Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

HM 9

No description
by

M. P.

on 18 February 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of HM 9

canto carnascialesco (wł.)


frottola (wł.)


vilanella (wł.)


chanson (fr.)


Tenorlied (niem.)


villancico (hiszp.)

Świecka muzyka wokalna:
główny ośrodek – bazylika św. Marka

maestro di capella

1550 r. – ukazały się psalmy Willaerta
Salmi spezzati
– polichóralność

szkoła wenecka: Andrea Gabrieli, Cipriano de Rore, Nicola Vincentino, Gioseffo Zarlino.
Kolejna generacja muzyków, to: Giovanni Gabrieli, Giovanni Croce i Claudio Merulo

termin:
concerto
Szkoła wenecka:
przewaga muzyki sakralnej (szczególnie msze i motety)

połączenie franko-flamandzkiej polifonii z włoską pełnią brzmienia i melodyką


styl
a cappella
(w kapeli sykstyńskiej również obsada
a cappella
)


spokojne ukształtowanie rytmiki


preferowane użycie chorału gregoriańskiego jako
c. f.

Szkoła rzymska, cechy twórczości:
najwięksi twórcy: Jacob Obrecht i Josquin des Prés


stylistycznie znów nawiązanie do klarowności, prostoty, przejrzystości


Josquin des Prés – symbolika dźwiękowa; podniósł muzykę do rangi wielkiej ekspresyjnej sztuki, interpretującej tekst w ramach przejrzystej faktury

gatunki: motet, msza, chanson

Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja III (1490-1520)

główni reprezentanci: Guillaume Dufay i Johannes Ockeghem


powraca gotycko-mistyczny element tradycji francuskiej


gatunki: msza, motet, chanson

Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja II (1460-1490)

samodzielność głosów w fakturze polifonicznej

śpiewna melodyka (przewaga kroków sekundowych)

spokojny ruch (rytmika – dopełnianie w innych głosach)

zrównoważona harmonika (konsonanse, trójdźwięki z prymami w basie, częste kadencje)

faktura 5-6 głosowa

często chorał gregoriański jako
c. f.


ożywienie kompozycji poprzez kamuflowanie racjonalnej przejrzystości i porządku dzieła

Cechy stylu Palestriny:
grupa kompozytorów działających w XVI w. w kapeli papieskiej w Rzymie


główny przedstawiciel –
Giovanni Pierluigi da Palestrina

Szkoła rzymska:
wyrównanie głosów w motecie (5-6 gł.), czasem można zaobserwować przewagę melodyczną górnego głosu


ideałem staje się wykonanie
a cappella
, ale często z głosami współgrają instrumenty


synteza architektonicznej klarowności Josquina, z bardziej zawiłymi strukturami Gomberta

Cechy muzyki w epoce:

kulminacja franko-flamandzkiej polifonii wokalnej, przede wszystkim w twórczości Orlanda di Lasso

Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja V (1560-1600)

główni przedstawiciele – Nicolas Gombert, Clemens non Papa, Adrian Willaert


gatunki: chanson, Lied, vilanella, nowy madrygał (świeckie); (religijne) msza, motet


faktura się zagęszcza, rezygnacja z przejrzystości, większa fantazja, wzmożona wyrazowość

Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja IV (1520-1560)

Księstwo Burgundzkie

prekursorzy: John Dunstable, Guillaume Dufay, Gilles Binchois; główni przedstawiciele – Nicolas Gombert, Clemens non Papa, Adrian Willaert

faktura się zagęszcza, rezygnacja z przejrzystości, większa fantazja, wzmożona wyrazowość

ok. 1430 – nowy styl – klarowność



Franko-flamandzka muzyka wokalna – generacja I (1420-1460)
Full transcript