Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

ptaki świata

No description
by

Milenosik 123

on 15 May 2017

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of ptaki świata

PTAKI ŚWIATA
BOGATKA
Jest ptakiem nieco mniejszym od wróbla. Charakteryzuje się czarną główką z białymi policzkami; jej grzbiet jest zielonkawo-szary, a brzuch żółty z czarną, pionową pręgą biegnącą przez środek. Pręga ta jest bardzo wyraźna i szeroka u samca, natomiast u samicy jest cienka i mniej skontrastowana.
Bogatka jest najbardziej znanym i rozpowszechnionym gościem naszych ogrodów. Jest typowym dziuplakiem i bardzo chętnie korzysta z budek lęgowych typu A1, o średnicy otworu 33 mm. Skrzynka dla bogatek może być zawieszona już na wysokości 1,5 metra, o ile mamy pewność, że nie zostanie zniszczona przez wandali (na tej wysokości wieszamy ją wtedy, kiedy nasz ogród jest dobrze ogrodzony). Ptak ten to także bardzo częsty gość naszych karmników. Bardzo chętnie żeruje na niesolonej słoninie, kulach tłuszczowych czy orzechach. Najchętniej zjadanym przez niego pokarmem, który można podawać bogatkom, są nasiona słonecznika pastewnego (drobne, czarne nasiona).
CZYŻ
To ptak znacznie mniejszy od wróbla. Jego ubarwienie jest zielonożółte, dziób spiczasty, ogon stosunkowo krótki, z żółtymi plamami u nasady, skrzydła ubarwione kontrastowo, z dwoma żółtymi paskami pokrywowymi. Samiec ma na głowie czarną czapeczkę i przeważnie czarny podbródek, spód jego ciała i kuper są żywo-żółte. Samica i ptaki w szacie juwenilnej są mniej żółte i obficiej kreskowane.
Czyże to ptaki bardzo ruchliwe. Często żerując na końcach cieniutkich gałązek, potrafią zwisać z nich w najróżniejszych pozycjach, niczym nie lada gimnastyk – akrobata. Czyże to ptaki częściowo wędrowne. W Polsce lęgowe czyże występują głównie w górach i na północnym wschodzie.
DROŹDZIK
Jest mniejszy od kosa. Na pierwszy rzut oka może być mylony z drozdem śpiewakiem. Ptak dorosły ma wyraźną białawą brew i pręgę policzkową, co wyróżnia go spośród krajowych gatunków drozdów. Bardzo charakterystyczną cechą tego gatunku są rdzawo-kasztanowate boki ciała i pokrywy podskrzydłowe (stąd brytyjska nazwa tego gatunku redwing). Droździki na ogół są bardzo płochliwe i rzadko kiedy udaje się je podejść. Ptaki te najbezpieczniej czują się w koronach drzew. Droździk nie jest w Polsce licznym gatunkiem lęgowym; jego areał lęgowy to przede wszystkim wschodnia Europa. To jednak nie oznacza, że jest to u nas ptak zagrożony czy rzadki. W Polsce najliczniej notowany jest podczas przelotów. Wówczas można często obserwować te ptaki w dużych stadach, nierzadko w towarzystwie kwiczołów.
Dzięcioł duży
To najpospolitszy z naszych dzięciołów. Należy do tak zwanej grupy dzięciołów pstrych. Jest to ptak wielkości drozda. W jego ubarwieniu dominują barwy czarna, biała i czerwona. Czarne są grzbiet, wierzch głowy i ogon; skrzydła są czarne z białymi plamami; pierś i górna część brzucha białe i bez podłużnych pasków; dolna część brzucha i podogonie jaskrawoczerwone. U samca na tylnej części głowy znajduje się jaskrawoczerwona, poprzeczna pręga, której brak u samicy. Ptaki te w szacie młodocianej mają ciemię brudnoczerwone.
Dzięcioł duży zamieszkuje lasy wszystkich typów, a także parki i ogrody. Poza sezonem lęgowym występuje także na terenach z mniejszą liczbą drzew. Składane przez niego jaja są białe, które, jak wszystkie dzięcioły, składa w dziuplach. Dziuple te najczęściej wykuwa sam w pniu drzewa na różnej wysokości; czasem z tej samej dziupli wyprowadza lęgi przez kilka sezonów. Rzadziej składa jaja w dziuplach wykutych przez inne gatunki dzięciołów czy w budkach lęgowych.
Dzwoniec
Jest ptakiem wielkości wróbla; ma dość dużą głowę, stożkowaty, masywny dziób i krępe ciało. Dorosłe ptaki są zielonkawe, mają ciemniejsze skrzydła i żółto obrzeżony ogon u nasady. Płeć u tego gatunku jest z większej odległości dość trudna do oznaczenia. Samiec ma żywo-żółtozielony spód ciała i skrzydła z szerokim, żółtym obrzeżeniem. Samica jest zielonkawo-brązowawa, z mniejszym obrzeżeniem na skrzydłach. Ptaki w szacie młodocianej są podobne do dorosłych samic, lecz mają niezbyt wyraźne, ciemne paski wzdłuż piersi i brzucha.
Śpiew dzwońca jest nie do pomylenia z głosami innych ptaków. Jego pieśń brzmi mniej więcej tak: djul-dzirr-dzidzidzi-zwiir, co może przypominać dźwięk małych dzwoneczków – stąd nazwa gatunku.
GAWRON
To ptak średniej wielkości, z sylwetki zbliżony do wrony, lecz nieco smuklejszy. Upierzenie na całym ciele ma czarne z niebieskawo-fioletowym, metalicznym połyskiem. U osobników starych pióra przy nasadzie dzioba są wytarte, występują natomiast u ptaków młodych. Gatunku tego nie cechuje dymorfizm płciowy. Gawron jest często mylony z krukiem, od którego ptak ten jest mniejszy i ma mniej masywny dziób, poza tym dziób kruka, bez względu na wiek, jest zawsze opierzony u nasady. Co więcej, w locie ogon gawrona ma kształt wachlarza, zaś u kruka przypomina ostrze włóczni złamane na 3/4 długości. Gawrony gniazdują kolonijnie w koronach wysokich drzew. Ich gniazda zbudowane są przede wszystkim z gałązek. Samica składa jaja od marca do kwietnia w liczbie 3-5. Lęgiem opiekują się oboje rodzice; wyprowadzają tylko jeden lęg w roku.
Pomimo, że nie jest to ptak bardzo liczny, gil jest na ogół dobrze znany. Jest nieco większy od wróbla. Obie płcie mają czarną czapeczkę, czarny dziób i ogon, a na czarnych skrzydłach pojedynczy biały pasek, biały jest także kuper. U samca pierś i brzuch są czerwono-różowe, grzbiet szary. Samica, tak z wierzchu, jak i od spodu, jest ciemniejsza od samca, brązowawo różowawa. Ptaki te w szacie młodocianej kolorem przypominają samicę, jednak nie mają czarnej czapeczki.
GIL
Grubodziób
T
o ptak bardzo charakterystyczny: nieco większy od wróbla, o dużej, spłaszczonej głowie i potężnym, stożkowatym dziobie. Siła ścisku tego niesamowitego narzędzia wydaje się niewiarygodna: dochodzi do 60kg/cm kwadratowy i stanowi rekord w świecie naszych ptaków. Grubodziób jako jedyny ptak jest w stanie zgnieść w dziobie świeżą pestkę czereśni czy wiśni.
Osobliwa cechą grubodziobów jest kształt chorągiewek - lotek 2 rzędu, które wydają się być przycięte w kształt fali.
Gołąb grzywacz
To ptak średniej wielkości, należący do rodziny gołębi. Jest to nasz największy gołąb, o solidnej sylwetce, większy od gołębia domowego. U ptaka dorosłego wierzch ciała i brzuch są szaro-popielate, pierś koloru różowawego; boki szyi zielonkawe, mieniące się metalicznie, z dużymi białymi plamami. Na skrzydłach ptak ten ma białe przepaski, charakterystyczne tylko dla tego gatunku gołębia, bardzo dobrze widoczne w locie.
Jemiołuszka
Jest większa od wróbla (~ wielkość szpaka), ciało ma krępe ciało, ogon krótki, a na głowie ma charakterystyczny czubek z piór skierowany ku tyłowi. Jemiołuszki na bokach są różowobrązowawe z wyraźnymi jasnymi plamami na skrzydłach.
Jer
T
o ptak wielkości zięby z którą jest blisko spokrewniony. Różni go od niej biały kuper, co jest cechą charakterystyczną dla tego gatunku. Ptaki dorosłe mają czarne skrzydła, z trzema pręgami: 2 białe i jedna pomarańczowo-brązowa.
Jerzyk
To ptak, który bywa mylony z jaskółką. Jednak w przeciwieństwie do niej ptak ten podczas lotu nie zgina skrzydeł w nadgarstku.
Full transcript