Loading presentation...

Present Remotely

Send the link below via email or IM

Copy

Present to your audience

Start remote presentation

  • Invited audience members will follow you as you navigate and present
  • People invited to a presentation do not need a Prezi account
  • This link expires 10 minutes after you close the presentation
  • A maximum of 30 users can follow your presentation
  • Learn more about this feature in our knowledge base article

Do you really want to delete this prezi?

Neither you, nor the coeditors you shared it with will be able to recover it again.

DeleteCancel

Make your likes visible on Facebook?

Connect your Facebook account to Prezi and let your likes appear on your timeline.
You can change this under Settings & Account at any time.

No, thanks

Japońska ceramika

No description
by

Agata Kopczyńska

on 26 May 2013

Comments (0)

Please log in to add your comment.

Report abuse

Transcript of Japońska ceramika

Japońska ceramika Aritayaki Karatsuyaki Kiyomizuyaki Bizen'yaki Mashikoyaki Mishimayaki Tradycja ośrodka sięga początku XVII w., kiedy Koreańczyk Li Sampyon odkrył na górze Izamiyama bogate złoża kaolinu oraz skalenia do wyrobu mlecznej porcelany. Wyroby ceramiczne z ośrodka Karatsu w prowincji Hizen (obecnie prefektura Saga). Piece tego regionu wg lokalnej tradycji pochodzą z czasów wczesnohistorycznych. Karatsuyaki jest cenione przez mistrzów ceremonii herbacianej. Zaczęto je produkować w okresie Muromachi jako naśladownictwo ówczesnych wyrobów koreańskich. Charakterystyczne dla karatsuyaki są dekoracje malowane szkliwem na bazie żelaza, które daje ziemisty, naturalny wygląd naczyniom. Naczynia ceramiczne wytwarzane w dawnej prowincji Bizen (obecnie prefektura Okayama).
Główne skupiska manufaktur znajdują się w rejonach Imbe i Shizutani, stąd wyróżnia się rodzaje Imbeyaki i Shizutaniyaki. Tradycje wyrobu ceramiki w Bizen sięgają czasów przedhistorycznych, ale rozkwit artystyczny nastąpił w okresie Muromachi, zwłaszcza w Imbe, gdzie wytwarzano naczynia do ceremonii herbacianej, butle, wazony, wazy i inne naczynia, stosując szczególnie gęstą, twardą glinę, wypalaną w różnych odcieniach brązu i szarości. Piece rodu Fujiwarów w pobliży miasta Bizen są obecnie bardzo wysoko cenione. Fujiwara Kei (1899-1983) uzyskał tytuł Żywego Skarbu Narodowego, a tradycję rodzinna kontynuują dwa następne pokolenia. Ceramika rodu Kiyomizu, w Kioto. Porcelana o delikatnych ściankach czerepów, zdobiona najczęściej wzorami malowanymi kobaltem. Pierwsze piece otworzył w latach 70. XVIII w. Kiyomizu Rokubei I (1738-99). Obecnie działa Rokubei VII, właść. Tsukamoto Hiroshi (ur. 1922), adoptowany syn Rokubeia VI, który był uważany za najwybitniejszego przedstawiciela szkoły Kiyomizu. Studiował wzornictwo i techniki chińskie okresu Tang; wprowadził je w swoim warsztacie. Ceramika wytwarzana w manufakturach na północny-wschód od miasta Mashiko (prefektura Tochigi). Za początki manufaktury uważa się odkrycie w 1853 pokładów gliny ceramicznej przez Otsukę Tessaburo, który założył pierwszy warsztat i wyrabiał grube dzbany, kadzie, misy. Obecnie działa w rejonie ok 20 warsztatów (m. in. Shimaoka, Otsuka, Hasegawa, Tsukamoto, Egawa, Kikuchi) produkujących naczynia użytku domowego w dużym asortymencie i o dużej rozmaitości indywidualnych stylów. Są wysoko cenione w Japonii, stosunkowo mało znane za granicą. Miejscowa glinka uzyskuje barwy od jasnoszarej po ciemny brąz , w zależności od miejsca wydobycia i i techniki wypalania. W rejonie znaleziono pozostałości pieców z VIII wieku. W przeciwieństwie do większości stylów japońskiej ceramiki które zawdzięczają swe nazwy miejscom z których pochodzą, ceramika Mishima zwana jest tak ponieważ w 1636 Światynia w Mishimie wydała kalendarz napisany kaną, której linijki przypominały wzory na XV-XVI-wiecznej koreańskiej ceramice Punch'ong. Jednak sam styl sięga swą historią do koreańskiego okresu Koryo (935-1392), kiedy to miski dekorowane w ten sposób znane były jako Korai-jawan. Były wtedy pokrywane motywami kwiatów lub zwierząt. Większość wyrobów z Arity przeznaczona jest do użytku domowego (miski, talerze, salaterki, wazony, wazy, pojemniki na herbatę lub przyprawy).
Porcelana z Arity jest malowana kobaltem (sometsuke) lub wielobarwna (iroe). Badania archeologiczne z lat 80. XX wieku wykazały że japońska ceramika jest najstarsza na świecie; najstarsze z dotychczas znalezionych naczyń pochodzą z przełomu plejstocenu i holocenu (ponad 10 tys. lat p.n.e.). Technika szkliwienia przejęta została z Chin prawdopodobnie w VI w., ale długo nie wykazywała tendencji rozwojowych. Dopiero w XIII wieku działalność Katō Shirozaemona Kagemasy zapoczątkowała w rejonie Seto rodzimą produkcję porcelany o wysokich walorach technicznych i artystycznych. W następnej kolejności (XV i XVI w.) powstawały ośrodki produkujące przede wszystkim utensylia herbaciane, jak np. shinoyaki, bizen'yaki, karatsuyaki, rakuyaki. Od schyłku XVI wieku żywiołowo zaczęła się rozwijać produkcja porcelany i celadonu. Albo importowano same techniki, albo sprowadzano koreańskich mistrzów, którzy dali początek wielu ośrodkom ceramicznym o wysokiej wartości artystycznej i dużej wydajności. Wiele japońskich wyrobów wywozili kupcy holenderscy, a do Japonii ci sami kupcy przywozili ceramikę europejską. Japończycy przyswajali elementy technik oraz uważane przez nich za egzotyczne motywy dekoracyjne (np. litery alfabetu łacińskiego). Ich wyroby natomiast były wręcz kopiowane przez europejskich twórców. Dalszy rozwój przypada na okres Edo kiedy to powstawały nowe ośrodki, np. Kiyomizuyaki w Kioto. W najlepiej prosperujących ośrodkach utrwalała się tradycja rodzinna nakazująca przekazywanie tajemnic zawodu przez ojca najstarszemu (lub najzdolniejszemu) synowi. W przypadku braku odpowiedniego potomka stosowano adopcję. Dzięki temu systemowi przetrwały do dziś dynastie których dwunaste czy nawet czternaste pokolenie reprezentuje sztukę tradycyjną. Rakuyaki Ceramika zapoczątkowana w połowie XVI wieku w Kioto przez Chōjirō I (1516-92). Wyrabiana była z gliny znajdowanej na terenie rezydencji Juraku-tei, należącej do Toyotomiego Hideyoshiego, który jako wyraz uznania dla Chōjirō, nadał mu pieczęć ze znakiem raku (radość), stanowiącym drugi komponent nazwy rezydencji; stąd nazwa ceramiki pieczętowanej znakiem raku. Ręcznie lepione naczynia do herbaty, glazurowane na czerwono lub czarno, miały chropowatą ciepłą fakturę i cieszyły się wielkim uznaniem mistrzów ceremonii herbacianej. Hagi & Ido Jak wiele japońskich stylów ceramiki, Hagi również ma koreańskie tradycje u korzeni. Zapoczątkowali ją koreańscy bracia Ri Shakko i Ri Kei, którzy wypalili pierwsze Hagi ok. 1604 w Matsumoto-Nakanokura, blisko miasta Hagi (dzisiejsza prefektura Yamaguchi). Od tych początków wywodzi się tradycja niezwykle ceniona przez mistrzów ceremonii herbacianej.
Związana z Hagi jest ceramika Ido. W XV wieku w Korei były to tanie naczynia szeroko wykorzystywane jako miski do ryżu. Jednak kiedy Ido pojawiło się w Japonii, mistrzowie ceremonii herbacianej zaczęli ich używać jako czarek, doceniając ich prostotę. Mino Ceramika produkowana jest w prefekturze Gifu, pochodzi z XVI wieku. Wyróżnia się 4 style, które wykorzystuje się głównie do ceremonii herbacianej. Oribe Początkami sięga ok 1600 r., swą nazwę zawdzięcza mistrzowi ceremonii herbacianej i wojownikowi Furuta Oribe (1545-1615). Charakteryzuje się ciemnozielonym miedzianym szkliwem. Pochodzi z późnego XVI wieku. Czarny kolor uzyskuje się poprzez wyciągnięcie pokrytych przygotowywanym na bazie żelaza szkliwem naczyń z pieca kiedy są rozżarzone do czerwoności (technika zwana hikidashi guro). Setoguro Ki-Seto Shino Źródła:
Jolanta Tubielewicz, „Kultura Japonii. Słownik”
http://www.e-yakimono.net
http://en.wikipedia.org Zamieszczone zdjęcia nie są moją własnością; pochodzą z następujących stron:
http://commons.wikimedia.org
http://www.fukuoka-art-museum.jp
http://www.michellerhodespottery.com
http://www.e-yakimono.net
http://www.japanese-arts.net
http://www.fotopedia.com
http://sakeware.net
http://www.2000cranes.com
http://openkyoto.com
http://www.kyotoguide.com
http://www.deepkyoto.com
http://www.thes-du-japon.com
http://areagallery.blog137.fc2.com Filmy:
Takako Fujiyama - ARITA_PORCELAIN_SEIKA.mov
tommy1100 - Raku kilnTradition of japan The teacup of the tea ceremony
JapanPotteryNet - Karatsu Ware by Japan Pottery Net
yasuyuki kanaoka - Japanese Traditional Craft Culture "Kiyomizu Ceramist" from Doshisha MBA
JapanPotteryNet - Hagi Ware by Japan Pottery Net
Ke Ka - Shino ware Oribe ware Agata Kopczyńska
Full transcript