Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Nowe praktyki sztuki

No description
by

Magda Lena

on 25 October 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Nowe praktyki sztuki

Historia wpływów
Cechy sztuki współczesnej:
intertekstualność - cytowanie i parodiowanie dawnych idei, tradycji, mitów

Tematyka:
stereotypy, odzwierciedlenia kultury popularnej

Dyscypliny artystyczne
z pogranicza:
Od połowy XX w. obserwujemy rozwój skłonności do przełamywania granic gatunkowych, odkrywania innowacyjnych dróg wyrazu i strategii twórczych. Efektem tych działań są dzieła o niespotykanych dotąd, kontrowersyjnych formach.
Media art
Owoc działalności twórców Fluxusu i wideo-art; sztuka mediów/
/komputerowa/wirtualna. Inspiracja konceptualizmem, instalacją, a także działaniami performatywnymi. Opowiadanie historii wzorowanych na strukturze stron internetowych - z odnośnikami do konkretnych źródeł i zaproszeniem odbiorców do współudziału. Problematyka sztuki jako systemu, technologiczne możliwości tworzenia, nowe media, aktywność obywatelska
oraz społeczno-kulturalna. Przekształcanie komunikatów podawanych przez publiczne środki przekazu.


Wideo-art
Powstała za sprawą koreańskiego artysty z grupy Fluxus – Nam June Paika, który w 1963 r. ukazał instalację z poukładanych pionowo oraz poziomo telewizorów wyświetlających różnorakie obrazy. Obecnie kierunek ów polega na wykorzystaniu wideoperformance’ów, nowoczesnych animacji oraz filmów interaktywnych. Montaż komputerowy – efekt zatrzymania, przyspieszenia, zwolnienia, nakładania obrazów na siebie. Likwidacja fabuły, deformowane projekcje z wstawkami (m. in. fragmentami znanych dzieł muzycznych) zamiast narracji. Odzwierciedlenie szumu informacyjnego i banalnego charakteru telewizji. Problematyka tożsamości, wykluczenie, ubóstwo.
Mail art
(‘stuka poczty’; od ok. 1960)
Artysta jako żywa rzeźba - manifest. Użycie własnego ciała do ukazania istotnych problemów, poprzez poddawanie go bolesnym, wywołującym strach albo obrzydzenie praktyką. Łamanie tabu, demaskacja hipokryzji, skłanianie do refleksji.
Performance
Wydarzenie parateatralne albo prezentacja filmu dokumentującego akcję artystyczną. Umiejscowienie odbiorcy w sytuacji bliskiego kontaktu z twórcą, bez możliwości uczestniczenia, celem obserwowania zaplanowanych działań wyrażających uczucia i poglądy autora. Celem – wytrącenie z rutyny w kontakcie ze sztuką, ukazanie problemów wypartych z potocznej świadomości.
Happening

Happening (‘wydarzenie’, ‘zdarzenie’; od ok. 1960) – zniesienie podziału między codziennością oraz sztuką. Nazwa po raz pierwszy użyta przez Allana Kaprowa w 1959 r., „ożywiony environment’”. Próba stworzenia „teatru życia” – odrzucając powtarzalność zdarzeń, grę teatralną, spójność fabuły i reżyserii. Zaskoczenie, przypadek, aktywność oraz spontaniczne włączanie się widzów. Złość, zdumienie, strach, śmiech. Dążeniem –silna dramaturgia i szczególny wyraz plastyczny, bez odwołania do intelektu. Bezpośrednie przeżywanie – widowisko, rytuał, brak ograniczania wyobraźni. Obecnie charakterystyczny dla akcji ekologów i obrońców praw człowieka.
Akcjonizm
„Sztuka akcji’. Akt tworzenia jako podstawa, przeciwstawienie się abstrakcjonizmowi, szokowanie oraz prowokowanie widzów w miejscach publicznych. Celem – zwrócenie uwagi na określone idee, komentowanie problemów obyczajowych, społecznych lub politycznych. Przykładem – zjawiska parateatralne, bazujące na odczuciach zmysłowych.
Wideoinstlacja
Zaaranżowany układ telewizorów, ekranów, komputerów, rzutników, gdzie odtwarzane są filmy oraz wizualizacje z dźwiękami.
Instalacja
Zbiór spreparowanych albo gotowych elementów, wraz z efektami świetlnymi, którego znaczenie odczytane ma zostać na podstawie wymowy poszczególnych składników obiektu, jak i osobistych skojarzeń z nimi powiązanymi. Typowe materiały stanowią: odpadki, znaleziska naturalne, konstrukcje techniczne itp.
Environment
Kreowanie obszaru zakładającego obecność oglądającego, co daje wrażenie znalezienia się widza we wnętrzu dzieła. Użycie obrazów, różnorakich przedmiotów, obiektów rzeźbiarskich, a także efektów świetlnych.
Konceptualizm
Arte povera
Land art
Monumentalne konstrukcje ziemne, ogromne wzory kreowane w naturalnym otoczeniu. Inspiracja sztuką archaiczną, ideami ekologicznymi, jak również głoszonymi w latach 60. XX w. postulatami wyjścia stuki z galerii. Ignorancja wobec żądzy zysku i popularności. Obiekty zwykle nietrwałe, podlegające erozji – ziemia, piasek, skały, kamienie.

Rekonstruowanie znaczenia przekazywanego przez zewnętrzne cechy dzieła.
Nowe praktyki sztuki

Niemiecki rzeźbiarz żyjący w latach 1921-1986. Inicjator sztuki akcji i autor licznych projektów społecznych. W swych dziełach korzystał z nietypowych materiałów – tłuszczu, miodu oraz filcu. Pragnął uczynić ludzi bardziej solidarnymi i tolerancyjnymi, rolę kreatorską traktując niczym misję. Walczył o sprawiedliwy ustrój społeczny oraz przestrzeganie praw człowieka.
Jenny Holzer – urodzona w 1950, amerykańska artystka konceptualna, działająca ponadto w kręgu sztuki mediów. Znana z wielkoformatowych projekcji multimedialnych na budynkach i specjalnych wyświetlaczach, utrzymanych w stylistyce reklamy. Zwraca uwagę głównie na bezrefleksyjne przyjmowanie treści medialnych. Niegdyś sama pisała używane tekst, obecnie korzysta ze sloganów i cytatów obnażających schematyczność funkcjonowania człowieka w społeczeństwie. Przy projektach realizowanych w Polsce w 2001 korzystała z utworów, np. Czesława Miłosza oraz Wisławy Szymborskiej.
Polscy twórcy
Krzysztof Wodiczko
Urodzony w 1943, reprezentant nurtu sztuki publicznej – zjawisk obejmujących prace powstające w przestrzeni miejskiej, kierujące uwagę ku tematyce wykluczenia, przemocy, obcości, imigracji oraz wojny. Niegdyś nawiązujący do konceptualizmu, dziś zajmujący się tzw. pomnikoterapią – wyświetlaniem wielkoformatowych projekcji, przy realizacji których udziela głosu osobom pokrzywdzonym. Jego ostatnie dzieła zagraniczne dotyczą sytuacji weteranów wojny w Iraku i tamtejszej ludności cywilnej.
Zofia Kulik
Urodzona w 1947. Początkowo członkini formacji KwieKulik (wraz z Przemysławem Kwiekiem). Skupiona na procesie kreacji oraz przenikaniu się sztuki z prozą życia, obserwowanym m. in. podczas wykonywania cyklu fotografii dorastającemu synowi – Dobromierzowi. Wyrażała sprzeciw wobec władz socjalistycznych za sprawą praktykowania mail artu. Indywidualnymi jej pracami są głównie czarno-białe kolaże, złożone z setek małych fotografii, nadających im wygląd witraży; prezentują one sylwetki ludzi w różnorakich pozach, nawiązujących do zagadnienia władzy i dominacji ustroju nad jednostką. Wiele dzieł, przede wszystkim autoportretów, cechuje wydźwięk feministyczny.
Zbigniew Libera
Forma
TECHNIKA
realizacja: multimedialna, komputerowa, audiowizualna
KSZTAŁT +
+ KOMPOZYCJA
Istotne w przypadku obiektów materialanych; kompozycja – centralna, symetryczna, asymetryczna, otwarta albo zamknięta, statyczna bądź dynamiczna, horyzontalna lub wertykalna, rytmiczna, jednoplanowa tudzież wieloplanowa; skojarzenia jakie budzą kształty, poszukiwanie odwołań do rzeczywistości.
STRATEGIA ARTYSTYCZNA
Środki i działania mające wpłynąć na odbiorcę; prowokacja; irytacja; szokowanie; ironia; zabawa, gra; pastiż, parodia, cytat, autocytat; przekształcenie strategii kultury popularnej; ikony kiczu, elementy tandetne; inter- oraz multimedialność; poczta tradycyjna i elektroniczna; nowoczesne technologie: wirtualna rzeczywistość; działanie w czasie oraz przestrzeni; integrowanie w obszar publiczny; interaktywność; sztuka - czynnikiem zmiany społecznej; połącznie z nauką.
TWORZYWO
Materiały, elementy przedmioty codziennego użytku; sprzęt audiowizualny oraz komputerowy; instrumenty muzyczne; obiekty przemysłowe/
/gotowe/unikalne itd.; materiały niezwiązane ze sztuką – gazety, plastik, fragmenty maszyn i urządzeń, zużyte opakowania, blachy, tkaniny, itp.; surowce naturalne – drewno, kamienie, rośliny, woda; zjawiska przyrody – wyładowania atmosferyczne; ciało; myśl; pomysł/koncepcja; otoczenie obiektu.
KONWENCJA
ingerencja w rzeczywistość celem zatarcia granic pomiędzy sztuką i realnością
TEMAT
Stwierdzenie, co przedstawia dzieło;
jego historia; konkret bądź uniwersalizm; odwołania do innych prac tudzież rzeczywistości.
SPOSÓB ODBIORU
Spontaniczne uczestnictwo albo refleksyjna bierność ; odkrywanie oraz interpretacja kolejnych elementów; twórczy dialog z artystą; oryginał lub reprodukcja; bezpośredni udział tudzież oglądanie zapisu dokumentującego.
KONTEKST
Biografia artysty (m. in. etap twórczości); środowisko; czas; tematyka; problematyka; medium (multimedialność, intermedialność); miejsce na tle reprezentowanego prądu; porównanie z innymi pracami danego nurtu; zestawienie z dziełami przedstawicieli innych kierunków.
TYTUŁ
Nazwa i jej forma: cytat, kryptocytat, związek z materialną postacią, ułatwienie interpretacji bądź element gry z odbiorcą, rebus komplikujący kontemplację.
KLUCZ INTERPRETACYJNY
Metoda całościowego odczytu; mogą stanowić ją: tytuł, kontekst, stosunek do historii oraz tradycji sztuki, tworzywo i konkretne elementy, technika/metoda wykonania, kształt wraz z kompozycją, konwencja, strategia oddziaływania na widza.
Magdalena Niedbał
Joanna Zdonek
Jakub Bąk
Paweł Potok
negacja wyjątkowości artysty i roli tradycyjnych wystaw
połączenie artyzmu z codziennością
interaktywność – współtworzenie przez odbiorcę
bliski oraz emocjonalny kontakt z publiką
multimedialność – wiele środków przekazu
intermedialność – tradycyjne metody złączone z innowacją
nietypowe środki wyrazu oraz tworzywa
obecne przemiany kulturowe
kryzys wartości po upadku racjonalizmu
przemilczane problemy społeczno-polityczne
iluzoryczność medialnej rzeczywistości
ekologia, dbanie o środowisko
sprzeciw wobec technicyzacji
miejsce jednostki i ludzkości w nowoczesności
Malarstwo + rzeźba

obiekty artystyczne;
instalacje arte povera;
environment;
land art.

Literatura + malarstwo + + grafika + nowe media
książki oraz czasopisma artystyczne;
asamblaże; animacje;
konceptualizm; mail art.
Sztuki wizualne + teatr
akcjonizm;
performance;
happening;
body art.
Sztuki wizualne + + nowe media
media art;

sztuka interaktywna:
poezja wizualna, obrazowanie muzyki, projekcje audiowizualne;

wideo-art;

street art.
Surrealizm (ok. 1920-1935) – krytyka burżuazyjnego społeczeństwa, wyzwolenie jednostki z ograniczeń rozumu oraz logiki, przypadkowo znalezione obiekty (mające wywołać niezwykłe skojarzenia).

Kubizm (ok. 1906-1915) – kolaż, mieszanie materiałów (piasku, żwiru) z farbą, aby uzyskać wypukłą fakturę płótna.
Futuryzm (ok. 1909-1918) – brutalność, fascynacja wojną, postulat słów na wolności, poezja graficzna, wystąpienia parateatralne, projekty wzornicze oraz typograficzne.
Dadaizm (ok. 1916 - 1923) – interdyscyplinarność działań artystycznych, anty-stuka, fotomontaże, krytyka społeczno-polityczna, ready mades.
Nurty związane z minimalizmem

(‘sztuka ziemi’; od ok. 1970)
Richard Long, "Małe, Białe, Kamienne Okręgi"
Robert Smithson, "Spiralna grobla"
Christo, "Opakowane drzewa"
Walter de Maria, "Pole błyskawic"
Dennis Oppenheim, "Urządzenie do wykorzeniania zła"
(łac. conceptus ‘myśl’, ‘pojęcie’, ‘wyobrażenie’; od ok. 1960)
Sol LeWitt, "Wieża"
Joseph Kossuth, "Jedno i Trzy Krzesła"
Sztuka pojęciowa, rzeźba myśli. Rezygnacja z materialnej postaci dzieł na rzecz skupienia się na sferze idei. Zlikwidowanie rozdźwięku między wizją dzieła w umyśle artysty i efektem pracy. Wyobrażanie sobie gotowego dzieła przez odbiorcę na podstawie szkiców, notatek fotografii lub nagrań kreowanych przez artystę.
Ewa Partum, "Ćwiczenia"
Tadeusz Kantor, "Krzesło"
(‘sztuka uboga’; od ok. 1965)
Michelangelo Pistoletto, "Paw"
Alighiero Boetti, "Mapa"
Korzystanie z materiałów nieprzetworzonych: cegieł, muszel, szmat, kamieni, wełny, sznurów, drewna, przedmiotów stworzonych przy użyciu nowoczesnej technologii itd. Naturalne kolory oraz faktury, nieukryte zniszczenie, brzydota. Surowy wygląd – techniki nawiązujące do twórczości pierwotnej: ciosanie siekierą, wypalanie ogniem. Ukazanie relacji między człowiekiem a najzwyklejszym otoczeniem.

Techniki
artystyczne
(ang. ’otocznie’, od ok. 1960)
Stanisław Zamecznik, "Sudium przestrzeni"
Allan Kaprow, "Podwórko"
George Segal, "Trzy Figury i Cztery Ławki"
Wojciech Fangor, "Malarstwo na powierzchniach krzywych"
(od ok. 1970)
Damien Hirst, "Matka i dziecko (Rozdzienone)"
Dan Flavin, "Ołtarzyk ze wschodniego Nowego Jorku"
Grzegorz Klaman, Izba Pamięci Lecha Wałęsy
(fr. assemblage ‘łączenie’, ‘spajanie’; od lat 50. XX w)
Wadysaw Hasior, "Ogniste ptaki"
Tadeusz Kantor, "Umarła Klasa"
Nurty sztuki nowych mediów
Utwory literackie, druki, kolaże, fotografie oraz drobne przedmioty dostarczane w formie listu, paczki bądź telegramu. Odmienną strategią – wysyłanie niedokończonych kolaży z prośbą o częściowe uzupełnienie i przekazanie kolejnym personą. Podkreślenie wagi kreowania poza oficjalnymi instytucjami wystawienniczymi – międzynarodowe przedsięwzięcia bez przekraczania granic oraz urzędowych procedur.
Jarosław Kozłowski, "Empatia Pana Hitlera do Pana Stalina i vice versa"
On Kawara, "Nadal żyję"
Znaczek pocztowy Ray'a Johnsona
Jeden z listów Christiana Boltanskiego
Andrzej Partum, "Poema"
(‘sztuka wideo’; od ok. 1970)
Paweł Kwiek,
"Wideo i Oddech"
Nam June Paik "Elektroniczna Superautostrada"
Bill Viola, "Przejście"
Artur Żmijewski, "Oni"
Zbigniew Libera, "Jak tresuje się dziewczynki"
(od ok. 1990)
Jenny Holzer, "Broń mnie
przed tym, czego chcę"
Cindy Sherman, "Lalka w masce"
(od ok. 1950)
"Spacer" Valie Export
i Petera Weibela
Josheph Beuys, "Paczka"
Juan Gris,
"Portret Picassa"

Carlo Carra, "Czerwony jeździec"
Marcel Duchamp,
"Fontanna"
Salvador Dali,
"Gali Zamek Pubol"
(‘wydarzenie’, ‘zdarzenie’; od ok. 1960)
Strategie działań twórczych
Nazwa po raz pierwszy użyta przez Jeana Dubuffeta. Technika mająca źródła w pracach kubistów i dadaistów, m. in. Marcela Duchampa. Jest to rodzaj kolażu z gotowych lub wykonanych przez twórcę elementów, spojonych w całość na płaszczyźnie obrazu bądź w formie przedmiotu artystycznego.
Jean Dubuffet "Teatr Drzew"
Asamblaż
Wolf Vostell,
"Elektroniczny de-kolaż"
John Cage w trakcie
występu w Shiraz
Tadeusz Kantro,
"Kapelusz Czteroosobowy"
Allan Kaprow,
"Płyny"
(‘przedstawienie’, ‘wykonanie’;
od. ok. 1965)
Joseph Beuys,
"Coyote III"
Grupa Fluxus,
"Utnij kawałek"
Mariana Abramvić,
"Portret ze Skorpionem"
Katarzyna Kozyra,
"Summertale"
Kwiekulik (Zofia Kulik + + Przemysław
Kwiek), "Polski duet"
Chris Burden,
"Porażony"
(‘sztuka cia
ł
a’; od ok. 1970)
Body art
Zofia Kulik, "Wspaniałość siebie"
Orlan,
portret polaroidowy
Vito Acconi,
"Ręka i usta"
Marina Abramović,
"Balkan Baroque"
Natalia Lachowicz, "Słowo"
Przykładowi
artyści

Joseph Beuys
Szaman, Terapeuta, Nauczyciel
'Jak wyjaśnić obrazy
martwemu zającowi"
"Krzesło pokryte tłuszczem"
Jenny Holzer
Zamek Królewski na Wawelu;
Czesław Miłosz, "W drodze"
Konstrukcja LED
George Maciunas
(1931-1978)
Współzałożyciel Fluxus, nieformalnej grupy artystycznej działającej przede wszystkim w Niemczech Zachodnich oraz USA. Ruch ów stanowi symbol płynności i nieograniczoności w łączeniu sztuk, wyzwolenia od krępujących granic stylistycznych, a także sprzeciwu wobec mitu perfekcyjnego artysty. Zwolennik zabawy i ukazywania, że nie trzeba być profesjonalistą, by kreować dzieła. Inicjator tworzenia muzyki eksperymentalnej, happeningów, performance’ów, jak również wydawania książek artystycznych. Organizator tzw. ‘events’ – wydarzeń ze współudziałem oraz improwizacją widzów.
"Flux Year Box 2"
"Ślub"
"Kariatydy"
"Mojżesz militarny,
Mojżesz domowy"
Urodzony w 1959. Swą działalność rozpoczął projektowaniem konspiracyjnych ulotek dla Solidarności. W latach 80. Zrealizował wideo ukazujące głównie mechanizmy kultury wpasowującej człowieka w określone schematy, m. in. przygotowanie dziewczynki do odgrywania roli kobiety. Wpływ stereotypów społecznych skrytykował ponadto w serii niby-zabawek, wśród których była np. maszyna treningowa dla chłopców kulturystów. Jego najgłośniejsza praca to seria sugerująca zbudowanie z klocków Lego obozu koncentracyjnego. Opublikował poza tym cykl ‘Pozytywy’ (2002-2003), analizujący działanie mediów w popkulturze poprzez fotografie nawiązujące do najbardziej znanych zdjęć reporterskich współczesnej historii.
"Lego. Obóz koncentracyjny"
Omawianie
dzieła
nowych
praktyk
sztuki
Cechy zewnętrzne, odbierane zmysłami.
sposób realizacji dzieła: environment
asamblaż
instalacja
wideoinstalacja
instalacja audiowizualna
obiekty znalezione
ready mades
fotografia
akcja albo działanie parateatralne
dokumentacja: pisemna, fonograficzna, fotograficzna, cyfrowa
kompozycja muzyczna
przekształcenie ciała
animacja
narracja
narracja: wizualna, słowna itp.
sposób realizacji oraz cechy charakterystyczne
idea
parateatralność, performatywność, zdarzeniowość
– przetwarzanie relacji widz-odbiorca
dopuszczanie
przypadku
rezygnacja z nadawania pracy materialnego
kształtu czy jakiegokolwiek działania
zastąpienie obiektu ideą pomysłem tudzież projektem
założenie wpływu czasu i natury

cyberprzestrzeń
Treść
I
A
Full transcript