Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Antyk

No description
by

Julia Pęcherska

on 11 April 2015

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Antyk

Antyk, to epoka dziejąca się wiele wieków temu w starożytności (inna nazwa tego okresu). Słowo ''anytk''
pochodzi z języka łacińskiego, ''antiquus'' czyli ''dawny''. Początek tej epoki ściśle wiąże się z pojawieniem się pisma (pismo klinowe, stworzone ok. 3500r. p.n.e. prawdopodobnie przez Sumerów zamieszkujących Mezopotamię). Za koniec uznajemy upadek Cesarstwa zachodniorzymskiego w roku 476. Anytk rozwija się w Grecji oraz Rzymie, jednak ślady tej epoki możemy zauważyć również w Europie Zachodniej, Azji Mniejszej, Afryce Północnej, Syrii, Palestynie oraz Bałkanach ze względu na szybki rozój terytorialny Rzymu.
Antyk - epoka myślicieli
Antyk

Sztuka Starożytności

Sztuka antyku - klasycyzm. Dużą rolę w tych czasach odgrywała architektura. Symetyczne, lekko zdobione świątynie oraz rzeźby pełne ekspresji są charakterystyczne dla tego okresu. Sztuka miała nawiązywać do natury. Stawiano na humanizm; ''Człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce'' - Terencjusz
Literatura antyku
Wraz z pojawieniem się pisma powstał antyk, co za tym idzie stworzono wiele dzieł literackich. Epika, liryka, dramat - tego znanego i funkcjonującego do dzisiaj podziału literatury dokonał Platon. Gatunki te występowały w antyku dominując kolejno po sobie:
Antyk - początek
''Philosophia'', z jęzka greckiego ''umiłowanie mądrości''. Uważano, że wiedza przybliża do tego co boskie, czyli pozornie nie osiągalne, doskonałe. Filozofowie starali się odpowiedzieć na pytania dotyczące powstania świata, później zagłębiano się w tematy związane z sensem ludzkiej egzystencji. Najbardziej znanymi myślicielami tej epoki byli Platon (założyciel Akademii), Arystoteles (założyciel Likejonu) oraz Sokrates. Następni filozofowie rozwijali myśli słynnych poprzedników. Powstały dwie istotne szkoły filozoficzne: stoicka (założona przez Zenona z Kition) i epikurejska (założona przez Epikura).
Platon był uczniem Sokratesa. Jego pierwszym dziełem była mowa w obronie Sokratesa. Napisał również 35 dialogów filozoficznych oraz zbiór listów, W pobliżu Aten w gaju oliwnym stworzył Akademię, szkołę w której nauczano matematyki, gimnastyki oraz filozofii. Nazwa jego szkoły wzięła się od Akademosa; greckiego mitologicznego herosa. Jego myśli obracają się wokół tego co wieczne i dotyczą zarówno tego co w przyrodzie jak i życiu społecznym, których nie rozdziela, uznaje za tą samą kwestię. Platon uważał że z czasem wszystko przemija, ulega rozkładowi, przemianie jednak ogólna forma danego obiektu pozostaje niezmienna. Stwierdził istnienie pozazmysłowego ''świata idei'', w którym znajdują się wszytskie te ''niezmienne formy'', a to co widzimy to tylko ich kopie. W podobny sposób rozważa ''skład'' człwieka. Dzieli go na ciało w świecie fizycznym, które również przemija oraz na duszę, która jest nieśmiertelna i wiąże się ze światem idei.
Platon opisał funkcjonowanie doskonałego państwa nawiązując do budowy człowieka (zinterpretowaną na jego własny sposób). Podzielił ciało na trzy części, każdej przypisał cechę duszy, a do cechy cnotę: głowa - rozum - mądrość, pierś - wola - męstwo, podbrzusze - pożądanie - umiar. Na tej podstawie Platon określił układ utopijnego państwa składającego się z władców, strażników i wytwórców. Uważał również że kobiety mogłyby sprawować władzę gdyby miały dostęp do kształcenia, ponieważ dysponują nie gorszym rozumem niż mężczyźni. Popierał także założenie publicznych przedszkoli oraz szkół gdyż wg jego myśli, to państwo powinno objąć obowiązek jakim jest wychowanie.
Platon (427 - 347r.p.n.e.)
Sokrates (470 - 339r.p.n.e.)
Sokrates nie pozostawił po sobie żadnych zapisków, a mimo to stał się słynnym filozofem głównie dzięki Platonowi, który w swoich dziełach cytował m.in. słowa Sokratesa. Często rozmawiał z ludźmi w miejscach publicznych. Na początku udawał brak wiedzy następnie zmuszał rozmówcę aby dojrzał nieprawdiłowości w swoim sposobie rozumowania co go ośmieszało. Zatem z czasem Sokrates stał się irytujący. Sprzeciwiał się karze śmierci oraz wydawaniu przeciwników wpływowych osób. Po oskarżeniu za poglądy np. na temat bogów, został skazany na śmierć. Mógł odejść z Aten by ocalić życie, jednak bardziej cenił sobie prawdę, którą wykreował, niż życie tak więc w gronie najbliższych wypił cykutę spełniając wyrok.
Jego poglądy dotyczyły człowieka zatem zajmował się tematyką sofistów, ale nie uważał się za sofistę, nie pobierał opłaty za swoje nauczanie, poszukiwał mądrości. W przeciwieństwie do swoich poprzedników Sokrates uważał że istnieją ponadczasowe normy wyznaczające co jest dobre a co złe. To co odróżniało go od sofistów był również fakt że Sokrates dostrzegał swój brak wiedzy; ''najmądrzejszy jest ten, który wie czego nie wie''. Sokrates pragnął odnaleźć podstawę wiedzy, uznał za nią ludzki umysł. Sokrates przekonany o wewnętrznym boskim głosie, twierdził że wie co jest dobre, a co złe. Uważał że rozpoznawanie co jest dobre i złe jest kwestią rozumu, nie społeczeństwa. Pogląd ten jest kolejneym przeciwieństwem sofizmu. Twierdził również, że drogą do szczęścia jest dążenie do swoich pragnień i niesprzeciwianie się swojej woli.
Arystoteles (384 - 322r.p.n.e.)
Arystoteles był przez 20 lat uczniem Akademii. Pochodził z Macedonii i ze względu na ojca (lekarza) był zainteresowany tematami biologicznymi. Tak więc zajmował się procesami zachodząymi w przyrodzie, widocznymi zmianami. Dał początek językowi który do dzisiaj stosujemy w nauce.
Nie zgadzał się z platońśką teorią o idealnych formach podmiotów, które widzimy w świecie zmysłowym. Uważał że te formy są w danych przedmiotach jako cechy charakteryzujące je, zaliczające do jednego gatunku. Ponadto Arystoteles stwierdził że to co postrzegamy zmysłami jest rzeczywistością, w duszy tkwią jedynie jej odbicia (czyli teoria dokładnie odwrotna wobec platońskiej). Wg Arystotelesa w świadomości są tylko te zjawiska których doświadczyliśmy w świecie zmysłowy zatem, iż rodzimy się z zupełnie pustym rozumem, idee powstają w miarę poznawania świata który widzimy.
Zmiany w przyrodzie tłumaczył jako przeistoczenie się w rzeczywistość możliwości tkwiąych w danym elemencie. Stwierdził także istnienie przyczyn: materialnej, formalnej (naturalnej), sprawczej oraz celowej, która byłaby w stanie uzupełnić definicje różnych zjawisk przyrodniczych. Przyczyna celowa mówi o tym że coś musi się stać by mogło pojawić się jakieś następstwo o określonym celu np. słońce świeci, aby rośliny mogły wytworzyć tlen. Podobnie jak Platon Arystoteles uważa że istotą szczęścia jest umiar. Ustanowił trzy warunki, które spełnione czynią człowieka szczęśliwym: życie wśród przyjemności, wolność oraz poznawanie, badanie życia. W kwestii politycznej Arystoteles uznaje trzy formy panowania: monarchię, arystokrację i politeję (demokrację). W przeciwieństwie do Platon, uznaje on kobiety za wybrakowanych mężczyzn, uznając tym samym wyłącznie męskie prawo do sprawowania władzy.
najwcześniejszy
najpóźniejszy
Fronton
Tympanon

Kolumnada
Kariatydy
Słynnymi rzeźbiarzami antyku byli Poliklet oraz Myron. Poliklet znany jest z ustawienia ciała swoich rzeźb w pozycji kontrapostu: ciężar ciała oparty na wysuniętej w przód nodze, druga z tyłu wsparta palcami, przy obciążeniu prawej nogi lewa ręka również przejmuje część ciężaru, lewa jest swobodna. Podziwianymi rzeźbami są również Wenus z Milo oraz Nike z Samotraki, nieznanych artystów. Ok. 330 - 30r.p.n.e. powstasztuka hellenistyczna którą cechowała ekspresja, wielotematyczność oraz naturalne akcenty.
Popularne było również malarstwo wazowe.Obrazowało naczęściej sceny mitologiczne
oraz obyczajowe. Najczęściej spotykano malarstwo czarnofigurowe oraz czerwonofigurowe.
IIIw.
p.n.e.
IVw.
p.n.e.
Vw.
p.n.e.
VIw.
p.n.e.
VIIw.
p.n.e.
VIIIw.
p.n.e.
IIw.
p.n.e.
epigramat
dramat
liryka
epika
Literaturę antyku cechuje: jasność, dokładne opisy i zwartość tekstu. W tych czasach powstało wiele terminów literackich:
pieśń, hymn, epos, tragedia, apostrofa, inwokacja, mit.
Pieśń
- najstarszy rodzaj utworu literackiego. Cechuje ją budowa stroficzna, występowanie refrenu oraz podobieństwa kolejnych elementów.
Hymn
- uroczysta, podniosła pieśń pochwalna, na cześć bóstw, herosów, wielkich czynów, idei bądź wartości.
Epos
- długi, wierszowany utwór przedstawiający zazwyczaj życie bohaterów historycznych bądź mitycznych. Cechuje go wielowątkowość, podział na części, które mogą stanowić samodzielną całość, stałe elementy kompozycyjne, narracja trzecioosobowa, użycie trwałych związków frazeologicznych, podkreślenie bożej ingerecnji w życiu podmiotów.
Mit
- utwór literacki, w który pojawają zjawiska bądź podmioty nie mające prawa bytu w świecie rzeczywistym, fikcja mająca na celu wytłumaczenie wielu sytuacji, przekazywana w formie ustnej, później pisemnej.
Tragedia antyczna
- gatunek literacki, w którym dochodzi do starcia przeciwstawnych wartości moralnych co prowadzi do nieuchronnej, niezależnej od podjętej decyzji klęski głównego bohatera. Utwór ma doprowadzić czytelnika do katharsis - oczyszczenia. Tragedia rozpoczyna się prologiem, sceny są komentowane przez chór. Akcja toczy się w jednym miejscu, w niedługim czasie i jest jednowątkowa wypełniając tym samym zasadę trzech jedności (miejsce, czas, akcja)
Apostrofa
- forma przed właściwym rozpoczęciem utworu skierowana do bóstwa, idei itp. napisana podniosłym, patetycznym językiem, z reguły nie nawiązuje do tematu dzieła.

Inwokacja
jest rozbudowaną apostrofą, rozpoczyna długie poematy epickie.
Mitologia
- (grecka)
zbiór mitów przekazywanych z pokolenia na pokolenie, opowiada o dziejach greckich bogów, herosów,
Homer był niewidomym pisarzem antyku.
Autor Iliady i Odesei.
o funkcjonowaniu świata etc. Częścią mitologii jest
teogonia
, zajmuje się pochodzeniem/powstaniem bogów. Mitologia grecka opiera się na
politeizmie
. W przeciwieństwie do ideologii
monoteistycznych,
w kulturze greckiej mamy do czynienia z wieloma bogami. Życie, historie bogów są opisane w formie
mitów.
Rzymskie odpowiedniki greckich bogów:
Rzym
Grecja
Jowisz
Junona
Ceres
Neptun
Westa
Minewra
Merkury
Wulkan
Pluton
Wenus
Diana
Mars
Apollo
Zeus
Hera
Demeter
Posejdon
Hestia
Atena
Hermes
Hefajstos
Hades
Afrodyta
Artemida
Ares
Apollo
Mitlogiczne powstanie świata
CHAOS (-początek)
Uranos
Gaja
Erynie
Sturęcy

Cyklopi
Tytani
Okeanos
Kronos
Rea
(Niebo -)
(- Ziemia)
Posejdon
Hades
Zeus
Hera
Hestia
Demeter
4 wieki ludzkości
Wiek złoty
- panuje Kronos, nieśmiertelni ludzi żyją beztrosko niepracując.
Wiek srebrny
- panuje Zeus, śmiertelni ludzie muszą pracować, nie chcą składać bogom ofiar.
Wiek brązowy
- pracujący ludzie są potężni, w ogóle się nie modlą, czasy Heraklesa.
Wiek żelazny
- egoistyczni i okrutni ludzie z zamiłowaniem do wszelkich wojen i konfliktów.
Mit o Syzyfie
Mit o Niobe
Mit o Narcyzie
Mit o Korze i Demeter
Mit o Edypie
Odyseja - epos grecki opowiadający o drodze powrotnej Odyseusza wracającego z wojny trojańskiej do swojej ukochanej Penelopy o którą rywalizują zalotnicy. Odyseusz pokonuje przeciwności losu, po dotarciu do domu zabija potencjalnych małżonków Penelopy, jednak ich rodziny w formie zemsty postanawiają zabić Odyseusza.
Iliada - drugi epos, którego autorstwo przypisywane jest Homerowi. Opowiada o gniewie bohatera wojny trojańskiej - Achillesa.
Dedal był greckim budowniczym i artystą zamieszkującym Kretę z rozkazu Minosa. Po zbudowaniu swojego dzieła, Labiryntu Minotaura zapragnął opóścić Kretę, jednak król nie wyraził na to zgody. Dedal postanowił wykorzystać swój talent konstukcyjny i wybudować skrzydła na których wraz z synem Ikarem mógłby opóścić ''niewolę''. Przed lotem Dedal pouczał syna by nie leciał zbyt wysoko, ale nie za nisko aby zrobione z wosku i ptasich piór skrzydła nie ropadły się. W końcu nastąpił upragniony dzień drogi ku wolności. Dedal i Ikar wzbili się i poszybowali poza Kretę. Niestety Ikar uniósł się zbyt wysoko i promienie słoneczne roztopiły łączący pióra wosk. Ikar spadł do morza gdzie zginął. Dedal doleciał do swojej ojczyzny. Odnalazł ciało syna na wyspie, którą nazwał Ikarią, a otaczające ją wody, Morzem Ikaryjskim.
Prometeusz był jednym z Tytanów. Ulepił z gliny wymieszanej ze łzami człowieka, a niebiańsim ogniem z rydwanu słońca tchnął w niego duszę. Widząc jednak ludzką niedoskonałość i nieporadność postanowił wykraść ogień z Olimpu i dać go ludziom. Nauczył ich panować nad ogniem oraz władać rzemiosłami. Zeus z obawy przed wszystkim co ziemskie (również Tytani) kazał stworzyć najpiękniejszą kobietę. Bogowie i boginie obdarzyły wspaniałą kobietę najlepszymi cechami, pięknie ją odziali i nazwali Pandorą. Zaprowadzono ją pod dom Prometeusza, w posagu otrzymała gliniany pojemnik o nieznanej zawartości. Prometeusz przeczuwając podstęp postanowił odmówć Pandorze. Jednak ta udała się do mniej rozumnego brata Prometeusza. Epimetusz natychmiast się z nią ożenił. Mimo ostrzeżeń otworzyli puszkę uwalniając wszystkie smutki, choroby itp. Prometeusz podzielił wół na dwie części: mięso owinięte skórą i kości otoczone tłuszczem. Kazał bogom wybrać którą część wolą w ofierze. Wybrali drugą i od tamtego czasu tak wyglądała ofiara od ludzi dla bogów. Rozwścieczeni bogowie postanowili przykuz Prometeusza do skały Kaukazu gdzie orzeł będzie mu wyjadał odrastającą wątrobę. Ludzie bez Prometeusza stali się źli i zostali ukarani potopem. Przetrwali tylko Pyrra i Deukalion, zaludnili ziemię. Prometeusza ocalił Herakles wykonując jedną z 12 prac.
Syzyf był królem Koryntu, lubiany przez bogów często bywał na Olimpie. Pewnego dnia wydał ucztę i pomimo że nie chciał, wyjawił boską tajemnicę co musiał przypłacić życiem. Jednak był sprytny i poprosił żonę aby po jego śmierci nie odprawiała mu pogrzebu. Gdy trafił do podziemi nie miał czym zapłacić za przeprawę przez Styks żaląc się na żoną, która nie dokonała pochówku. Hades słysząc jego skargi przybył i zaprosił Syzyfa o siebie (znali się). Hades zlitował się nad Syzyfem i zesłał go na ziemię z Tantosem. Po powrocie do pałacu Syzyf kazał pojmać i zniewolić Tanatosa, w lochach nie mógł zabijać ludzi. Po pewny czasie Hades zorientował się że do Hadesu nikt nie przybywa oraz że od dawna nie widział Tanatosa i Syzyfa. Kazał Hermesowi przeszukać swoją karainę. Następnie ziemię. Hermes odnalazł Syzyfa ucztującego na tarasie. Później uwolnił Tanatosa, który w gniewie zabił wielu ludzi. Syzyf zaś został ukarany - musi wnosić na gór głaz, który przy szczycie za każdym razem spada w dół i Syzyf musi zaczynać od początku.
Narcyz był młodzieńcem uwielbianym przez wszystkie nimfy. Najbardziej kochała go nimfa Echo, ale jego miłością były tylko łowy. Spędzał życie w lasach i górach i nigdy nie zwracał uwagi na miłość nimf. Pewnego dnia pochylił się nad wodą, ujrzawszy swoje odbicie zakochał się w sobie. Nie przestawał wpatrywać się w taflę wody aż w końcu umarł. Na jego grobie wyrósł kwiat o białych płatkach - narcyz.
Kora, córka Demeter spędzając z nimfami czas na łące nieświadoma konsekwencji zerwała kwiat narcyzu. Ziemia rozstąpiła się i wyjechał z niej Hades na rydwanie porywając Korę. Zrozpaczona Demeter podjęła decyzję o poszukiwaniach zaginionej córki. Gdziekolwiek pojawiła się Demeter wszystko marniało, a woda wysychała. Na swej drodze spotkała Hekate, która poleciła jej udać się do Heliosa. Bóg słońca wyjaśnił Demeter że Kora jest przyrzeczeniem jakie złożył Hadesowi Zeus; Kora msiała zostać żoną Hadesa co było powodem porwania. Wściekła Demeter rzuciła na ziemię klątwę by ta już nigdy nie zaowocowała. Ukryła się w górach i pomimo próśb Zeusa i ofiar ludzi nie zmieniła zdania. Wkrótce Rea poprosiła Zeusa o zmianę decyzji o małżeństwie pomiędzy Hadesem a Korą. Od tamtego czasu Kora będzie spędzać 2/3 roku z matką (wszystko odżywa i kwitnie) i 1/3 roku z mężem jako Persefona - królowa Hadesu (roślinność umiera)
Niobe była córką Tantalosa. Wyszła z Amfiona. Ich małżeństwo zaowocowało licznym potomstwem, siedem córek i siedmiu synów. Dumna z ilości posiadanych dzieci uważała, że chwała należy się jej, a nie Latonie posiadającej jedynie dwójkę dzieci. Latona czując się urażona opowiedziała o swojej zniewadze Apollinowi i Artemidzie - swoim dzieciom. Zeszli z Olipmu zabijając dzieci Niobe. Pogrązona w żałobie matka opuściła ziemię tebańską i wróciła do rodzinnego miasta - Sipylos. Tam przesiadywała dniami i nocami opłakujące zamordowane dzieci. Po pewnym czasie bogowie zamienili ją w kamień jednak to nie zakończyło jej cierpienia. Z kamienia którym się stała płyneły łzy.
Lajos i Jokasta byli szczęśliwym małżeństwem. Pewnego dnia Lajos usłyszał przepowiednie że zginie z rąk własnego syna, który ożeni się z własną matką, a jego żoną. Syn narodził się, a aby zapobiec okrutnej przepowiedni dziecku przebito stopy, związano i porzuconw w górach. Odnaleźli go pasterze którzy zabrali dziecko do bezdzietnej królowej Koryntu. Nadano mu imię Edyp ze względu na spuchnięte stopy. Nieszczęśliwy Edyp pojechał do wyroczni w Delfach gdzie powtórzono mu straszną przepowiednię. W związku z tym Edyp postanowił nie wracać do Koryntu (uważał go za swoją oczyznę, zatem chciał zapobiec przepowiedni). W drodze zauważył powóz, mężczyznę ze słóżbą. Nakazali mu usuną się z drogi jednak Edyp był buntowniczy. Wdał się w bójkę ze śmiertelnym efektem dla jego przeciwników. Nieświadomy że właśnie zabił Lajosa szedł dalej i trafil do Teb (właściwej ojczyzny). W Tebach w tym czasie żył Sfinks, który porywał mieszkańców. Warunkiem zaprzestania tego dzłania było rozwiązanie jego zagadki. Kreon (władca Teb) oznajmił że kto rozwiąże zagadkę będzie panował w Tebach i poślubi Jokastę. Edyp we śnie ujrzał rozwiązanie. Powiedziawszy o nim Sfinksowi uzyskał tytuł władcy i rękę Jokasty, tym samym poślubiając matkę i dokońca wypełniając przepowiednię. Za grzechy Edypa nad miastem zawisła klątwa. W związku z nią sprowadzono wieszcza który powiedział że Edyp winny jest zamordowania swojego ojca i kazirodztwa. Słysząc to Jokasta powiesiła się, a Edyp wydłubał sobie oczy i ubrany jak żebrak opóścił o lasce miasto. Po dotarciu do miasta Kolonos umarł.
mity
Orfeusz był królem Tracji, jego żoną była nimfa drzewna - Eurydyka. Byli szczęśliwi. Nieopisana uroda Eurydyki sprawiała że każdy kto ją zobaczył zakochiwał się w niej. W dolinie Tempe ujrzał ją Aristajos. Zaczął ją gonić niewiedząc, że jest żoną Orfeusza. Uciekając Eurydyka niefortunnie stąpnęła na żmiję i zmarła w wyniku ukąszenia. Zrozpaczony Orfeusz postanowił zejść do królestwa Hadesa. Przemierzał Hades grając na lutni przekonując swym poruszającym muzycznym talentem do współpracy w celu odzyskania Eurydyki. Hades pozwolił zabrać ukochaną, ale pod warunkiem że w drodze na powierzchnię nie spojrzy na nią. Droga była długa, niestety tuż przedy wyjściem Orfeusz obejrzał się za żoną, która po chwili została powrotnie zabrana do podziemia. Rozżalony Orfeusz śpiewał pieśni w dolinach i górach Tracji. Pewnej nocy został zamordowany (rozszarpany), głowa dopłynęła do wyspy Lesbos, gdzie powstała wyrocznia. Pozbierane szczątki Orefeusza złożono pod Olimpem.
Antygona
Po śmierci Edypa w Tebach pozostali Eteokles i Polinejkes, oraz ich siostry Antygona i Ismena. Bracia ustalili będą rządzić zmieniając się co roku. Jednak po roku panowania Eteokles nie chciał dzielić się tronem i wygnał brata, który schronił się w Argos. Wyszedł za córkę króla Adrastosa namawiając go do najazdu na Teby. Tebańczycy wygrali jednak śmierć poniósł Eteokles i wszyscy w armii przeciwnika. Władzę ponownie objął Kreon, który postanowił wyrzucić ciało Polinejkesa na pole by mogły pożreć je dzikie zwierzęta i zabronił pochówku grożąc śmiercią. Jednak Antygona postanwiła pochować brata za co zaostała zamurowana w piwnicy.
Wojna trojańska
Wg opisów Homera wojna trojańska była dziesięcioletnim oblężeniem Troi przez greków - Achajów.
Mitologicznie: wojna trojańska została wywołana na prośbę Gai, która skarżyała się na przeludnienie. Nemezis ze związku z Zeusem ''urodziła'' jajo, z którego powstała najpiękniejsza kobieta świata - Helena; małżonka Menelaosa. Helena została porwana przez Parysa - księcia Troi, syna króla Priama. W związku z zaistniałą sytuacją Menelaos wezwał na pomoc swojego brata Agamemnona, króla Argos i Myken, oraz wszystkie księstwa achajskie.
Rozpoczęło się oblężenie zakończone zdobyciem Troi prawdopodobnie
ok. 1200r.p.n.e.
Parys porwał Helenę, ponieważ została mu obiecana przez Afrodytę na weselu. Kiedy rozwścieczona Eris poszła na wesele na które nie została zaproszona podstępem podrzuciła złote jabłko z napisem ''dla najpiękniejszej''. Rozpoczęła się kłótnia między Afrodytą, Herą i Ateną, o zadecydowanie której należy się jabłko został poproszony Parys. Każda z bogin obiecała mu jakiś dar za wybranie właśnie jej. Hera - bogactwo, Atena - mądrość,
a Afrodyta - najpiękniejszą kobietę świata, Helenę. W związku z tym Afrodyta musiała pomóc Parysowi w porwaniu Heleny ze Sparty.
W wojnie wzięło udział wiele słynnych postaci oraz miało miejsce wiele pamiętnych bitew. Jedną z najbardziej znanych jest walka między Achillesem, a Hektorem - bratem Parysa. Hektor postanowił posłużyć się podstępem w celu pokonania Achillesa. Czekał na niego pod murami Troi, gdy zobaczył Achillesa zaczął uciekać by go zmęczyć, a następnie zabić. Jednak to Zeus zadecydował o finale tej walki zabijając Hekotra. Zabójstwo Achillesa przypisuje się Parysowi, który postrzelił Achillesa kilkukrotnie oddając decydujący strzał w piętę. Decydujący o wojnie był podstęp greków, którego pomysłodawcą był prawdopodobnie Odyseusz. Grecy podarowali wielkiego konia, w którym część z nich się ukryła wiedząc, że przeciwnicy przyjmą prezent bez namysłu. W nocy wyszli z konstrukcji i otworzyli bramy miasta wpuszczając resztę wojska tym samym decydując o wyniku wojny. Z Troi zdążyła uciec nieliczna grupa, która otarła do Itali. Grecy powrócili do domów. Jedynie Odyseusz miał problem z przeprawą przez morze, która trwała latami, opisana w dziele Hoera ''Odyseja''.
Mit o Prometeuszu
Mit o Orfeuszu i Eurydyce
Mit o Dedalu i Ikarze
Full transcript