Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Bohaterowie walk o granice II Rzeczypospolitej

No description
by

Kokon Kokoniskoo

on 12 November 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Bohaterowie walk o granice II Rzeczypospolitej

Józef Piłsudski
Ignacy Jan Paderewski
Urodził się 18 listopada 1860 w Kuryłówce, zmarł 29 czerwca 1941 w Nowym Jorku.
– polski pianista, kompozytor, działacz niepodległościowy i polityk. W 1919 sprawował funkcje premiera i ministra spraw zagranicznych RP. Kawaler Orderu Orła Białego, francuskiej Legii Honorowej i Orderu Imperium Brytyjskiego.
Gabriel Narutowicz
ur. 17 marca 1865 w Telszach, zm. 16 grudnia 1922 w Warszawie -
- pierwszy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, inżynier hydrotechnik, elektryk, profesor Politechniki w Zurychu, minister robót publicznych, minister spraw zagranicznych.
Roman Dmowski

Katolicyzm nie jest dodatkiem do polskości, zabarwieniem jej na pewien sposób, ale tkwi w jej istocie, w znacznym stopniu stanowi jej istotę. Usiłowanie oddzielenia u nas katolicyzmu od polskości, oderwania narodu od religii i Kościoła, jest niszczeniem samej istoty narodu
Stanisław Wojciechowski
Stanisław Wojciechowski urodził się 15 marca 1869 roku w Kaliszu. W 1888 roku ukończył kaliskie gimnazjum (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka), a następnie rozpoczął studia na wydziale fizyko-matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od chwili wstąpienia do uczelni związał się z tajnymi organizacjami. Opuścił Warszawę, ponieważ jego dalsza obecność mogłaby narazić kolegów z konspiracji na niebezpieczeństwo. Wyjechał do Zurychu i Paryża, a stamtąd do Anglii.
Bohaterowie walk o granice II Rzeczypospolitej
Po przyjeździe do Warszawy, Paderewski spotkał się z Piłsudskim i podjął się roli mediatora pomiędzy nim a obozem Dmowskiego. 16 stycznia 1919 został premierem, pełniąc również funkcję ministra spraw zagranicznych.
Wraz z Romanem Dmowskim jako delegat pełnomocny reprezentował Polskę na konferencji pokojowej w Paryżu, gdzie ż
ą
dano przywrócenia granic przedrozbiorowych i wł
ą
czenia do terenów zamieszkiwanych przez ludność polskiej narodowości, zakończonej podpisaniem traktatu wersalskiego, kończącego I wojnę światową.
Polsce przyznano niemal cała Wielkopolskę oraz Pomorze Gdańskie, bez Gdańska. Przynależność Górnego Ślaska, Warmii, Mazur, Powiśla miały rozstrzygnać plebiscyty.
W tym czasie Paderewski wsparł gen. Tadeusza Rozwadowskiego w jego planach tworzenia Legionu Amerykańskiego, który miał walczyć w Polsce z bolszewikami. W wyniku tych działań powstała polsko-amerykańska Eskadra Lotnicza im. Tadeusza Kościuszki. Paderewski wiedział, iż jego gabinet ma charakter tylko i wyłącznie przejściowy, dlatego w grudniu 1919 podał się do dymisji.
Wzruszające przemówienie Ignacego Paderewskiego skierowane do Polaków znajdujących się w kraju podczas II wojny światowej.

Fragment pochodzi z utworu Pamiętnik niezliczonych zbrodni - L.U.C z płyty "39/89 Zrozumieć Polskę"
Wojciech Korfanty
Jedna z najważniejszych postaci dla Śląska oraz jego walki o przyłączenie go do Polski. Dyktator trzeciego powstania śląskiego, które jest jednym z dwóch, obok powstania wielkopolskiego, polskich zrywów zbrojnych zakończonych sukcesem.
gen. Józef Haller
Podczas swej kadencji, Wojciechowski starał się być aktywnym politykiem, angażującym się w prace rządu. W czasie swojej prezydentury czynnie wspierał pozaparlamentarne gabinety Władysława Sikorskiego i Władysława Grabskiego. Kulminacja politycznych wpływów prezydenta przypadła na okres działalności rządu tego drugiego polityka (z którym był zaprzyjaźniony). Stanisław Wojciechowski uczestniczył w Komitecie Politycznym Rady Ministrów, a także miał pewien wpływ na treść rozporządzeń dotyczących reformy walutowej, tworzonych w ramach specjalnych pełnomocnictw udzielonych rządowi przez Sejm.

Wojciechowski w trakcie sprawowania urzędu próbował kształtować polski zwyczaj konstytucyjny poprzez wprowadzenie swoistego konstruktywnego wotum nieufności, polegającego na tym, iż misję tworzenia nowego rządu powierzał liderowi największego ugrupowania uczestniczącego w obaleniu poprzedniego gabinetu, a gdy nie udało mu się wyłonić nowej rady ministrów prezydent opowiadał się za pozostawieniem starego rząd bądź powołaniem gabinetu pozaparlamentarnego. Metodę tę zastosował po upadku drugiego gabinetu Wincentego Witosa, gdy misję tworzenia rządu powierzył Stanisławowi Thuguttowi. Innym przejawem kształtowania przez Wojciechowskiego zwyczaju konstytucyjnego było przyjęcie, wbrew przepisom konstytucji, iż Sejm obraduje permanentnie, a nie w systemie sesyjnym. Prezydent w czasie swojej kadencji nigdy nie zamknął sesji Sejmu, co nakazywała mu konstytucja
legionista, twórca Armii Polskiej we Francji, generalny inspektor Armii Ochotniczej podczas wojny polsko-bolszewickiej; po wybuchu II wojny światowej minister rządu RP na uchodźstwie
Został odznaczony m.in. Orderem Orła Białego, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych (czterokrotnie), Legią Honorową II klasy i francuskim Krzyżem Wojennym.
Początkowo w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, później związany z ruchem robotniczym – od 1891 w Zjednoczeniu Robotniczym, od 1892 w Polskiej Partii Socjalistycznej, później na emigracji (w Szwajcarii, Francji i Wielkiej Brytanii), w Związku Zagranicznych Socjalistów Polskich. Po powrocie do kraju zaangażował się w ruch spółdzielczy. Był autorem wielu publikacji poświęconych tej tematyce, członkiem Towarzystwa Kooperatystów w Warszawie, dyrektorem Związku Towarzystw Spożywczych (1911–1915).

Podczas I wojny światowej członek Komitetu Narodowego Polskiego, stał też na czele Polskiego Zjednoczenia Międzypartyjnego w Moskwie.

Od 16 stycznia 1919 do 9 czerwca 1920 był ministrem spraw wewnętrznych. Od 1921 w PSL „Piast”. Wybrany przez Zgromadzenie Narodowe na stanowisko prezydenta RP 20 grudnia 1922. Urząd ten sprawował od 22 grudnia 1922 do 15 maja 1926[1], kiedy to w wyniku przewrotu majowego, zrezygnował z pełnionego stanowiska. Zakończył wówczas aktywną działalność polityczną, skupiając się na pracy naukowej.
W 1905 roku przybył do kraju, gdzie włączył się natychmiast w wir działalności społecznej. W okresie 1919-1920 pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych w gabinetach Ignacego Jana Paderewskiego oraz Leopolda Skulskiego. 20 grudnia 1922 został wybrany Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej. Jan Skotnicki, kierujący w latach 1922-1929 polityką kulturalną państwa, tak wspominał postać Wojciechowskiego: "Był to typ społecznika, purytanina. Wszyscy go czcili i szanowali. Był zacny, ale oschły. Po dokonanych wyborach nie było w Polsce człowieka, który by był zadowolony z wyboru Wojciechowskiego, ale też nikt nie mógł nic zarzucić temu człowiekowi [...] wszystkiego sobie odmawiał, byleby oszczędzić skarb państwa. Przypuszczał bowiem, że taki powinien być demokratyczny prezydent".
Zmarł 9 kwietnia 1953 roku w Gołąbkach koło Warszawy. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim. W powojennej historii Polski potraktowany został jako człowiek o obywatelskich zasługach i cnotach.
Wincenty Witos
Trzykrotny premier Rzeczpospolitej Polskiej.
Prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego.


Władysław Sikorski
Trzykrotny premier Rzeczpospolitej Polskiej.
Prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego.
Współzałożyciel Związku Walki Czynnej. Prezes Związku Strzeleckiego.
- dla wielu najważniejsza postać w dwudziestowiecznych dziejach Polski; polityk i wojskowy, działacz niepodległościowy, marszałek Polski, Naczelnik Państwa, dwukrotny premier, twórca tzw. rządów sanacji.
Full transcript