśni i jednocześnie redukcją ruchu
• przebiegająca z obniżonym napięciem mięśni i jednoczesnym nadmiarem ruchów.
4. móżdżkowa
5. opuszkowa
6. dyzartrie mieszane (kombinacje wyżej wymienionych).
II. Klasyfikacja wg. Objawów:

• wiotka
• spastyczna
• hipokinetyczna [hipokinetycznohiperkinetyczna]: pląsawica, dystoniczna
• hiperkinetyczna
• ataktyczna
• mieszana.
Bardziej przydatna praktycznie jest klasyfikacja wg. objawów, ponieważ przyczyn dyzartrii może być wiele. Mogą to być: choroby zakaźne, naczyniowe (zaburzenia krążenia mózgowego, niszczące także struktury podkorowe), toksyczne uszkodzenia mózgu (np. polekowy parkinsonizm, poalkoholowe drżenie). Ponadto żadna z tych chorób nigdy nie daje takiego samego obrazu mowy.
WAŻNE!!!
1. Z potencją do dyzartrii można się urodzić (np. MPD), można nabyć w bardzo wczesnym dzieciństwie i nie jest to związane z przyswojeniem języka.
2. Zaburzone jest wykonawstwo. Zaburzenia pracy aparatów: oddechowego, fonacyjnego i artykulacyjnego.
Pismo pozostaje na takim poziomie jaki był przed uszkodzeniem ( o ile nie ma zaburzeń pracy mięśni ręki).
Rozumienie nigdy nie jest zaburzone.
Występują zaburzenia prozodyczne mowy.
3. Stałość objawów jest duża, ale nie całkowita. W zależności od pracy mięśni pacjent może raz lepiej, raz gorzej realizować dany dźwięk. Długość tekstu też rzutuje na błędy. Trudniej wypowiedzieć całe zdanie niż pojedyncze słowo (wymaga to dobrej koordynacji, gospodarki powietrzem wychodzącym z płuc)
4. W zakresie mowy:
- zniekształcenia, deformacje dźwięków
- opuszczanie – najczęściej w wygłosie ( brak powietrza) lub przy dźwiękach trudnych do realizacji
- powtórzenia (ze względu na drżenia w postaci hiperkinetycznej) lub przeciąganie głosek (postać ataktyczna)


NMPK o typie słuchowym / percepcyjnym / impresyjnym
(uszkodzenie okolicy Wernickego):

• Błędne wskazywanie przedmiotów czy obrazków, brak odpowiedzi lub jej nieadekwatność na zadane pytania, przy zachowanej możliwości formułowania wypowiedzi; występuje też bark reakcji na polecenia lub nieprawidłowe ich wykonanie
• Brak reakcji na mowę i trudności z jej rozumieniem
• Rozumienie jest gorsze od możliwości wypowiadania się
• Często dzieci te podejrzewane są o znaczny niedosłuch
• Trudności w różnicowaniu dźwięków mowy przy zachowanej reakcji na dźwięki innego typu
• Płynność i obfitość wypowiedzi, występowanie mowy własnej – częste echolalie, liczne agramatyzmy
• Słownik czynny bogatszy od biernego
• Mimo pełnych zdolności artykulacyjnych – zła artykulacja i zniekształcenia fonetyczne
• trudności z koncentracją, szybko się rozpraszają
• trudności związane z rozumieniem słabną, gdy dzieci są zainteresowane lub zaangażowane emocjonalnie w sytuację.
NMPK o typie ruchowym / ekspresyjnym / motorycznym
(uszkodzenie okolicy Brocka i/lub wieczka ciemieniowego):

• dobre rozumienie mowy
• niemal całkowity brak mowy spontanicznej przy dobrym wypełnianiu poleceń słownych (świadczy o dobrym słychu i prawidłowym rozwoju umysłowym)
• ubogi słownik czynny
• mimo pełnych możliwości artykulacyjnych i prawidłowej artykulacji głosek i sylab w izolacji słowa artykułowane są nieprawidłowo
• zaburzenia powtarzania słów i zdań – słowa są zniekształcone; często pojawiają się szczątkowe dźwięki (sylaby), zaburzona jest kolejność elementów słowa, sylaby są błędnie zestawiane;
• zaburzenia aktualizacji słów
• częste próby poprawiania swoich błędów, poszukiwanie prawidłowego wzorca wyrazu przy pomocy słuchu
• zaburzenia motoryki, ogólna niesprawność i niezgrabność
• wspieranie wypowiedzi gestem
• poziom rozumowania w oparciu o materiał bezsłowny w normie, natomiast poziom rozumowania werbalnego może być nieco obniżony
• dzieci te z reguły są w stanie nawiązać prawidłowy kontakt emocjonalny i intelektualny z otoczeniem, choć w pierwszym kontakcie wydają się być wycofane.
Zaburzenie mowy polegające na ograniczeniu w wykształcaniu się i funkcjonowaniu systemu struktur językowych, spowodowane niepełnosprawnością intelektualną;
Stopień zaburzenia zależny od głębokości niepełnosprawności intelektualnej.
Cechy charakterystyczne:
- rozwój mowy jest nie tylko opóźniony, ale również zniekształcony, dysharmonijny, różny jakościowo i ilościowo od normatywnego
- otwartość na komunikację*
- zrozumiałość wypowiedzi* *w zależności od stopnia niepełnosprawności
- użycie środków pozawerbalnych*
- trudności w słownym formułowaniu myśli
- mowa agramatyczna, ograniczony zasób słownictwa
- zubożenie struktury wypowiedzi
- trudności w dostrzeganiu istotnych cech przedmiotów i zależności między nimi
- myślenie na konkretach
zaburzenie mowy wywołane niedosłuchem głębszego stopnia, w efekcie trudności w wykształcaniu się i utrwalaniu systemu językowego.
zaburzenie o wieloczynnikowej etiologii obejmujące zaburzenia komunikacji werbalnej i pozawerbalnej
Cechy charakterystyczne:
- brak gotowości do komunikowania się
- zaburzenia komunikacji werbalnej i pozawerbalnej (widoczne już od okresu niemowlęcego)
- w mowie często obecne stereotypie (np. trudności w zmianie tematu)
- echolalie (bezpośrednie i odroczone)
- odwracanie zaimków i wielokrotne powtarzanie pytań
- brak elastyczności i spontaniczności
- skłonność do stosowania indywidualnego kodu językowego
- brak rozumienia i adekwatnego reagowania na ton głosu
Przyczyny afazji:
1. Udary mózgu- uszkodzenie tkanki mózgowej wskutek zablokowania lub przerwania naczynia krwionośnego (krwotok mózgowy, zakrzep tętniczy,zator mózgowy, ucisk tętnicy, skurcz tętnicy).
2. Urazy - uszkodzenie czaszki (skutek - urazy wewnętrzne)
3. Guzy mózgu (nowotworowe, zapalne/ropne, naczyniowe, oponiaki, innego pochodzenia).
Klasyfikacja (Weisenburg i McBrid):

Afazja ruchowa (motoryczna):
Przeważają objawy związane z zaburzeniami mówienia.
Pacjent mówi niepłynnie, mało, albo wcale. Rozumienie jest w zasadzie zachowane, pismo zaburzone, czytanie głośne zaburzone, orientacja w tekście czytanym zachowana.

Afazja czuciowa (sensoryczna):
Przeważają objawy związane z zaburzeniami mówienia.
Pacjent mówi dużo, płynnie, ale nie można go zrozumieć (nie wiadomo, o co mu chodzi). Pisanie jest zaburzone (na innej zasadzie niż w afazji ruchowej), czytanie zaburzone, orientacja w tekście czytanym może być zaburzona.

Afazja amnestyczna (nominalna):
Problemy polegają przede wszystkim na trudnościach z nazywaniem przedmiotów i doborem słów w trakcie konwersacji (objawy te są obecne w każdej afazji, mogą jednak występować także oddzielnie, często jako stan zejściowy po poważniejszych zaburzeniach afatycznych).
Pacjent z lekko zaburzonym rozumieniem, mówi dużo i płynnie.

Afazja mieszana (czuciowo-ruchowa):
Występują objawy zaburzeń mówienia, jak i rozumienia. Pacjent mówi mało, źle i nie rozumie.

Afazja globalna:
Całkowita lub prawie całkowita niezdolność mówienia i rozumienia. Kontakt z pacjentem jest zerwany. Znaczne uszkodzenia obszaru mowy.
Psychogenne zablokowanie systemu językowego, całkowite lub częściowe, trwałe lub okresowe. Niemożność mówienia u osób, które wcześniej mówiły, mają sprawny aparat mowy i zachowane rozumienie. Mutyzm może być całkowity lub selektywny.
Jąkanie jest komunikatywnym zaburzeniem płynności mówienia o podłożu wieloczynnikowym, któremu towarzyszą zakłócenia fizjologiczne, psychologiczne, językowe i socjologiczne, a przejawia się skurczami mięśni oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych, wywołujących kloniczne i toniczne blokowanie jednostek mowy oraz dysfunkcjami objawów pozajęzykowych pod postacią m.in. stanów logofobicznych i współruchów mięśniowych.
Kiedy?
W okresie intensywnego rozwoju mowy dziecka (między 2 a 4 r. ż.)

Jak?
Przeważnie jąkanie rozwija się stopniowo, choć może pojawić się niespodziewanie i gwałtownie.

Co?
• powtarzanie: słów, sylab
• przeciąganie dźwięków
• blokowanie dźwięków
• napięcie mięśni twarzy
• dodatkowe ruchy ciała
• zakłócenia oddychania
• unikanie (określonych słów, niektórych sytuacji)

WAŻNE!
Objawy jąkania przeplatają się z okresami płynnej mowy.
Ich obecność uzależniona jest od wielu czynników (np.: kontekstu wypowiedzi, rodzaju interakcji z rozmówcą, samopoczucia).

• W początkowej fazie jąkania nie ma dysproporcji między liczbą chłopców a liczbą dziewczynek.
• Wśród dzieci rozpoczynających naukę w szkole,
na 3 jąkających się chłopców przypada jedna dziewczynka.
• W 10 r. ż. stosunek ten wynosi 5/6:1.
• Jąka się ok. 1% populacji ogólnej.
• 5% populacji na jakimś etapie życia, miało problem z płynnym mówieniem.
Czynniki fizjologiczne i lingwistyczne

GENETYKA:
• dziedziczność chwiejności ukł. nerwowego

NEUROLOGIA:
• różnice funkcjonalne i strukturalne mózgu dorosłych osób jąkających się

MOTORYKA MOWY:
• zredukowane sprawności w zakresie motoryki aparatu artykulacyjnego
• dłuższy czas reakcji w zadaniach werbalnych i manualnych
• trudności w stabilizowaniu i kontrolowaniu ruchów krtani

PŁEĆ:
• bardziej prawdopodobne jest to, że problemy w mowie i języku pojawią się u chłopców niż dziewczynek

SPRAWNOŚĆ JĘZYKOWA:
• opóźnienie rozwoju mowy
• ponadprzeciętne zdolności językowe
• dysproporcje w rozwoju funkcji językowych


Czynniki środowiskowe i psychologiczne

ŚRODOWISKO KOMUNIKACYJNE
• jąkanie u dziecka może spowodować zmianę stylu interakcji u rodziców
(w wyniku niepokoju rodziców jąkaniem dziecka)

NIEPOKÓJ RODZICÓW
• obawy w interakcji z dzieckiem z niepłynnością mówienia
• obwinianie się za jąkanie dziecka
• mniej spójne funkcjonowanie w rolach rodzicielskich
• wpływ reakcji otoczenia na świadomość problemu i stosunek do własnej mowy

TEMPERAMENT
Dzieci jąkające się są:
• bardziej aktywne i mniej zdolne do utrzymania oraz przenoszenia uwagi
• bardziej czujne, trudniej jest rozproszyć ich uwagę
• bardziej impulsywne
• mniej elastyczne, trudniej przystosowują się do zmian, różnic i nowych sytuacji
• mniej zdolne do panowania nad emocjami
• bardziej niespokojne, introwertyczne, wrażliwe, wycofane, nieśmiałe, niepewne, lękliwe, mniej chętne do podejmowania ryzyka

ŚWIADOMOŚĆ PROBLEMU U DZIECKA
• małe dziecko jąkające się może uświadamiać sobie swój problem
Opóźniony rozwój mowy
1. Proste opóźnienie rozwoju mowy:
- brak zmian anatomiczno- fizjologicznych a mowa rozwija się bardzo wolno (kolejne etapy są przesunięte w czasie, słownik czynny jest bardzo ubogi, przeważnie dziecko posługuje się kilkoma wyrazami, sprawność językowa jest istotnie niższa niż u dzieci w danej grupie wiekowej)
- rozumienie jest prawidłowe
- poziom rozwoju umysłowego jest adekwatny do wieku
- sprawność aparatu artykulacyjnego i przebieg czynności fizjologicznych w obrębie narządu żucia są prawidłowe
- rozwój ruchowy o czasie lub przyspieszony
- przyczyny- predyspozycje rodzinne lub niedostateczna stymulacja
Spodziewamy się wyrównania tych zaburzeń w perspektywie czasu, bez konieczności prowadzenia intensywnej terapii. Polecamy rodzicom, aby stymulowali i obserwowali dziecko. Ok. 3 r. ż. Następuje wyrównanie opóźnień, rozkwit mowy. Dziecko powtarza sylaby i wyrazy, zgodnie ze swoimi możliwościami realizacyjnymi. Następuje zzybki rozwój słownictwa. Większość form fleksyjnych jest prawidłowa, zdarzają się wahania w zakresie form morfologicznych (tak jak w przypadku prawidłowego rozwoju). Rozwój artykulacji przebiega z opóźnieniem, ale według prawideł rozwojowych (substytucje charakterystyczne dla wieku młodszego). Realizacje fonemów są stałe. Brak deformacji, chyba że są do tego anatomiczne predyspozycje. Prozodia prawidłowa.

2. Opóźnienie rozwoju mowy:
- znaczne ograniczenie mowy czynnej
- rozumienie może być niepełne (wyrażenia przyimkowe, kolory, relacje logiczno- gramatyczne, następstwo czasów)
- może być niewielkie opóźnienie ruchowe, ale w zakresie normy
- sprawność aparatu artykulacyjnego i przebieg czynności fizjologicznych w obrębie narządu żucia mogą budzić pewne wątpliwości
- brak patomechanizmu wywołującego taki stan (najprawdopodobniej jest to opóźniona mielinizacja włókien nerwowych w OUN, może być to również czynnik psychiczny[Zalewska]
Opóźnienie wyrównuje się do 5-6 r. ż.
Inna jest dynamika pojawiających się zmian niż w prostym opóźnieniu rozwoju mowy. Dziecku łatwiej jest powtórzyć sylaby niż złożone z nich wyrazy. Pierwsze powtórzenia mogą charakteryzować się zmiennością, stopniowo utrwalają się, dzięki pomocy logopedy. Rozwój słownika i stabilizacja form morfologicznych zachodzą wolniej niż w prostym opóźnieniu rozwoju mowy. Dłużej pomijane są przyimki w wyrażeniach przyimkowych, dłużej utrzymują się substytutu rozwojowe w zakresie artykulacji. Zdarza się odmienny przebieg rozwoju artykulacji- zębowe detalizowane przed prepalatalnymi.
WAŻNE!!!
1. Afazja występuje u osób z opanowanym systemem językowym.
2. W afazji:
- zaburzone jest programowanie;
- nigdy nie ma zaburzeń oddechowych i fonacyjnych,
- w mniejszym lub większym stopniu zaburzone są wszystkie piętra językowe ( fonologiczne, składniowe, gramatyczne)
- zawsze zaburzone jest pismo
- w pewnych typach afazji zaburzone jest rozumienie
- głos prawidłowy.
3. W afazji brak jest stałości objawów. O prawidłowości wypowiedzi decyduje stopień jej zautomatyzowania.
4. W zakresie mowy:
- dodawanie dźwięków, których nie powinno być w danym wyrazie,
- substytucje na poziomie głoski i wyrazu ( podobnie brzmiący/tematycznie podobny),
- powtarzanie (perseweracje)
- w cięższych postaciach (przy zab. kinestezji) mogą pojawić się zniekształcenia.

Full transcript