Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Czy jest już po postmodernizmie? Studenci początku XXI wiek

No description
by

Joanna Olszewska

on 10 December 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Czy jest już po postmodernizmie? Studenci początku XXI wiek

Czy jest już po postmodernizmie? Studenci początku XXI wieku
a postmodernizm

Post Postmodernizm
Jean-François Lyotard
W swojej głośnej pracy „Kondycja ponowoczesna” przedstawił pogląd, że nauka uległa swoistej delegitemizacji, tracąc zarówno epistemologiczne podstawy, jak i wpływ na moralne zaplecze praktyki społecznej. Nie jest ona w stanie sama siebie uprawomocnić, a tzw. wielkie narracje, czyli metafizyczne opowieści uzasadniające dotychczas działalność naukową, utraciły obecnie wiarygodność.
Krytyka postmodernizmu
Marcin Lubaś
"Rozum i etnografia. Przyczynek do krytyki antropologii postmodernistycznej":
The Post Postmodern Condition
W obecnej sytuacji historycznej uczeni prowadząa badania, opierając się na regułach, które sami ustanawiają i unieważniają.
Słowo „postmodernizm” jest nie tylko niezręczne i niezgrabne; przywołuje to, co chciałoby przekroczyć bądź stłumić – modernizm. Jako pojęcie, „"postmodernizm” zawiera więc swojego wroga (…). Co więcej, denotuje ono czas linearny oraz związane z nim poczucie opóźnienia albo nawet dekadencji, czego żaden postmodernista nigdy by nie przyznał. Ale jak lepiej nazwać tę intrygującą epokę?”
Ihab Hassan, The dismemberment of Orpheus
Nie ma z pewnością zbioru metareguł, pozwalajacych określić, która z argumentacji pojawiających się w sporach i dyskucjach naukowych jest zasadna. Akceptacja reguł dyskursu naukowego zdaje się wedle Lyotarda, zależeć od zawarcia przez badaczy swego rodzaju umowy.
Nie widać w nauce dążenia do zgody, lecz wręcz przeciwnie – konflikt i zastępowanie starych reguł działalności naukowej nowymi. Nauka staje się w efekcie heteromorficzna. Nie zmierza do konsensusu, lecz do uwydatniania różnic i sprzeczności pomiędzy różnymi postaciami praktyki naukowej. Każda z tych praktyk językowych rządzi się właściwymi tylko sobie zasadami i może być oceniana jedynie przez pryzmat drugiej.
naszą kondycję poznawczą określają dwa podstawowe ograniczenia: wielość możliwych form i linii rozwojowych poznania oraz partykularyzm czy też lokalizm naszego własnego spojrzenia na świat. Obie te myśli składają się na coś, co nazwał ideą „krytyki przez decentrację”
George Marcus szczerze wyznaje, że autorzy świadomie „zabałaganili swe teksty”. Do dobrego tonu należy łączenie w jednej książce lub artykule różnych narracji czy opisu, zestawienie niewspółmiernych ujęć i perspektyw. Liczy się „otwartość” tekstu. Należy dać wyraźnie do zrozumienia, że autor posiadający formalnie prawa do publikacji to zaledwie reprezentant jednego z wielu dających się zaakceptować stanowisk, twórca jednej z wielu historycznych prawd zawartych w danym dziele. Jego analiza nie może okazać się nazbyt koherentna, powinna raczej być kompilacją różnych, często sprzecznych ze sobą albo nieprzyjących do siebie relacji i ocen. Byłoby to zresztą jak najbardziej zgodne ze stylistyką postmodernizmu zakazującej tworzenia pojęć, które odnosiłyby się do jakichkolwiek całości czy kategorii pojęciowych mających unitarny charakter. Dzieła postmodernistyczne czy to w naukach społecznych, czy to na polu sztuki i literatury stają się pochwałą i przykładem łączenia wszelkich sprzeczności i wieloznaczności.
Wielka narracja kapitalizmu w postaci postmodernistycznej
Myśl te jako pierwsi sformułowali przedstawiciele anglosaskiej lewicy:
• Fredric Jameson
• David Harvey
• Terry Eagleton
• Perry Anderson

- ponowoczesność –mieszanka postmodernistycznej kultury i płynnego kapitalizmu, pod względem kulturowym, gospodarczym, politycznym sprawia wrażenie monolitu
- współczesną kulturę pociągają dwie możliwości: pragnienie by przemyśleć na nowo modernizm , włączając jego elementy jako korektę do nowej kultury postmodernizmu (przykład minimalizmu), oraz dążenie do rzucenie się w strumień konsumpcji i doświadczeń ( dziedzictwo pop-artu)
- przedmiotem analizy krytyka czy teoretyka jest „tekst”, czyli dowolny wytwór kultury, który poddaje się interpretacji : film, książka, budynek itp. Należy zaznaczyć, że wszystkie teksty są polityczne. Każdy z nich stanowi „akt symboliczny”, u jego podstaw znajdują się społeczno-polityczne sprzeczności. Badając formę każdego tekstu należy posługiwać się negatywną i pozytywną hermeneutyką. W ten sposób zobaczymy uwikłanie danej formy w system oraz to, co w danej formie pochodzi z przyszłości.
- aby poznać ukryta funkcję ponowoczesnej kultury należy użyć modelu psychoanalitycznego. Tekst (akt symboliczny) stanowi symptom wypartej sprzeczności, która znajduje się wewnątrz całego społeczeństwa
- poszukując modelu dla nowej uniwersalności Eagleton zwraca się w kierunku ciała , które ma być głównym przeciwnikiem późnego kapitalizmu. Wszechobecnośc negliżu w postmodernistycznej ikonografii to tylko maska, skrywająca u podstaw antymaterializm obecnej epoki. Dzisiejszą konsumpcją rządzi nienasycenie. To co kiedyś było znane jako duch pionierski dziś jest znane jako postmodernizm.
- całą myśl postmodernistyczną cechuje absurdalny „wszystko lub nicyzm”, upodobanie do pośpiesznych syntez i uogólnień
Full transcript