Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Włoskie państwo socjalne

Włoskie państwo socjalne
by

Piotr Siuda

on 26 April 2010

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Włoskie państwo socjalne

Reformy lat 90-tych reforma Amato z 1992 roku:
zaostrzenie kryteriów pobierania podstawowej emerytury
podniesienie granicy wieku emerytalnego (z 60 na 65 lat w przypadku mężczyzn, z 55 na 60 lat w przypadku kobiet)
zwiększenie okresu ubezpieczenia
wydłużenie okresu płacenia składek (minimalny okres płacenia składek podniesiony został z 15 na 20 lat)
dostoswanie systemu naliczania emerytur względem wysokości dochodów (wybrana do naliczania emerytury baza zarobków została stopniowo rozszerzona ze średnich dochodów ostatnich 5 lat na z ostatnich 10 lat)
ograniczenie wyrównywania emerytur wobec zmian kosztów utrzymywania
poprzez reformę emerytur obniżyła się kwota bazowa w systemach ubezpieczenia emerytalnego z 80% (po 40 latach płacenia składek) na 68%
pierwsze poważne reformy mające przeciwdziałać problemom strukturalnym i narastającemu kryzysowi systemów zabezpieczenia socjalnego
były częścią obszernego programu konsolidacji budżetu oraz wyraźnym dążeniem do oszczędzania (na przykład deklarowanym celem reform emerytalnych było ustabilizownanie wydatków na emerytury na ówczesnym (wysokim) poziomie [14% PKB])
cztery pola: polityka emerytalna, polityka zdrowotna, polityka rynku pracy, polityka rodzinna
mimo że przeważały reformy restrykcyjne to jednak można również mówić o pewnych odstępstwach od reguły i wprowadzeniu reform ekspansywnych
podubodwane były drugim obok konsolidacji finansowej dążeniem - stworzeniem równowagi i sprawiedliwości między różnymi świadczeniami socjalnymi a wzrostem wydajności ustawa z 1992:
tymczasowe wstrzymanie gwarancji nowych emerytur wg wysłużonych lat pracy reforoma Diniego z 1995 (wprowadzona w związku z tym, że reforma Amato nie przynisła spodziewanych oszczędności; "najbardziej radykalna z reform w historii włoskiego państwa opiekuńczego"):
bezpośrednie powiązanie stóp wzrostu i systemu naliczania emerytur
stopniowe przestawiene dotychczasowego systemu naliczania emerytur względem wsokości dochodów (sistema retributivo) na system odnoszący się do wysokości składek (sistema contributivo) - zasada redystrybucji została znacznie ograniczona na rzecz zasady ekwiwalentności (przy obliczaniu emerytury zaczęto sugerować się rzeczywiście zapłaconymi i obliczonymi składkami) (jako podstawa służy od czasu reformy Amato nie dochód z ostatnich lat, lecz dochody z całego życia)
wydłużenie okresu płacenia składek za wysłużone lata pracy z 35 do 45 lat
elastyczny system wieku emerytalnego od 57 do 65 lat (odciągnięcia w przypadku prejścia na wcześniejszą emeryturę)
rozszerzenie obligatoryjnego ubezpieczenia emerytalnego poprzez włączenie dalszych grup pracobiorców i wolnych zawodów
wprowadzenie nowych przepisów antyakumulujących renty
poszrzenie okresu urlopu opiekuńczego i na wychowanie dzieci Reforma Prodiego z 1997:
- wprowadzona przez nową, wyłonioną w wyniku wyborów z 1996 roku koalicję centro-lewicową
- szukała kolejnych oszczędności w związku z integracją europejską
- była częścią zakrojonego na szeroką skalę kursu oszczędnościowego Prodiego
- opracowana była przez tzw. komisję Onofriego (profesor ekonomii z Bolonii)
- była wynikiem kompromisu, na który poszedkł Prodi wskutek protestów Rifondazione Comunista (partia neokomunustów) i związków zawodowych
- Czego dotyczyła:
zaostrzenie kryteriów otrzymywania emerytury za wysłużone lata pracy przede wszystkim w sektorze publicznym poprzez sukcesywne równouprawnienie z pracobiorcami z sektora prywatnego
czasowe skreślenie waloryzacji rent i emerytur na 1998 rok ustawa z 1995:
pierwsza ustawowa regulacja w celu stworzenia drugiego filaru systemu ubezpieczeń emerytalnych, dobrowolny system emerytur dodatkowych w formie funduszy emerytalnych Zniesienie tzw. scala mobile w 1992.
Wprowadzona w 1945 roku scala mobile była rodzajem zinstytucjonalizowanego wyrównywania - wszystkie płace dopasowywane były automatycznie do inflacji. To powiązanie płac ze wzrostem cen doprowadziło w przeszłości do napędzającego inflację wzrostu płac (spirala płacowo-cenowa). Ponieważ zniesienie scala mobile było ważne w kontekście integracji europejskiej również związki zawodowe zgodziły sie ostatecznie na reformę (mimo iż zawsze sie jej sprzeciwiały). POLITYKA EMERYTALNA POLITYKA RYNKU PRACY DWA TRENDY:

uelastycznienie i deregulacja rynku pracy - stworzenie dodatkowych możliwości zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin i na umowy na czas określony, złagodzono przepisy chroniące przed wypowiedzeniem

zreformowanie systemu stosunków przemysłowych przez powrót do korporacyjnych strategii negocjacyjnych

Narodowe pakty socjalne (trójstronne - rząd,
związki pracodawców i związki zawodowe):
1992 - porozumienie w celu zniesienia automatycznej indeksacji zarobków (dostosowanie poziomu wynagrodzeń do wzrostu cen i kosztów utrzymania)
1993 - umowa o kosztach pracy
Chociaż największe krajowe związki zawodowe (CGIL, CISL, UIL) popierały powściągliwą politykę płacową oraz konsensus w sprawie euro - to jednak propozycje komisji Onofriego (szczególnie skrócenie okresów przejściowych) związki odrzuciły POLITYKA RODZINNA,
czyli reformy ekspanyswne 1994 - dopłata pieniężna za każde 3 i kolejne dziecko w rodzinie
1995 - zwiększenie świadczeń rodzinnych dla rodzin z więcej niż 2 dzieci
1996 - od tego roku obowiązują zmienione grupy dochodowe, którym należą się świadczenia rodzinne; wspierają one rozwój rodzin wielodzietnych o niskich dochodach
POLITYKA ZDROWOTNA 1992:
- wzmocnienie orientacji rynkowej w miejscowych jednostkach
opieki zdrowotnej (przekształcenia w przedsiębiorstwa
publiczne)
- przedsiębiorstwa owe otrzymują zasadniczo większą
autonomię prawną, organizacyjną i bilansową
- postępująca decentralizacja jednostek poprzez rozłożenie
kontroli finansowej na regiony
- podwyższenie obowiązku współuczestnictwa ubezpieczonych
w kosztach opieki zdrowotnej PRZYCHYLNOŚĆ OPINII PUBLICZNEJ

ze względu na skuteczność zabezpieczenia socjalnego we Włoszech uważa się, że redukcja wydatków socjalnych jest ważna
szeroko dyskutowane jest zwalczanie oszustw
- płacenie składek
- niezgodne z przepisami pobieranie świadczeń
propozycja prywatyzacji utrzymujących się z własnych środków funduszy sektora świadczeń socjalnych PRZESZKODY
ciężka sytuacja na rynku pracy
ostre różnicee ekonomiczne między Północą i Południem
opór partnerów socjalnych (związki zawodowe)
Najwyższy Trybunał Konstytucyjny (wielokrotnie przeciwstawiał się restrykcyjności i przyczynił do rozbudowy państwa socjalnego). Europejski wpływ DWA RODZAJE WPŁYWU EUROPEJSKIEGO
(Leibfried i Pierson):

bezpośredni
- integracja pozytywna - bezpośrednie wkraczanie, UE przez
inicjatywy socjalno-polityczne, zarządzenie i
dyrektywy
- ingerencja negatywna - usuwanie uregulowań narodowych, niemożliwych do
pogodzenia z polityką UE

pośredni
- polityka gospodarcza (szczególnie unia walutowa) zwiększa nacisk na publiczne
budżety
Komuniści - Prodi uzależniony był od
poparcia komunistów, którzy wywołali
kryzys rządowy, ale w zamian za 35-godzinny tydzień pracy ustąpili wobec presji związanej z integracją z UE WPŁYW UE NA WŁOSKIE PAŃSTWO SOCJALNE:
szczególne znaczenie ma wpływ bezpośredni
reformy lat 90-tych były wynikiem bezpośrednich bodźców powstałych po zawarciu traktatu w Maastricht - konieczność podporządkowania sie Unii i chęć dalszej integracji uczyniła reformy możliwymi
"nacisk" UE przyczynił się do dyskusji z partnerami socjalnymi
niepowodzenia związane z integracją pozwalają forsować zmiany
wiara pokładana w UE (ludzie we Włoszech zawsze wiązali z nią nadzieje na polepszenie warunków w kraju - w ankietach Włosi konsekwentie zaliczali się do największych zwolenników zjednoczenia europejskiego)
dążenie do znalezienia się w zasadniczej grupie Unii Walutowej uczyniło
koniecznym wprowadzenie reform lat 90-tych i gwarantowało konsensus wokół
owych reform - panowało przekonanie, że gdyby Włochy nie wzięły udziału w
pierwszej rundzie EWU, wiązałoby się to z margiznalizacją; niektórzy
wskazywali nawet na możłiwość secesji "Padanii", którą propagowała
prowicowo-populistyczna partia Lega Nord; wskazywano na oczekiawne
wskutek wprowadzenia euro obniżki odsetek bankowych, co obniżyłoby dług
państwa oraz poprawiło warunki inwestowania
to wszystko ułatwiło restrykcyjne reformy
"1990s will be remembered as a crucial decade for Italy's firm and
irreversible 'anchoring' to the European core".
Patria PRZESZKODY (do 1992 roku):
rozdrobniony i spolaryzowany system polityczny
częste zmiany rządów (heterogeniczonść wielopartyjna)
rozdrobnienie i partykularyzmy wewnątrzpartyjne (chrześcijańska-demokracja od 1946 do 1994 roku nieprzerwanie najsilniejsza frakcja w parlamencie)
ustanie konkurencji wśrod partii - brak nacisku na głębsze reformy

CZYNNIKI SPRZYJAJĄCE:
"likwidacja" korupcji w 1992 roku skutkująca deleko idącymi zmianami politycznymi
- w trakcie znanego pod hasłem Tangentopolii (metropolia korupcji) skandalu
korupcyjnego pozbawiono władzy prawie całą klasę polityczną, a partie, które wywarły
decydujący wpływ na Włochy w okresie powojennym, zniknęły z życia publicznego
- partie, które wspierały Amato były osłabione przez aferę - jego partenrzy przestali
istnieć jako gracze zgłaszający swoje weto
- "Narodowy stan wyjątkowy"
- kryzys roku 1992 utorował drogę tak zwanej ustawie upoważniającej (legge delega),
która pozostawiała rządowi w dużym stopniu wolną rekę dla reform w centralnych
zakresach i ograniczyła możliwości wpływu parlamentu
profil ważnych polityków
- eksperci do spraw gospodarczych i finansowych
- rządy "techników" - rzeczwo i czasowo ograniczone rządy przejściowe (Amato, Dini) -
poza ścisłą kontorlą partyjną, poza konkurencją partyjną
- rządy "techników" - ułatwiony konsensus z partnerami socjalnymi (których pozycja
wskutek kryzysu wzrosła) ze względu na brak ścisłej przynależności partyjnej
wspieranie reform przez lewicę - PDS (byłą partię komunistyczną) [partię rządzącą - z wyjątkiem koalicji prawicowej remiera Berlusconiego (1994) wszystkie rządy między 1992 a 2001 rokiem były rządami centrolewicowymi lub "rządami techników"] - naciski związane z eurointegracją, napięta sytuacja budżetowa, obawa przed Legra Nord, paradygmat ekspansji państwa socjalnego stracił u większości Włochów z Północy na zasadności i atrakcyjności
NAUKOWIEC:
ukończył w 1960 studia prawnicze pierwszego stopnia na Uniwersytecie w Pizie
wykładowca na uczelniach w Modenie, Perugii i Florencji
stanowisko profesora na Uniwersytecie Rzymskim – La Sapienza
kilkadziesiąt książek i artykułów naukowych z zakresu prawa, ekonomii i administracji publicznej

POLITYK:
od 1958 należał do Włoskiej Partii Politycznej (socjalistyczna)
w okresie 1983-1994 poseł do Izby Deputowanych IX, X i XI kadencji
od 1987 do 1988 wicepremier i minister skarbu w rządzie Giovanniego Gorii, do 1989 minister skarbu w gabinecie Ciriaca De Mity
od czerwca 1992 do kwietnia 1993 roku premier
później szef centralnego urzędu antymonopolowego, minister ds. reform instytucjonalnych, minister skarbu, ponownie premier (kwiecień 2000 - czerwiec 2001), senator, wiceprzewodniczący Konwentu Unii Europejskiej, jeden z głownych autorów traktatu lizbońskiego
w 2008 powraca do pracy naukowej

KORUPCJA?
Kiedy w 1992 roku doszło do ujawniania kolejnych afer korupcyjnych z udziałem czołowych polityków socjalistycznych i chadeckich, wobec Giuliana Amato nie stawiano jakichkolwiek zarzutów w ramach Tangentopoli (mimo ścisłych powiązań i kontaktów ze skorumpowanymi politykami). Był krytykowany za dekret mogący prowadzić do blokowania postępowań antykorupcyjnych i ograniczania niezależności organów śledczych.

Był jednym z czołowych animatorow reform włoskiego państwa socjalnego.




GIULIANO AMATO GIULIANO AMATO
(ur. 13 maja 1938 w Turynie) Ukończył studia ekonomiczne we Florencji, szkolił się także na amerykańskich uniwersytetach w stanach Minnesota i Michigan.

Od 1959 pracował w Międzynarodowym Funduszu Walutowym. Doszedł do stanowiska dyrektora wykonawczego MFW na Włochy, Grecję, Portugalię i Maltę. W 1979 został członkiem zarządu Banca d'Italia (włoskiego banku centralnego).

Kariera polityczna:
w 1994 powołano go na urząd ministra skarbu w pierwszym rządzie Silvia Berlusconiego
w styczniu 1995 mianowany na urząd premiera Włoch (technokratyczny rząd przejściowy)
od października 1995 do lutego 1996 był jednocześnie ministrem sprawiedliwości
od 17 maja 1996 do 6 czerwca 2001 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych w czterech kolejnych rządach, kierowanych przez Romano Prodiego, Massima D'Alemę (w obu gabinetach tego premiera) i Giuliana Amato
w 2001 i 2006 wybierany do Senatu
obecnie senator (powrócił do współpracy z Berlusconim) LAMBERTO DINI
(ur. 1 marca 1931 we Florencji) NAUKOWIEC:
od 1963 asystent na wydziale nauk politycznych Uniwersytetu Bolonii
w 1966 otrzymał tytuł profesora i pozostał nim do 1999.

POLITYK:
kojarzony z lewym skrzydłem Chrześcijańskiej Demokracji
minister gospodarki od listopada 1978 do marca 1979
1996 - 1998 - premier
w marcu 1999 Romano Prodi został mianowany Przewodniczącym Komisji Europejskiej w Brukseli, które to stanowisko piastował do końca 2004 roku
2006 - 2008 - premier

REFORMY LAT 90:

To jego rząd w latach 90 wprowadził znaczące przedsięwzięcia oszczędnościowe, których częścią była restrykcyjna polityka odnośnie świadczeń socjalnych.

CIEKAWOSTKI:

W 1978 Prodi wskazał miejsce ukrycia zwłok porwanego i zamordowanego przez Czerwone Brygady polityka Aldo Moro. Prodi powoływał się przy tym na "seans spirytystyczny", co wzbudziło wiele wątpliwości dotyczących faktycznego źródła informacji. Wątpliwości te powróciły po oskarżeniu Prodiego o współpracę z KGB w latach 90 i ponownie w 2005 roku.

Jest zapalonym rowerzystą, w młodości brał nawet udział w wyścigach kolarskich. Przez ostatnie 30 lat wybierał się na wspólne wycieczki z takimi sławami kolarstwa jak Eddy Merckx, Mario Cipollini, Gianni Bugno czy Paolo Bettini.
ROMANO PRODI
(ur. 9 sierpnia 1939 w Scandiano) Politycy WŁOSKIE PAŃSTWO SOCJALNE
CZĘŚĆ II Reformy ekspansywne (głównie w drugiej połowie lat 90-tych - trójstronne pakty socjalne z ważną rola partnerów socjalnych):
1993 - rewitalizacja paktów solidarnościowych wprowadzonych w 1984 r., które ukierunkowywały na adekwatny podział czasu pracy w celu uniknięcia zwolnień
1994 - stopniowe podwyższenie poziomu świadczeń w ramach powszechnego ubezpieczenia od bezrobocia
1995 - wprowadzenie nowego systemu pomocy dla bezrobotnych po upływie świadczeń socjalnych
1996 - porozumienie o wprowadzeniu umów o pracy na czas określony, utworzenie terytorialnych paktów o zatrudnieniu i reforma systemu edukacyjnego
1997 - ustawa o wspieraniu zatrudnienia - firmy, które realizują skrócony czas pracy i w ten sposób tworzą nowe miejsca pracy, otrzymują zniżki podatkowe i składkowe
1998 - reforma systemów rynku pracy i edukacji Dziękuję za uwagę
Full transcript