Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

discipline your child

Πειθαρχία και όρια στη συμπεριφορά του παιδιού. Μαρία Πομποδάκη - http://www.pompodaki.gr
by

jano kary

on 27 January 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of discipline your child

Τι είναι πειθαρχία Πότε η πειθαρχία
είναι
αποτελεσματική Αποτελεσματική
πειθαρχία στην πράξη Τι κάνουμε με
το παιδί που πεισμώνει Η πειθαρχία είναι μία μαθησιακή διαδικασία που στόχο έχει να
καλλιεργήσει την υπευθυνότητα. Για το λόγο αυτό
δεν πρέπει να βασίζεται στη δύναμη, στον έλεγχο,
στην τιμωρία και στην αρνητική συμπεριφορά του παιδιού. Αποτελεσματική είναι η πειθαρχία όταν:
Είναι μια συστηματική και συνεχής προσπάθεια που βοηθάει τα παιδιά να αποκτήσουν σταδιακά εσωτερικό έλεγχο.
Ο ενήλικας είναι αυτός που καθοδηγεί και δίνει το παράδειγμα.
Στοχεύει στην επίτευξη της ισορροπίας ανάμεσα στην ανάγκη του παιδιού να απαιτεί από τους άλλους και στην ικανότητα του να αναγνωρίζει και να ανταποκρίνεται σε όσα απαιτούν οι άλλοι από αυτό.
Λαμβάνει υπόψη τη συναισθηματική ζωή του παιδιού, την καθημερινότητά του, τους στόχους και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει κάθε παιδί στα διαφορετικά στάδια της ανάπτυξής του.
Ο ενήλικας ενθαρρύνει το παιδί να μάθει να λύνει μόνο του τα προβλήματά του, αποφεύγοντας να το προστατεύει και χωρίς να παίρνει την ευθύνη για πράγματα που αφορούν στο ίδιο.
Ο γονέας παρακινεί το παιδί να παίρνει μόνο του τις αποφάσεις και να δοκιμάζει τη σχέση μεταξύ των πράξεων του και των συνεπειών τους Πρώτο βήμα: Κατανόηση του σκοπού της αρνητικής συμπεριφοράς των παιδιών Κάθε συμπεριφορά έχει ένα σκοπό ή αποβλέπει σε κάποιο στόχο (ιδιαίτερα όταν αυτή η συμπεριφορά συνεχίζεται). Ο πιο σημαντικός από αυτούς τους σκοπούς είναι να νιώσουν ότι ανήκουν και ότι είναι σημαντικά άτομα μέσα στην οικογένεια, στην τάξη, στην ομάδα των φίλων τους, στην κοινότητα.
Οι πιο σημαντικοί στόχοι ενός παιδιού με αρνητική συμπεριφορά είναι:
1ος στόχος: Να τραβήξει την προσοχή
Πεποίθηση του παιδιού: “Αξίζω μόνο όταν οι άλλοι με προσέχουν” ή “Δεν αξίζω, τουλάχιστον όμως δε θα περάσω απαρατήρητος”.
2ος στόχος: Να δείξει δύναμη
Πεποίθηση του παιδιού: “Αξίζω όταν είμαι δυνατός και κάνουν οι άλλοι ότι θέλω εγώ” ή “Δεν αξίζω αλλά θα δείξω στους άλλους ότι εγώ είμαι ο δυνατός”.
3ος στόχος: Να πάρει εκδίκηση
Πεποίθηση του παιδιού: “Αξίζω μόνο όταν πληγώνω τους άλλους” ή “Δεν αξίζω, τουλάχιστον όμως θα ανταποδώσω το χτύπημα”.
4ος στόχος: Να επιδείξει ανικανότητα / ανεπάρκεια
Πεποίθηση του παιδιού: “ Δεν αξίζω, δε μπορώ να τα καταφέρω” ή “Αν δεν το κάνω, θα το κάνουν αυτοί για μένα”. Δεύτερο βήμα: Ενίσχυση της θετικής συμπεριφοράς του παιδιού Συνήθως γνωρίζουμε τι δε θέλουμε να κάνουν τα παιδιά, αλλά σπάνια παρατηρούμε και αναγνωρίζουμε τη θετική συμπεριφορά τους. Για να μπορέσει ένα παιδί να εκδηλώνει μια θετική συμπεριφορά, χρειάζεται να το ενθαρρύνουμε όταν την εκδηλώνει.
Σημαντικό είναι να:
Φροντίζουμε ο έπαινος να εξαρτάται από τη συμπεριφορά του παιδιού
Επαινούμε το παιδί αμέσως.
Επαινούμε το παιδί, διατηρώντας οπτική επαφή μαζί του, χαμογελώντας, δείχνοντας ενθουσιασμό
Επαινούμε όχι μόνο την τέλεια συμπεριφορά αλλά και κάθε προσπάθεια προς την επιθυμητή συμπεριφορά.
Ενθαρρύνουμε ακόμη και στην αποτυχία.
Επαινούμε το παιδί μπροστά σε άλλους ανθρώπους
Ορίζουμε ξεκάθαρα την επιθυμητή συμπεριφορά και προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς ως προς την ενθάρρυνσή της.
Επιλέγουμε αμοιβές που παρέχουν αρκετή ενίσχυση στο παιδί ως αποτέλεσμα μία θετικής συμπεριφοράς.
Αντικαθιστούμε σταδιακά τις υλικές αμοιβές με την κοινωνική αποδοχή. Τρίτο Βήμα: Εφαρμογή των φυσικών και λογικών συνεπειών Φυσική συνέπεια είναι αυτή που επιτρέπει στα παιδιά να διδαχτούν από τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Είναι οποιοδήποτε επακόλουθο προκύπτει από τις ενέργειες ενός παιδιού όταν δεν παρεμβαίνει ο ενήλικας.
Λογική συνέπεια είναι αυτή που επιτρέπει στα παιδιά να διδαχτούν από την πραγματικότητα της κοινωνικής τάξης. Ο ενήλικας δηλαδή καθορίζει τις συνέπειες, οι οποίες συνδέονται λογικά με τη συγκεκριμένη κατάσταση. Σημαντικά σημεία στην εφαρμογή των φυσικών και λογικών συνεπειών Φροντίζουμε οι συνέπειες να είναι άμεσες και κατάλληλες για την ηλικία του παιδιού.
Φροντίζουμε η συνέπεια να έχει λογική σχέση με την αρνητική συμπεριφορά.
Ζητάμε τη γνώμη του παιδιού, όποτε αυτό είναι δυνατό.
Γνωρίζουμε και αντέχουμε εμείς οι ίδιοι να θέσουμε σε εφαρμογή τις συνέπειες.
Δίνουμε εναλλακτικές λύσεις και τη δυνατότητα της επιλογής (Πρδ: “Θέλουμε να δούμε τηλεόραση, μπορείς να συμπεριφερθείς ήσυχα ή να βγεις από το δωμάτιο”).
Βασικές προϋποθέσεις για τη δημιουργία θετικών σχέσεων Πειθαρχία και όρια στη συμπεριφορά του παιδιού ΑΜΟΙΒΑΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ
Για να κερδίσουμε το σεβασμό των παιδιών μας πρέπει να τους δείχνουμε σεβασμό. Οι γονείς που διαρκώς γκρινιάζουν, φωνάζουν, μιλούν με περιφρόνηση, χρησιμοποιούν διαφορετικά κριτήρια για τη δική τους και τη συμπεριφορά των παιδιών τους και κάνουν για τα παιδιά τους ό,τι μπορούν να κάνουν μόνα τους, δε σέβονται την προσωπικότητα των παιδιών τους. Μία καλή αρχή μπορεί να γίνει όταν συζητάμε με τα παιδιά μας, τους δίνουμε τη δυνατότητα, της επιλογής, αλλά ακόμα και όταν είμαστε διατεθειμένοι να ζητήσουμε συγνώμη για δική μας αρνητική συμπεριφορά. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ
Για να πιστέψουν τα παιδιά στον εαυτό τους, χρειάζεται πρώτα εμείς να πιστέψουμε σε αυτά. Η ενθάρρυνση περιλαμβάνει κυρίως την ανάγκη να μειώσουμε τις αρνητικές παρατηρήσεις, αναδεικνύοντας περισσότερο τα θετικά σημεία στη συμπεριφορά τους. Η συχνή ενθάρρυνση τα βοηθάει να νιώσουν ότι έχουν ικανότητες και ότι μπορούν να τα καταφέρουν. ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ
Σημαντικό στοιχείο για τη δημιουργία αρμονικής οικογενειακής σχέσης είναι και ο χρόνος που αφιερώνουμε για τη διασκέδαση των παιδιών μας. Το σπουδαιότερο ωστόσο είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα του χρόνου που αφιερώνουμε σε αυτά. Σημαντικό επίσης είναι να διαθέτουμε και χρόνο για να διασκεδάζουμε σαν οικογένεια. Οι κρίσεις πείσματος μπορεί να είναι κάποτε πολύ έντονες. Εξωτερικεύονται με κλάματα, κοκκίνισμα, δύσπνοια, χτύπημα του ποδιού, χτυπήματα τριγύρω, πτώση στο πάτωμα. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη διάρκεια μιας τέτοιας κρίσης απομονώνεται το παιδί από το περιβάλλον του και δεν αντιδρά ούτε σε ομιλία άλλων ούτε σε καθησυχαστικά λόγια. Μπορεί να πει κανείς ότι οι κρίσεις πείσματος είναι έκφραση μιας σύγκρουσης μεταξύ παιδιού και γονιών. Ένας βασικός νόμος είναι ότι οι τρόποι συμπεριφοράς που αμείβονται θα εμφανίζονται συχνότερα στο μέλλον. Αμοιβή μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και η ενασχόληση με το παιδί τη στιγμή της κρίσης. Όταν το πρόσωπο που ανατρέφει το παιδί, έπειτα από την πεισματική συμπεριφορά ασχολείται μαζί του, προσπαθώντας είτε να το ηρεμήσει ή να το μαλώσει, αμείβει χωρίς να το καταλαβαίνει το ξέσπασμα του πείσματος και αυτό έχει ως αποτέλεσμα στο μέλλον οι κρίσεις θυμού και τα ξεσπάσματα να είναι συχνότερα. Η στάση του ενήλικα σε αυτές τις κρίσεις πείσματος είναι να αποφεύγει να παίζει το παιχνίδι του παιδιού. Δεν ενισχύουμε την αρνητική συμπεριφορά δίνοντάς του αυτό που ζητάει τη συγκεκριμένη στιγμή. Δείχνουμε αδιαφορία στην αρνητική συμπεριφορά και αποχωρούμε. ΤΟ ΜΗΝΥΝΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Κάθε παιδί, για να νιώσει ασφάλεια πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα σημαντικό πρόσωπο που να το αγαπάει και να αγαπιέται από αυτό. Είναι πολύ σημαντικό να λέμε στα παιδιά μας ότι τα αγαπάμε, κυρίως όταν δεν το περιμένουν και να δίνουμε μη λεκτικά μηνύματα της αγάπης μας. Τέτοια μηνύματα μπορεί να είναι ένα χάδι, ένα αγκάλιασμα, ένα φιλί.
Full transcript