Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

PUSTYNIE GORĄCE

No description
by

Dagmara Polak

on 13 June 2014

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of PUSTYNIE GORĄCE

Pustynia – teren o znacznej powierzchni, pozbawiony zwartej szaty roślinnej wskutek małej ilości opadów i przynajmniej okresowo wysokich temperatur powietrza, co sprawia, że parowanie przewyższa ilość opadów. Na gorących pustyniach temperatury sięgają do 50 °C (najwyższa zanotowana temperatura to 57,7 °C), nocą zaś dochodzą do 0 °C. Charakterystyczne są dla nich też znaczne amplitudy dobowe temperatury. Stały deficyt wilgotności - roczne sumy opadów nie przekraczają 250 mm.
Na pustyniach żyje wiele gatunków zwierzat, chcemy wam przedstawić chociaż kilka z nich
ZWIERZĘTA
Roślinność na pustyniach jest uboga, ale wiele roślin przystosowało się do tak skrajnych warunków klimatycznych poprzez skrócenie okresu wegetacyjnego na okres pory deszczowej, gromadząc wodę wydłużając system korzeniowy, tak by sięgał do zasobów wody podziemnej na znacznych głębokościach, czy wytwarzając kutykulę – cienką warstwę kutyny, która zabezpiecza przed nadmierną utratą wody. Roślinność taka nie zajmuje jednak więcej niż 10% powierzchni. Większe płaty roślinności występują w oazach.Pustynne rośliny, ożywające po każdym deszczu, są pokarmem dla niezliczonych rzesz owadów.
ROŚLINNOŚĆ
PUSTYNIE GORĄCE!
prezentacja
CO TO JEST PUSTYNIA?
DIAGRAM KLIMATYCZNY GORĄCYCH PUSTYŃ
Diagram wyraźnie pokazuje, że
sumy opadów są minimalne.
GŁÓWNE PUSTYNIE W STREFIE ZWROTNIKOWEJ:
PUSTYNIA KALAHARI
Na północy suche lasy oraz wilgotne i suche sawanny, na południu roślinność półpustynna oraz pustynna. Nieliczne rzeki okresowe, na północy bagna (Okawango i Makgadikgadi) oraz jezioro Ngami. Liczne parki narodowe. Niesłusznie nazywana jest pustynią, pokrywające ją formacje roślinne zaliczane są do sawanny. Większość opadów wsiąka w podłoże, dlatego większość terenu pod względem zaopatrzenia w wodę przypomina pustynie. Większą jej część pokrywają piaski, spod których w nielicznych miejscach wznoszą się wzgórza zbudowane z litych skał. Piaski Kalahari są pochodzenia rzecznego. W okresie obfitych opadów może zmienić się na krótki czas w kipiące zielenią pastwisko. W czasie lata zdarzają się opady deszczu - opady roczne na Kalahari wynoszą 76–190 mm. Otaczająca pustynię Niecka Kalahari obejmuje powierzchnię ok. 2,5 mln km² rozciągając się dalej na tereny Botswany, Namibii i RPA a nawet wdziera się częściowo na tereny Angoli, Zambii i Zimbabwe.
Pustynie w strefie zwrotnikowej:
Sahara - północna Afryka, np;
Kalahari - południowa Afryka
Namib - południowa Afryka
Atacama - Chile, Ameryka Płd.
Wlk. Pustynia Piaszczysta - Australia
Pustynia Nubijska - Sudan, północna Afryka
Pustynia Libijska - Libia, północna Afryka
Pustynia Arabska - Egipt, północna Afryka
NAMIB
Pustynia Namib- położona jest głównie w Namibii, w południowo-zachodniej Afryce na wybrzeżu Atlantyku. Rozpoczyna się na terenie Angoli i rozciąga wzdłuż całego wybrzeża Namibii, tj. od ujścia rzeki Kunene na granicy z Angolą na północy po ujście rzeki Oranje na południu, na granicy z RPA.
ATAKAMA
Atakama (Atacama, hiszp. Desierto de Atacama) – pustynia mglista w Ameryce Południowej. Należy do najsuchszych obszarów na świecie. Leży w północnej części Chile, między Kordylierą Nadbrzeżną a Kordylierą Zachodnią. Znajduje się w obrębie dwóch chilijskich prowincji Norte Chico i Norte Grande.
Roczna suma opadów nie przekracza 100 mm, co jest związane z położeniem (strefa zwrotnikowa). Jedną z głównych przyczyn tak suchego klimatu jest zimny Prąd Peruwiański.
WIELKA PUSTYNIA PIASZCZYSTA
Wielka Pustynia Piaszczysta (ang. Great Sandy Desert) – piaszczysta pustynia w północno-zachodniej części Australii Zachodniej na południe od wyżyny Kimberley, granicząca od południa z Pustynią Gibsona, w 2009 roku wpisana na listę rezerwatów biosfery UNESCO. Obszar jej wynosi ok. 360 000 km², a opad roczny w południowej części poniżej 250 mm, na północy nie przekracza 500 mm.
Pustynia Nubijska – piaszczysta pustynia we wschodniej części Sahary. Znajduje się ona w Sudanie i południowym Egipcie pomiędzy Nilem a górami Atbaj. Spada tam około 25 mm deszczu rocznie. Występuje też koczownicze pasterstwo wielbłądów i owiec.
Pustynia Nubijska
Na tej pustyni znajdują się wydmy ;*
LIBIJSKA PUSTYNIA
Libijska Pustynia-pustynia w Afryce, we wschodniej części Sahary. Powierzchnia ok. 2 mln km2. Położona na terytorum Libii, Egiptu i Sudanu. Obszar wyżynny, lekko nachylony ku północy, gdzie znajdują się obniżenia deflacyjne o założeniach tektonicznych (największe Al-Kattara, 133 m p.p.m.).
Znaczna część pustyni ma charakter ergu. Pokryta wydmami o wysokości do 300 m. Klimat zwrotnikowy, gorący z dużymi dobowymi wahaniami temperatury, skrajnie suchy. Roślinność pustynna.
ARABSKA PUSTYNIA



najdalej na północny wschód wysunięta część Sahary, pomiędzy wybrzeżem Morza Czerwonego na wschodzie i doliną dolnego Nilu na zachodzie, na terytorium Egiptu. Pustynia Arabska jest obszarem górsko-wyżynnym
ALOESY
Aloes – rodzaj jednoliściennych sukulentów liściowych. Liczy 330–400 gatunków (różnice zależą od ujęcia systematycznego taksonów). Należą do niego formy drzewiaste, krzewiaste, byliny, niekiedy liany. Zasięg występowania roślin z tego rodzaju obejmuje Półwysep Arabski, Afrykę i Madagaskar. Gatunkiem typowym jest Aloë perfoliata L.
KAKTUSY
Kaktusy i inne sukulenty wykorzystują swoje zapasy wody do fotosyntezy i innych niezbędnych dla życia procesów. Kiedy tempo pobierania wody z gleby jest tak niskie, że ma ujemny wpływ na fotosyntezę, sukulenty pobierają wodę ze specjalnej tkanki magazynującej. W łodydze kaktusa może być gromadzona duża ilość wody, a niektóre gatunki mogą tracić nawet połowę swoich zapasów, zanim ujawnią się negatywne tego skutki. U wielu kaktusów liście są zredukowane do postaci kolców, co obniża straty wody, a fotosyntezę przeprowadzają komórki zielonych łodyg.
Agawa
Agawa-rodzaj roślin z rodziny agawowatych. Liczy ponad 100 gatunków. Łodyga-silnie skrócona.
Liście- są grube i mięsiste oraz pokryte drobnymi, ale ostrymi kolcami.Kwiaty-wszystkie gatunki agaw są hapaksantami (kwitną tylko jeden raz w życiu). Zakwitają w wieku 6–15 lat, ale niektóre gatunki później, nawet w wieku ok. 100 lat. Tworzą wówczas pojedynczy pęd kwiatowy o wysokości do 12 m, z ogromną liczbą (do kilkunastu tysięcy) kwiatostanów.
Rozchodnik
Rozchodnik- rodzaj roślin należący do rodziny gruboszowatych. Według różnych ujęć taksonomicznych należy do niego od ok. 280 do ok. 470 gatunków występujących głównie na półkuli północnej. Wiele gatunków to rośliny ozdobne, zazwyczaj sukulenty w naturze rosnące w miejscach suchych – na terenach skalistych i piaszczystych, ale należą tu też gatunki leśne i siedlisk bagiennych.
WIELBŁĄDY
Charakterystyczny garb lub garby na grzbiecie, będących miejscem odkładania zapasów tłuszczu. Wielbłąd potrafi w nim zgromadzić nawet do 45 kg tłuszczu, co ma związek z drugą charakterystyczną cechą wielbłądów – ich odpornością na długotrwały brak wody. Warstwa tłuszczu na grzbiecie zwierzęcia pełni rolę izolatora, który wraz z gęstą sierścią ułatwia regulowanie temperatury ciała organizmu, a co za tym idzie – zmniejsza ilość wody odparowywanej w procesie pocenia się zwierzęcia.
FENKI


Są najmniejszym przedstawicielem rodziny psowatych, uchodzi za największego ssaka drapieżnego Sahary. Ma charakterystyczne, duże uszy, dorastające do 5 cm, dzięki którym ma dobry słuch i może efektywnie chłodzić ciało. Fenek jest zwierzęciem nocnym. Odżywia się szarańczakami, chrząszczami, poluje także na ptaki i gryzonie
Myszoskoczki to gryzonie. Długość ciała w zakresie 15-30 cm, włączając ogon, którego długość stanowi około połowy długości całego ciała. Zamieszkują sawannę, stepy oraz rejony pustynne. Ich środowisko naturalne jest suche. Dlatego też myszoskoczek jest przystosowany do oszczędzania wody w organiźmie poprzez wydalanie niewielkich ilości moczu. Ciepłotę ciała dość dobrze utrzymują dzięki owłosionemu ogonowi i małym uszom zewnętrznym. Ich znakomicie rozwinięte ucho wewnętrzne i środkowe zapewnia im doskonały słuch, nawet przy bardzo niskich częstotliwościach. Myszoskoczki komunikują i rozpoznają się za pomocą zapachu, raczej rzadko wydobywają jakiekolwiek odgłosy.
Myszoskoczki
Grzechotniki
Gatunek jadowitego węża. Przesuwając się po sypkim podłożu wąż skręca ciało w boczne pętle, dzięki czemu dobrze przylega do piasku. Powstają przy tym charakterystyczne "szlaczki". Taki sposób poruszania się pozwala grzechotnikowi wykonywać szybkie ruchy. Gdy czuje się zagrożony lub zaniepokojony, potrząsa grzechotką 40-60 razy na sekundę.
Owca Grzywiasta
Żywią się trawą, ziołami, porostami, krzewami i liśćmi akacji. Potrafią znieść braki w pożywieniu, dzięki czemu mogą zamieszkiwać kamieniste wyżyny i tereny pustynne. Rogi występują u obu płci, jednak u samców są silnie zakrzywione i dłuższe (do 80 cm) niż u samic (do 40 cm). Z powodu nadmiernych polowań gatunek w stanie dzikim uznano za narażony na wyginięcie.
Moloch kolczasty (moloch strachliwy) to jaszczurka z rodziny agam. Żyje na pustyniach i półpustyniach w Australii. Ma około 20 cm długości. Ma krępą budowę ciała. Jest pomarańczowo-brązowej barwy i pokryta jest pochylonymi w różnych kierunkach, rogowymi kolcami. Najdłuższe kolce sterczą nad pyskiem i oczami. Porusza się wolno, żywi się głównie mrówkami.
MOLOCH KOLCZASTY (STRACHLIWY)
Pustynny Skorpion to gatunek Rahi
Żyją pojedynczo na pustyniach, są drapieżnikami. Żywią się mniejszymi Rahi. Zakopane w wydmach czekają na ofiarę. Zdarza się że atakują Toa lub Matoran. Ich jad paraliżuje w około 10 minut, a po 24 godzinach zabija. Po odpowiednim spreparowaniu jest bardzo skuteczną trucizną. Posiada kolce na odnóżach, a jego twarde szczypce potrafią zmiażdżyć żebra ofiary. Ciężkie do pokonania w pojedynkę, ich wrażliwym punktem jest szyja, która może być jednak zaatakowana tylko od dołu.
PUSTYNNY SKORPION
Ssak z rodziny krętorogich.
Osiaga długość od 90-110 cm, a wysokośc od 55-65 cm.
Waży od 15-20 kg, a żyje ok. 10-12 lat.
Jej ciaża trwa 6 miesięcy, a liczba młodych wynosi 1.
GAZELA DORKAS
Mamy nadzieje, ze choć troche przybliżyłyśmy Wam ,,charakter'' pustyń goracych. Występuje na nich życie, mimo iż nie sa tam godne warunki do życia. Dziękujemy za uwagę ;)
PODSUMOWANIE
WYKONAŁY
-MARIA CHLEBEK
-DAGMARA POLAK
-ZUZANNA PAPIERZ
-ANNA LIPIEŃ
:)
Full transcript